Opinions

”Laten we met de aandacht naar binnen alles wat er leeft welkom heten”, klinkt het tijdens een kringsessie aan het begin van deze documentaire. Gedwee volgt een groep jonge mensen de aanwijzingen van de instructrice, ergens tussen collectieve hypnose en Nederland in Beweging. Het tafereel duurt niet al te lang. Na een halve minuut worden de jongeren uitgenodigd het contact met de stoel en de vloer te zoeken en tegelijk de beelden van iedereen weer ”naar binnen te laten vallen”.

Kijkend van een onoverbrugbare afstand kun je erom lachen of je verwonderen. Moeilijk is het niet, jezelf voorhouden dat je je rationele zelf goed genoeg op orde hebt. Maar wat doe je als je dan toch mentaal dreigt in te storten, als je lichaam tot stilstand komt in een wereld die continu doorrent? Vandaag de dag is de zorg van enkelingen steeds vaker de zorg van iedereen. ‘Nu Verandert Er Langzaam Iets’ beweegt zich precies op dat spanningsveld.

verder lezen

Misschien ligt het aan mijn liefde voor alternatieve muziek. Aan Belle and Sebastian, Regina Spektor en die ene persoon die niet vragend opkijkt als je zegt dat There is a Light that never goes out één van je favoriete nummers is. Misschien ligt het aan het naturelle acteerwerk, die me doen geloven in de gevoelens die de personages uitdragen. Of misschien ligt het aan het genre. Die romantische drama’s die vaak het bloed onder m’n nagels vandaan halen, maar soms verrassend onweerstaanbaar zijn.

Ik dacht erover, tijdens de film en erna. Maar dat laatste kan al niet. 500 Days of Summer is helemaal geen romantisch drama in de strikte zin van het woord. Hier geen liefde die alles overwint, óók (of juist) in tijden van crisis. Eén van de eerste stukjes dialoog laat daarover al geen twijfel bestaan.

Meteen voel je al aan dat deze film anders is, alhoewel ze dat op het niet eerste oog misschien niet lijkt te zijn. De muziek en het acteerwerk zijn uiteindelijk ook niet de (belangrijkste) redenen dat ik deze film zo kon waarderen. De soundtrack is fantastisch, de vele muzikale referenties in het script doen genieten. Het acteerwerk is uitstekend. Joseph Gordon-Llevitt is Tom, een jongen die dacht dat hij ongelukkig zou zijn tot hij de ware zou ontmoeten. En Zoeey Deschanel is Summer, een meisje dat het gebrek aan een ware juist zag als een teken van vrijheid. En dat werkt. Tegenpolen trekken elkaar aan, ook hier. Leuk zijn ook de bijrollen van Matthew Gray Gubler (mij goed bekend van Criminal Minds) en een piepjonge Chloë Grace Moretz. Toch is het niet de reden dat ik deze film in m’n hart sloot.

Die reden is veel meer persoonlijk van aard. Ze ligt besloten in de herkenbaarheid van Toms verhaal, in de manier waarop ik me kon identificeren met zijn manier van denken en met de ideeën achter deze film an sich. Wat die ideeën precies zijn? Geloof me, dat begrijp je zonder meer het best als je de film zelf hebt gezien. Wel kan ik zeggen dat ik al geraakt werd door de kleine gebaren. Zo zet Marc Webb op een gegeven moment via twee splitscreens de verwachtingen van de hoofdpersonen af tegen de realiteit. Even treffend is een zinspeling op de negatieve signalen die we niet opvangen als we op een roze wolk van verliefdheid zitten.

Marc Webb hanteert in zijn film een ingenieuze vertelstructuur, waarbinnen het verhaal van Tom en Summer niet-chronologisch gepresenteerd wordt. Van de 500 dagen waarin Tom te maken heeft met de mysterieuze Summer, zien we (willekeurig genomen) dag 321 voor 17, maar 172 wel weer voor 299. Lof voor de regisseur dus, maar nog meer voor het script dat alle korte sequenties nagenoeg perfect op elkaar laat aansluiten. Ideaal is de snelle pacing en de afwisseling tussen positieve en meer zwaarmoedige scènes.

Uiteindelijk kijk ik denk ik toch naar films omdat ze zo vaak een neerslag zijn van het leven zelf. Of daar zo duidelijk van afwijken dat je tijdelijk uit je eigen leven kunt ontsnappen. 500 Days of Summer is een goed voorbeeld van dat eerste, en dat maakte dit tot een zeer waardevolle kijkervaring.

