Opinions

Ik wist niet hoe snel ik deze moest inplannen na het zien van Arrival. Mijn verwachtingen waren hooggespannen, en in dat kader viel Sicario uiteindelijk toch een klein beetje tegen. Dat zegt meer over mijn verwachtingen dan over de film, want die getuigt wederom van vakmanschap.

Want wat te zeggen over de fenomenale aanloop naar de grensscène, waarin de donkere score van Johannsson in combinatie met de prachtige cinematografie en de subtiel volgende camera's voor filmische perfectie zorgt. En wat te zeggen over de soms confronterende beelden (de lijken aan de brug) en de sterk opgebouwde spanning (met name in het laatste halfuur, en ook op weg naar de grens dus)?

Tóch beviel Sicario me iets minder dan verwacht, omdat het verhaal me net iets minder deed dan bij Enemy, Prisoners en Arrival. Dat lag voor mij nu eens niet aan de rol van Emily Blunt. Dit is in mijn ogen één van de actrices met genoeg pit en uitstraling om een rol als deze te spelen, en haar morele twijfels onderscheiden dit werkje juist van andere war on drugs-films. Films waarin alle characters gewetenloos hun werk doen zijn er ook zat; was dat hier het geval geweest, dan was het verhaal een stuk eenzijdiger geweest. Nu creëert Villeneuve een stukje contrast, en dat zorgt weer voor spanning. Niet tussen de kartels en de drugspolitie, maar binnen de eigen gelederen. Rechteloos en wetsgetrouw aan dezelfde zijde van het spectrum.

Maar los daarvan was met name het middenstuk mij iets te gewoontjes qua plotverloop. Het is dan aan de cinematografie en de kleine details in het camerawerk te danken dat je aan het beeld gekluisterd blijft. Na het sterke laatste kwartiertje sluit Sicario vrj plotseling af met een kort segment dat qua inhoud een beetje deed denken aan het slotstuk van Cidade de Deus. At the end of the road is het het geweld dat blijft. En als met het ene kwaad is afgerekend, staat ergens anders wel weer een nieuw kwaad op.

Sicario is sterk, maar nét niet uitzonderlijk genoeg voor een 8. Daarvoor leunde de film mij net iets te veel op score en cinematografie voor de overdracht van sfeer. Thematisch heeft Villeneuve zich scherper getoond, en het narratief is me uiteindelijk te conventioneel (ondanks de spanning die Blunt's character oproept).

3,5* (3,7*)

Na de dood van zijn vader woont neuroloog Lary (Mimi Branescu) een drukbezochte familiereünie bij. Wie in dergelijke omstandigheden verzoening en saamhorigheid verwacht, komt bedrogen uit: bijna drie uur lang zoomt de Roemeense regisseur Cristi Puiu (The Death of Mr. Lazarescu) in op de diverse spanningen die de onderlinge verhouding tussen familieleden op scherp zetten.

Wie was Lary's vader precies? Wat waren zijn opvattingen over de wereld, over zijn zoon? We weten het niet, maar het lijkt in Sieranevada alsof de geest van deze man de familieconflicten van dichtbij gadeslaat. De camera van Barbu Balasoiu is daar waar een buitenstander nieuwsgierig zou toekijken: aan de overkant van de straat, net buiten de deur, achterin de auto. Op die manier activeert de cinematografie de kijker. Ze vraagt je mee te luisteren en denken, en waar nodig positie te kiezen.

Concentratie is daarbij een absolute vereiste. Dit Roemeense drama is lang en traag, en niet alle dialogen zijn even prikkelend. Sierenavada is op haar best als de verschillende levensbeschouwingen van de familieleden aan bod komen (hierover zodadelijk meer). Puiu zoekt de balans met persoonlijk drama en de meest banale zaken (denk aan de jurk van Sneeuwitje), maar vindt die niet geheel. Honderd procent betrokken blijven is een kunst in het licht van de lange speelduur.

Echt prikkelen doet de gelauwerde Roemeen als hij het wantrouwen binnen de familie lieert aan samenzweringstheorieën en wetenschappelijke transparantie. Vragen over waarheid en leugen (christelijk geloof, de betrouwbaarheid van digitale informatie, de paranoia rondom 9/11-theorieën) weerspiegelen deels de schimmige en complexe relaties in de familie. Angstaanjagend briljant is een scène waarin de grootmoeder van dienst haar rotsvaste vertrouwen in het tanende communisme uitspreekt, daarbij haar dochter tot tranen bewegend. Even later bezoekt een strenggelovige pastoor het huis. De helft van de aanwezigen prevelt de gezangen mee, de andere helft kijkt met ongenoegen toe.

