Opinions

Heerlijke politiethriller, die zich afspeelt in de naoorlogse, door corruptie omzoomde publieke sfeer van L.A. De film ademt de verstrengeling van politie en georganiseerde misdaad, en doet dat op een harde, onverbloemde wijze. Op dit gebied deed ze me nog het meest denken aan The Departed (2006). Additioneel bij L.A. Confidential is de inmenging van Hollywood, roddelpers en de porno/escortscene. Het plot is sterk uitgewerkt; als kijker moest ik zeker in het begin even mijn best doen om de verschillende karakters en verhaallijnen bij te benen. Op den duur zat ik er echter helemaal in, en vanaf de meervoudige moord in het café sleepte deze film mij mee richting het bevredigende einde. L.A. Confidential bedient zich van een sterrencast, waarbinnen Pearce en Crowe wat mij betreft superieur zijn als verhitte en gedreven tegenpolen, die steeds verder naar elkaar toegroeien. Spacey was goed maar kan beter, en dat uitgerekend Basinger een Oscar won voor haar rol verbaast mij toch enigszins. Zij moest het toch met name hebben van haar iconische verschijning, die ik direct van de filmposter herkende.
Al met al is L.A. Confidential een intelligente thriller, die door haar sterke opbouw en plot net datgene bezit wat haar boven een gemiddelde goede film uit tilt. 4,5*

Een meer passende film had Damien Chazelle niet kunnen maken. In een chaotisch Amerika, politiek verdeeld en gebrandmerkt door de Geist des kapitalismus (zoals Max Weber het eens definieerde), bestaat the American Dream alleen nog bij gratie van harde, waar nodig meedogenloze werkers. De dromers zijn voorgoed de dromers; het oude is voorbij, het nieuwe gekomen. Of toch niet? La La Land is pure melancholie, een greep naar vervlogen tijden. ‘They don’t make movies like this anymore’, las ik ergens in een recensie-tagline. Een rakere uitspraak kwam ik naderhand niet meer tegen met betrekking tot deze film.

Eigenlijk is alleen het eerste shot van La La Land al een droomsequentie waar Dali jaloers op zou zijn. Surrealistisch ten top, want waar het musicalgenre in de ‘50s nog prominent vertegenwoordigd was, vereist het voor veel mensen vandaag de dag de nodige gewenning mensen spontaan tot zang en dans te zien overgaan. Niets getreurd echter voor de musicalhaters. Waar het begin van de film nog gekenmerkt wordt door een (mijns inziens dan weer erg fijne) dosis musicalgeweld, drijft het vervolg veel meer op de dramatiek tussen hoofdrolspelers Emma Stone en Ryan Gosling.

De conventies zouden me er normaal toe drijven Gosling eerst te noemen, maar dat doe ik in dit geval niet. Het is immers Stone die in dit geval de show steelt. Haar enthousiasme lijkt gemaakt voor het musicalgenre, maar tegelijk is ze als actrice-in een actrice het levende uithangbord van de quote ‘Hollywood sucks’. Stone geniet en heeft verdriet. Moeiteloos schakelt ze tussen die emoties, terwijl ze zich vocaal staande houdt. Dat is knap, want een zangeres is ze niet, en dat is ook wel te horen. Ryan Gosling gaat dat allemaal minder goed af. Hij mag van mij voor altijd die mysterieuze romanticus achter de piano blijven. Of de acteur die 90 % communiceert via gezichtsuitdrukkingen. Maar zingen hoor ik hem liever niet meer…

Of een andere casting La La Land goed had gedaan, weet ik niet. De chemie met Stone is er immers wel. Maar toch, evenals het uiteindelijk toch wat simpele scenario zorgt zo’n tekortkoming toch voor de nodige olievlekjes op een verder prachtig schilderij. Want een schilderij, dat is het toch bijna. Visueel-esthetisch is La La Land een lust voor het oog. Na style=substance gooi ik er graag een neologisme in: production design=sfeer. Wat mij betreft ging dat zeker op hier. Onmisbaar is dan eigenlijk ook de muziek, want wat heeft Justin Hurwitz weer een onweerstaanbare soundtrack gecomponeerd. De musical-liedjes zijn qua vorm en tekst al ijzersterk, maar de muzikale omlijsting van de instrumentale score (beluister bijvoorbeeld de ‘Epilogue’ eens) is zo mogelijk nog beter.

En toch, ondanks al die superlatieven, miste ik nog iets. Misschien ligt het aan de torenhoge verwachtingen die ik van tevoren had, misschien heeft het iets te maken met het minder in het oog springende middenstuk. De balans was wat weg, toen er na twee nagenoeg perfect gechoreografeerde musical-performances ineens louter aandacht werd besteed aan de ups-and-downs van dreamcatchers Stone en Gosling. Ook ben ik er niet uit of ik nu heel gelukkig was met de bijrol van John Legend. Los van het feit dat Legend geen acteur is (en dat wat mij betreft ook niet moet willen zijn), oogde het wat paradoxaal juist de soulvolle Legend Gosling te zien meesleuren in een wereld van commercie en pompende beats. En een vermomd betoog opvoeren over de pracht van jazzmuziek, dat deed Whiplash uiteindelijk toch beter.

Maar die gedachten kwamen pas later, en vormden niet de hoofdmoot van mijn oordeel toen ik de bioscoop uitliep. Nee, toen was ik toch bezig met de positieve details. De aanstekelijk enthousiaste Stone, het uitgekiende camerawerk, de intertekstuele referenties die Chazelle’s liefde voor het medium film mede tentoonspreiden. En natuurlijk met het prachtige einde. Dromers zijn voorgoed dromers, zei ik ergens aan het begin al. Een spel met alternatieve verhaallijntjes, strak aaneen gemonteerd: zo maak je een schijnbaar simplistisch plot fris, spannend en nog enigszins inventief ook.

