Opinions

In 1967 bezetten Israëlische troepen de Westelijke Jordaanoever, voor veel Palestijnen een natuurlijke habitat. Vijftig jaar na dato rust de schaduw van het Israëlisch-Palestijnse conflict nog altijd op het dagelijks leven van deze mensen. Eén van hen is Dr. Sami Khader, de eigenaar van de Qalqilya Zoo. De Nederlands-Belgische documentaire Waiting for Giraffes vertelt zijn verhaal.

Recensie volledig

Ik begrijp het slechts ten dele. Waiting for Barbarians is een oefening in beheerste traagheid, maar toch is het ergens verwonderlijk dat de laatste film van Ciro Guerra na de première in Venetië nooit in Nederland op groot doek te zien was. El Abrazo de la Serpiente en Pájaros de Verano werden nog netjes verdeeld, en die films (vooral die eerste) zijn toch een stuk ontoegankelijker en meer ambigu dan dit nieuwste werk. Bovendien zou je denken dat Waiting for the Barbarians kan profiteren van een sterrenaffiche (naast Mark Rylance vooral Johnny Depp en Robert Pattinson).

Nu goed, niets is minder waar, en vanochtend zag ik Guerra's meest didactische film, waarin de regisseur zijn punt ("wie zijn nu eigenlijk de Barbaren?") straf en concreet uitwerkt, onder meer aan de hand van religieuze symboliek (Depp's kolonel kan het daglicht letterlijk niet verdragen, terwijl Rylance's empathische held de voeten wast van een dame die door anderen als schuldig/zondig is bestempeld). Op momenten werd de scheidslijn tussen slachtofferschap en kwaadaardigheid (noem het 'culturele blindheid') wat mij betreft iets te eenduidig geschetst, maar de afrondende akte is in dat licht dan weer erg fraai.

Een mooie film. Waar ik bang was voor een oeverloos liefdesverhaal, bleek de vork toch net iets anders in de steel te zitten. Phoenix doet waar hij goed in is: hij verandert in een menselijk wrak, en dan zodanig dat het geloofwaardig is. Zijn fenomenale acteerwerk zorgde ervoor dat ik van begin tot eind op het puntje van m´n stoel zat, en gegrepen werd door dit verhaal. Ik had me nooit eerder echt verdiept in de persoon Johnny Cash of in zijn muziek, en zodoende had ik ook niet echt vergelijkingsmateriaal of veel voorkennis. Deze muziek was niet direct mijn ding, maar in de film worden de nummers mooi gebracht. Ze passen goed in het tijdsbeeld en zijn mooi ingetogen.

Met een ruime 2 uur ( ik bekeek de reguliere versie ) was de film zeker niet te lang: ik vond juist dat er wat slordig is omgegaan met de tijdsspanne. In het begin van de film zien we een 12-jarige Cash, en na 10 minuten zien we Joaquin Phoenix. Dat de film toch ergens op gang moet komen snap ik, maar Phoenix werd mij toch net iets te snel en te makkelijk de ster Johnny Cash.

Op muzikaal gebied deed Phoenix het aardig en karakteristiek; ik ben niet helemaal fan van zijn stem maar hij lijkt Cash goed neer te zetten. Witherspoon vond ik vocaal erg goed in deze film, maar het is vooral de zichtbare chemie tussen deze 2 die de film een boost geven. Deze chemie maakt de film erg geloofwaardig en zorgt ervoor dat je benieuwd blijft naar het verloop van het verhaal en de afloop.

Al met al een goede film, die terecht in de top 250 staat en later zeker nog eens op de nominatie zal staan voor een herziening. Na wat getwijfel toch 4,5*

Jammer; gewoonweg niet spannend genoeg. Wél interessant hoe het kat-en-muisspel uitgespeeld wordt, maar zeker richting het einde wordt het voorspelbaarder. In het scenario zit naast de nodige soldier talk ook wel een scala aan politiek getinte opmerkingen, maar die zijn dan weer van een schrijnende oppervlakkigheid. Volg vanuit daar Liman naar het (m.i. onnodig) symbolische einde (het handelen van die hulptroepen roept ook al vraagtekens op), en een gevoel van teleurstelling overheerst toch de technische kunde en de vertolking van Taylor-Johnson. Matige suspense, vlakke scriptvulling; vervlogen was de hoop op meer.

Requiem for the Planet of Men

Hoe vaak worstelen filmmakers niet met hun laatste akte? Het perfecte einde, of – in dit geval – de perfecte slotfilm? De meningen over deze winterse zomerblockbuster zullen zonder meer uiteen lopen, maar één ding lijdt nauwelijks twijfel: na Rise en Dawn is War for the Planet of the Apes de epische apotheose van een geslaagd drieluik.

Verder lezen

The War Game is een fictieve docu, die de gevolgen van een nucleaire aanval in een regulier Brits provinciestadje behandelt. In mijn hoofd ging het een paar jaar terug naar de geschiedenislessen over de Koude Oorlog, toen termen als mutual assured destruction en Star Wars (Reagan administration) er in rap tempo doorheen gejaagd werden. In het bijzonder herinner ik me nog een haast surrealistisch Brits instructiefilmpje uit die tijd, waarin de eerste opdracht na het klinken van het nucleaire alarm 'duck and cover' luidde.

