Opinions

Vorige week plaatste ik in mijn review van The Mechanic (2011) mijn vraagtekens bij het te verwachten niveau van Mechanic: Resurrection , het vervolg dat gisteren (1-9) in de Nederlandse bioscopen verscheen. Mijn zorgen bleken gegrond.

Waar The Mechanic nog daadwerkelijk goed te noemen was, hangt het tweede deel aaneen van narratieve ongeloofwaardigheden. Natuurlijk werkte het eerste deel ook de nodige actieclichés af, maar er leek nog wel een poging gewaagd te zijn een en ander geloofwaardig te brengen. Daarvan is hier dus geen sprake. Door de aanwezigheid van Jessica Alba zit het met het vrouwelijk schoon wel goed, maar in vergelijking met het eerste deel berooft haar rol deze film van een flinke dosis narratieve inhoud. De wisselwerking tussen Statham en Ben Foster was toch een stuk boeiender dan het klassieke ‘spierbundel redt vrouw uit handen van kidnappers’-plot dat deze Resurrection vormgeeft.

Gelukkig valt er verder niet zo veel te klagen, beschouwende dat deze adrenalinestoot van 100 minuten uiteindelijk vooral aaneen hangt van degelijk gefilmde en gemonteerde actie. Statham doet wat we van hem verwachten en, ach ja, het is ook wel aardig dat hij kan laten zien dat hij eigenlijk de hoofdrol in Prison Break (2005-2009) had verdiend.

2,5*

Bij dit soort films kom je terecht als je nog jongere broertjes en sinterklaasvieringen hebt. Een gezinsuitje dus

Ik vind het moeilijk hier nu heel kritisch over te gaan doen, maar in de praktijk is deze film weer een reproductie van de eerder gemaakte delen. Plot volgt weer hetzelfde stramien, waardoor het nu wel echt vervelend wordt bij vlagen. Langs de Lijn bevat echt een karrenvracht aan dejá vu's, en dat breekt een film die het al niet van z'n originaliteit moet hebben snel op. Enkel de cast heeft een grote schoonmaak gekregen. Nieuwe meester, nieuwe klas. De vervanger van Willem Voogd is een stuk minder leuk, al doet 'ie wel z'n best. Daarnaast nieuwe, jongere kids. Ik geloof het allemaal wel, vond het al lang leuk dat Sanne Wallis de Vries nog meedeed en voor wat mooie momenten zorgde.

Niet eens zo erg om nagenoeg verplicht mee te krijgen, maar qua niveau is het weinig hoogstaand.

Plattelandsritueel in filmvorm, met een duidelijk afgescheiden arbeidersklasse die de revolutie levend probeert te houden in een mixage van pagan folklore en christelijk heilsdenken. De titel is continu met zichzelf in conclaaf: noem het film-ritueel een eigengemaakt gebed (psalm op socialistische rijm) om bescherming en victorie, dat dan toch onvermijdelijk eindigt in fatalistisch bloedvergieten; noem het gedachtegoed van de arbeiders een deur die open staat, maar bemerk ook dat een kerk in vlammen opgaat.

Red Psalm was mij ideologisch te hermetisch en verreweg te contra-intuïtief om me daadwerkelijk bij de hand te nemen, maar de dynamische cameravoering (met prachtige lange, doorlopende shots) en de aandacht voor stiltes (eerder dan bombast) maakten het nodige goed.

Bij vlagen waande ik mij nog het meest in een communistische variant van The Wicker Man, getuige (onder meer) de representatie van vrouwelijkheid en de maypole (phallus/obelisk) die beide films kleurt; TWM in de dans, RP in de massa-slachting van de arbeiders.

Op het vorige filmfestival van Venetië (2017) leken sommige filmjournalisten zich haast al te hebben voorgenomen om de nieuwe film van Abdellatif Kechiche (La Vie d'Adèle) met de grond gelijk te maken. Het regende reacties waarin het eerste luik van Mektoub, My Love omgedoopt werd tot de nieuwe Male gaze: de film. Inderdaad – hoofdpersoon Amin (Shaïn Boudemine) kijkt en aanschouwt, en de camera kijkt mee. Maar diezelfde hoofdpersoon trekt zich middenin de zomervakantie terug om in het aardedonker van zijn slaapkamer naar Dovzhenko’s Arsenal (1929) te kijken, en als een overduidelijk geïnteresseerde dame hem meevraagt naar het strand blijft hij liever in een stal achter om de lyrische geboorte van een lammetje mee te maken.

Iedere getoonde blik toont ook weer het potentieel van een groot bevragen, waarin voyeurisme geen verwerpelijk goed is maar een spiegel. De film is een hyperrealistische karakterstudie, ze moét subjectief zijn om te werken. Dat gegeven wordt nog het best bespeeld en beschreven in dit essay dat ik vond op de site van Kinoautomat. De reflexieve houding van de schrijfster getuigt van een intelligent, waar nodig kritisch perspectief dat een verademing is ten aanzien van de fulminerende critici die blijmoedig meegaan met de politiek-moreel correcte massa – hun potentiële gelijk sneuvelt onder een volledige onbereidheid om tussen de (film)regels door te lezen.

volledig

Have I changed or has the city? De adelaarsblik van Sergio (Sergio Corrieri) vangt alles, maar de herkenning ontbreekt. De montage volgt een vast stramien: hij kijkt - alleen hij – de camera correspondeert. Zien we de blik, dan kunnen we vergif innemen op het volgende shot. Vrouw in het vizier!