4,5*

0,03 seconde wekt op een weinig geforceerde manier sympathie op voor de Nederlandse zwemploeg, en maakt via degelijk camerawerk en strakke montage de weg naar Rio en de races ter plekke inzichtelijk. Het is jammer dat de documentaire over het geheel vrij oppervlakkig blijft; veel wedstrijdbeelden en interviews zullen bij volgers van het Nederlandse zwemmen al bekend zijn, veel vragen blijven openstaan. Wat gebeurt er precies in de psyche van de zwemsters bij grote tegenslagen, óók buiten de camera? Verwijt Heemskerk haar coach de overbelasting richting Rio (Heemskerk traint nu weer bij Marcel Wouda, red.)? Wat drijft deze sporters nu echt, behalve de absolute weigering tweede te worden?

Volledige recensie

Indrukwekkend. Een bekende zei dat het niet mogelijk was deze film zonder tranen in de ogen te bekijken, en mij is het ook niet helemaal gelukt.
12 Years a Slave is hard en realistisch; dit geldt zowel voor het verhaal als voor de manier van film, en het feit dat de film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal versterkt dat beeld alleen maar.
De cast doet het fantastisch: de ´donkere´vast is goed, maar het is vooral Fassbender die opvalt, in een bijna onmenselijke rol. Ik denk dat niet veel acteurs deze rol zo goed hadden kunnen neerzetten. Of dat in dit geval een compliment is weet ik niet. de geselscene is ontzettend confronterend en ze laten erg veel zien. Je moet mentaal maar in staat zijn zo´n scene te spelen.
De tussenkomst van Pitt is wat abrupt, en het is wat apart om te zien hoe betrekkelijk eenvoudig Solomon uiteindelijk wegkomt. Ongeloofwaardig is het natuurlijk niet, want dit was wel de realiteit. Het einde is ontroerend.
Ik kan niet zeggen dat ik genoten heb, maar wel dat de film me heeft geraakt, en dat er inhoudelijk vrij weinig op is aan te merken.
Naast een goed historisch beeld toont deze film diepere inzichten over de schaduwkanten van de mens. De muziek is schitterend; de ´Roll Jordan Roll´-scene maakte erg veel indruk.
4,5*

Wat je verwacht Is wat je krijgt. Amerikaans heldendom, een hoop explosies en verder een aaneenschakeling van actie, waarbij de dialogen een beetje uit de toon vallen. Het zijn zo'n beetje de handelsmerken van Michael Bay, maar juist als je je daarop instelt valt er meer dan voldoende te genieten. Het (waargebeurde) verhaal Is boeiend, de acteurs doen het degelijk en zeker in de pakweg drie kwartier van de eerste en tweede aanval zit de spanning er erg goed in. Ik keek geboeid naar deze film, en vond eigenlijk alleen de speelduur en de soms ietwat misplaatste (en mislukte) humor grote gebreken. Het moreel verantwoorde einde neem ik op de koop toe. Hier ging ik toch vooral heen voor de spanning en de actie, en daarin slaagt Bay voortreffelijk, in wat een kruising tussen Zero dark Thirty en Black Hawk Dawn zou worden. 3.5*

Au, wat een teleurstelling. Waar ik een avontuurlijke film had verwacht die me op het puntje van m´n stoel zou doen zitten, was de realiteit een veel te lange zit van 2,5 uur. Als er een uur af was gegaan had ik het nog te lang gevonden. Depardieu is verre van overtuigend en ook de rest van de cast weet geen potten te breken. Er vloeide nog aardig wat bloed in het 2e gedeelte van de film, maar helaas wekte dit vooral weerzin op. Het idee van een Columbus-film is zeker mooi, want het verhaal intrigeert me wel. Dit voelt echter in alle opzichten als een teleurstelling. Enige pluspunt: de fenomale muziek. Conquest of Paradise is een schitterend nummer en de rest van de muziek is ook mooi, en past goed bij de film. Ik moet echter de film beoordelen, en dat was een drama, zonde van mn tijd. 1,5*

In de nazomer van 1945 arriveren twee orthodoxe Joden in een klein Hongaars dorpje. De nieuwkomers handelen bedachtzaam, gereserveerd: het leed dat ze meedragen vraagt om een gepast stilzwijgen. Voor de bewoners vertelt het plotse bezoek een heel ander verhaal. Terwijl de Joden met paard en wagen de omgeving intrekken, pakken donkere wolken zich samen boven een verzwegen dorpsgeschiedenis.