En laat dat instructiefilmpje (het was er een van de Britse overheid) nu precies het type werk zijn waar filmmaker Peter Watkins in zijn docu genadeloos mee afrekent. The War Game laat zien welke gruwelen een nucleaire aanval onder de bevolking teweeg zou brengen, en zet zich af tegen de politici die in die tijd soms leken te denken dat kernwapens speelgoed waren (zie bijv. ook Kubrick's Dr. Strangelove).

Het is alleen jammer dat de wijze waarop dit gedaan wordt mijn interesse nergens echt trok. De beelden zijn flets en (te)donker, de voice-over is kleurloos, eenzijdig en hier en daar iets te betweterig, en de burgers die aan het woord komen zijn houterig en hebben allemaal hetzelfde te vertellen. Boodschappen en emoties komen geforceerd over; ik haalde het 'wij maken een fictieve documentaire, willen jullie meewerken'?-credo er te veel uit.

Na een minuut of vijfendertig wordt het wel iets beter, maar dan volgt het einde al te snel. Ik moet tot mijn spijt constateren dat The War Game me weinig nieuws heeft verteld, en gezien het interessante onderwerp vind ik dat ergens wel jammer. De uitwerking van dit werkje was daarnaast te matig, en als film oogt het geheel achterhaald en zwaar gedateerd.

2*

Als leek in de narratieve Warcraft-wereld zag ik een film die matig uitgewerkt was, visueel te gemaakt oogde en slechts bij vlagen het predikaat 'vermakelijk' verdiende. Zeker de opmars naar het einde vond ik rommelig. Hoewel alles riekt naar een wat schaamteloze LOTR-rip-off, heeft het verhaal wel (vervolg-)potentieel. 2.5*

Jemig, wat een film. Intens, hard, pakkend en steengoed. Twee topacteurs nemen het tegen elkaar op en tillen elkaar naar een geweldig niveau. Regie is geweldig, de gevechten zijn perfect in beeld gebracht. Van begin tot eind was ik geboeid. Knap, want de film duurt lang en er is zeker niet sprake van non-stop actie. De dialogen zijn echter ook van oerdegelijk niveau, vooral de plotlijn van Edgerton (ondersteund door Nolte, tevens in een ijzersterke rol) trok mij aan. De beperkte geloofwaardigheid en voorspelbaarheid van het plot werden tijdens het kijken volledig naar de achtergrond verdrongen dankzij de zeldzame sfeer en intensiteit die van het beeldscherm afspatte. Dit is sowieso de beste boksfilm die ik tot nu toe zag, en behoort daarnaast tot de betere werken überhaupt. De top-250 notering is mijns inziens dan ook volledig terecht. Wellicht druk ik mij iets te lyrisch uit, wanneer ik dit schrijf rolt de aftiteling nog van mijn scherm. De tijd zal het leren, want dat ik deze nog eens ga herzien, staat wel vast. 5*

186 minuten is lang voor een film die ik lastig serieus kon nemen- daarvoor steekt de politieke subtekst toch echt te schril af tegen de latexpakjes en gemaskerde stripfiguren. Toegegeven, mijn tic is nu eenmaal dat ik zelden een director's cut ontwijk (ook als die beduidend langer is), maar bij Snyder had ik misschien toch iets beter moeten weten. De man doet te veel z'n best uit een mix-up van Sin City en Nolans Battrilogie een eigen auteursproduct te genereren. Dat neemt niet weg dat Watchmen visueel zeer gelikt oogt en me wel meekreeg in de grauwe sfeerzetting en de weinig bloedeloze taferelen van een naar anarchie neigende wereld.

Een beproeving. Ik wist al van tevoren dat ik een flinke dosis patriottisme zou moeten gaan slikken, maar dat het zo erg zou zijn… Na een half uur had ik het echt al wel gehad, maar ik wilde We Were Soldiers toch wel afkijken; dit was immers een van de laatste echt bekende Vietnamfilms die nog op mijn kijklijstje prijkten. Ik heb de film daarop maar in twee delen bekeken.

We Were Soldiers is zo ontzettend eenzijdig verteld dat het me bij vlagen bijna misselijk maakte. De Amerikanen zijn helden, de Noord-Vietnamezen zijn kwade mensen. Het wordt nog het best zichtbaar door de (tenenkrommende) dialoog die lt. Moore (Mel ‘John Wayne’ Gibson) met zijn dochtertje heeft. ‘Als kwade mensen met elkaar vechten, dan moet papa daar soms heen om te zorgen dat ze stoppen’. Waarom niet: ‘als papa’s land haar politieke en ideologische hegemonie bedreigd ziet, reist papa af naar de andere kant van de wereld om andere mensen van het leven te beroven’? Iedere nuance ontbreekt. De parallel tussen de Noord-Vietnamezen en de Indianen wordt zonder schaamte getrokken. Het maakt Randall Wallace duidelijk niets uit; door de gehele film heen wordt de gemiddelde Noord-Vietnamees neergezet als een primitieveling met een rijstkapje, die hersenloos op de vijand afrent (en daarbij, als het even kan, het leven laat). De Amerikanen zijn daarnaast strategisch superieur, wat wel blijkt uit het feit dat lt. Moore richting het einde van de film moeiteloos de tactiek van de vijand doorziet. Dat de Amerikanen hier stuitten op het NVA (North Vietnamese Army, niet alleen een groepje ondergronds gelokaliseerde Vietcong dus), dat zeer strak georganiseerd was én het terrein veel beter kende, lijkt bewust terzijde geschoven.