Om de subtiliteit is het Gutiérrez vast nooit te doen geweest. Dat hoeft ook niet, want de theorie der onderontwikkeling heeft maar één bewijsstuk: Sergio zelf. Voor de nihilistische en belerend cynische protagonist (antagonist?) is dat meer dan voldoende. De Woody Allen van Annie Hall zou instemmend knikken.

Genoeg male gaze? Sergio’s verlangens en reflecties gaan immers verder dan een verwrongen genderbeeld. Voice-overs en fotocollages vertellen alles over een gevangen land. Cuba in de houdgreep: buiten zijn de fabriekspijpen, binnen de newsreels. Kapitaal of revolutie? Sergio ziet veel, leest veel, maar in de bibliotheek pakt hij toch het liefst Lolita erbij. Protagonist ontmoet literair alter ego.

Ook Elena (Daisy Granados) is een verwijzing: de Brigitte Bardot in de fles, de intertekstualiteit zelve. Bezie hoe ze poseert voor de muur van Sergio’s appartement, hoe ze rondjes draait. Haarmodel – aha! Gutiérrez zal Le Mépris (1963) meer dan eens hebben bekeken. Ook in Godards magnum opus (of toch Vivre sa Vie?) beseft het mannelijke hoofdpersonage niet dat zijn muze eens zal gaan. Desinteresse is dodelijk. Daar is de ándere blik – je ziet het in Bardots ogen – ze is er wel, lichamelijk tenminste, maar Waterloo is nabij. Ergens weet ze het al.

Voor Elena gelukkig geen tragisch ongeval. Ze vertrekt, terwijl Sergio haar nakijkt vanuit zijn imperiale vesting. Perspectief is alles.

Het grootste ongemak van Memorias is metaforisch van aard. Je kunt gemakkelijk klagen over Sergio: zijn ideeën misogyn, zijn patent op de camera dubieus. Veel pijnlijker is echter dat ‘onderontwikkeling’ in de film twee betekenissen heeft. De titel slaat op de staat van het land, maar ook op Sergio’s White Man’s Burden. Geloven dat alleen masculien intellect verlichting kan brengen in een duisternis van ‘objecten’…. Zulke nonsens creëert mentale vertigo, de protagonist ís bijna Vertigo. De obsessie met het ideale isoleert de filmtekst tot een wereld van subject – subject, verder niets. Ook niet buiten de film. Kunnen (mogen?) we bij dit soort personages überhaupt wel over eventuele empathie spreken?

Een scherpe tegenstem roept nu dat moraal en kunst gescheiden domeinen zijn – zeker, maar op de balans mag, of moet zelfs worden gereflecteerd. Uiteindelijk is de kloof tussen tekst en publiek net zo subjectief als de blik van de camera.

Flashback Corpo Celeste & Le Meraviglie

''In Le Meraviglie verkent Alice Rohrwacher (...) de contouren van een nieuwe wereld, zonder ooit te verraden hoe die wereld er precies uit moet gaan zien. Alleen als mysterie kan de hoop op een betere toekomst blijven bestaan.''

Toegegeven, ik was dan niet zo'n liefhebber van Calvaire en van meer recente makelij ook Adoration, maar hier neutraliseert Du Welz zich echt als regisseur. Curieuze productie over koninklijke vergelding (door Black Panther avant la lettre) met nota bene nog een ''I can't breathe''-momentje. Verder compleet inwisselbaar geschreven en vermoeiend cliché gemonteerd met de nodige ''flashes'' naar het leven van het tragische slachtoffer. Gelukkig heb ik dan nog een klein zwak voor Teresa Palmer.

Verder lezen

Volledige recensie

Verder lezen op de website van Fantomas

volledig

Hoog MuMe en imdb-gemiddelde, redelijk hoge verwachtingen op basis van de plot: zou dit één van de beste King-verfilmingen zijn die ik nog niet zag?

Misschien ligt het eraan dat ik vooraf hoopte op een meer surrealistische/metafysische insteek, maar ik voelde de spanning niet bij Misery en kwam er nooit echt helemaal in. Eens het personage van Bates is geïntroduceerd, weten we met wat voor soort verwikkelingen we te maken hebben, waarna het duivelse steekspel helaas op een vrij voorspelbare manier wordt uitgespeeld. Bates is - plat gezegd - erg vervelend en wordt enkel echt dreigend als ze ineens recht voor de camera verschijnt (ik was even licht weggedroomd voor dat gebeurde, dus dat leverde een interessante reality check op ) óf als ze met bloed besmeurd haar laatste minuten slijt.