In stilte meedenken en meediscussiëren, toekijken zoals een overleden vader toe zou kijken. Dat is wellicht de beste manier om de dilemma's van Sieranevada tot je te laten doordringen.

Er zitten twee zeer belangrijke breek/omslagpunten in de carrière van Kaag (diplomaat->Den Haag; partijlid->lijsttrekker/premier-aspiraties) en juist daar dringt deze tv-docu niet dieper tot de materie door. De maakster heeft duidelijk een vertrouwensband met haar hoofdpersoon opgebouwd en dat zal cruciaal geweest zijn om o.a. in huiselijke sfeer te mogen filmen, maar het lijkt er ook mede voor te zorgen dat er niet dieper gegraven wordt dan het voetstuk van het publieke beeld. Ik proefde niet voldoende onafhankelijkheid en dat maakt zo'n beschouwende voice-over ook volstrekt verwaarloosbaar.

Overigens denk ik dat dit onze volgende premier wordt, dus in die zin is het een relevante docu.

NLZiet (NPO/VPRO/2Doc)

Een wereld van verschil. Wie the Last Temptation of Christ (1988) zag, weet dat Martin Scorsese één van de meest controversiële Jezusfilms ooit regisseerde. De Jezus die Willem Dafoe portretteert is een twijfelende man, wiens vleselijke verlangens duidelijk de overhand lijken te hebben boven zijn goddelijke aard. Nu, dertig jaar later, zegeviert de ironie. Scorsese, zelf katholiek, werd in 1988 nog verguisd door alles wat katholiek en/of conservatief was. Silence beleefde haar première in het Vaticaan. Niet zo gek ook; christelijker dan dit religieuze manifest gaat Scorsese z’n films niet meer maken. Gebaseerd op een klassieke Japanse roman van Shusaku Endo (1966) is Silence de katholieke bedevaart van deze uiterst bekwame Italiaans-Amerikaanse cineast.

Japan, 1640. Na een periode van relatieve voorzienigheid voor Japanse christenen (in de eeuw ervoor gekerstend door katholieke missionarissen) vierden nu angst en vervolging hoogtij. Onder de shoguns van de Tokugawa-clan (>1603) kreeg een concrete vreemdelingenpolitiek vorm. Buitenlandse invloeden werden gezien als een bedreiging. Silence is gesitueerd in die setting. De twee hoofdpersonen, Rodrigues (Andrew Garfield) en Garupe (Adam Driver), zijn Jezuïtische priesters die in geheimenis het land van de opgaande zon betreden. Ze zijn op zoek naar Ferreira (Liam Neeson), een Jezuïtische metgezel die naar verluid van zijn geloof gevallen is. Rodrigues en Garupe komen in aanraking met de onorthodoxe martelingen die de Japanse christenen moeten doorstaan, en gaan mede daardoor twijfelen aan hun eigen overtuigingen. Waar is hun God in deze beproevingen? Waarom zwijgt hij als zijn volgelingen aan vervolging worden blootgesteld?

Het zijn fundamentele theologische vragen die Scorsese hier aan de orde stelt. Sterker nog, je zou gerust kunnen beargumenteren dat het (onterechte) lijden hét centrale thema is binnen het christendom. De religieuze thematiek is in Silence een medaille met twee zijden. Voor wie religieus geïnteresseerd is, biedt de film een intrigerend inzicht in een centraal theologisch vraagstuk. Wie zich hiertoe niet aangetrokken voelt, zal snel(ler) vallen over de wijze waarop religieuze thematiek op de voorgrond wordt geplaatst. Neutraal is Scorsese immers niet. Zijn filmtitel is paradoxaal. Waar stilte (lees: het zwijgen van God) centraal staat, gooit Scorsese zijn eigen glazen in door in het laatste halfuur (vrij letterlijk) met antwoorden te komen.

Nog storender is de wijze waarop de Japanners in de film worden gerepresenteerd. Dieptepunt is de inquisiteur (an sich wel sterk gespeeld door Issey Ogata), die achterlijk en psychisch gemankeerd overkomt en zijn dialogen slist in gebrekkig Engels. Pijnlijk, want waren de vervolgingen er niet juist op gericht alle buitenlandse invloeden af te wenden? Het blijft niet bij die ene rol: de Japanners in de verschillende dorpjes doen aan als karikaturen, die allemaal even hysterisch om vergiffenis en zegen smeken als Garfield en Driver zich onder hen begeven. Het is het soort acteerwerk dat zich lastig serieus laat nemen, en een evenwichtig beeld onmogelijk maakt. En dat is jammer.