Voor Homecoming (1945) werkte regisseur Ferenc Török (Moscow Square) intensief samen met Gabor T. Szanto, de romanschrijver wiens kortverhaal aan de basis van de film stond. Szanto’s retrospectief (Hazatérés, 2004) op de Hongaarse verwerking van WO II verkent de grenzen van collectieve schuld: waar vervaagt de rol van het individu, en wordt een complete gemeenschap verantwoordelijk? Is verzoening überhaupt mogelijk als er zoveel afwijkende perspectieven op een verwrongen verleden zijn? Török toont de recente geschiedenis nooit direct. Wat we meekrijgen over het oorlogsverleden wordt bemiddeld door de dorpsbewoners. Stuk voor stuk geven ze hun eigen betekenis aan het bezoek van de Joden. De waarheid is het domein van de herinnering – nu al.

volledig stuk

Vermakelijk vervolg op deel 1, hoewel van een echt vervolg geen sprake is. Er wordt spoorslags gesproken over deel 1, maar het verhaal is anders en zo ook de cast.

Het ontbreken van Brewster, Diesel en Rodriguez is een gemis: de diepgang qua plot, die deel 1 nog had, ontbreekt. Wat overblijft is echter een zeer vermakelijke actiefilm.

Walker is prima op dreef, samen met Gibson vormt hij een mooi koppel. Prima bijrollen van Hauser en Mendes. Humor en actie worden gecombineerd en leiden tot ruim 1,5 uur prima amusement.

Echt hoogstaand is het misschien niet, maar het gemiddelde van 2,80 vind ik wel erg laag. Voor mij 3,5*: minder goed dan 1, maar zeker niet verkeerd.

Cyclische tijd, gebeurtenissen die zich herhalen, verwarrende romances, protagonisten wier schijnbare waanbeelden niet geloofd worden. De romantische thriller 2:22 staat op de schouders van films als Groundhog Day (1993), Source Code (2011), Edge of Tomorrow (2014) en Déjà Vu (2006). Geliefde premissen garanderen echter geen goede films, zo bewijst ook dit project van Paul Currie (One Perfect Day).

Verder lezen

Intens, droevig, ontwapenend en grappig tegelijk. 20th Century Women is een filmisch schot in de roos. Regisseur Mike Mills (Beginners) vangt de late jaren zeventig in een semi-biografische coming-of-age-vertelling. Te midden van punkmuziek, feministische literatuur, jeugdliefdes en een opspelende generatiekloof zoeken een moeder, een tienerzoon en twee vrijzinnige jongedames naar hun ware identiteit.

De gehele, uitgebreide recensie is hier terug te vinden.

Deel 1 heb ik op 2,5* staan, volgens mij. What happened? Nuja, 22 Jump Street is niet per se beter ,maar wel veel vermakelijker dan deel 1. Nu denk ik dat ik het eerste deel bij herziening nu ook meer zou waarderen, maar 22 is eigenlijk een opeenstapeling van humoristische momenten met een leuk plot eromheen, dat mij de volledige speelduur weet te boeien. Nu is de humor an sich misschien bij vlagen tenenkrommend, maar het wordt op een manier gebracht die mij regelmatig flink aan het lachen bracht. Hill zal flink wat 'haters' hebben, maar in combi met Tatum vind ik em prima te verdragen. Ook de diverse bijrollen waren prima in orde, met een vermakelijke Ice Cube als uitblinker. Uiteraard zijn sommige momenten iets te flauw, maar neem deze met een flinke korrel zout en je hebt gegarandeerd een vermakelijke avond (nuja, gegarandeerd...ieder zijn humor natuurlijk). In principe levert dergelijk kijkplezier 3,5* op, maar binnen dit genre vond ik deze film nog iets extra's bezitten, wat em denk ik met name in het iconische koppel Tatum-Hill en het leuke plot ligt.

4*

Minpunten voor Boyle.

In de eerste plaats viel ik over de haast VHS-achtige beelden. Welke reden Boyle er ook mee gehad mag hebben de film zo grauw en onscherp op te nemen, het zorgde er alleen maar voor dat ik nooit echt het verhaal ingezogen werd. Sfeer ontbrak volledig. En ik was al niet echt geboeid door deze post-apocalyptische zombiefilm…

Ik kan me herinneren dat ik tijdens het kijken van World War Z (2013) onder de indruk was van de manier waarop grootste actiesequenties gecombineerd werden met klein geënsceneerde suspense. Die klein opgezette scénes werkten omdat ze sterk opgebouwd waren. Hier in 28 Days Later… wilde het in vergelijkbare scénes maar niet werken met de spanningsopbouw. De zombies sloegen telkens op volstrekt willekeurige momenten toe, en doordat het geheel zo lelijk gefilmd was, lieten de bewuste scénes me behoorlijk koud.