Nee, de Amerikanen zegevieren, met God aan hun zijde, die de heidense gebeden van de vijand niet verhoord heeft. In feite was dit de slag die Ho Chi Minh ervan overtuigde op dat moment dat de Amerikanen te verslaan waren. De pathologische score, het sentimentele thuisfront onder aanvoering van een stuitende Julia Roberts, het zielige vlaggetje aan het eind; als kijker wordt je overladen met propagandistische elementjes die de sympathy vote bijna uit je trekken.

Een ‘knap’ stukje geschiedmanipulatie, dat gelukkig filmtechnisch niet al te slecht in elkaar steekt. Anders was ik daar ook nog over gevallen, en was de bodemscore helemaal bereikt.

1*

Vertelt kunst de waarheid? En kan die waarheid zichzelf scheppen, of vraagt ze altijd om bemiddeling van de kunstenaar? In een drie uur durend epos plaatst Florian Henckel von Donnersmarck (Das Leben der Anderen) die vragen voor een spiegel die haar licht wel heel helder reflecteert. Het gevolg is een vrij hermetisch drama dat tóch staat als een huis; een film als een waarheid.

Never Look Away, zo luidt de Engelse titel van Werk Ohne Autor. Het is een goed voorbeeld van een alternatief dat de dramatische essentie van de film misschien vangt, maar de daadwerkelijke kern van het narratief uit het oog verliest. ‘Niet wegkijken’ verwijst naar de dan nog zesjarige Kurt Barnert (Cai Cohrs), die het advies van zijn manisch verklaarde tante (Saskia Rosendahl) op probeert te volgen als ze aan het begin van de Tweede Wereldoorlog door de nazi’s meegenomen wordt. De camera blijft bij Kurt als hij toekijkt hoe zijn tante met geweld een busje in gewerkt wordt. Heel even houdt hij zijn hand voor zijn ogen, waarop het beeld vervaagt, onherroepelijk vertroebelt. Het is een waas die de geschiedenis – de waarheid – uitwist. Elisabeth zal hij nooit meer zien. Tot de kunst haar weer tot leven wekt.

verder lezen

Het conflict sluimert, de geschiedenis leeft nog en de voorwaarden van culturele toetreding worden op gespannen voet verkend. Dit is prachtcinema van een regisseuse die haar nuances kent, maar tegelijkertijd een heldere en niet mis te verstane beeldtaal hanteert. Valeska Grisebach gaat uit van de overtuigingskracht die het ‘spel’ van haar niet-professionele castleden met zich meebrengt; een betere keuze had ze niet kunnen maken.

When Forever Dies is een van de weinige films die tijdens de hybride 36e editie van het Imagine Film Festival kon worden uitgelicht binnen het bescheiden zaalprogramma. Op 31 Augustus beleefde dit passieproject van de Nederlandse filmmaker Peet Gelderblom zijn wereldpremière in EYE. Een meer gepaste locatie zou niet denkbaar zijn geweest: voor zijn cinefiele exploratie van de (verbeelde) liefde putte Gelderblom rijkelijk uit het archief van het filmmuseum.

In When Forever Dies noemt de filmmaker de man ‘Forever Man’ en de vrouw ‘Forever Woman’, en vraagt hij zich af wat er gebeurt als ‘voor eeuwig’ toch eindig blijkt. Zonder het archetype liefdeskoppel is er geen filmgeschiedenis, kun je gerust betogen, maar waarom blijft dan alleen de liefde zelf onvoorwaardelijk bestaan? Hebben we ons er al aan overgegeven dat relaties tussen twee mensen vrijwel altijd uitmonden in haat en bedrog? En zijn romantische films warme odes aan de liefde of zorgvuldig gesponnen illusies? Het is de aard van cinema om het leven zelf te spiegelen, en deze archival fiction film (zoals Imagine hem poogt te karakteriseren) is daarin geen uitzondering.

verder lezen

volledig

Indrukwekkend. Deze film stond al geruime tijd op mijn lijstje. Niet alleen vanwege het onderwerp (muziek, conservatorium) maar ook vanwege de veelbelovende rol van Simmons, die een Oscar kreeg voor zijn rol als tirannieke dirigent. En het moet gezegd; die Oscar is wat mij betreft verdiend. Al in de eerste scene dat Simmons verschijnt, is het duidelijk hoe zijn presence in de rest van de film zal doorwerken: hard, meedogenloos en zonder genade. In Teller is de perfecte tegenspeler gevonden. Gemotiveerd tot op het bot zet hij alles op alles om zijn doel te bereiken. Tegenslagen maken hem tot een getergd persoon; Teller ondergaat deze transformatie op indrukwekkende wijze. De twee scenes met Melissa Benoist maken dit goed duidelijk. Mijn sympathie heeft hij er absoluut niet mee, maar het past wel bij de film en bij zijn karakter. Naarmate de film vordert wordt de sfeer steeds donkerder. Daarmee werd ik steeds sterker het verhaal ingetrokken; Whiplash vertraagt geen moment, en met goed geluid vergeet je de wereld om je heen en raak je mateloos geboeid. De jazzmuziek (Caravan, Whiplash etc.) is machtig mooi en de montage is van een hoog niveau. Niet alleen op audio-gebied een pareltje dus, maar zeker ook visueel. Tel daar sterk acteerwerk bij op en je hebt een film van formaat. Enkel inhoudelijk zijn er wat mij betreft nuances aan te brengen. Enkele van deze nuances zijn al ruim benoemd in voorgaande reviews.