Andrew Garfield acteert daarentegen weer uitstekend, en belichaamt sterk de twijfel die zijn rol tekent. Duidelijk is daarnaast dat Garfield al zijn toewijding heeft gestopt in deze ene rol, vastbesloten over te brengen wat Scorsese van hem verwachtte. Driver (nu ook te zien in Jim Jarmusch’ film Paterson) krijgt minder screentime, maar overtuigt wel. De verschijning van Neeson (ook al te zien als Jezuïet in the Mission uit 1986) komt op het juiste moment, en leidt tot een beslissende ontmoeting met een ontgoochelde Garfield. Diezelfde Garfield is zojuist definitief Scorseses Christusfiguur geworden. Een déjà vu, want ook in Mel Gibsons Hacksaw Ridge (2016) was Garfield de belichaming van ultieme religiositeit. Veel subtieler dan Gibsons pacifistische boodschap op het slagveld is Scorseses bedevaart niet. Garfield nadert op een ezel van de residentie van de inquisiteur, haalt Getsemane aan en hoort een haan driemaal kraaien. Zelfs een Judas ontbreekt niet (de gluiperige Kichijiro). Het past allemaal in het verhaal dat Scorsese wil vertellen, maar dat verhaal is eenzijdig en mist geloofwaardigheid. Scorsese, zelf co-auteur van het scenario, gaf zelf toe dat Rodrigues the best and the brightest van het katholieke geloof representeert. Garfield is een standvastige man van de kerk, die niet buigt onder de vervolging die hem ten deel valt.

Toch blijft Silence meer dan tweeënhalf uur boeien. De cinematografie is schitterend, Garfields intellectuele kwelling intrigeert. De film is bij vlagen traag en loom, maar daardoor is er wel meer ruimte voor de uitwerking van psychologische elementen. De tekortkomingen van Scorseses reliproject laten zich dus voelen, maar het gaat me te ver te spreken van een slechte film. Silence biedt stof tot nadenken, en brengt een onderbelicht stukje niet-westerse geschiedenis onder het voetlicht. Dat die geschiedenis verteld wordt vanuit een duidelijk winnaarsperspectief, is een tragisch gegeven binnen talloze koloniale en imperiale vertellingen. Silence is daarin geen uitzondering, maar het zijn de onmiskenbare kwaliteiten van Scorsese als regisseur die de film zonder meer de moeite waard maken.

Op website (met beeldmateriaal)

Het duurde een aardig tijdje voor ik overtuigd was door de prominent aanwezige voice-over, maar met name de tweede filmhelft is in zijn stijl (belichting, gebruik van close-ups, de woonkamer als microwereld) erg sterk. Ook inhoudelijk een prikkelend werk, al kwam ik op MUBI een commentaar tegen dat mijn bedenkingen bij von Ebrennac's (gevierde) denkwijze verwoordt:

De Duitse 'geist' die zo bepalend is geweest voor de romantische bespiegelingen en muzikale lyriek (neem Hitler's bewondering voor Wagner) van het nazisme worden hier rustig gedupliceerd in von Ebrennac's wanhoopskreet dat je het toch niet kunt maken om de Franse cultuur zijn 'geest' (o.a. geduid aan de hand van de grote Franse auteurs) af te nemen. Zijn bezwaar lijkt hem hier dus haast nog meer te zitten in de op handen zijnde deconstructie van een cultuur dan in het verlies van mensenlevens. En ik ben vooral benieuwd in hoeverre Melville zelf zich van dit alles bewust is geweest.

Oei, dat was een tegenvaller. Met de hippie-liedjes van Joan Baez voelt ''Silent Running'' op iets te veel momenten aan als een soort Woodstock in de ruimte, en de constante aanwezigheid van een licht houterige Bruce Dern in tuniek helpt dan ook niet echt mee. Je moet Trumbull vooral nageven wat er met relatief beperkt budget gerealiseerd is in het aanzicht van de film. Thematisch en scriptsgewijs zit er alleen veel te weinig rek en dynamiek in; de boodschap is al vroeg helder, en vandaar is het vooral feest voor de grootste liefhebbers van paneeltjes, robots en andere snufjes.

