Opinions

Een mijns inziens overschat melodrama over een overspannen dirigent die als een deus ex machina terugkeert naar zijn geboortedorp in het besneeuwde Noord-Zweden. Kay Pollak speelt te veel in op overdreven sentiment, en de acties en emoties van met name de twee hoofdpersonen zijn niet altijd even geloofwaardig. Het muzikale element is mooi, maar lang niet zo krachtig als in haar Franse tegenhanger Les Choristes (2004) (toevallig uit hetzelfde maakjaar ook). Thematisch is er hier wel meer te halen. Met name religieuze analogieën zijn ruimschoots vertegenwoordigd (zo treedt de protagonist duidelijk op als Christusfiguur). Omdat het acteerwerk doorgaans ondermaats is, weet de film helaas alleen in een paar muzikale sequenties indruk te maken (de titelsong, de eindscène).

Kleine 2,5*

In Kandahar is de burka op een paar momenten een venster waardoor we de wereld bekijken. Die wereld is klein en groot tegelijk; de reis die de protagoniste aflegt is een lange, maar iedere locatie die ze aandoet wordt haar eigen microkosmos. Wie zijn persoonlijke doel wil bereiken kan niet om het publieke hier en nu heen.

Context is alles, en deze film van de Iraanse regisseur Mohsen Makhmalbaf kan dan ook niet los van zijn sociaal-maatschappelijke discours bekeken worden. De Engelse wikipedia meldt onomwonden dat Kandahar op het festival van Cannes (2001) in de marge werd ontvangen, tot die vliegtuigen zich in de Twin Towers boorden. Ineens kregen beelden van religieuze indoctrinatie een compleet andere lading.

Makhmalbafs docudrama wordt bemiddeld door Nafas (Nelofer Pazira), een dame van Afghaans-Canadese origine. Katalysator voor Nafas’ terugkeer naar het toenmalige land van de Taliban is de dreigende zelfmoord van Dyana, een vriendin die we typerend genoeg nooit te zien krijgen. Verwijzingen naar de eclips en het einde van het millennium – beoogd eindpunt van Dyana’s leven – komen vooral visueel prachtig uit de verf. De mijmerende cinematografie (kan een camera denken?) doet af en toe vergeten dat we met een externe vertelling te maken hebben. Bij vlagen meandert Makhmalbaf bij zijn atmosferische registratie vandaan; even is er dan ruimte voor expliciete inhoud, alsof er onderstreept moet worden dat de scènes in kwestie extra relevant zijn.

Over de breedte werkt die aanpak wel, al mist er op cruciale momenten wel een stukje verdieping. Kinderen die Koranrecitaties op moeten dreunen zijn zonder verdere pointe niet de meest subtiele middelen om een boodschap over te brengen. Had dan gepoogd hier en daar wat narratieve zijsporen te nemen – nu blijft onze blik vaak [letterlijk] beperkt tot het film-zicht van Nafas, wiens psychologische uitwerking nergens voldoende is om ook maar enigszins van een karakterstudie te spreken. Kandahar is daarmee een film geworden die vooral cinematografisch prikkelt. Een verdienste en een paradox inéén: wil Makhmalbaf immers niet eerst en vooral een politiek punt maken?

‘’Ben jij allergisch voor de 21e eeuw?’’ Het zou zomaar de ondertitel kunnen zijn voor een toekomstige sequel van Safe, de eerste film van de Amerikaanse cineast Todd Haynes (Far From Heaven, Carol). Dit broeierige kunststuk stelde in 1995 dezelfde vraag over de 20e eeuw en liep daarmee vast vooruit op toekomstige symptomen.

Julianne Moore vertolkt Carol White, een schuchtere huisvrouw die in Los Angeles een bovenmodaal appartement bestiert met haar echtgenoot Greg (Xander Berkeley). De regelmaat van dat burgerleven wordt bedreigd als Carol te maken krijgt met ongewone ziektesymptomen. Plots reageert ze allergisch op tal van stoffen waar een mens dagelijks mee in aanraking komt; van de uitlaatgassen in het stedelijk verkeer tot de chemicaliën in het keukenkastje.

volledige flashback-recensie (CINE)