Ruim 4* (en die herziening komt er nog wel).

Uitstekende en sfeervolle film in een post-civil war klimaat. Waar ik had verwacht dat deze film met name een sprookje zou brengen, was er in werkelijkheid zo'n beetje sprake van twee films in een. Enerzijds het plot rondom het Labyrinth en de sprookjeswereld, anderzijds een historisch plot rondom de strijd tussen de fascistische winnaars van de Burgeroorlog en de communistische rebellen. Dat tweede vond ik vooral interessant, want op dit gebied is de spoeling dun (wat bekende films betreft). Beide verhalen zijn op goede wijze met elkaar verweven: we zien hoe Ivana Baquero terecht komt op het landgoed van de afschrikwekkende Vidal (geweldige rol van Sergio Lopez), waar zij belandt in een sprookjesachtige wereld, met als spil een oud labyrint, dat zich vlakbij het landgoed bevindt. De muziek bij de beelden roept, in combinatie met de geweldige settings, een unieke sfeer op, die je geheel de film in trekt. Wat dit sprookje onderscheidt van andere sprookjes is de wijze waarop zowel geweld als 'vieze' scenes niet geschuwd worden. De scene met de 'Pale man', de scene in de grote boom; Baquero krijgt te maken met de mest gruwelijke taferelen. Een verademing, omdat dit sprookje voor de verandering eens niet expliciet is gericht op de jeugdige kijker. Het plot rondom de strijd met de rebellen bevestigt dit. Vidal is een ware tiran, en geweld en liquidatie zijn geen taboe. De combinatie van de sprookjesachtige sfeer en de harde,gewelddadige omgeving zorgen voor een unieke combinatie, al zorgt dit er wel voor dat Ofelia's wereld aan het einde toch nog wat onderbelicht blijft. Er had wel meer ingezeten, bijvoorbeeld als de speelduur nog wat verlengd was. Nu is een groot deel van het verhaal toch ook toegespitst op de strijd met de rebellen.

Dit is echter uiteindelijk geen enorm struikelpunt, omdat dit plot ook prima is uitgewerkt.

Pan's Labyrinth is een verrassende, originele film, die zeker nog eens voor herziening vatbaar is.

Ruim 4*

De dynamiek tussen Metcalf en Ronan raakt de kern van Gerwigs scenario. Lady Bird zoekt, verandert, exploreert; ze gaat voorbij het punt van een mogelijke terugkeer, maar toch blijft ze altijd ergens ‘thuis’.

... [Toch] is het schrijfwerk op een aantal momenten te doorzichtig. In de eerste akte van de film omringt Lady Bird zich met een ietwat hysterische hartsvriendin (Beanie Feldstein) en een ideale schoonzoon (Lucas - Manchester by the Sea - Hedges). Met name Hedges’ karakter heeft potentie, maar al snel blijkt dat deze personages alleen functioneel zijn voor de ontwikkeling van Ronans Lady Bird. In haar zoektocht naar erkenning en populariteit verruilt ze Julie voor de opgesmukte Jenna (Odeya Rush), terwijl de gedrogeerd acterende Timothée Chamalet (Call Me by Your Name) zich op ieder vlak de tegenpool van Hedges’ Danny betoont. Deze vier personages neigen stuk voor stuk naar het karikaturale, ook al geven ze elk op hun eigen wijze een aandoenlijke invulling aan het verhaal.

volledig schrijven

Gevangen is ze op meerdere manieren, de jongvolwassen Katherine (Florence Pugh). Gevangen in een kil landhuis, gevangen in een korset dat ademhalen tot een kunst verheft, gevangen door een echtgenoot die haar meer als object dan als mens beschouwt. Lady Macbeth speelt zich af in het Engeland van 1885, als de wet die vrouwen bij hun huwelijk het eigendom van hun man maakt nog net niet is afgeschaft. Wat volgt ligt al in de titel besloten; de tweede langspeelfilm van William Oldroyd (In Mid Wickedness) is een Shakespeariaanse liefdestragedie die laveert tussen romance en moordmysterie.

Verder lezen

Ferdydurke je niet gezien, en we zaten daar toch vlak achter met ook gebruikers beavis en Rokuro.

Heb de film vergelijkbaar ervaren: vertelling versus verbeelding, Ye's grote aandacht voor het 'hoe' in plaats van het 'wat'. Persoonlijk was ik niet zo in de stemming voor welke plot dan ook (doorgaans ben ik de details van dit soort spionage-raamwerken binnen een week toch weer vergeten), en dus heb ik nog meer gelet op Lou Ye's regiekeuzes. Met 'succes', want de man beheerst zijn eigen kader - wat was het op dat vlak dus genieten geblazen. Zeker als de diverse scènes op straat, in repetitieruimtes en op café in de tweede helft van de film nog verder worden verrijkt met (tamelijk briljant in beeld gebrachte) actie. Overzicht in de chaos. En een beeld dat 'Saturday Fiction' voor mij goed vatte: Gong Li op straat, in de regen, met een pistool in haar hand en een groot affiche achter zich. Je geeft zelf al aan dat de spanning tussen schijn en wezen op zichzelf geen uniek gegeven (meer) is, maar het is denk ik Ye's oprechte fascinatie voor het fenomeen acteren en voor de rol van acteurs/actrices (kort aangehaald in de inleiding voor de film) die de uitwerking ervan de moeite maakt.

Gaat het om de optelsom van historische details, stilistische beheersing en spionageverhaal, dan heeft deze nog altijd wel m'n absolute voorkeur.