Voor mij is dit een van de betere films van 2014 die ik gezien heb. 4,5*

(...)Deze witte kraai is een interessante einzelgänger, en tegelijk is hij een ideologisch model van alles waar ‘het’ Westen in de film voor staat. De koude spanning tussen West en Oost, een feestmaal voor het breukvlak van cinema en idealisme, verheft Nureyev in de opzichtige climax uiteindelijk te veel tot embleem, de eerdere verkenning van zijn persoonlijke schaduwzijden ten spijt. Een film over beweging, maar wel één die gevaarlijk statisch aanvoelt.

volledige recensie

2 nagenoeg dezelfde films in een jaar: het is vrijwel onmogelijk White House Down niet met Olympus has Fallen te vergelijken. Die laatste wordt algemeen gezien wat beter gewaardeerd. Een tijdje geleden heb ik deze gezien, en omdat ik ´em met 4* waardeerde wilde ik deze graag ook een kans geven.

Daar heb ik geen spijt van. Ondanks het patriottisme ( waar ik mij minder aan erger dan de meeste mensen hier, het is inderdaad overduidelijk, maar stel je toch niet zo aan ) en het surrealisme ( de meeste zaken in deze film zijn verre van realistisch, zo niet onmogelijk ) is dit een vermakelijke film.

Als je er gewoon voor gaat zitten en je voorneemt niet met een te kritische blik te kijken is dit een spectaculaire actiethriller, die het aanzien waard is.

De film heeft even nodig om op gang te komen, maar als de actie eenmaal start, is het de rest van de film raak en is de speelduur van 2 uur geen enkel probleem.

Anders dan in Olympus has Fallen, is ( soms enigszins misplaatste ) humor niet vreemd, waardoor White House Down wat luchtiger overkomt. Dit is ook meteen een minpunt, want waar in Olympus has Fallen de actie keihard was, en Butler nog wat harder, zijn de badguys in deze film wat softer en menselijker. Sommigen spelen overtuigender dan anderen, maar over het algemeen miste deze crew overtuiging en dreiging. Jammer, want Tatum zit wel aardig in zijn rol en ook Foxx acteert niet slecht, alhoewel hij geen presidentstype is.

Ondersteund door een aardig soundtrackje amuseert deze film vooral, en meer hoeft ie ook niet te doen.

Olympas has Fallen was echt goed, deze is minder, maar zeker niet onaardig.

3,5*

Kaja bezoekt haar familie om de katholieke communie van Mula’s dochter Nina bij te wonen. Al vroeg hangt er een zweem van geheimzinnigheid rond de komst van Mula’s verloren gewaande zus. We weten dat ze zes jaar geleden is weggegaan, maar het waarom blijft achterwege. Kaja en Mula delen geheimen die voor het gros van de familie verborgen dienen te blijven. Mula maant Kaja aan om toch vooral maar normaal te doen. Opvallen is funest in het uitgestrekte boslandschap. Kaja besluit hierop om naakt in een grasveld te gaan liggen, waar ze snel opgemerkt wordt door één van de piepjonge kinderen.

De vervreemdende toon van bovenstaande omschrijving is alleen maar tekenend voor Tower. A Bright Day, een raadselachtige Poolse thriller die weigert haar geheimen prijs te geven. De ontsporende relaties binnen de woongemeenschap ontvouwen zich in de montage naast onverklaarde gebeurtenissen, die niet zelden gepaard gaan met een schurend sound design en een atypische beeldvoering. De film doet denken aan Lars von Triers Melancholia (2011). De Apocalyps is nabij en de mens leeft in angst voor zijn omgeving. Ondertussen vergeet de priester zijn teksten voor de communie, de dementerende moeder van Kaja en Mula geneest wonderlijk. Debutante Jagoda Szelc voert haar visioenen op in een film die op narratief vlak alle finesse mist, maar wel dreigt en prikkelt in een sluimerende stream of consciousness.

De brave burgermaatschappij predikt een moraal van orde en regelmaat, van vaste patronen en plichtsvervulling. De brave burgers, dat zijn Zij. Wij zijn anders – en Wij begint als een groep rebellerende jongeren aan het begin van de zomer de natuur intrekt. Tijdens hun odyssee van de vrijheid worden morele grenzen verkend, opgerekt, volledig verworpen.

Rene Eller neemt alle risico’s met zijn bewerking van Wij, de controversiële coming-of-age-roman van schrijversduo Elvis Peeters (2009). Nederlandse cinema is nooit preuts geweest (neem Turks fruit als misschien wel het spraakmakendste voorbeeld), maar de belevingswereld van een groep jongeren brengt nieuwe uitdagingen met zich mee. Hoeveel toon je in een film over thema’s als porno en prostitutie? Eller kiest ervoor de expliciete beelden niet te schuwen, en waarborgt daarmee indirect de geloofwaardigheid van zijn ‘personages’. Dit zijn jongeren, meer nog dan acteurs, die zonder filter leven. De camera maakt dat idee zichtbaar, en weegt daarmee op een goede manier de balans tussen exploitatie en functionaliteit.

verder lezen

Ik vreesde er al enigszins voor, maar dit is absoluut niet mijn Lynch geworden. Ik had het aan het begin al door, en dan wordt uitzitten een pittige trip. Dat doe je dan wel, want het is één van je favoriete regisseurs, en je wilt je mening kunnen vormen, maar leuk is het daarmee niet. Wat Death Proof voor mij was bij Tarantino, is Wild at Heart bij Lynch. Een lading narratieve onzin zonder rem erop, vormgegeven door een cast die, met name in deze film dan, het woord overacting lijkt te hebben uitgevonden. Houd je daarvan, dan is het genieten geblazen. Ik behoor echter tot de categorie die daar finaal op afknapt.