Erg mooie film, die in de reeks van Sparks-verfilmingen nog iets extra's brengt in de vorm van een thriller-element. Duhamel en met name Hough spelen hun rollen prima, en het is dan ook met name in het eerste uur dat ik enorm genoot van hun samenspel, de mooie locaties en bijbehorende muziek. Ook de rollen van Alex' dochter en zoontje voegen iets toe, waarbij vooral het meisje uitstekend acteert voor iemand van haar leeftijd. Het verhaal rondom Katie's verleden is goed opgebouwd, daar je niet direct weet wat er gebeurd is, en langzaam achter de details komt. de afrekening in het dorpje vond ik minder; alhoewel de rol van dronkenlap goed wordt weggezet door de acteur die Katie's ex-man speelt,komt zijn handelen toch enigszins ongeloofwaardig over, wat ook te zeggen is van het acteerwerk van Hough, die hier toch wel wat steekjes laat vallen. De plottwist aan het einde vond ik dan wel weer aardig; ik had em niet aan zien komen, en alhoewel ie er voor het verhaal misschien vrij weinig toe doet, vond ik dit toch en leuk element van deze film.
Hoogtepunt is toch de opgebouwde chemie tussen Hough en Duhamel en bijbehorend sfeerplaatje, waardoor ik gewoon enorm heb genoten en ik nog net 4,5* kan uitdelen.
Ben me ervan bewust dat dat een hoge score is, maar binnen het rijtje van films die drama, romantiek en thriller met zich mee dragen is Safe Haven toch wel een topper, die de drie elementen goed combineert.

Lees de volledige recensie

Uiteindelijk een prikkelende film over vooroordeel, botsende karakters en de werking van (on)recht. Tijdens het kijken vooral een Joon Ho-Bongtitel pur sang: de toon wisselt constant. De prachtige cinematografie tijdens (bijvoorbeeld) de eerste scène in het veld geeft Memories of Murder soms een klassieke en serene uitstraling, maar er zijn ook momenten van Koreaanse slapstick en onnavolgbare zwart-komische taferelen (politie en dropkicks, alternatief ondervragen). Uiteindelijk schommelde het voor mij teveel om honderd procent mee te zijn met de laag drama, dan wel de suspense richting de slotsequentie(s), maar dit is nog wel steeds het fijnste werk dat ik tot nu toe (naast Okja, Snowpiercer) van Bong zag.

Paradoxaal genoeg is de cirkel aan het begin van de film al rond. In retrospectief wordt snel duidelijk dat de oude vrouw uit de openingssequentie (Maj-Doris Rimpi) vroeger Elle Marja was. Net als in die bekende Zweedse arthouse-hit (As It Is in Heaven, 2005) keert een zelfverkozen verloren zoon (hier dochter) terug naar de omgeving waar hij opgroeide. Bedrukt door gevoelens van weerzin en ongemak verneemt Christina dat de rendierhouders inmiddels quads gebruiken. Terwijl ze uitkijkt over wat eens haar natuur was, wordt het geluid van een helikopter één met het industriële sound design. Dat moment tekent Sami Blood: op termijn winnen moderniteit en individualisme het van natuur, gemeenschapszin en traditie.

Gehele recensie Sami Blood (2016) - FilmVandaag.nl

Koreeda opent met een climax. In de openingsscène zien we hoe Misumi (Kôji Yakusho) met de nacht als getuige een fabriekseigenaar van het leven beroofd. Advocaat Shigemori (Masaharu Fukuyama) hoeft geen enkele moeite te doen om een bekentenis los te weken, maar de grote waarom-vraag is oneindig veel complexer. Misumi benadert zijn motief met een haast psychopatische onverschilligheid – de waarheid van nu is over tien minuten weer gevlogen. Shimegori ziet het met lijdzame ogen aan. Wie niet oppast, verdrinkt in Rashom-onzekerheid (die toespeling ontleen ik aan een ander), waarbij de tot subjectiviteit veroordeelde mens de waarheid uiteindelijk nooit kan kennen.

In postmoderne tijden is niets zo verwarrend als een waarheid waar we niet omheen kunnen, en precies daarmee speelt Koreeda. De Japanner deed dit knap genoeg om ondergetekende de plank in eerste instantie te laten misslaan: na de credits wonnen de vele vragen het met gemak van de antwoorden. Dank voor de gewaardeerde collega die tijdens de nabespreking het beslissende zetje in de juiste richting gaf. The Third Murder verdient zijn sporen dan ook als een bedrieglijk gelaagde film. Ze gaat over de kijker die in de hoeken van het frame naar antwoorden speurt, en daardoor dreigt te missen dat de waarheid in het midden ligt. Dat wij kunnen zien wat zelfs de advocaat – en daarmee het recht zelf – niet ziet.

volledige recensie

Toch niet te missen zo op de valreep van 2020, deze Koreeanse slowburner die in Berlijn draaide in de specials-sectie en daarna pardoes op Netflix landde. We zien een extreem grimmige weergave van Korea, waarin de landelijke munteenheid door het plafond is gegaan en cash een rekwisiet van het nabije verleden mag heten. De straten ademen wetteloosheid, ''leven'' is een zware opgave. Te midden van dit alles volgen we een groep jongvolwassenen die een wanhopig overvalplan in uitvoering proberen te brengen. Waarbij ze het - oh, de ironie - aan de stok krijgen met de mannen achter het gordijn bij een plaatselijke goktent, die vrezen dat hun witwaspraktijken aan het licht zullen komen.