Schitterende actie/avonturenfilm in de traditie van Braveheart en Dances with Wolves, met een hoog episch gehalte. Alhoewel er wat cliches en onregelmatigheden inzaten, en de film wel een kwartiertje korter had kunnen zijn, heb ik mij nergens echt geirriteerd.

Wel had de keuze voor de keizer gelukkiger gekund, wat een slappe jongen was dat.

Cruise scoort ruim voldoende, vond vooral Katsumoto erg goed

4,5* voor het enorme entertainmentgehalte, het mooie verhaal en heerlijke actiescenes...... en voor de magische score van Hans Zimmer.

Martin Scorsese maakte met the Last Temptation of Christ een film die anno 1988 voor de nodige controverse zorgde. Geheel verwonderlijk is dat niet; wie Jezus van zijn kruis af laat komen, kan alleen daardoor al op furieuze reacties van (met name) conservatieve en/of fundamentalistische christenen rekenen.

Waar het mijn positie betreft, zorgden deze en andere elementen (denk bijvoorbeeld ook aan de Islam-soundtrack en de rol van Maria) ervoor dat ik deze film in ieder geval niet hoefde te bekijken als een legitieme interpretatie van de Evangeliën. Logisch ook: Scorsese baseerde the Last Temptation op een roman van de Griekse auteur Nikos Kazantzakis. Het maakt deze film interessant, omdat de nadruk voor de verandering eens ligt op het menselijke aspect van Jezus. Scorsese durft een man te tonen die twijfelt, verlangt naar gemeenschap en zijn rol als goddelijke profeet en Messias slechts met moeite vorm weet te geven.

Helaas zit hem in die alternatieve aanpak direct ook de valkuil van de film. Willem Dafoe is voor mij geen Jezus, maar een mentaal verwarde man die vervreemd om zich heen kijkt en zich ondertussen afvraagt waarom nu precies hij de zoon van God moet zijn. Die benadering van een Jezusfiguur heeft potentie, maar is tegelijkertijd moeilijk serieus te nemen. The Last Temptation of Christ neemt een loopje met de bekende historische context, maar volgt deels wel de verhaallijnen van de Evangeliën. Dat de film dan fictief is en daardoor bewust een ander beeld toont, betekent nog niet dat dat beeld overtuigt.

The Last Temptation of Christ gaat verder gebukt onder de trage pacing en de wat misstaande incorporatie van metafysische, metaforisch geladen visioenen(zie: Dafoe in de woestijn). Scorsese biedt stof tot nadenken, maar zijn verwerking van het Jezusverhaal laat te wensen over.

Wat van vooraf een doorsnee vermakelijke thriller leek te zijn, bleek achteraf heel wat meer dan dat.
Clyde Shelton, een ´gezagsgetrouwe burger´, ziet zijn vrouw en kinderen gedood worden aan het begin van de film. Omdat de moordenaars niet naar behoren worden gestraft, en het rechtssysteem dus faalt, neemt Shelton zich voor gerechtigheid te laten geschieden in de vorm van wraakacties.
Shelton wordt briljant gespeeld door Butler, die ik veel liever zie in zijn actierollen ( deze film, Olympus has Fallen ) dan in de matige romantische komedies ed. waar hij ook vaak in te vinden is.
Van de acteur Foxx ben ik geen enorme fan, maar zijn rol in deze film vertolkt hij gedegen.
Wat deze film zo goed maakt, is de akelig precieze en ingenieuze manier waarop Shelton te werk gaat nadat hij zich heeft laten oppakken. Dit zorgt voor ´wauw´-momenten, constante spanning en een bovenal vermakelijke film.
Het verhaal is dus ontzettend goed, en door de goede regie en de prima acteerprestaties is dit een thriller die de middenmoot ver ontstijgt en na een kijkbeurt al tot mijn meer favoriete films gerekend kan worden.
Enig minpunt mijns inziens is de tamelijk korte speelduur. Als de film iets langer was geweest, was hij net iets minder gehaast geweest, en hadden bepaalde aspecten net iets beter uitgewerkt kunnen worden. Shelton werd nu te eenvoudig gepakt. Daarnaast is het enigszins ongeloofwaardig dat een advocaat als Foxx ineens FBI-achtige taken vervult.
Meer dan goed. 4,5*

EDIT: opvallend gegeven dat ik in deze filmmeer sympathie voelde voor Butler, die oprecht genaaid was door Foxx ( als deze vent in het echt advocaat zou zijn zou hij snel ontslagen moeten worden ).]
Het rechtvaardigt zijn daden niet, maar toch..

Layla M. zal verdeelde reacties oproepen, en doet dat as we speak ook al. Ik vond het interessant te zien dat twee bevriende recensenten spraken van nuance, terwijl die mij inziens nu juist ver te zoeken was...

Persoonlijk vond ik de film namelijk nogal ongenuanceerd. In anderhalf uur poogt Mijke de Jong een beeld geven van radicalisering. Dat is gewaagd, want ik loop al jaren met het idee (en ik ben niet de enige) dat radicalisering als proces zoveel complexer ligt dan het in veel nieuwsbronnen wordt gerepresenteerd. Ook de Jong komt niet om een aantal ‘standaardvariabelen’ heen: de geagiteerde tiener, het juiste milieu (incl. al geradicaliseerde vriend en latere echtgenoot) en een conflict met gematigde ouders. Dat wringt, want zo breng je radicalisering terug tot een patroon, waarvan ik me afvraag of dat überhaupt wel bestaat. Vooral met het einde had ik moeite: waarom spijt weergeven, waarom de camera zo dicht op de tranen? Het contrast met de 'vroegere' Layla was mij te groot. Je genereert impliciet het beeld dat dit ’soort’ meisjes op den duur altijd wel inziet dat het zich heeft laten meeslepen-en uiteindelijk gewoon naar huis wil.