Eureka Masters of Cinema

Redelijke film. Het acteerwerk van Lawrence is erg goed, Cooper is okee. Met name de chemie tussen de twee is mooi, wat de scenes tussen hen tot het grootste goed van de film maakt. Er zitten namelijk ook wat mankementen aan de film. De verhaallijn met Nikki vond ik onvoldoende uitgewerkt. Ze is een van de belangrijkste personages van het verhaal, maar pas aan het einde komt ze echt in beeld. Pat houdt heel de film zielsveel van haar, maar nadat pa zegt dat Nikki niet zo veel van hem houdt als Tiffany rent Pat toch maar achter haar aan. Happy ending. Ook de footballverslaving van Pat's pa en het geluk dat Tiffany en Pat zouden brengen had best achterwege mogen blijven. Nee, deze film wordt gedragen door het fenomenale acteerwerk van Lawrence en Cooper, die hun rollen met verve vervullen. Oscar voor Lawrence vind ik wel terecht ( al heb ik Amour nog niet gezien ), de overige nominaties niet echt. Een redelijke film, maar geen topper.

Gisteravond deze wonderlijke, verbluffende film mogen aanschouwen in KINO. Een verlate en in tweeën gesplitste screening van Roffa Mon Amour; niets meer en niets minder, want een release valt niet te verwachten en Identifying Features was tot nu toe alleen via het MOOOV Film Festival op mijn radar geraakt.

De film doet qua omgeving en uitgangspunt enerzijds denken aan het meer dramatische en verhalend ingestoken La Jaula de Oro (2013), een indringende debuutfilm over de ellende die kinderen treft in het grensgebied tussen Mexico (/Guatemala) en 'het beloofde land'. Thematisch is Identifying Features daarin gecombineerd met de notie van een ouder die zijn dood gewaande kind gaat zoeken (ook de odyssee van een sterke recente IFFR-titel als Tantas Almas (2019)). De tocht is beklemmend zintuiglijk met alle aandacht voor licht en kleur. Een en ander werkt sluimerend toe naar een indringende nachtelijke scène die bij de keel grijpt, waarin de regisseur ook á Reygadas een prikkelende metafysische laag toevoegt (let ook op de namen van de personages). Een zeldzame bioscoopervaring en een verstillende ode aan alle namen die zonder pardon uit de boeken gewist worden.

‘No more Ziggy Stardust’. Op een streng katholieke Ierse school, waar regels en moraliteit hoog in het vaandel staan, is geen ruimte voor de culturele uitspattingen van Conor Lalor (Ferdia Walsh-Peelo). Geïnspireerd door de eighties-sound van Duran Duran, the Jam, the Cure en Bowie ontworstelt Conor zich aan de pesterijen en de familieproblemen die zijn bestaan tekenden. Regisseur John Carney levert met Sing Street een ietwat clichématige, maar wel ontzettend fijne coming of age-film af.

Het is prijzenswaardig dat de clichés die Sing Street tekenen de film nergens fataal worden. Hoofdpersoon Conor vertegenwoordigt een jongensdroom: een band starten, een meisje scoren en rock ’n roll gebruiken om te vluchten uit het kansarme milieu waarin je bent opgegroeid. Als die elementen één voor één worden afgewerkt, kan het vervelend worden. Been there, done that, zou je denken. Zo niet in Sing Street.

De film ademt namelijk plezier en vrijheid, en zorgde ervoor dat ik met een glimlach de bioscoop verliet. De cast is bijvoorbeeld ontzettend goed op dreef. Conor betoont zich als leadzanger eerst nog wat weifelend. Als hij zijn love interest Raphina (Lucy Boynton, een geweldige ontdekking) voor het eerst aanspreekt, wordt het hem eigenlijk al te veel als hij twee zinnen van a-ha’s Take on Me moet zingen. Later ontpopt hij zich tot een volleerd vertolker van de original songs die hij samen met muzikale alleskunner Eamon (Marc McKenna) schrijft. Een belangrijke rol in Conor’s opbloeien is weggelegd voor zijn broer Brendon (Jack Reynor). Op ontwapenende wijze moedigt hij zijn jongere broertje aan de dromen na te jagen die voor hem inmiddels vervlogen zijn. Regisseur James Carney heeft er goed aan gedaan jonge, onbekende acteurs te casten. Dit zijn jongens waarvan je echt gelooft dat ze zich met hun dromen en teleurstellingen in het sociaal-economisch getergde Dublin van de eighties zouden kunnen bevinden.