Time to Hunt is mateloos sfeervol in beeld gebracht, met een rijk kleurenpallet en (tegelijkertijd) een grote nadruk op het grauwe stadsbeeld. De bedompte geluidsband genereert spanning en stuwt de filmervaring - met 2 uur en 15 minuten raak je op den duur gerust even de weg kwijt, als je er goed in zit. Des te meer zonde dat de film zéker in de gerekte slotfase te veel leunt op het matig uitgeschreven en toch wat generieke scenario. De opening deed meer beloven.

Beklemmende, haast claustrofobische kijkervaring. In Son of Saul 'lopen we een dagje mee' met Saul, een sonderkommando in het vernietigingskamp in Auschwitz-Birkenau. In niets lijkt deze film op de grootsere producties rond deze thematiek (denk hierbij aan Schindlers List, the Pianist e.a.). Het blikveld van Son of Saul is zeer beperkt, aangezien we alleen zien wat de hoofdpersoon ziet. In deze film lijkt dat toch wel de uitgelezen wijze om de horror van het kamp in beeld te brengen. In een onscherpe wijze zien we hoe de lichamen, de 'stukken', door de gangen gesleept worden. We zien de (wan)hoop, de wreedheid en de strijd van een man die enkel door het stellen van een helder doel op de been blijft. Aan het einde komt alles mooi samen, als een jong jongetje symbool staat voor het leven (een jongetje gelijkend op Sauls 'zoon'), waar anderen, waaronder Saul zelf, op de achtergrond het leven laten. Het einde vond ik zodoende eigenlijk het mooiste/meest indrukwekkende stuk van de film, samen met de openingsscène (de kledingstukken die direct van de haakjes getrokken worden..

Verder is Son of Saul namelijk zonder meer een goede film, maar beantwoordt ze nooit de torenhoge verwachtingen die ik had/die me door diverse media waren aangepraat. Dit komt denk ik enerzijds doordat er in het middenstuk naar mijn idee iets te weinig gebeurt wat echt wist te raken; anderzijds doordat de hoofdpersoon me nergens echt wist te raken. De man acteerde uitstekend maar ik kon me niet echt identificeren met zijn queeste, en vond het erg lastig me in zijn verhaal in te leven. Hierover oordelen gaat me veel te ver boven mijn pet, maar het maakte wel dat de kracht van de film hem voor mij toch primair zat in enkele scenes en in de kijkervaring als geheel, maar niet in de film en het verhaal als geheel.
Kleine 4*

Verder lezen

Mwa.

Heel wat déjà-vu's had ik tijdens het kijken van deze film. Plotgericht en thematisch gedeeltelijk een reproductie van Se7en (1995), gelukkig nog wel met een eigen gezicht.

Ik had iets heel engs verwacht (op basis van wat ik mensen wel eens over Saw heb horen roepen), maar dat viel alles mee. Dit is gewoon een thriller met enkele horror-elementen, die nog grotendeels suggestief blijven ook. Normaliter laat ik me graag foppen door films met ingenieus verpakte plottwisten, maar hier kwam een en ander jammer genoeg toch wat minder uit de verf. Misschien omdat ik al lang doorhad dat Michael Emerson (wel fijn om één van mijn favoriete Lost-characters hier te zien!) Jigsaw niet kon zijn, al was het alleen al vanwege zijn postuur. Misschien omdat ik dit soort twisten inmiddels iets te vaak gezien heb.

In ieder geval was ik niet onder de indruk, en dat heeft ook niet alleen te maken met de plottwist. De film is visueel tamelijk lelijk, met een flets kleurenpalet, en de macaber bedoelde locaties gaan mede daardoor nooit leven. De opbouw van het verhaal is daarnaast wat inconsequent: de flashbacks leiden te vaak af van de situatie in de 'main room'. Totaal ongeloofwaardig dan ook als dr. Gordon ineens van een rationaal denkend mens veranderd in een zichzelf mutilerende maniak. Ik heb echt te weinig karakterontwikkeling van die twee meegekregen om dat serieus te nemen. Het zijn dat soort situaties die Saw aan kracht doen inboeten, en omdat ik constant aan Se7en moest denken kon ik de film ook niet echt bezien in termen van originaliteit.

Een vrij grote teleurstelling dus, al is zo'n Jigsaw natuurlijk wel een meer dan fascinerend personage.
2.5*

Alle ruimte voor een excellerende Al Pacino in dit misdaadepos. De grote misdaadfilms van de jaren 70, 80 en 90 ben ik nu een beetje aan het ontdekken, en na the Godfather-trilogie was Scarface de volgende stap.