Als film daarbuiten vond ik Layla M. nergens interessant. Het veelgeprezen acteerwerk van Nora El Koussour, ik zie het niet, om over de jongen die Abdel vertolkt nog maar te zwijgen. Nu dient gezegd te worden dat het mijns inziens vooral het script was dat tekort kwam. Als vanzelfsprekend heeft ook dat haar uitwerking op het acteerwerk. Wat Layla ook zei of deed, ik geloofde haar niet. Het beeld drong zich telkens weer op dat een meisje zich best kan laten meeslepen door fundamentalistische ideeën, maar niet op deze wijze. Het gaat te gemakkelijk, de context is té perfect en de karakterschets van Layla mist de hoognodige nuance.

1*

Ergens in het Italiaanse binnenland is een boerencommune ontsnapt aan het lineaire voortgaan van de tijd. Een draconische markiezin houdt op de kunstmatige piloot een systeem van uitbuiting in stand: er kwam nog niemand langs om de onderdrukte families te vertellen dat de deelpacht al lang is afgeschaft.

(...)

Er was een mythische tijd waarin alleen wolven de koning van de Italiaanse stad konden voeden. Met die gedachte in het achterhoofd is het niet meer dan logisch dat een prachtig wit wezen zich tot de beschermheilige van Lazzaro ontpopt. Op het niveau van het verhaal zijn we het geloofwaardige op dat moment al lang gepasseerd. Op het niveau van de fabel ontstaat hier echter juist een opening: in Rohrwachers wereld kan een simpele ziel een groot bedrog aan de kaak stellen. Grote maatschappelijke constructies (feodalisme, neoliberalisme) worden ontwapend in een filmlandschap dat alleen bloeit voor de onderdrukten. Een sleutelrol is weggelegd voor de helende kracht van muziek: het was Fellini (Le notti di Cabiria) die begreep dat de wonderlijke verschijning van klanken troost en verlichting kon bieden.

volledig

De nieuwe film van Debra Granik begint als het fantasiebeeld van de moderne samenleving. Een vader en zijn dochter trekken door de bossen van Portland, de natuur is hun enige getuige. Maar hoe leef je zonder een spoor achter te laten? Het wachten is op een buitenwereld die de idylle doorbreekt.

Met haar vertelling over stad en natuur roept Granik tal van associaties op. Meer dan het prachtig minimalistische Winter’s Bone (2010) is Leave No Trace een film van thema’s, tegenstellingen. De door het leven getekende Will (Ben Foster) geeft zijn dochter (een doorbrekende Thomasin McKenzie) het soort bestaan dat we in recente varianten onder meer kennen uit Captain Fantastic en het veel minder geslaagde The Glass Castle. Die films zochten hun hang naar de natuur in uitgesproken ideeën. Verstedelijking is vervuiling, politieke eenheidsworst, gevangenschap. In dat verband is de dramatische aanpak van Granik een verademing. Ook hier is de stad een vreemd land, maar het hart van de film beweegt zich tussen kleine blikken en veelzeggende gebaren; sommige emoties blijven de volledige speelduur verstopt.

verder lezen (uitgebreid)

Wat een krachtige, indrukwekkende film. Ik heb deze film bekeken voor mijn Duits mondeling, maar had hem net zo graag voor mn ´plezier´ gezien. Acteerwerk, verhaal en einde zijn indrukwekkend. Een must-see voor iedereen die inzicht wil krijgen in de indoctrinerende praktijken van de DDR, maar ook in de lonkende vrijheid van het Westen, en wat dat met de mens deed.

Hoofdrol van Weisler is zonder meer Oscar-waardig. Enige minpuntje wat mij betreft is de casting van mevr. Sieland, zij werkte me nogal op de zenuwen. 4,5*

De teleurstelling overheerst na het zien van deze bewerking op het verhaal van Tarzan. Het op zichzelf interessante narratief heeft te lijden onder de matige en weinig uitdiepende uitwerking. Het meest enthousiast was ik nog over de komische noten, mede geleverd door good old Samuel L. Jackson. Na 108 minuten film bekroop me het gevoel dat Warner Bros hier zoveel meer uit had kunnen halen. Visueel kent The Legend of Tarzan een aantal prachtshots, maar het gevoel dat the Jungle Book (2016) eerder dit jaar opriep, ontbreekt volledig. Misschien ligt het aan een ietwat koele en bij vlagen onsympathiek overkomende Tarzan (Alexander Skarsgaard), misschien heeft het te maken met de wat donkere ondertoon die deze film met zich meedraagt. Deze Tarzan-reboot keek aardig weg en is niet slecht, maar zal vermoedelijk toch de boeken ingaan als een gemiste kans.