Een tweede reden dat Sing Street werkt, is de originele soundtrack die het door Conor geformeerde bandje voortbrengt. De nummers (onder andere The Riddle of the Model, Up en To Find You) zijn erg sterk geproduceerd, en duidelijk gemodelleerd naar de populaire pop van Duran Duran. In de film wordt de balans gezocht tussen de muzikale ontdekkingstocht van Sing Street en de diverse referenties naar grootheden uit de popscene van de jaren tachtig. Als Conor met zijn geverfde haar de schoolgangen betreedt, zou je zweren dat de jongere versie van The Cure-frontman Robert Smith binnen komt lopen.

Toch is deze film niet in alle opzichten even geslaagd. Ik heb het al genoemd, het verhaal volgt werkelijk alle clichés die een film als deze zouden kunnen karakteriseren. En dat is ergens wel erg jammer, want waar de characters erg geloofwaardig zijn, is het verloop van het verhaal dat niet. Daarmee degradeert de film zich enigszins. Sing Street had echt vernieuwend kunnen zijn, maar nu blijft het bij een vermakelijke, goed geproduceerde feelgood-movie. Het is de scheidslijn tussen ‘gelikt’ en ‘origineel’ die op het spel staat. Ik neig door de soundtrack en de cast toch nét naar het tweede.

3.5*

Klik hier voor de recensie met fotomateriaal en videoclips erbij.

Iconisch als een paar scènes uit Singin' in the Rain zijn, stond een deel van de film al vóór deze eerste kijkbeurt in mijn geheugen gegrift. Eigenlijk bijzonder in dat verband dat ik nooit eerder de hele film gezien had.

Nu was het dan zover, en ik moet zeggen dat de film prima aansluit op de positieve verwachtingen die zich voor het kijken opdrongen. Singin' in the Rain is meer dan een verzameling aanstekelijke zang-en dansnummers. Was dat alles geweest, dan hadden instant classics als het titelnummer en Make 'em Laugh in combinatie met de sterke choreografieën al een ruime voldoende opgeleverd. Donen en Kelly trakteren echter ook op een prettig tijdsbeeld, waarbinnen met de nodige humor aandacht wordt besteed aan de overgang naar het geluidssysteem (1927). Die context sterkt het scenario, en geeft deze klassieker net even iets extra's in verhouding tot een doorsnee musical.

Toch vond ik het laatste halfuur aanmerkelijk minder, met een soort droomsequentie die wat mij betreft achterwege had mogen blijven en een weinig memorabel Hollywood-einde. Gelukkig hebben Kelly en Reynolds zich tegen die tijd al lang bewezen met hun ongebreidelde enthousiasme.

Misschien wel hét bewijs dat overacting soms ook leuk en functioneel kan zijn.

Ruim 3.5*

Wat zou er gebeuren als Hirozaku Koreeda’s After Life (1998) vrij bewerkt zou worden tot een hysterisch megaspektakel? Met Along With the Gods geeft Kim Yong-hwa (Mr. Go – over een gorilla die aan baseball doet) het antwoord. Brandweerman Ja-Hong wordt na een misgelopen reddingsoperatie opgewacht door twee ‘guardians’, transcendente gidsen die de doden begeleiden in hun tocht door het hiernamaals. Geheel naar boeddhistische leest is reïncarnatie nog mogelijk, maar wel pas nadat Ja-Hong zeven goddelijke processen heeft doorstaan. Terwijl de gidsen doodkalm de procedure uitleggen, kijkt de brave vuurblusser nog wat verbijsterd toe hoe zijn lichaam door de hulpdiensten geborgen wordt.

Along With the Gods was vorig jaar met een dikke honderd miljoen dollar de best verdienende Koreaanse titel aan de box office. Wie dit groteske schouwspel op een bijpassend scherm ziet, begrijpt vast waarom: qua toon en aanpak sluit de film strak aan bij westerse pendanten. Marvels Avengers worden zelfs expliciet benoemd – uiteraard omlijst in een goed bedoelde oneliner.