Boeiend is deze film misschien nog het meest op meta-niveau: herkenbaar is de thematiek van een karakteristiek christelijke controle op de uitersten van goed en kwaad, die hier worden getransformeerd naar een huiveringwekkende variant op literaire censuur. Trek de parallellen naar een aantal eeuwen kerkgeschiedenis en je kunt je indenken welke motieven King gehad zou kunnen hebben bij het schrijven van zijn boek. Nu goed, hoewel ik wel dacht te zien hoe deze boog van ideeën de film overspande, was ik nooit echt helemaal mee in de opbouw richting de climax en de (wél geslaagde) epiloog. Reiner regisseert uitgekiend (volgens mij heeft Wes Anderson hier z'n pap deels vandaan gehaald voor die kenmerkende mise-en-scène - het expliciet inzoomen op objecten in het decor) en de montage is strak, maar dat verhulde mijn teleurstelling over de film als geheel niet.

Waar ben je naartoe geweest, vroeg iemand gister. Omdat de titel hem niets zei, antwoordde ik als volgt: een mix van X-Men en Harry Potter met de regisseur van Alice in Wonderland. En dat vat het wat mij betreft wel aardig, want de nieuwe Burton is overduidelijk een Burton-film, maar mist een eigen identiteit.

Dat zal grotendeels liggen aan het boek waarop de film is gebaseerd, maar toch ook wel aan Burton zelf. Want ik vermoed dat die tamelijk onnodige, bespottelijk slechte actiescène op de kermis volledig uit Burton's geest is ontsproten. Sowieso vond ik het laatste gedeelte van de film maar matig, en had ik veel liever meer van het huis en van de kinderen gezien.

Want binnen die gedeelten zet Burton toch wel iets fijns neer, met name op (audio-)visueel vlak. Hoogtepunt is wat mij betreft het moment dat Jake en Emma afdalen naar het schip, die scène bevat echt een paar prachtige shots. Ook narratief vind ik het middenstuk het beste. Die time loops zijn leuk gedaan en de sfeer trekt je verder het verhaal in. Het is jammer dat het Burton zoveel tijd kost dit te bereiken (aan het begin van de film was hiervan nog geen sprake).

Het acteerwerk is wisselend, maar stemt overwegend positief. Eva Green acteert solide en veelzijdig, Ella Purnell is een aangename (en erg mooie) ontdekking en Samuel L.Jackson is erg leuk (en de enige die het laatste gedeelte van de film kleur geeft). Asa Butterfield echter is tamelijk karakterloos en de rest van de (volwassen) cast is vooral erg onopvallend.

Ik heb me redelijk vermaakt, maar vond dat Burton aan het eind te ver doorschoot in z'n fantasieën. Had hij maar meer gedaan met dat heerlijke sfeertje van het middenstuk....

2,5*

Plaats van handelen in the Mission is het Zuid-Amerikaanse regenwoud van halverwege de zeventiende eeuw. Mendoza (Robert de Niro), een slavenhandelaar en huursoldaat, belandt in het gevang nadat hij zijn broer heeft vermoord. Tijdens zijn boetedoening komt hij in contact met de jezuïtische priester Gabriel (Jeremy Irons), die bezig is aan een missie om de inheemse Guarani-indianen tot het christelijk geloof te bekeren. Mendoza sluit zich aan bij de missie, en ziet zijn militaire aspiraties contrasteren met Gabriels prediking van geweldloosheid. De situatie komt tot een climax als Portugese koloniale troepen hard optreden tegen de lokale Guarani...

Ik had veel van the Mission verwacht, maar helaas zijn mijn verwachtingen niet helemaal ingelost. De verschillende conflicterende partijen (de Portugese kolonialisten, de Kerk, de jezuïeten, de Guarani) werden mij te oppervlakkig in beeld gebracht. De belangen van de kerk en de Portugezen worden verdedigd in een handvol dialogen die context en diepgang missen, terwijl het de vertegenwoordiger van de jezuïeten (Irons) ontbreekt aan charisma en duidelijke motieven. Ook de Niro lijdt aan dat euvel, waardoor je een vrij oppervlakkige film krijgt die minder impact heeft dan het heftige scenario op voorhand deed vermoeden.

Lastiger nog is de rol van de Guarani, die ook hier weer heel eenvoudig bekeerd worden en allemaal even karikaturaal en hysterisch in beeld zijn gebracht. Dat is jammer, want het verhaal van de kerstening van Zuid-Amerika is complex, veelzijdig, intrigerend en bij vlagen heel pijnlijk. In the Mission voelt alles wat genormaliseerd aan, en miste ik oprechte emoties die het verhaal echt konden overbrengen.

Gelukkig hebben we dan Ennio Morricone nog, die voor deze film één van zijn betere scores componeerde. Sterk zijn daarnaast de mooie natuurbeelden en het detailgerichte ontwerp van de decors en de kostuums.

Ergens denk ik dat een geschiedenis als deze zich nauwelijks laat vangen in een film van twee uur. Het is dan ook niet helemaal verwerpelijk dat The Mission een pretentieuze overdosis aan betrokken partijen en verschillende belangen bevat. Desondanks bloedt de film dood in haar pogingen aan die veelkleurige opzet verder vorm te geven.

2,5*

Vooropgesteld: Fallout is een heerlijke zomerblockbuster, die actie belooft en actie levert, [maar] om na zo'n zin even een open deur in te trappen: de lyrische reacties op diverse populaire media en fora zijn mij wat overdreven.