Overtuigd van deze film ben ik nog niet, alhoewel de genialiteit er in sommige scenes wel echt vanaf spat.

Dat Al Pacino een klootzak speelt moge duidelijk zijn, en het is dan ook daarom dat ik het lastig vond mezelf echt in het verhaal te laten meetrekken.

Montana wekt nergens sympathie op, al ga je gaandeweg zijn karakter snappen, mede door wat hij meemaakt.

De film als geheel vond ik iets te lang; ik verloor bij vlagen mijn interesse, waar dit bij the Godfather-films nooit het geval was. Het gaat om een aantal scenes en quotes die ik briljant vond, en die me weer op scherp zetten.

Ik zal de film dan ook vast later nog eens herzien.

De slotscene is memorabel, en de synthesizer-score van Moroder past perfect bij de sfeer van de film.

Het acteerwerk is uitermate sterk, en zo ook de regie.

Montana´s persoonlijkheid, en sommige scenes die me hierdoor tegen stonden, zorgde er echter voor dat ik constant met een gemengd gevoel zat te kijken. Apart dat iemand die zo egoistisch is wel weigert een vrouw en 2 kinderen om te brengen.

Ik vind het enigszins lastig deze film na deze 1e kijkbeurt echt goed te beoordelen.

De superlatieven in dit forum snap ik goed, deze zijn ook vaak terecht, maar voor mezelf houd ik het nog even op 3,5*

Goede Nederlandse thrillers, je hoopt ze toch te vinden, en deze titel wilde ik in dat kader al een aardig tijdje zien. Een vroege rol van de flink doorgebroken Gaite Jansen, net na Carry Slee, en daarnaast in ieder geval nog een drietal huishoudnamen die vaker langskomen in Nederlandse mainstream producties (Van de Sande Bakhuyzen, De Hoog, Klaver). Relevant, want we volgen een vriendengroep van zes en iedere rol doet er aanzienlijk toe.

Schemer heeft een heftig en gedurfd uitgangspunt, niet alleen omdat regisseur Smitsman en scenarist Daanje op de Laura Palmer-toer gaan, maar ook omdat je jongvolwassen acteurs op geloofwaardige wijze een ijskoud (com)plot moet laten uitspelen. Dat kan niet of moeilijk zonder personages met psychopathische trekjes en/of fetisj, geeft het bronmateriaal in, en vervolgens splijt de cast zich in aangezette koelbloedigheid en het twijfelende gedrag van de medeplichtigen. Miste ik bij De Hoog en van de Sande Bakhuyzen vooral het geloof dat ze hun daad zó overeind konden houden (de verfilming van de nasleep zit vol tegenstrijdigheden, van spijt tot kilheid), een acteur als Oratmangoen loopt er als pruilende derde werkelijk plompverloren bij en wist zelf volgens mij ook niet meer hoe hij zijn personage in de plooi moest houden. Vooral als drama is de film zo jammerlijk onevenwichtig. Wat op papier veel belooft, en lang boeiend blijft door de perspectiefrijke vertelstructuur, zakt door de overwegend zwakke vertolkingen en de instabiele laatste akte als een kaartenhuis ineen.

´Schaam´ me eigenlijk al een tijdje dat ik deze film nog niet bekeken had. Schindler´s List is een monument: niet alleen vanwege de kwaliteit van de film, maar ook vanwege het feit dat deze film gebaseerd is op werkelijke gebeurtenissen.

Nu heb ik dan eindelijk de tijd genomen om deze 3 uur durende film te bekijken, en daarvan heb ik geen moment spijt gekregen.

Bij vlagen was ik met tranen geroerd door het oprechte realisme van deze film: dit is echte emotie, en het idee dat deze levensecht geweest is, is doodeng.

Deze film zet aan het denken over een donkere periode uit de wereldgeschiedenis.

Schindler´s List is ontzettend aangrijpend. Het feit dat de beelden zwart-wit zijn maakt de film grauwer dan the Pianist, ook al zo´n heftige film over de Jodenvervolging.

Liam Neeson acteert ontzettend goed, maar in het laatste halfuur doet hij er nog een schepje bovenop. Zijn slotspeech, de daaropvolgende tranen... confronterend en geloofwaardig.

Fiennes is ook perfect gecast als onmenselijke SS´er, die tot het eind vasthoudt aan zijn bizarre principes.

Deze film grijpt zo aan dat je alles om je heen vergeet. Commentaar op deze film, dat hij te lang is oid, is bij mij niet aan de orde.

Dit zijn 5*, zonder enige discussie.

Een monument dat iedere filmkijker eens gezien moet hebben.