Een film als The Road (2009) dan, die het vooral moest hebben van persoonlijk drama. In dit werk is dergelijk drama zeker aanwezig, maar wordt het te weinig uitgediept om indruk te maken. Harris en Murphy heb ik veel beter gezien, de eliminatie van Gleeson gaat te snel en van zijn dochter zien we al helemaal (te) weinig. Wat dan nog rest is de schets van het post-apocalyptische milieu. Ook dat genre-element heb ik al beter gezien in andere films. De authentieke impressie die I Am Legend (2007) in de eerste helft nog wist te geven met haar production design blijft hier achterwege. Daarna verdwijnt in de tweede helft van beide films het ‘alleen op de wereld’-gevoel.

Tot slot een negatieve vermelding voor de geluidsband. Graag had ik een consistente score gezien, want de combinatie tussen opgeblazen bombast en ambiente underscore wilde maar niet goed werken. Te vaak zorgt de muziek voor overmatige opsmuk bij een kale visuele setting. Het onevenwichtige dat ik in de geluidsband hoorde, is eigenlijk tekenend voor de gehele film. De keuzes van de regisseur hadden op mij niet het gewenste effect, en het scenario an sich is gewoonweg niet origineel genoeg om verder nog voor verrassingen te zorgen.

Heerlijk. Even het verstand op 0 en genieten van dit fijne vervolg op 300.

Uiteraard begrijp ik de matigende reacties hier. Veel bloedvergieten, matig acteerwerk, de film stelt weinig voor...

Tsja, dat kan, maar deze film is dan mijns inziens ook puur voor het amusement. En daarin is dit een topper in zijn genre. Ik zat 1,5 uur lang op het puntje van mijn stoel, vanwege de constante actie.

Deze film had datgene dat ook 300 kenmerkte; constante heroische actie, die ver weg zit van alle realistische denkbeelden, maar wel ontzettend vermaakt.

Wat WEL van belang is, is goed acteerwerk, wat voor film het ook is. Dit vind ik echter geen struikelpunt in deze film. Sterker nog, Stapleton is een goede Themistocles. Qua houding en charisma komt hij net tekort tov Butler als Leonidas, maar zijn fighting skills en leiderschapskwaliteiten zijn overtuigend.

Eva Green is ook perfect gecast: ze is de perfecte ´bitch´, even mooi als dodelijk.

Xerxes blijft een imposante verschijning. Ik ben geintrigeerd door het verhaal over de Spartanen en de klassieke slagen bij Marathon, Salamis en Thermopylae. Uiteraard zijn deze films geen historisch correcte weergaven ( verre van zelfs ), maar het feit dat er films van zijn maakt dat ik op voorhand een streepje voor heb op de 300-films.

300 en 300:Rise of an Empire zijn met een korreltje zout te nemen, maar brengen wel een brok amusement en een goede adrealinestoot.

Het Spartaanse gehalte en de verschijning van Leonidas uit het 1e deel stijgen net even boven dit vervolg uit, maar de actie doet niet onder.

Genoten, 4,0*

Ondanks het ontbreken van echte originaliteit, een gros aan clichés en voorspelbare plottwists heb ik mij erg goed vermaakt bij deze film. Dat ik Chloe Grace Moretz erg goed kan waarderen zal meegeholpen hebben, als ook het feit dat ik qua leeftijd tot de doelgroep behoor. Was ik een stuk ouder, dan Had het me al minder gedaan vermoed ik. Maar als ik punten af trek voor kritiek tel ik die ook zeker bij voor amusementswaarde. En slecht vond ik de film nog niet eens: een aantal goed gevonden plotingedrienten, degelijke regie en een prima cast. Zal wel afgekraakt worden deze franchise, iig vanwege het afkijken bij al het voorgaande. Zie Ook Divergent. Van mij krijgt ie een nipte 7/3,5*

Het lijkt me een schier onmogelijke opgave, maar wie de schaamteloze militaire propaganda gemist heeft mag terug naar af en de volle 2 uur nog eens doorstaan. Vul voor '6 Underground' CIA in en je krijgt een politieke allegorie die vanuit Amerikaans perspectief niet zou misstaan in de zaak Syrië, inclusief chemische oorlogsvoering en strijdplan (vervang dictators door stromannen). Uiteraard toont de climax van de film hoe het 'volk' (moslims op standje stereotyp, inclusief halve maan-vlag) zijn nieuwe leider verwelkomt en zo impliciet zijn onzichtbare helden toejuicht. De meest fascinerende verwijzing? De dictator van dienst die tussen neus en lippen laat vallen dat de VS en Rusland trotse sponsors van zijn revolutie zijn.

Op papier is À plein temps een sociaal drama over de maalstroom van een Parijs arbeidersbestaan. Gelukkig komt degene die in dat geval een dertien in een dozijn-film verwacht, bedrogen uit: door de golvende geluidsband en de indringende montage kijkt het op zichzelf alledaagse verhaal weg als een tikkende tijdbom.

Volledige recensie