Nipte 3*

In principe is Leon het walhalla voor de cinefiel: verruimende cinematografie ondersteunt de krachtige acteerprestaties van een excellerende cast. Een keerzijde ontbreekt echter niet: de bijzondere verhouding tussen Leon en Matilda (komt daar overigens dat liedje van Alt-J vandaan?) gaat deels gebukt onder een gebrek aan geloofwaardigheid. De strakke regie van Besson lijkt weinig ruimte vrij te hebben gelaten voor een meer natuurlijke ontwikkeling van de plot. Natalie Portman (uiteraard wel erg knap wat ze hier al neerzet) en de timide Reno zijn meer de acteurs van de film dan de mensen in de film. Gold overigens ook voor Gary Oldman, maar zijn rol is tegelijk weer zo genietbaar dat je hem dat stukje overacting graag vergeeft. Aan de eindstreep onderscheidt Leon zich door de onconventionele meester-leerlingrelatie en de eigenzinnige regie van de gemiddelde misdaadfilm [versie: DC]

Mooie 'plot'omschrijving hier. Een bijzonder debuut van een regisseuse die me in IMAX-proporties overdonderde met haar meest recente Tigerfilm. Een groep jongeren is op zoek naar identiteit, dwalend door een bos, op weg naar... ja, naar wat eigenlijk? Grote thema's als seksualiteit en herinnering verweven zich in mp3-opnames en schijnbaar onbetekenende interacties. Noem Leones een mood partner van het eveneens Argentijnse Noche (2013); niet zo sterk en uniek, wel even betoverend. Ergens richting het einde verlaat de camera de jongeren en zoekt ze haar weg door de natuur, terwijl de lucht betrekt en de geluidsband zich terugtrekt in zichzelf. Als we weer terugkomen bij de jongeren is de onschuld voorgoed weg.

Jammer van de sterk ondermaatse streamingkwaliteit (IFFR Unleashed). Maakt het nog spijtiger dat de vertoning in KINO geen doorgang kon vinden. (Engels)

Het idee van de film is leuk, en in het eerste halfuur kon ik een lach regelmatig niet onderdrukken. De humor is vaak flauw, te flauw, maar omdat er geen pogingen worden gedaan enigszins serieus over te komen kon ik er af en toe nog om lachen. Jake Johnson vond ik tamelijk irritant, Wayans Jr. zorgde wel voor komische momenten. Na het eerste halfuur wordt de humor wel steeds slechter, op het tenenkrommende af. Enige spanning en een actie-element aan het einde van de film maken het vervolg nog enigszins de moeite waard. Gematigd vermakelijk, ik had hier toch meer van verwacht. Pluspunten wel voor het draaien van Band of Horses vlak voor de aftiteling.

Verdient in de laatste minuten 2,5* (was anders bij 2* gebleven).

Een idyllisch beeld: kraanvogels nemen een vlucht boven Moskou terwijl twee gezworen minnaars de liefde vieren. En dan de oorlog, als ruwe verstoorder van “te mooi om waar te zijn”. Als de kraanvogels overvliegen wordt vandaag de dag geëerd als het vroegste hoogtepunt van de Russische nieuwe golf (1957-1968).

Hij moet gaan, zij blijft achter. De plot van Als de kraanvogels overvliegen (Letjat zjoeravli) is er één uit het boekje, maar de filmische uitwerking is een huzarenstuk van regie en camera. Bijna vijfenzestig jaar na dato ligt het blijvende belang van deze productie dan ook vooral besloten in de stilistische kenmerken en het toenmalige momentum van verschijnen.

Lees de volledige recensie

The Levelling begint met de schokkerige registratie van een bloedlink schouwspel: twee jongeren bewegen zich rond een kampvuur, de grond is bedekt met hete kolen. Wat er precies gaande is weten we niet. De gezichten blijven schimmig en vaag, verborgen achter de felle gloed van opspringende vonken en de schaduwen van de vallende nacht. Bij het ochtendgloren arriveert de jongvolwassen Clover (Game of Thrones-actrice Ellie Kendrick) bij de boerderij waar die nacht de vlammen oplaaiden. Het is het begin van een pakkend drama, waarin de culminatie van schuld en oud zeer de relatie tussen twee mensen tragisch op scherp zet.

De debuterende regisseuse Hope Dickson Leach gebruikt in eerste instantie vooral beelden om de kijker de nodige informatie mee te geven. Als Clover arriveert op de boerderij, volgt de camera haar over het verlaten terrein, totdat ze achter de grote stal stuit op een man van middelbare leeftijd. Het gesprek tussen de twee is zo afstandelijk dat het even duurt voor hun relatie duidelijk wordt: zij is de verloren dochter, hij de vader, zojuist beroofd van zijn enige zoon. Onverschillig praat Aubrey (David Troughton) over wat een ‘ongelukje’ zou zijn geweest; al snel blijkt echter dat Harry (Joe Blakemore) zichzelf in die bewuste nacht van het leven beroofde.

Langzaam ontvouwt het verleden zich, en dat dan door en voor de ogen van Clover (een geweldige rol van Kendrick). Op knappe wijze vindt daarbij een omkering plaats van haar positie in het narratief. Waar Clover eerst vooral degene lijkt te zijn die de toedracht van het ongeval wil achterhalen, raakt ze later in de plot steeds persoonlijker betrokken, tot het verleden en het heden uiteindelijk naadloos in elkaar overvloeien. Op dat punt is The Levelling van een verstillende intensiteit; een intensiteit die me doet afvragen waarom deze film de (Nederlandse) bioscopen nooit gehaald heeft.

Allesbepalend in de sfeer die de film oproept is de setting: The Levelling speelt zich volledig af in en rond de boerderij waar het drama zich voltrok. Binnen vinden we kille, puur functionele ruimtes met witgeplamuurde wanden; buiten hebben de wind en de modder vrij spel. Het geeft dit prachtige sfeerstuk een rauwe, natuurlijke aanblik. De muziek en de soms vertraagde beelden bieden af en toe verzachting, maar verstoren de balans daarmee niet.

Met haar 83 minuten is The Levelling een betrekkelijk korte film. Dat heeft twee grote voordelen: het trage tempo gaat nooit echt storen, en de evoluerende dynamiek tussen vader en dochter kan op korte, maar daarmee ook zeer krachtige wijze worden uitgespeeld. Eén van mijn favoriete films van dit jaar bleef jammerlijk onder de radar. Een absolute aanrader!

web

Verder lezen

Een stiekem pareltje over 'Hollandse campings', prille verliefdheid, sociaal ongemak, vouwtenten en airfryers. Een onderscheidende documentaire die nochtans met groot gemak in het grote 'niets' van het massale release-aanbod verdwijnt. En bovenal een vertederend portret van drie opgroeiende tieners die hun vragen, angsten en dromen onder ogen durven te zien.