De nummer 11 van de top 250 slaat pas toe in het laatste halfuur. Maar hoe...
Deze film wordt ontzettend goed gewaardeerd. Omdat het verhaal van de film me ook erg trok, in combi met de cast, stond deze film al lang op mijn kijklijst.
Na hem voor 5 euro te hebben aangeschaft kwam het er dan nu eindelijk van.
Se7en is een spannende film, maar niet over de gehele linie. De film had even nodig om op gang te komen. Zo is daar de introductie van Pitt, Freeman en Paltrow. Alhoewel de eerste twee lijken snel worden gevonden, duurt het even voordat het verhaal rondom de zeven hoofdzonden echt op gang komt.
Maar omdat de moorden zelf niet in beeld komen, maar enkel de plaatsen delict ( achteraf ) ontbreekt de echte spanning/actie voor mij enigszins. dankzij een uitleenlijst van de byb wordt het huisadres van John Doe vervolgens betrekkelijk makkelijk gevonden. Na de eerste confrontatie met de moordenaar komt echter wel de vaart echt in de film.
Het verhaal zelf is goed, maar tot het laatste halfuur niet uitzonderlijk in beeld gebracht.
In misdaadseries gebeurt dat evengoed en soms zelfs beter, dus wat dat betreft verbaast het me dat deze film zo enorm goed scoort.
Freeman acteert wel fantastisch, maar Pitt lijkt gedurende de gehele film een beetje oncomfortabel in zijn rol. Opzich acteert hij niet slecht, maar ik had liever iemand anders in deze rol gezien.

Zodoende was ik na anderhalf uur nog niet weg van Se7en, alhoewel hij me zeker boeide en het wel gewoon een sterke thriller was.

Dan komt daar echter het laatste halfuur. Ik kan daar veel over uitweiden, maar kort gezegd vond ik dit briljant. Dit is dan ook de reden dat ik uiteindelijk toch tot een 4,5* gekomen ben.
Kevin Spacey acteert briljant, huiveringwekkend en bizar echt. Alsof hij geen acteur is, maar deze moorden echt beging. Als Spacey zich aangeeft op het bureau begint eigenlijk de film. Wat is zijn plan? Het gesprek tussen Spacey en Pitt geeft al een angstvallig vermoeden. De locatie met de electriciteitsmasten, de koerier met het pakket... Op het moment dat ik het pakket zag wist ik wat erin zou zitten, maar dat maakte de schok niet minder groot. Ook het feit dat Spacey incalculeerde dat hij zelf doodgeschoten zou worden is weerzinwekkend, maar tegelijk erg sterk.
Ik kan lang doorgaan op dit laatste halfuur maar wat mij betreft maakt dit de film tot een film van grote klasse. 5* uitdelen kan ik echter niet, afgaande op de reeds genoemde minpunten in de rest van de film.
4,5*, na de eerste kijkbeurt ( er zullen er vast nog volgen )

In een net-iets-meer-stompzinnige en goedkopere variant op Wag the Dog (1997) [uitgebracht in hetzelfde jaar, geproduceerd door 'de regisseur van'] zien we hoe schijnbaar lukrake ontwikkelingen een land in een diepe spektakel-crisis kan brengen. Binnenlands militair conflict is plots een kwestie van een vingerknip. Sleutelrollen zijn weggelegd voor een gouverneur met herkenbaar pompeuze taal rond immigratiebeleid en, uiteraard, de media. Wat niet op het scherm te zien is, gebeurt niet, en wat te zien is, doet ertoe, oh kijkbuiskinderen.

´Nee, de kleine boot, niet aan deze kant´.

Met subtiele humor, moralistische kantjes en prachtige beelden en locaties is the Secret Life of Walter Mitty een sfeervolle film, die de kijker met een goed gevoel achterlaat.

De manier waarop aan het begin de opening credits worden getoond, wijst al op een grote creativiteit, die later in de film nog vaker bewezen wordt.

Aangezien Ben Stiller niet alleen de ster is van deze film, maar ´em ook regisseert, is dit wel een one man-show, maar gelukkig irriteert dat nergens.

Jammergenoeg is niet iedere minuut van deze film even geslaagd. Er wordt geswitcht van fijne humor en schitterende locaties ( Ijsland, de Himalaya, jeetje.. ) naar overbodige scenes ( de ´droommomenten´ van Stiller waren soms wat kinderachtig en verwarrend ) en wat overbodige personages ( oma en het meisje, wie ze ook was, hadden wel weg mogen blijven ).

De skateboard scene ( van de berg af ) is mijn persoonlijke favoriet.

Stiller is goed, gelukkig nergens vervelend. Hij doet nergens pogingen te grappig te zijn, en het is duidelijk dat er getracht wordt een levensmotto over te brengen, in plaats van enkel puur amusement te brengen. De soundtrack is schitterend!