Ik werd zelf vooral erg enthousiast van de fantastisch geschoten actiesequenties - op locatie, strak, Bonds - maar Fallout wil [bij monde van regisseur en Usual Suspect McQuarrie] ook een verhaal vertellen. En daar vergalloppeert laatstgenoemde zich een beetje. In het eerste uur worden er best wat prikkelende inhoudelijke bommetjes opgegooid; vooral de aangestipte hypocrisie van [niet nader benoemde] overheden deed onvermijdelijk hopen op veel meer. Was de uitwerking hier degelijk geweest, dan had McQuarrie z'n speelduur van 147 min. daarmee ook direct gelegitimeerd.

In de tweede helft van de film wordt echter duidelijk dat we in het Indiase gebergte toe gaan werken naar een hyperklassieke countdown - weg is de hoop op narratieve diepgang. Dat is natuurlijk op zichzelf niet erg - MI is een reeks die teert op actie en amusement - maar een titel als Rogue Nation maakte al voelbaar dat de stuwende krachten achter de reeks (dat wil zeggen: daar waar het om inhoud gaat) wel degelijk naar meer op zoek zijn. Ook Fallout wil serieus genomen worden. Dat is oké, maar dan had er inhoudelijk dus ook meer ingezeten. Dat we niemand kunnen vertrouwen, weten we immers - Cavill viel al door de mand toen 'ie nog maar nauwelijks op het scherm verschenen was.

Tot slot nog een noot over de muziek. Misschien is een score bij een film als deze voor velen al gestandaardiseerde opvulling, maar ik heb me bij vlagen geërgerd aan de van Zimmer gedupliceerde sound van m.n. The Dark Knight (Rises).

Kleine 3,5*

Ik moest de concessie doen deze film in het Nederlands te zien, maar dat was dan maar even zo. Gelukkig dit keer niet heel erg, omdat de grootste kracht van Vaiana zit in het schitterende visuele plaatje. In combinatie met aardige humor (die fatalistische kip bijvoorbeeld) en een fijne feelgood-soundtrack heb ik me bij deze film best goed weten te vermaken. Minpunten zijn er wel: het scenario blijft nogal conventioneel, en vooral de antagonist wist daarbinnen niet te overtuigen. Maar een (redelijk ruime) voldoende is voor nu uiteindelijk wel het enig mogelijke verdict. 3*

Het twijgje op de wedstrijdpiste, de ski’s uit balans, de horrorval die een vroegtijdig einde maakte aan haar professionele carrière. Aan Molly Bloom werd de fragiliteit van succes op tragische wijze geopenbaard. Het echte verhaal moest op dat moment echter nog beginnen. Het verhaal dat begint in een eenvoudig café, en eindigt met een slopende rechtszaak. Dát verhaal is de pakkende rode draad in Molly’s Game.

Na het ingrijpende ongeluk belandt Molly (een ontketende Jessica Chastain) namelijk in een wel heel lucratief pokercircuit: dat van de pedante Hollywoodelites. Met haar aantrekkelijke voorkomen steelt ze als assistente van haar real estate agent (de facilitator van de nauwgezet gearrangeerde pokeravonden) al snel de harten van de mannelijke spelers. Door affaires steevast te vermijden slaagt Molly erin haar zakelijke relaties steeds weer uit te breiden en te exploiteren; op haar hoogtepunt runt ze haar eigen geïmproviseerde casino, een geheime speeltafel in een luxueuze hotelsuite. Eén ding weten we echter al vanaf het begin van de film: eeuwig kan dat succes nooit blijven duren.

Debuterend regisseur Aaron Sorkin (scenarist van o.a. The Social Network en Steve Jobs) probeert via een niet-chronologische vertelstructuur de valkuilen van het op zichzelf clichématige rise and fall-verhaal te vermijden. Terwijl Molly geleidelijk opklimt naar de macht, zien we via flashforwards al hoe het haar na haar arrestatie vergaat. De scènes met Molly’s advocaat (Idris Elba) behoren niet tot de interessantste stukken van de film, maar de strakke montage zorgt wel voor de afwisseling die een lang narratief van deze aard goed kan gebruiken.

Er zijn een paar scènes waarin te zien is welke tol het leven in Blooms meedogenloze wereld nu echt eist. Helaas zijn zulke momenten wat ondervertegenwoordigd, en heeft de slotakte zelfs een misplaatst sentimentele insteek. Verzoening, spijt, bezinning – het zijn begrippen die doen begrijpen waarom de film met kerst wordt uitgebracht, maar de toon van de eerste anderhalf uur geen moment eer aandoen.