Boudewijn Koole ('Verdwijnen') verleende zijn medewerking aan de film door aan de montage mee te werken en als creatief producent op te treden.

De laatste weken heb ik het verzameld werk van Roger Ebert, Awake in the Dark, doorgenomen. Ik heb niet alles gelezen; reviews van films die ik (nog) niet heb gezien bewaar ik graag voor een later moment. Maar wat ik las, maakte veel indruk. De man heeft ontzettend veel gezien en gerecenseerd, en uit zijn stukken spreekt niet alleen kennis over de films, maar ook over life itself.

Zo ook in deze documentaire, die een inkijk geeft in het verloop van Ebert's leven. Veel aandacht gaat uit naar de ziekte die hem uiteindelijk fataal werd. Initieel vroeg ik me af waarom dit het geval was. De man wilde zelf juist niet al te veel geassocieerd worden met zijn ziekte (zo ging hij lange tijd gewoon door met schrijven, alsof er niets aan de hand was), en zou een documentaire over een filmcriticus niet in de eerste plaats moeten gaan over zijn recensies?

Naarmate de film vorderde, geraakte ik wel wat af van die gedachte. De film heet immers Life Itself, wat maar aangeeft dat regisseur Steve James verder heeft willen gaan dan alleen 'the movies'. Deze documentaire is een portret van Ebert zelf, waarin we hem zien op de momenten dat zelfs voor een optimist als hij de kaars lijkt te doven. Ebert zo afgetakeld en beschadigd zien zitten op het ziekenbed creëerde tijdens het kijken een soort betrokkenheid waar ik lastig de vinger op kon leggen; het voelt alsof je hem al jaren kent, terwijl dat geenszins het geval is.

Ik heb een groot respect voor een man die maar liefst een jaar of vijftig zij aan zij wandelde met de filmindustrie. Een man die zo schreef, dat zijn recensies twee persoonlijkheden bevatten: die van hemzelf en die van de film. Een goede film is een reflectie van het leven zelf, zou Ebert zo ongeveer gezegd kunnen hebben. Daar sluit ik me graag bij aan.

4*

De troosteloze leefomgeving van de vijftienjarige Eryk laat weinig te wensen over. Een stenen basketbalpleintje geeft nog de meeste kleur aan de vermetele contouren van een zielloos Pools dorpje. Buitenshuis en binnenhuis opereren in een afgebladderd continuüm. ”Alles is hier kapot, niets wordt meer gemaakt’, klinkt het uit de mond van Eryks getroebleerde moeder. Die uitspraak slaat net zo goed op het interieur als op de verstoorde familiedynamiek.

Cineaste Rosanne Pel kiest met langspeeldebuut Light as Feathers niet voor de gemakkelijkste weg. De film is een ruwe en oncomfortabele verkenning van een wereld waarin seksueel misbruik volautomatisch door de mazen van het net glipt. Sociale controle is een illusie en het zo gebruikelijke dader-slachtofferperspectief wordt welbewust op losse schroeven gezet. We kijken mee met Eryk (Erik Walny) zelf, een wat onbeholpen tiener die alleen de kunstmatig aangemeten masculiniteit van zijn vrienden en de roestende gezinsbanden van zijn jeugdjaren kent. In dit reddeloze milieu verhoudt Eryk zich tot Klaudia (Klaudia Przybylska), zijn twaalfjarige buurmeisje. Bescherming en geborgenheid blijven de mythes van een andere wereld.

De vraag is niet of we woede of onmacht moeten voelen; de vraag is of het zin heeft. Pel gaat in Light as Feathers uit van een strikt deterministische wereld, waarin alle ontwikkelingen in de lucht hangen en de setting dienst doet als een ijzeren kooi. Helaas is het precies dat onafwendbare noodlot dat de film haar kracht ontneemt. De acteurs spelen niet, ze zijn. Ze dragen hun eigen namen en zijn niet gecast op basis van hun merites.

Het probleem is daarbij niet zozeer dat deze ‘acteurs’ kwaliteiten missen, maar dat ze figureren in een rigide script zonder ademruimte. De beelden versterken dat: de korrelige beeldvoering en de wat plotsklaps gemonteerde homevideo-sequenties (vooral aan het begin) doen denken aan een semi-biografisch verslag van de dingen die voorbij gingen. Alsof we naar een tragische registratie van een recent verleden kijken. Lichte esthetiek komt hooguit van geforceerde visuele associaties, die opzichtig naar de filmtitel refereren.

Het pijnlijkste wapenfeit van Pel is dat ze seksueel misbruik in de kaders van haar filmwereld ontdoet de complexiteit die je bij zo’n open benadering van het thema verwacht. Light as Feathers mag de gebaande paden van vaste perspectieven dan ontregelen, op de achtergrond sluimert dezelfde misser die HBO-hit Big Little Lies in haar ontknoping ook al parten speelde. De verantwoordelijkheid voor het misbruik wordt wel degelijk bij Eryk zelf gelegd, maar het gebeurt in een eenduidige en verzachtende context van sociale voorwaarden. De film komt – misschien ongewild – over als een prototype voor het soort omstandigheden waarin jonge tieners hun gedrag haast gegarandeerd niet meer in de hand kunnen houden.