Af en toe verloor ik wat mijn aandacht, maar over het geheel genomen is deze film een lust voor het oog, die een goed gevoel op een doorsnee vrijdagmiddag weet te bezorgen.

3,5*

Natuurdocumentaire The Ancient Woods is meer dan een natuurdocumentaire. Dat ‘genre’, als je daar al van kunt spreken, lijkt nog altijd gemonopoliseerd door grootscheepse films en series als [Planet] Earth en Frozen Planet. De bewonderde blauwdrukken binnen die categorie hebben doorgaans twee dingen gemeen: de meest geavanceerde cameratechnologie zorgt ervoor dat we kúnnen zien, terwijl een voice-over met goddelijk tembre (meestal een man) ons vertelt wat we moéten zien. Waar ik persoonlijk nog altijd een zwak heb voor de visuele fijnzinnigheid en de natuurlijke schoonheid van dit soort films, voel ik me (te) vaak ook sterk gestuurd in mijn perceptie. Wanneer verlaat de mens zijn commentaarpositie, laat ze het grote vertellen over aan de natuur zelf? Het is precies in de wereld van die schurende conventie dat The Ancient Woods als geroepen komt.

Deze Litouwse aanwinst [première vorig jaar op het IDFA] is met zijn bedeesde montage, beheerste cameravoering en springlevende geluidsband eerder schatplichtig aan de zogenoemde ‘slow cinema‘ dan aan de episch opgezette natuurdocu’s waar regisseur Mindaugas Survila (The Field of Magic) zich thematisch toe verhoudt. Toch is het complete gebrek aan geijkte conventies misschien wel Survila’s belangrijkste wapenfeit; zo prominent is de rol van de dieren in de Litouwse oerbossen, zo ongrijpbaar aanwezig is de natuur zelf als hoofdrolspeler.

De afwezigheid van een voice-over dwingt je onmerkbaar om te luisteren. En wat is er veel te horen: alsof overal kleine microfoons rondzwerven, die nog details opvangen van zojuist als de camera ons het nu toont. Wat we niet meer zien blijft toch nog aanwezig, zodanig herkenbaar dat we de bossen leren kennen, een kaart van geluiden kunnen schetsen. Ondertussen speelt de monteur van de film met continuïteit en discontinuïteit. Nacht en dag gaan haast naadloos in elkaar over, maar de beeldwisselingen vertellen abrupt over fases van leven en dood. Vroeg in The Ancient Woods ontkomt een muis aan de jagersdans van een wat traag geschapen slang; later keren we plots terug, maar dan rust de prooi in de bek van zijn natuurlijke meester. De derde keer dat we de slang zien ligt hij verveld in een bad van bladeren. De rollen worden telkens omgedraaid, tot de cyclus voltooid is en dus weer opnieuw kan beginnen.

En de mens? Die verschijnt maar twee keer in beeld. Als een fantoom, stil, neutraal en nietig.

weblink

Heerlijke actiefilm die precies brengt wat ik had verwacht: non-stopactie.

Door YIP Man was ik in aanraking gekomen met het martial-arts genre. Deze film is heel anders, maar laat wel weer zien dat oosterse films de kroon spannen aangaande echte actie.

De actie is nergens willekeurig: de gevechten zijn ontzettend strak vormgegeven, en alhoewel sommige dingen onrealistisch overkomen, is het toch vooral eersterangs genot.

Uwais is een fenomenaal vechter en een genot om naar te kijken. The Raid is constant spannend, en alles ziet er eng echt uit.

Het verhaal, en het gegeven dat je je via verschillende verdiepingen omhoog moet knokken, trekt me enorm en is goed uitgewerkt.

Eigenlijk klopt alles: spanning, geweldige actie, goed acteerwerk, goede regie, goed plot..

Enige minpuntje is dat het wel film blijft, en dat sommige zaken net iets te onrealistisch overkomen, ondanks de secure wijze waarop gevechten, wonden en slachtoffers gefilmd zijn.