Cage en Dern (en dat is waar die vrees vandaan kwam) behoren niet tot mijn favoriete acteurs. Daarbij richt mijn kritiek zich er bij die eerste op dat 'ie, in wat ik van 'em gezien heb, vrijwel altijd een niet serieus te nemen karikatuur speelt (en zo ook hier). Dern vind ik vooral een erg zeurderige actrice, die in deze film ook nog eens volstrekt inhoudsloze dialogen op haar rekest krijgt. In Wild at Heart dienen zij de kar te trekken (samen met Lula's moeder, een tenenkrommend personage), en dan is Lynch me toch al snel kwijt. Te veel nodeloos geneuzel over seks, een oninteressant, weinigzeggend plot en een trage pacing.

Positieve punten laten zich vinden in de muziek van Badalamenti en de twee guest appearences van Lee en Fenn (ja, zo'n beetje de twee belangrijkste actrices van Twin Peaks). Die serie heeft wat dit werk niet heeft: geweldige characters én een ijzersterk plot. Lynch zie ik zoveel liever in het mysterygenre actief. Zowel als thriller als als roadmovie schiet Wild at Heart flink tekort.

1*

Het loont om een stad door andere ogen te bekijken. De fanatieke koopjesganger, de verdwaalde toerist; ze geloven in een wereld vol beeldschermpjes en beschouwen hun omgeving als vanzelfsprekend. De bergen afval die ze achterlaten vertrouwen ze blind aan de natuur toe.

In De Wilde Stad zien we wat er gebeurt als de mens vertrokken is. Of, op een aantal momenten, als de mens niet oplet, niet langer het middelpunt van alle belangstelling is. De dierenwereld kent de mens enkel als een object van verwondering. Waarom laten die verkwisters een koninkrijk aan lekkernijen achter? Ze kijken niet op of om, wat ze weggooien is waardeloos geworden.

De laatste voetstappen zijn weggestorven, maar de camera blijft. Vanuit talloze standpunten – onder de grond, vanuit de lucht, onder water – volgt een registratie van de dingen die wij normaal niet zien. Een rat neemt de moeite om een complete pizza zijn gangenstelsel in te slepen, een dozijn padden verzorgt een spoedcursus paren. De wilde stad is het domein van talloze dieren, maar een hoofdrolspeler ontbreekt niet: huiskat Abatutu begluurt mensen én dieren vanaf het vroege ochtendgloren, om met het vallen van de late avond weer naar zijn kunstmatige verblijfplaats terug te keren.

Het is een flink understatement om de final cut van vijfentachtig minuten compact te noemen: regisseur Mark Verkerk (Gouden Kalf voor De Nieuwe Wildernis) moest kiezen uit 300 uur aan filmmateriaal. Alle footage van bewakingscamera’s is dan voor het gemak nog niet eens meegeteld. Van het eindresultaat straalt het vakmanschap af, met name door de meticuleuze wijze waarop het Amsterdamse dierenrijk gefotografeerd is. Het kostte de makers een slordige zes maanden om een specht op een lantarenpaal in de montage te kunnen opnemen. Je spreekt dan over een shot van één seconde – filmmaken is monnikenwerk.

Voor ondergetekende waren de muziekkeuze en de voice-over helaas wel een grote smet op het kijkplezier. Pompeuze hiphopnummers van eigen bodem nemen een overdadige rol in op de geluidsband, terwijl de volksnummers de film in combinatie met de speelse, vaak naar André van Duin resonerende voice-over de film een sterk uitgesproken karakter geven. Het is wellicht te gemakkelijk om te zeggen dat de beelden al voor zichzelf spreken, maar de less is more-cliché dringt zich op den duur welk degelijk op.

Wat minder commentaar, wat minder Nederlandstalig geweld op de soundtrack – het zijn punten van kritiek, maar het lijdt geen twijfel dat deze mooi geschoten film een breed publiek zal kunnen trekken.

web

Er zijn twee momenten in Wildlife waarop de wereld van de zestienjarige Joe Brinson (debutant Ed Oxenbould) voor zijn ogen uiteenvalt. Beide keren fixeert de camera zich op de geschokte blik van de jonge filmkijker: net als in de roman van Richard Ford (1990) is het Joe die beseft, vertelt en ziet. Aan het einde van de film zal hij degene zijn die het verhaal van zijn ouders in een enkel beeld weet te vangen.