Molly’s Game is een uiterst vermakelijke film, waarin Jessica Chastain wederom bewijst bij de beste Hollywoodactrices te horen. Haar hoofdrol is sterk vergelijkbaar met die in Miss Sloane (eerder dit jaar in de Nederlandse zalen). Ook in die titel speelde Chastain een krachtige vrouw die de grenzen van de wet welbewust opzocht. Het is in dat licht extra jammer dat Sorkin op beslissende momenten (te) veilige keuzes maakt; het maakt deze biopic vlakker en braver dan ze onder een ideaal scenario misschien was geweest.

web

Monk is de eigenzinnige debuutfilm van Ties Schenk (Hoe overleef ik?, Zwarte Tulp). Een vierkoppig gezin reist af naar Spanje als zich in de familie van moeder Maria (Marina Gatell) een sterfgeval voordoet. De hypochrondische Monk (Teun Stokkel), de opstandige Joni (Olivia Lonsdale) en de teruggetrokken vader (Sam Louwyck) zijn onthechte individuen, die ieder op hun eigen manier worstelen met hun identiteit. De ongeplande roadtrip zet de verhoudingen binnen het gezin verder op scherp.

Verder lezen (uitgebreid)

J.A. Bayona. Hij maakte in 2012 indruk met Lo Imposible (the Impossible), een even sentimenteel als indrukwekkend drama over de tsunami van Tweede Kerstdag 2004. Deze Spaanse regisseur weet hoe hij een film visueel aantrekkelijk moet maken, en heeft met Fernando Velazquez daarnaast de beschikking over een (vaste) componist die weet hoe hij op het gevoel moet inspelen.

Vijf jaar na Lo Imposible en tien jaar na debuutfilm El Orfanato (of the Orphanage, 2007) komt Bayona met een sprookje dat voor de verandering eens niet voor kinderen gemaakt is. De hoofdpersoon is een jongen van twaalf jaar oud (dat dan weer wel), maar de thema’s die de film aansnijdt zullen juist ook ouderen aanspreken.

We maken snel kennis met de jonge Conor (Lewis MacDougall), die gevangen zit in een ongelukkige thuissituatie en op school vaak gepest wordt. Zijn vader is er niet of nauwelijks, de relatie met zijn oma (Sigourney Weaver) is moeizaam en zijn moeder (Felicity Jones, die in geen enkel opzicht meer lijkt op de moderne actieheldin uit Rogue One) lijdt aan een terminale vorm van kanker. Tot zover het drama-aspect van de film; Bayona combineert drama namelijk met pure fantasy door een heus ‘boommonster’ (Liam Neeson) te introduceren. Dit monster zoekt de eenzame Conor ’s nachts op, om hem gezelschap te houden en verhalen te vertellen.

Bayona heeft ervoor gekozen die verhalen te tonen via prachtige animaties. Ik wist van tevoren niet dat deze techniek gebruikt zou worden in a Monster Calls, en ik was dan ook aangenaam verrast door deze visuele verrijking. Ieder verhaal heeft daarnaast een eigen moraal. Prettig is het te zien dat de film op die manier thematisch en inhoudelijk inzet tot nadenken, waarbij het uiteindelijk tot een ontroerende, betekenisvolle ontknoping komt.

Op een paar vlakken schiet de film wel tekort. Lewis MacDougall speelde al wel in Pan (2015), maar toch is te zien dat hij zijn weg nog moet vinden in het dragen van zo’n grote productie. Tel daarbij op dat ik Jones en Weaver (veel) beter heb gezien, en de film mist in de drama-stukken toch wat zeggingskracht. Ijzersterk is a Monster Calls echter als de fantasy de overhand heeft. Te bombastisch worden de visuele effecten nooit, en de muziek van Velazquez draagt eraan bij dat groots opgezette scènes tóch mooi klein blijven. In die rust is het genieten voor de kijker die oog heeft voor de kleine details; zo biedt een subtiele toevoeging aan het decor al aanleiding de film net even anders te interpreteren…

A Monster Calls is geen Pan’s Labyrinth (2006), maar het mag duidelijk zijn dat Bayona (in navolging van zijn mentor en voorbeeld Guillermo del Toro) weet hoe hij een fantasyfilm met volwassen thematiek vorm moet geven.

Website: Recensie: A Monster Calls (2016) [Fantasy, Drama] - Tim Bouwhuis - timbouwhuis.nl

Weer eens een film met een prachtige score. Waarom dan niet daarmee beginnen? Direct een van mijn favoriete space soundtracks, die verstillende en soms juist opzwepende piano van Clint Mansell. En dan Moon...een zeer degelijke, maar in (bijna) geen enkel opzicht uitzonderlijke sci-fi film, die met name in de tweede helft wist te boeien.

Het is een beetje een kruising tussen 2001: A Space Odyssey (althans, m.b.t. de plaatselijke HAL-computer) en The Martian, dit werk van Duncan Jones (Warcraft, Source Code). Het concept van een man die op de maan verblijft, maar er langzaam achter komt dat er iets niet geheel in de haak is, is niet al te origineel, maar wist me op den duur wel in haar greep te houden. In die eerste helft is het hier en daar nog wat saai, maar gaat het richting de climax, dan heeft Jones me wel (zeker door, wederom noem ik 'em, de score).

Achteraf bezien besluipt me wel het gevoel dat hier veel meer in had gezeten. De uiteindelijke crux van het plot is immers nogal luguber, daar had ik graag meer van gezien. Nu was het mij iets te veel drama, en dat werkte minder goed. Het acteerwerk van Sam Rockwell (Sam Bell) vond ik namelijk tamelijk matig (de emoties kwamen echt niet over), en voor een bijna one-man show kan dat eigenlijk niet. Wel heerlijke voice acting van Kevin Spacey, die weer geknipt is voor zoiets als dit.