Heerlijk amusement, 4,5*

Het vervolg op the Raid uit 2011 was een film die ik moést zien: ik waardeerde The Raid met 4,5*, en was zeer onder de indruk van de vechtscenes die in dit werk verpakt zaten. De eenvoud sprak me zeer aan; 100 minuten pure actie op een zeer hoog niveau. Vooral aan dat niveau kan menig Hollywood-actieknallertje een puntje zuigen. Berandal gaat door waar The Raid eindigde, en slaat daarmee ook direct een andere weg in: naast de brute actie, die gelukkig wel weer in hoge mate aanwezig is, probeert Evans ook echt een ruim opgezet plotverloop te creëren. Daarvoor valt hij te prijzen, want ik vond het verhaal daadwerkelijk iets toevoegen aan de actiescenes. Probleem was voor mij wel dat ik niet alles begreep; bepaalde zaken die uitgediept hadden kunnen worden, werden juist weer afgeraffeld. Anderzijds is de film met zijn 150 minuten zwaar aan de lange kant. Echt gestoord heb ik me hieraan echter niet. Dit komt met name door de actiescenes die we voorgeschoteld krijgen; het hamermeisje in de metro, het gevecht op de binnenplaats van de gevangenis en als klapper op de vuurpijl de eindgevechten in het laatste halfuur. De spanning wordt door de film heen telkens uitstekend opgebouwd, waardoor je ondanks de spreelduur toch constant op het puntje van je stoel zit. Groot minpunt is de engelse nasynchronisatie waar ik mee te maken had. Ik wil deze film zeker nog eens bekijken in de oorspronkelijke versie, want die engelse stemmen waren wel erg slecht.

Al met al een prima opvolger van the Raid, maar nochtans een film die iets lager scoort dan zijn voorganger. 4*

Paradoxaal genoeg ving de regie-loopbaan van Steven Soderbergh aan met één van zijn best scorende films: een simpel opgezet drama dat op Cannes zelfs de juryprijs vergaarde.

Ikzelf zag hier niet zoveel in. Sex, Lies and Videotape is een tamelijk tekenende titel voor de vier hoofdpersonen, die elk op hun eigen manier hun weg trachten te vinden op relationeel en seksueel gebied. Een leuke rol van Andie MacDowell, maar Spader oogt hier al even inspiratieloos en bedeesd als in Crash, terwijl de andere twee hoofdpersonen door hun karakters vooral veel weerzin opriepen. Het script biedt daarbij nergens verrassingen. Honderd minuten lang zijn het vooral dialogen die aaneengeschakeld de revue passeren, hier en daar wat opgefleurd door wat leugens of geheime verhoudingen die aan het licht komen.

Goed of pakkend werd het nergens, dat eindeloze gezever over seksualiteit. Sfeerverhogend werkt wel de ambiente score van Cliff Martinez, maar dat alleen is niet voldoende om mijn oordeel echt op te krikken. Dan rest eerder de erkenning dat dit misschien mijn type film gewoon niet was.

1.5*

De beste haaienfilm sinds Jaws… Je zou je film maar op die wijze aankondigen. Want zeg nu eerlijk, verzanden niet te veel films binnen dit genre in haast lachwekkende horrors die het aangluren nauwelijks waard zijn?

The Shallows beroept zich op een flinterdun plot: Nancy Adams (Blake Lively) begeeft zich in haar eentje op de helderblauwe zee nabij een verborgen strandje, waar ze aangevallen wordt door een haai met sadistische trekjes. Het restant van de film omvat Lively’s struggle for survival; gewond aan haar been moet ze het vasteland zien te bereiken.

Ik moet het The Shallows nageven: gedurende 86 minuten (een korte speelduur, maar wat wil je ook met zo’n dun plot) zat ik op het puntje van m’n stoel. De spanning zat er goed in, ondanks het feit dat het verhaal van de clichés en noodmatige suspense aan elkaar hangt. Blake Lively toont zich sterk en geloofwaardig genoeg de rol van strijdvaardige surfster met verve te vervullen. Dat is voor deze film een extra groot pluspunt, daar de bijrolletjes wel heel miniem zijn in hun invulling.

Is The Shallows daarmee de beste haaienfilm sinds Jaws? Ik betwijfel het ten zeerste. Jaws was in ieder geval (veel) beter, en deze uiteindelijk toch vrij oppervlakkige film doet eigenlijk niet veel meer dan vermaken. Nuja, een aantal shots waren zeer de moeite waard, maar dat lag gedeeltelijk toch ook aan de prachtige omgeving waarbinnen deze thriller zich afspeelde.

Een film die het kijken wel waard is, maar niet wat narratieve diepgang betreft; daar doet the Shallows haar naam toch aardig eer aan.

Beoordeling: 3*

Sterk drama over een seksverslaving die bij hoofdrolspeler Brandon (Michael Fassbender) veel meer kapot maakt dan hem lief is. De soms expliciete beelden zijn functioneel en illustratief, maar het zijn de gezichtsuitdrukkingen van Fassbender die op zichzelf al een compleet verhaal vertellen. Carey Mulligan neemt binnen het scenario net iets te opzichtig de rol in van deus ex machina, maar door haar fenomenale acteerwerk zorgt ze ervoor dat ik daarop nergens echt kritisch kon worden. Een betere manier had Steve McQueen uiteindelijk niet kunnen vinden om de situatie tot een kookpunt te brengen.