Is Light as Feathers de juiste film over het juiste thema op het juiste moment? Het is een volledig open vraag, die op het Nederlands Film Festival én daarbuiten hopelijk niet onbesproken zal blijven.

web

En dat is niet onterecht mcdaktari, al doet die film ook nog erg veel met de spanningen tussen stad en natuur, zelfvoorziening en burgermaatschappij. Vergelijkbaar is het hart van beide films: een relatie tussen vader en dochter in het centrum van het universum. Affleck's debuut is daarin nog uitgebeender, gereduceerd tot de absolute basis: vertellen, luisteren, beschermen, houden van. Een aantal religieuze referenties geven de film nog meer diepte en de score van Daniel Hart is onaards mooi. Meteen dus toch ook maar een halve recensie dus - één van 's jaars gevoelshoogtepunten.

Prettig minimalistische film over de manier(en) waarop afstand een liefdesrelatie kan beïnvloeden. Felicity Jones en Anton Yelchin acteren zeer naturel, waardoor het de mimiek en de kleine gebaren zijn die grote gevoelens overbrengen. Ook de muziek draagt de wisselende gemoedstoestanden van de personages goed uit. Een groot minpunt is dat het script durf en spanning mist. Visueel heeft de film daarnaast een gebrek aan karakter. Het camerawerk vond ik matig, en de cinematografie is voor een romantisch sfeerstuk wel erg licht en grauw.

Voor wie deze film goed kon waarderen (laten we zeggen meer dan ik in ieder geval), Porto (2016) is vrij soortgelijk (mn qua scenario). De inmiddels overleden Yelchin speelt daarin ook de mannelijke hoofdrol. De film draaide op het IFFR en komt komende zomer waarschijnlijk regulier uit in NL.

3*

Een jonge moeder (Angéla Stefanovics) vertelt haar zevenjarige zoon spookachtige verhalen. Vervormde jeugdherinneringen, flashbacks naar vervlogen tijden? We weten het niet, aangezien het narratief in Lily Lane vanaf de eerste minuut wordt overschaduwd door de bevreemdende sfeerzetting. De doorgaans donkere cinematografie van Zoltan Louasi leidt ons van een spaarzaam verlichte slaapkamer naar een verwilderde buitenwijk van Budapest. Aan die buitenwijk ontleent deze experimentele filmprent ook haar naam: het is de plaats waar de vrouwelijke hoofdpersoon met haar getroebleerde verleden geconfronteerd wordt.

In het spoor van regisseurs als Andrej Tarchovsky en Terrence Malick richt ook Benedek Fliegauf (Just the Wind) zich op de overdracht van een zintuiglijke ervaring. Fliegauf lijkt daarbij een verband te willen leggen tussen de puurheid van de ongerepte natuur in de film en de ongrijpbare instincten die aan de basis liggen van menselijk gedrag. Lily Lane is in al haar facetten sterk minimalistisch; betekenis dient de kijker te ontwaren uit de beelden zelf, de omspannende dialogen bieden zelden directe uitkomst. De aanwezige (religieuze) symboliek voorkomt gelukkig dat nihilisme daarbij de overhand krijgt.

Voor een deel is Lily Lane het slachtoffer van haar eigen abstractie, maar diezelfde abstractie geeft dit bezwerende sfeerstuk een uniek en origineel karakter. Alleen al daarom zou iedere liefhebber van meer alternatieve cinema zijn hart in potentie bij deze film moeten kunnen ophalen.

website

In de schaalverruimende odyssee Lillian zoekt een Russische immigrante de lange weg terug van New York naar Siberië. Haar blikveld vangt een door schande ontgonnen land, dat zijn onschuld al lang is verloren.

De echte Lillian Alling doorkruiste de Verenigde Staten en Canada halverwege de roaring twenties. De meest basale, praktische omstandigheden zullen ongeveer gespiegeld zijn geweest aan de reis die de Oostenrijkse filmmaker Andreas Horvath (Helmut Berger, Actor, 2015) zonder scenario met zijn Lillian (Patrycja Planik) aaneen improviseerde: de taal spreekt ze niet, bagage heeft ze nauwelijks en het verloop van haar trektocht is ieder moment onzeker. Het belangrijkste verschil? Horvath situeert zijn hypothetische versie van Lillians reis in het verscheurde Amerikaanse heden. En anders dan de bronnen weggeven, komen we er nu wel achter hoe die reis uiteindelijk is geëindigd.

verder lezen (uitgebreid)

Deze film heb ik bekeken ter voorbereiding op mijn eindexamen geschiedenis. Desondanks was ik al langer benieuwd naar deze film, en had ik hem anders op den duur toch wel eens bekeken.

Lincoln is een boeiend, onderhoudend verslag van de periode die het laatste jaar van de Burgeroorlog beslaat. De film gaat vooral over de persoon Lincoln, zijn motieven, karakter en de problemen waar hij tegenaan liep. Daarnaast zien we hoe misschien wel het belangrijkste amendement uit de Amerikaanse geschiedenis doorgevoerd wordt, en wordt duidelijk dat dit verre van vanzelf is gegaan.
Ik heb het gevoel een goed beeld gekregen te hebben van deze zaken. Wie meer geinteresseerd is in het militaire aspect van de Burgeroorlog komt minder aan zijn trekken; mijns inziens is het juist goed dat er een film is gemaakt die vooral over Lincoln en het 13e Amendement gaat.

Het is ongetwijfeld vaker gezegd van Daniel Day-Lewis, maar hij heeft het in zich zijn personage letterlijk te worden. Zo ook hier; de uiterlijke overeenkomsten met de echte Lincoln zijn treffend, en Day-Lewis´ acteerwerk is boeiend en overtuigend.
De rest van de cast is ook uitstekend, met name Tommy Lee Jones is enorm sterk in zijn bijrol.
Af en toe is de film misschien wat saai, maar door het flinke aantal interessante dialogen vloog de film eigenlijk nog betrekkelijk snel voorbij.
Vooral de finalestemming aan het einde is erg spannend, al vond ik het merkwaardig dat Lincoln op het moment supreme in zijn werkkamer een boek voorleest aan zijn zoontje.