Goed, maar tegelijk een beetje een gemiste kans. 3.5*

N.B. prachtige symboliek/thematiek trouwens. Machines jagen de mens angst aan, maar uiteindelijk zit het grootste kwaad juist in de mens zelf.

Overschat.

Wat mij betreft tenminste; Moonlight is verre van een slechte film, maar niet alle elementen rieken naar Oscarmateriaal. Ik denk dat mijn verwachtingen mede daardoor ook te hooggespannen waren. Je kunt het Jenkins nageven dat hij met een minimalistische aanpak een optimaal resultaat bereikt, maar nog steeds is er dan sprake met een vrij clichématige drieledige vertelling. Met name het derde deel viel zeer tegen. De verzoenende toon (zowel bij Chirons berouwvolle moeder als bij de in deel twee nog beïnvloedbare en laffe Kevin) sloeg de plank wat mij betreft nogal mis. Daarnaast wist Chirons verhaal me nooit echt te raken, wellicht met name omdat het onderwerp wat verder van me af staat. Maar toch ook omdat met name de oudste vertolker van Chiron nergens het acteerniveau haalt van uitblinker Ali (deel één).

Verder moet Moonlight het dan van de vorm hebben, maar van de handheld-shots was ik (hoewel mooi gefilmd) niet weg, en de score vond ik wat te repetitief en niet donker genoeg. Cinematografisch vond ik de film wat vaal en gezapig. Passend bij de sfeer, dat wel, maar niet intrigerend genoeg (los van een handvol mooie single shots).

Mijns inziens (te) degelijk. Als ik zeg dat de film voor de Oscars profiteert van de thematiek en van het feit dat er nu eenmaal geen blanke acteurs te zien zijn (uitspraak te zien in het licht van de controverse van vorig jaar), doe ik Moonlight wellicht tekort. Al is het echt geen toeval dat films als Hidden Figures, Fences en Loving ook stuk voor stuk onder de vaker genomineerde titels vallen. Ik zag echter niet wat hier zo briljant aan moest zijn.

Deze film had niet kunnen slagen zonder de welhaast perfecte rol van Jean-Pierre Léaud, een Franse acteur die eind jaren vijftig al in producties te zien was. Léaud slaagt erin een kleine twee uur lang de man te worden die we misschien nog wel het best kenden van Hyacinthe Rigauds iconische schilderij (1701). Regelmatig wordt Serra’s sfeerstuk zelf een schilderij. Eén shot is van zeldzame klasse: halverwege de film doordringt de blik van Lodewijk voor geruime tijd de camera van Jonathan Ricquebourg, langs de vierde wand en daar voorbij. Het Kyrie Eleison doorbreekt de stilte. Tijdens die ene minuut vraagt, smeekt Lodewijk ons om hem te begrijpen. Voordat de geschiedenis hem heeft ingehaald.

Volledige recensie

Met You Were Never Really Here (2017) op vijf bollen wacht je er eigenlijk op om toch licht teleurgesteld te worden door dit eerdere werk van Ramsay. Morvern Callar is geen escortbedrijf, maar de naam van een jongvolwassene die haar vriend terugvindt op de vloer van hun gedeelde appartement. Zelfmoord, zo blijkt; de blinkende kerstverlichting voelt direct al niet zo toepasselijk meer. Deze beeldende paradox - stilistische verfijning onder miserabele omstandigheden - houdt doorheen de film aan, aangezien de droom om aan een troosteloos bestaan te ontsnappen keer op keer stuit op de sombere realiteit. Ik vond de film (vooral daardoor) té stijlbewust (da's misschien wel het allergrootste verschil met YWNRH - die voelde extreem intuïtief aan).

Door haar hoofdpersonage (haast) a-dramatisch met een ingrijpende gebeurtenis om te laten gaan, maar haar tegelijk wél de illusie van een (tijdelijke) uitweg te geven, creëert Ramsay een net iets te kunstmatig vacuüm waarbinnen escapisme en gevangenschap elkaar onafgebroken bestrijden. Hierdoor ontstaat een film waarbinnen het gebrek aan emotionele impact juist ''het punt'' is, omdat het gegeven van een monotoon bestaan mee bepaalt hoe het hoofdpersonage functioneert. Werkte voor mij maar deels. Ook ontsnapt Ramsay er niet helemaal aan dat het nu aanvoelt alsof het onderwerp 'zelfmoord' licht gebanaliseerd wordt (wat in dit geval absoluut niet de intentie hoéft te zijn).

Een man die de vreemdeling is geworden in zijn eigen huwelijk trekt de natuur in om zichzelf ... nog harder tegen te komen. Het zou je maar gegeven zijn, zo'n prachtig natuurgebied in je naaste omgeving, maar voor deze hoofdpersoon is het een soort privé hindernisparcours. Als je teveel met jezelf in de knoop zit is schoonheid ook geen spontaniteit meer. Alles staat in het teken van je eigen gedragspatronen, overwegingen, worstelingen.