Was het enkel het plot waarmee we het moesten doen, dan was ik misschien net op 3.5* blijven steken. Shame heeft echter ook de weelde van een prachtige cinematografie (de metro, maar vooral NY by night) en een uitgekiend muziekgebruik. Exemplarisch daarin is de schitterende New York, New York-scène, waarin Carey Mulligan met haar prachtige stem niet alleen Fassbender wist te ontroeren.

4*

Guillermo del Toro is terug met zijn meest intieme film sinds het prachtige Pan’s Labyrinth (2006): een visueel betoverend fantasysprookje over de ongrijpbaarheid van liefde. De Koude Oorlog is anno 1962 op zijn hoogtepunt als een monddode schoonmaakster (Sally Hawkins) zich in de kille vertrekken van een Amerikaanse legerfaciliteit over een mysterieus waterwezen ontfermt.

Denken we de sfeer en de vormgeving weg, dan valt wel op dat de film meer plotgedreven is dan je op basis van de premisse misschien zou verwachten. De scènes tussen Hawkins en het wezen werken omdat ze heel intuïtief geregisseerd zijn, en inspelen op gevoelens die zich onmogelijk naar een geschreven script laten vertalen. Op deze momenten is het woord aan de beelden en de muziek – gesproken wordt er niet. Het zijn klein gebrachte hoogtepunten, die in een wat schril contrast staan met een aantal strak uitgelijnde plotontwikkelingen. De noodzakelijke ontsnapping uit de faciliteit waar het wezen verblijft krijgt veel ruimte in het scenario, met name ook omdat de rol van het kwaad zelf (een verder degelijke Shannon) onnodig groot is. Zo kan het gebeuren dat het middenstuk soms zelfs wat gaat slepen, en de film een impuls nodig heeft om aan het einde weer volledig boven te komen drijven.

volledig

Vanavond herzien, en mijn stem verhoogt van 4,5 naar 5 sterren.

Dit is namelijk een briljante film: ze heeft diepgang, zet aan het denken en zit ook nog eens ingenieus in elkaar. Er is veel over deze film gezegd, ik hou het dan ook bij de dooddoener dat ik dit meesterwerk beoordeel als een van de beste films die ik tot nu toe gezien heb. 5*

Een ijzingwekkende score, sterke montage en een excellerende Jack Nicholson dragen deze horrorclassic, die toch net iets minder eng was dan ik me had voorgesteld. De spanning zit er desondanks de hele speelduur in; is het niet on screen, dan is het wel onderhuids. De setting is meer dan fantastisch en de dialogen zijn van een hoog niveau. Minder enthousiast was ik over de rol en casting van moeder en zoonlief. Duvall was zo'n beetje het ergste wat deze film kon overkomen, en bij zoon Danny vraag ik me nog steeds af wat de rol was van bijv. de meisjes en de inner voice, behalve het genereren van extra spanning. Hierdoor heeft het wel een meerwaarde, maar aan het einde is hij toch het jochie dat schuilt in moeders armen. Eind goed, al goed. Sowieso viel het einde mij een beetje tegen, al is die foto leuk natuurlijk.

Een gedegen 4*. Niet zo goed als verwacht, maar wel sterk, en voorzien van een zeer terechte klassiekerstatus.

Vermakelijke Sellers-film. Niet erg bijzonder, maar weer met mooie lachmomenten.

Elke Sommer is erg goed als Maria, en het is leuk om de krankzinnigheid van Dreyfus 'te zien starten'. Vond em iets grappiger dan deel 1, maar in deel 1 was het verhaal beter. Tevens 3*

Naomi Watts degradeert zichzelf in Shut In, een ontstellend zwakke thriller vol goedkope schrikmomenten. Het plot getuigt vooral van een schokkend gebrek aan ideeën. Daarnaast herbergt de film een karrenvracht aan irritatiemomentjes, opgeroepen door domme foutjes (Watts die haar dove zoontje roept) en vervelend acteerwerk (zoon Stephen, maar vooral die inwisselbare psychiater met z'n clichématige 'spoken bestaan niet'-leuzen). Ik heb hier werkelijk geen goed woord voor over. Je zou hopen dat een setting als deze (winterlandschap, statig landhuis) sfeerbepalend zou zijn, maar zelfs daarvan was in dit niemendalletje geen sprake. 0,5*

Een tegenvaller. De hoofdrolspeelster is overtuigend, het script is dat helaas niet. De makers zochten mij te duidelijk naar momenten van conflict die afgestemde reacties moeten oproepen: 'wat achterhaald', 'wat onrechtvaardig', etc. Het kwam me te gefabriceerd over. Vooral het karakter van de vader maakt tegen het einde een bizarre radslag. Er zit één echt prachtig shot in de film, maar dat mag dan opwegen tegen het nummer dat voor de aftiteling is gekozen. Wat een draak van een track.