Dat verhaal begint nog met een nieuw begin. Great Falls, Montana is het volgende thuis voor Joe en zijn ouders. Jerry (Jake Gyllenhaal) assisteert op de plaatselijke golfbaan en probeert rond te komen van zijn ijverige en klantvriendelijke houding. Vrij direct blijkt al dat zijn nukkige baas daar geen enkele boodschap aan heeft. Als het aan hem ligt blijven zijn werknemers radars in de machine, muntstukken in plaats van mensen. De eerste geschokte blik van Joe kunnen we al op dit moment situeren: DoP Diego García (onder meer Neon Bull, Cemetery of Splendor en de nieuwe film van Carlos Reygadas) omlijst het gezicht van de zoon wanneer hij zich realiseert waarvoor zijn vader wordt weggeroepen. Dit is de eerste gewaarwording. Kapitaal eist ontmenselijking en zelfvernedering.

verder lezen

Without Name is een uitstekend voorbeeld van een film waarin het narratief volledig ondergeschikt is aan de sfeer die overgedragen wordt. Debuterend full feauture-regisseur Lorcan Finnegan situeerde zijn ecothriller annex psychologisch drama in de Ierse bossen, waar de getroebleerde en eenzame hoofdpersoon landmetingen doet. Het motief daarvoor blijft vaag, zelfs na een skypegesprek met zijn enigmatische werkgever. Belangrijker is dat Eric in het bosrijke gebied, dat op zichzelf geleidelijk ook meer als personage gaat fungeren, langzaam zijn grip op de werkelijkheid verliest.

Inspiratie is in deze verfrissende genrefilm nooit ver te zoeken. Een zonsondergang in Apocalypse Now-sferen dient als voorbode voor wat komen gaat, terwijl het gebruik van de stroboscoop hier wel heel erg doet denken aan het epileptische einde van Gaspar Noe’s Irreversible (2002). Effectiviteit wint het hier echter zonder meer van subtiliteit. Without Name is niet per definitie eng, maar wel zodanig sfeervol dat je haast het gevoel krijgt óók opgeslokt te raken door die uitgestrekte bossen. Ijzersterk is het sound design, dat vervreemdend werkt en daarnaast op de juiste momenten gebruik maakt van stiltes.

Niet alle vragen worden beantwoord in dit filmische equivalent van psychedelische muziek. Without Name voelt wat onaf, en benut niet haar volledige potentieel. Desondanks trakteert Finnergan op een sfeerbeleving die nog het dichtst in de buurt komt bij Jonathan Glazers unheimliche sci-fi Under the Skin (2013). Without Name is daarbij een film die je meer moet willen ondergaan dan begrijpen, een geslaagd vormexperiment voor enthousiaste fijnproevers.

Na So Long, My Son de tweede film die ik zie van regisseur Wang. Ook hier is de waterkant een sleutellocatie en wordt (de erfenis van) de culturele revolutie belicht. Een knap script en verfijnde regie, want op de beste momenten doen blikken en keuzes in de montage het werk zonder dat er te veel wordt gesproken. Tegelijkertijd is de film speels en luidruchtig, omdat we meekijken met een elfjarig jongetje en zijn prettig onbeholpen vriendjes. Het vraagstuk van de 'dissident' versus de beknellende orde in een empathisch drama.

DVD (Imagine/De Filmfreak)

Zo bedenkelijk ik het gedans over de daken in eerste instantie vond, zo indrukwekkend was de wijze waarop Lee dat handelsmerk in het laatste halfuur inzet. Het verhaal had toen ook pas mijn volledige interesse, wellicht omdat het scenario van een redelijk oppervlakkige aard is. Deze ma-klassieker krijgt mijn waardering uiteindelijk vooral door de prachtige cinematografie. Ook in het wat matige middenstuk houden de beelden de film moeiteloos overeind. Het acteerwerk liet wat te wensen over, maar ik kon me wel vinden in de richtingen die Lee tijdens de slotakte met de personages inslaat. 3.5*

Groot project van Scorsese waarin letterlijk alle grenzen zijn overschreden en alle vrijheden genomen zijn. Dit resulteert in een film die wat betreft kwaliteit en acteerwerk ver boven de middenmaat uitstijgt, maar verder half verzuipt in zijn grofheid, lengte en te overmatige drank-en seksconsumptie.

Di Caprio speelt werkelijk fenomenaal; af en toe lijkt die man wel van een andere planeet. Hill is goed, maar vooral heel erg irritant. Naomi, de vrouw van Di Caprio, acteert ook erg goed, naast het feit dat ze er geweldig uitziet. Het is echter, zoals al gezegd, zonde hoeveel gescheld, seks, drugs etc. er in deze film zit. Dit komt zeker in meer films voor, maar hier was het te veel: de film had het niet nodig.

Het verhaal is namelijk ontzettend goed: de manier hoe Belfort zijn klanten om de tuin leidt is fenomenaal. De eerste drie kwartier van de film waren fantastisch, omdat het toen nog met name hierom ging ( en ook vanwege de geweldige bijrol van Matthew in het eerste kwartier ). Ik was enorm onder de indruk van Di Caprio´s eerste telefoongesprek bij het Investment Centrum ( meen me te herinneren dat het zo heette ).

Daarna wordt de film echter steeds meer een aaneenschakeling van gevloek, seks en geweld.

Ondanks dat bleef ik de volle 3 uur geboeid en vloog de speeltijd voorbij, waardoor de speelduur voor mij geen struikelpunt was.

Het acteerwerk van Di Caprio is de redding voor deze film: zonder hem had ik deze graag overgeslagen. Echter, het charisma trucje dat hij in meer van zijn films ( oa the Aviator, The Great Gatsby ) toepaste, werkt weer. Namelijk het met veel overgave vertolken van een rijke, mysterieuze en idealistische persoonlijkheid. Di Caprio schittert 3 uur lang en had daarvoor een Oscar verdiend.