Ik kwam zeer, zeer moeizaam in de film omdat de regisseurs ervoor hebben gekozen de gedachtestroom van Martin expliciet te maken in voice-over, waardoor er initieel weinig ruimte rest om alle non-verbale communicatie een plek te geven. De beste literatuur geeft een kijkje in binnenkamers, maar als het om film gaat, geef ik toch zelden de voorkeur aan een dergelijke stijlkeuze. Ik 'zie' het liever. Het was voor mij ook even worstelen dus, met de aangezet cynische denkwijze van de hoofdpersoon ook, en met de lompe, shock-gerichte manier waarop een conflict in zijn seksuele oriëntatie verbeeld wordt. Even was ik ook echt bang dat de complexe machteloosheid die Martin als vader ervaart volledig zou worden teruggevoerd op zijn latente homoseksualiteit. Gelukkig zijn de regisseurs uiteindelijk meer geïnteresseerd in de meerlagigheid van Martin's midlifecrisis - de strijd die gevoerd wordt is niet tot één facet terug te brengen, en in de laatste twintig minuten wordt de gedachtestroom ook nog eens kernachtig verwisseld voor uitgespeeld drama. Tel er de prettige en treffende muziekkeuze bij op (naast de score van Ole Flattum ''Forever Young'' en ontdekking ''The Moon is a Harsh Mistress'' van Radka Toneff) en ik moet Out of Nature (hoe kan ik die titel vanuit het Noors exact begrijpen?) toch gunstiger beoordelen dan tijdens het eerste gedeelte meermaals door m'n hoofd schoot.

Cinemember

Tzo, na twee cinemabeurten kon ik me toch niet inhouden.

Lang Engels essay geschreven, waarin ik mijn interpretatie van mother! uiteenzet en beargumenteer hoe alle stukjes (setting, characters, gebeurtenissen) voor mij op hun plaats vielen tijdens het kijken. Neemt overigens niet weg dat er nog steeds talloze verschillende interpretaties en openingen zijn natuurlijk, maar hierbij mijn bijdrage:

The house is bleeding: an allegorical interpretation of mother! - Tim Bouwhuis - timbouwhuis.nl

Ergens speelde ik vals: de soundtrack van Moulin Rouge kon ik voor het kijken al dromen, waardoor het de filmische omlijsting was die nog restte. Logischerwijs stond dit sfeervolle werk van Baz Luhrman hoog op mijn kijklijst, mede ook omdat ik voor de verandering over het algemeen geen braakneigingen krijg van musicals.

Ik moet zeggen, ondanks mijn gepolijste score ben ik toch enigszins teleurgesteld. Het genieten was uiteindelijk toch vooral van de muziek. U2 en Bowie in 1899 mogen dan exemplarisch zijn voor een scala aan muzikale anachronismen, sfeerversterkend werken de moderne nummers over het algemeen wel. Behalve als je er incompetente vocalisten opzet, zoals bij Like a Virgin. Ik hoop voor Madonna dat ze deze film nooit gezien heeft.

Daar staan echter weer prachtige performances tegenover. Nicole Kidman is steeds meer aan het uitgroeien tot een van mijn all time-favorites onder de actrices, daar ze hier ook aantoont een ijzersterke zangstem te hebben. ‘One Day I’ll Fly Away’ en ‘Come What May’ zijn absolute hoogtepunten. McGregor voldoet, al wordt hij door Kidman alsnog volledig naar huis gespeeld.

Moulin Rouge is een warme, sfeervolle film, die qua vorm op twee benen hinkt. Enerzijds is het geheel prachtig aangekleed en vormgegeven (production design, make-up, kostuums), anderzijds werden de extravagantie en de hypermontage mij op den duur wel wat te veel. Het overmatig theatrale aspect stoot tegelijk af als dat het aantrekt. Het is aan de soundtrack en het acteerwerk te danken dat ik toch werd meegezogen in een wereld van onmogelijke liefdes, een kunstzinnig streven naar vrijheid en ongetemde hartstocht.

4*

volledige recensie

Nemo (Jared Leto) denkt dat hij 34 jaar oud is. Hij is geboren in 1975, het is nu 2009. Niets is minder waar. De stokoude Nemo is zojuist ontwaakt in een steriele ziekenkamer. Jaartal? 2092. Plaats? Een futuristische planeet waarop men onlangs de bron van eeuwig leven heeft ontdekt: eindeloze celdeling. Maar niet voor Nemo. Hij is de laatste sterfelijke mens, een levende relikwie. Door de ogen van Mr. Nemo Nobody kijken we terug op een bewogen leven, waarbinnen tijd, herinnering en alternatieve keuzes onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Wie films als Donnie Darko, Interstellar en The Butterfly Effect zag, weet dat het filmische spel met niet-lineaire tijd talloze mogelijkheden biedt. In Mr. Nobody draait alles om keuzes. De partnerkeuze, de keuze op een trein te stappen of de keuze om achter te blijven. In de geest van de oude Nemo ontvouwen zich meerdere scenario’s, en het is aan de kijker om fictie en werkelijkheid van elkaar te scheiden. Eenvoudig is dat niet, maar de mise-en-scène zit vol clues die helpen het verhaal beter te begrijpen. Let bijvoorbeeld op de manier waarop kleurgebruik wordt ingezet om personages te karakteriseren. Het is een grootse, vrij gewaagde aanpak van Jaco van Dormael (Toto le héros), die met Mr. Nobody een gelaagde larger than life- film heeft gemaakt die niet iedereen zal bevallen.