Decors zijn prachtig, alles ziet er geloofwaardig uit; Lincoln is naar mijn mening een goede historische film en ik vind het gemiddelde van 3,10 dan ook wel flink aan de lage kant.
Een belangrijk gegeven wat dat betreft is dat deze film zonder enige historische achtergrondkennis al snel saai wordt.
Voor mij 4*

Hij zal voor velen te sentimenteel zijn, dit wat clichématige drama over vervreemding en de kracht van familiebanden. Lion heeft een (waargebeurd) verhaal als uitgangspunt dat voor velen tot de verbeelding zal spreken. Saroo Brairley (Sunny Pawar) verdwaalt als jong jongetje in het verloederde India door in de verkeerde trein te stappen. Na een lange reis vangen lokale autoriteiten hem uiteindelijk kort op, om hem daarna onder te brengen bij twee Tasmaanse pleegouders (Nicole Kidman en David Wenham). Een jaar of twintig later wordt een volgroeide Saroo (Dev Patel) verliefd (op Rooney Mara, geef ‘em eens ongelijk) en gaat hij via Google Earth op zoek naar zijn oudere broer en moeder.

Met name in de eerste helft van Lion werd ik best geraakt door de wijze waarop Greig Fraser (de cinematograaf) de armoede en de sociaal-demografische misère in beeld bracht. De acteur die de jonge Saroo vertolkt zal zo’n beetje het meest schattige jongetje ooit zijn, maar speelt ook zeker naar behoren. Maargoed, Pawar wordt Patel, en dan komt het nodige opgekropte sentiment toch al snel om de hoek kijken. Vervelender nog dan dat sentiment vond ik echter het matige acteerwerk van Patel (zag ik nu een Oscarnominatie voorbij komen?!) en de voorspelbare verloop van het verhaal. Zeker richting het einde krijgt de achtbaan van emoties gelukkig toch ook een bepaalde urgentie en oprechtheid mee die ik goed kon waarderen. Niet echt een reden dus om de film echt negatief te beoordelen. Daarnaast heb ik een zwak voor Rooney Mara en speelden de pleegouders (met name Kidman) ook erg sterk.

Lion is een mooie, meeslepende film, maar kwam net iets te formulematig over om me echt te raken.

3.5*

Wie de wereld achter The Lion King wil begrijpen, moet onder andere terug naar de Egyptische mythen rond Osiris, de god van de dood en de onderwereld, en zijn koningin, de godin Isis. Na een kwade list van Seth, de voorvader van Scar, kan alleen Horus, de zoon van Osiris (toepasselijk genoeg met de stem van Darth Vader) een nieuw tijdperk (lett. Aeon of Horus) doen aanbreken. Om alles te regeren wat het Licht aanraakt, moet hij eigenhandig met de opstandige Seth afrekenen.

Anno 2019 wordt de door velen gekoesterde animatieklassieker (1994) nagemaakt als een fotorealistische echo van het origineel, in lijn met eerdere recycleprocedures als The Jungle Book (Favreau, 2016) en Beauty and the Beast (Bill Condon, 2017). Het recept is bekend en de uitkomst ook: Disney’s vertrouwen in de nostalgische gunfactor is overduidelijk groot. Verwacht dus geen inventief verhaal met verrassende aanpassingen, maar een feest (of, voor sommigen, doodsmars) van herkenning, dat scènes uit de animatie regelmatig één op één overneemt, en ze daarbij hooguit wat rekt of aanpast aan de tijdsgeest. Zo presenteert de troep hyena’s zich niet langer als een masculien cordon. Shenzi (stem van Florence Kasumba) eist een sterkere (vrouwelijke) leiderspositie op. Daarnaast paraderen de hyena’s ook niet langer in nazistische tred voor Scar langs, al steekt de zogeheten sikkelmaan, die zich laat associëren met het Ottomaanse Rijk en het huidige Saoudi-Arabië, nog steeds even scherp af tegen de nachtelijke hemel. Pijnlijk of op zijn minst ongemakkelijk, als je weet hebt van de vermeende antisemitische inslag in het gedachtegoed van pater familias Walt Disney.

Het ideologische aspect ten spijt heeft The Lion King het enorme voordeel van een briljant arsenaal aan songs die de soundtrack kleuren. In combinatie met de grafisch verfijnde illusie van levende en sprekende dieren en prachtige natuur maakt deze remake puur op audiovisueel vlak dan ook een sterk positieve indruk, al moet gezegd dat het uitdrukkingsloze dubben wel een nekslag is geweest voor de ontwikkelde karaktertrekken en gezichtsuitdrukkingen die we in het origineel terugzagen. Het is precies dat (grote) detail dat de nieuwe Lion King dramatisch een stuk minder invoelbaar maakt, en soms eerder doet vermoeden dat we naar een gepimpte aflevering van Planet Earth kijken.

Beyoncé zou Nala vast niet gespeeld hebben zonder een eigen nummer, in dit geval een duet met de vocaal ondersneeuwende Donald Glover (Simba). De scène en het bijbehorende nummer, ‘Spirit’, voegen niets aan de film toe, maar onderstrepen wel waar de eenzame kracht van The Lion King ook in 2019 nog ligt; in die ene handvol songs die je hoofd tijdens het kijken al binnendringt, en er met wat geluk een aantal dagen later pas weer uitkomt.

web