Voor de genoemde minpunten trek ik een punt af. Lager kan ik niet geven, omdat toch bovenal een kwalitatief ijzersterk filmproduct wordt afgeleverd. 4*

Overbodig. Dat gevoel bekroop me. Wederom veel actie, zoals we dat in deze franchise immer gewend zijn, maar in tegenstelling tot bij de origins-film een vlak script dat karakterontwikkeling miste. Hugh Jackman mag vechten en grimmig kijken. Af en toe passeren wat droomsequenties de revue, maar die weten eigenlijk enkel op de zenuwen te werken.

Mangold stond qua setting op een potentiële goudmijn (Japan met een samoerai-tintje, altijd goed), maar haalde daar voor mijn gevoel veel te weinig uit. Het verhaal was me te standaard en in een te grote mate rond de actie gecentreerd. In het kielzog van Jackman volgt daarnaast een handvol personages dat van boordkarton en slecht acteerwerk aaneen hangt.

Ik dacht al bijna dat het hele X-Men wereldje me wat tegen was gaan staan, maar de post-creditverschijning van McKellen en Stewart bevestigde dat het toch echt aan deze stand-alone lag. Alhoewel er niet eens zoveel gebeurde, was dit voor mij het leukste stukje van de film.

Hopelijk wordt Logan beter.

Allen besteedt veel tijd aan de zorgvuldige opzet van zijn period drama, en het is ook in deze eerste akte dat er het meest te genieten valt. De aankleding is – in tegenstelling tot sommige films uit zijn vroege jaren – fantastisch, de sterke belichting doet de personages in sommige shots baden in een nazomerse gloed (toch meer een film voor augustus, net als Café Society). Cinematograaf Vittorio Storario (Apocalypse Now) slaagt erin voor de verschillende personages telkens een andere visuele look te creëren. Welbewust koppelt Storario alle warme kleuren aan Ginny, terwijl Carolina zich doorgaans beweegt in een veel lichter beeldkader. Zie daar het contrast tussen (zons)ondergang en toekomst; aan Ginny behoort het verleden, Carolina is haar frisse plaatsvervangster.

Het is jammer dat Wonder Wheel, naarmate de tijd vordert, steeds kunstmatiger en vlakker aan gaat voelen. Eens de voorwaarden voor de afwikkeling van het drama zijn gecreëerd, gaat de film soms wat slepen en mist het script verrassing en veerkracht. Het is dan aan het sterke acteerwerk van met name Kate Winslet te danken dat Wonder Wheel geen volledige zwanenzang wordt. Winslet (Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Steve Jobs) legt bewonderenswaardig veel emotie in haar spel, en maakt Ginny’s op zichzelf zeurderige en zelfzuchtige personage toch tot een memorabele rol. Tegen dat acteergeweld is Timberlake duidelijk niet opgewassen – in Wonder Wheel zijn het de actrices die het niveau hoog houden. Temple is een frisse verschijning, die we de komende jaren zonder meer nog vaker in bepalende rolen zullen zien.

Allens nieuwste film is zo vermakelijk en prachtig gemaakt, maar kent tegelijk een wat inspiratieloos verhaal met afgebakende, opzichtig geconstrueerde personages. Wederom is de tragiek van het gerimpelde menselijke bestaan leidend – zal Allen ooit nog eens iets maken dat weer fundamenteel ánders is?

met uitgebreide inleiding

In Wonders of the Sea verkent de Franse oceanograaf Jean-Michel Cousteau in het gezelschap van zijn zoon en dochter de geheimen van rijke onderwaterlandschappen. De koraalriffen van Fiji, de mangroves voor de westkust van Californië, het paradijselijke oord dat we de Bahama’s noemen – het is een droomreis die droombeelden oplevert. Terminator-icoon Arnold Schwarzenegger verzorgt een deel van de voice-over. Zijn acte de présence komt met een knipoog, maar ook met een wat ondankbare taak: het onderstrepen van een boodschap die (natuur)documentairemakers vandaag de dag niet meer lijken te kunnen vermijden.

Vooropgesteld: in deze relatief korte exploratie van een verborgen dieren-en plantenrijk worden de meest verbluffende creaties op een prachtige manier in beeld gebracht. Onderwatercamera’s begeven zich dicht op de huid van koraalduivels, hamerhaaien, clownsvissen, remora’s en grondels. Veel van de getoonde dieren zijn tamelijk onbekend, niet in de laatste plaats omdat ze vaak pas op gezette tijden tevoorschijn komen. ‘s nachts bijvoorbeeld, als de duikers fascinerende ontmoetingen hebben in de verre diepten van de oceaan.

Het is misschien wel het hoogtepunt van deze oerdegelijke documentaire, die door middel van 3D-beelden een visueel innemende, maar soms ook wat vlakke en eentonige filmervaring biedt. Wonders of the Sea kijkt prettig weg, maar brengt tegelijk niets nieuws in het rijke aanbod van natuurfilms-en series.

Het moet haast wel ironisch bedoeld zijn dat Cousteau zijn reis begint tussen de koraalriffen, die door de verzuring en opwarming van de zeewateren geleidelijk afsterven. Wat de voice-over aan het begin al beknopt aanstipt, wordt tijdens de laatste tien minuten van de documentaire nog eens uitgebreid uit de doeken gedaan; onze omgang met het milieu en de oceaan in het bijzonder bedreigt het voortbestaan van de getoonde schoonheid. Kale beelden van dode riffen versterken de boodschap van Cousteau en Schwarzenegger: als we willen dat onze zeeën mooi en gezond blijven, moeten we zelfbewuster optreden.