Deze pretentieuze genremix komt heel ver in haar poging een scala aan existentiële vraagstukken in één scenario te verpakken. Toch voelt Mr. Nobody in dat opzicht niet zo perfect aan als Malicks meesterwerk The Tree of Life (2011) of Kubricks 2001: a Space Odyssey (1968). Jared Leto slaagt er niet geheel in alle karakter-eigen emoties even goed over te brengen, en het narratieve geheel komt net iets te rommelig en te kunstmatig over.

Een enkele sneeuwvlok kan het blad van een bamboe breken. In de natuur hangt alles met elkaar samen. Als alles voorspelbaar is, slaat verveling snel toe. Als je weet wat de toekomst brengt, kun je geen keuzes meer maken. Het zijn zomaar wat gedachten die Mr. Nobody inbrengt. Soms subtiel, soms explicieter speelt van Dormael met de vraag wat het nu echt betekent om mens te zijn. De soundtrack (Pixies, The Wallace Collection) helpt hem daarbij, de beelden zijn prachtig. Een klein meesterwerk is deze film daarmee nog net niet, een intrigerend kunststuk wél.

web

La Libertad was overtuigend in z'n eenvoud, deze film een stuk minder. Met name omdat Alonso, zoals hij zelf ook stelt in een interview op de box van EYE, hier voor het eerst gaat spelen met kleine plotelementen. De 'cirkel' van begin en einde, zoals eerder treffend omschreven door starbright boy, had van mij in eenzelfde type film als La Libertad (over de uitzichtloosheid en de eenzaamheid van het bestaan voor een specifieke bevolkingsklasse in Latijns-Amerika) niet gehoeven, en gaf ook nog een wrange nasmaak die ik al vanaf de opening in m'n mond had.

Sebastián Lelio (Gloria) maakt met Una Mujer Fantastica een sociaal-kritische karakterstudie: Marina (Daniela Vega) wordt het mikpunt van menselijke veroordeling, het ongevraagde slachtoffer van haar eigen identiteit.

De familieleden van Orlando (Francisco Reyes) hebben maar met één ding moeite: Marina’s seksuele voorkeur en de transformatie die dat met zich mee heeft gebracht. Postuum kunnen zij hun afkeuren best uitspreken. Orlando was een dwaas, zijn relatie met Marina was pervers. Aanwezig zijn bij de wake en de uitvaart mag Marina niet. De familie heeft het zwaar genoeg met de verwerking van haar eigen rouw.

Marina hoort het aan en reageert. Soms zichtbaar gekwetst, soms furieus. De camera’s registreren – en oordelen niet. Als enige(n)? Una Mujer Fantastica verwordt tot een welbewust vastgelegde lijdensweg, een medium voor de pijn van een vrouw die niets verkeerd deed. Misschien is Lelio’s beroep op de pathos van de kijker hier iets te opzichtig, maar de vertolking van Vega is zo krachtig dat iedere close-up zijn authentieke sporen nalaat. Wisselende kleurenfilters en sterke camerastandpunten voorkomen daarnaast dat het in deze film enkel draait om verontwaardiging en sympathie. Let even goed op de audiovisuele finesse, de tragikomische uitschieters binnen het verfijnde script; met Una Mujer Fantastica betoont Lelio zonder meer van alle markten thuis te zijn.

Volledig

Sterke film. In Mystic River ontlopen Eastwood en scenarist Brian Helgeland (naar een boek van Dennis Lehane) de valkuil van een eenvoudig misdaadmysterie. De emoties zitten dieper dan dat, gegrond in een onverwerkt jeugdtrauma en gesitueerd in een buurt waarbinnen vooroordelen en kromgetrokken relaties het heden en de toekomst bepalen.

Lang had ik vrijwel niets op deze film aan te merken, en zat ik vooral diep in dit gelaagde verhaal. Richting het einde werd ik daar wat uitgetrokken, omdat de uiteindelijke climax/twist nogal teleurstelde. Dat Penn het recht in eigen handen zou nemen zag ik aankomen, en de plot arc rondom de doofstomme Ray en zijn vriendje vond ik compleet ongeloofwaardig. In dat licht voelde het einde te veel aan als een eenvoudige manier om het te verwachten einde (Boyle als dader) maar te kunnen vermijden.

Jammer, want tot die tijd zat Mystic River op koers voor 4,5*. Net als Changeling. Filmtechnisch vond ik deze film trouwens niet eens zo heel sterk, Eastwood scoort echt op het acteerwerk en het narratief/drama. De score zat er af en toe te dik bovenop, de cinematografie vond ik wat bleekjes en die elkaar opvolgende fades aan het begin konden ook niet op mijn waardering rekenen.

Indringend misdaaddrama.

4*