Problematisch is niet dat het duo ongelijk heeft – integendeel zelfs. Wat tegenstaat is eerder dat er geen moment sprake is van enige subtiliteit. Hoe mooi de beelden ook zijn mogen, als kijker wacht je op het moment dat de bittere waarheid de schoonheid van de natuur wederom laat verworden tot een bedreigde toekomstdroom. Je kunt je sterk afvragen of documentaires van deze aard die woorden écht nog altijd nodig hebben; creëren ze bewustzijn of enkel een geforceerd schuldgevoel dat kijkers alleen maar verder afstoot?

Het liedje dat klinkt tijdens de aftiteling – ‘change’ is het toverwoord van de lyrics – is exemplarisch voor het wrange gevoel dat na het bekijken van Wonders of the Sea overheerst. Visuele pracht met een grote ‘maar’ in de kantlijn.

web

Minder dan voorgangers GoldenEye en Tomorrow Never Dies.
Dit komt met name door het plot, dat lastig te volgen is en ook verre van realistisch overkomt.
De plottwist ( Elektra King is eigenlijk niet goed maar slecht is dan wel weer leuk.
Openingsscene is heerlijk, met de waterscooters, maar later is de actie toch beduidend minder. De skiscene, en later met die heggenscharen en in de onderzeeer... Het is het allemaal net niet. Daarnaast had men veel meer kunnen en moeten doen met het feit dat de badguy immuun is voor pijn. Nu komt ie wel heel makkelijk aan zn eind.
Positieve punten zijn de Bondgirls, waarvan Richards de mooiste is ( misschien wel een van de mooiste Bondgirls ooit ) en Elektra de beste actrice.
Want helaas heeft Richards wel de looks, maar acteren kan ze niet echt.
Heel, heel erg jammer dat de acteur die Q vertolkt heeft overleden is.
Wat een heerlijke scenes tussen Brosnan en deze man zitten er in GoldenEye, Tomorrow Never Dies en deze film.
The World is not Enough is mijns inziens geen erg sterke Bondfilm vanwege een flink aantal zwakke punten. De paar pluspunten maken het het aankijken nog voldoende waard.
3* daarom

Beter dan verwacht. Ik ben niet echt een zombie-fan: deze ondoden komen vaak over als waggelende poppen met wat make-up die eng moeten overkomen, en voornamelijk in B-horrorfilms voorkomen.

Wat was ik aangenaam verrast door de manier waarop de zombies in deze film werden weergegeven. Deze waren namelijk waarachtig eng en, bovendien, snel. In plaats van aan te komen waggelen werden deze zombies gekenmerkt door een bovenmenselijke snelheid. Wel ben ik benieuwd of de aantrekkingskracht van geluid, zoals die in de film meerdere malen naar voren komt, aannemelijk is/in meerdere films is gebruikt? Ik heb niet veel ervaring met dit genre, maar vond dit een interessant gegeven. Misschien kan iemand daar meer over zeggen.

Dan de film zelf: alhoewel het plot flinterdun is heb ik me prima vermaakt. Er was bijna constante spanning, en zoals reeds gezegd waren de zombies veel enger dan verwacht.

Aan alles is af te lezen dat dit echt Pitt´s show is, zijn projectje. Er is maar een hoofdpersoon, en dat is hij. Storend werkt dat echter nooit; Pitt vervult zijn rol met verve. Fijn om te zien dat Segen, de Israelische militair, eens een keer geen opgepimpte hollywoodbabe is.

Ik geef 4*. 3,5 voor het feit dat ik gewoon een leuke film heb gezien, ruim voldoende. En 0,5 ster erbij vanwege de zombies.

Tot slot: fijne additionele muziek van Muse. Isolated System past perfect bij de film, heerlijk.

Mijn voornaamste kritiek op Baby Driver hield verband met de clichématige inkleuring van een welhaast verplichte romance en de opzichtige invulling van een aantal stereotypen. Hoe ironisch is het dan dat je tweede Wright-titel krankzinnige afslagen neemt, en daardoor gevoelsmatig niet verder van de genre-mainstream af had kunnen staan...

The World's End begint echt hilarisch; Wright en Pegg voeren de flauwigheden en getimede scriptgrappen in rap tempo op. De film zelf voelt qua narratief aan als T2: Trainspotting avant la lettre, met de jeugdversies van het jolige vijftal ditmaal verpakt in een wel erg korte flashback.

Hoe jammer is het dan dat Primal Scream: de film na een ruim halfuurtje de plank volledig misslaat. Aan originaliteit ontbreekt het The World's End echt niet, maar die aliens waren mij wel zo stompzinnig dat ik tóch liever een buddy-comedy zónder sf-twist had gezien. Met het niveau van de humor gaat het snel achteruit, de verholen kijk op de maatschappij die in het script verborgen zit komt maar beperkt over. Alle aandacht wordt opgeëist door Wrights eigenzinnige antwoord op die ene vraag: Wat als Carpenter zijn The Thing wél uit de hand had laten lopen en de sequel in Groot-Brittannië had gesitueerd?

Ik zal de andere films van Wright nog wel de revue laten passeren, al is het alleen al omdat deze titel wel een erg groot hit or miss-gehalte bleek te hebben.