De heren van Dexter Studio’s (een groot Aziatisch concern voor productie en VFX) hebben kosten nog moeite gespaard om naar Dante riekende taferelen door een digitale filter te halen, maar dat voorkomt niet dat de godenwereld altijd even generiek blijft aanvoelen. De personages draven van de ene naar de andere extravagante locatie, terwijl toon en genre constant wisselen. Flashbacks in karmawolken zijn aan de orde van de dag. Tijdens het eerste halfuur weten alle visuele vondsten nog wel te amuseren, maar de sleet zit er al snel op, en dan is 139 minuten erg lang. Yong-hwa schrikt er nooit voor terug om overdosissen sentiment (inclusief aanzwellende strijkers) onschadelijk te maken met uitgekiend geregisseerde dijenkletsers. Je moet er maar van houden.

Al lang keek ik uit naar een schaakspel met de dood – in filmvorm dan, liever niet persoonlijk. In de erkende zwart-witklassieker The Seventh Seal (Zweeds: Det Sjunde inseglet, 1957) wordt de getroebleerde kruisridder Antonius Block (Max von Sydow) ten tijde van de Zwarte Dood (1346-1353) geconfronteerd met de grotere vragen van een mensenleven.

Het moet wel gezegd, de thema’s die von Sydows personage parten spelen zijn eerder van een (vroeg)moderne dan van een middeleeuwse aard. Ik noem er een paar: twijfel aan het bestaan van God, moeite met het probleem van het menselijk lijden, worsteling met het idee van een God die zwijgt, sterfelijkheid, en – uitmondend in de som der delen – een existentiële worsteling met het bestaan an sich. Waar het existentialisme in haar moderne context begon bij Soren Kierkegaard en Jean-Paul Sartre, kwamen veel andere vragen en worstelingen uit The Seventh Seal pas op toen het humanisme geleidelijk haar intrede deed in de westerse samenleving. Niet langer was God een gegeven; geleidelijk kon de mens zich vragen permitteren die hem tijdens de middeleeuwen nog op de brandstapel terecht hadden doen komen.

‘We carve an idol out of fear and call it God’, zegt Block tijdens één van zijn filosofische overpeinzingen. Geen andere quote had de essentie van deze film zo goed kunnen vatten. Angst is letterlijk overal in de ruime anderhalf uur cinema die dit middeleeuwse portret biedt. In de schaduwen van cinematografisch contrast. In de denkbeeldige geur van brandende lichamen. In de personages, die stuk voor stuk op reis of op de vlucht zijn. In het handelen van de zogeheten flagellanten, die zichzelf geselen om aan het goddelijk oordeel te ontkomen*.

God lijkt ook voor die flagellanten een ontsnapping, een uitweg uit een wereld waarin enkel leed is. Met als enige verschil dat deze broeders, die in de film maar kort aan bod komen, oprecht geloven in hun ‘uitgekerfde idool’, terwijl de hoofdpersoon aan de lopende band aan (het bestaan en handelen van) God twijfelt. Even ironisch en treffend is het dan dat juist de Dood (of die direct ook de/een duivel representeert, laat ik graag in het midden) zichtbaar aanwezig is. Antonius Block is een soort Faust (naar het boek van Goethe): hij sluit een pact met de Dood, waarbinnen zijn leven verlengd wordt voor de duur van een metafysisch schaakspel (en bij winst ook daar voorbij). De wens nog één goede daad te verrichten staat in contrast met het Faustiaanse verlangen naar kennis en werelds genot, al blijkt de drang naar kennis en antwoorden ook Block te verteren.

Deze middeleeuws-moderne zoektocht is zonder meer ook een indirecte weerspiegeling van de vragen en twijfels die Ingmar Bergman tijdens zijn carrière in hun greep hielden. Kijk bijvoorbeeld eens naar een Tystnaden (1963) of Fanny & Alexander (1982) en bemerk de parallellen. Helaas gebeurde bij die films wat hier tijdens een eerste kijkbeurt wat achterwege bleef: ik werd gegrepen door de film voorbij het concept. In The Seventh Seal gaat veel speeltijd op aan bijfiguren die lang niet zo intrigerend zijn als de verdere materie. De decors en locaties zijn daarnaast wat beperkt in de ruimte, waardoor de film visueel beperkter aanvoelde dan ik vooraf gehoopt had. Een Andrei Roebljov (Andrei Tarchovsky, 1966) beviel me in dat kader een stuk beter. De visuele klasse blijft hier grotendeels beperkt door het sterke camerawerk en een selectie aan iconische beelden (het reisgezelschap op de heuvel, Block en de personificatie van de Dood).

The Seventh Seal is een film die je eigenlijk meerdere keren moet zien – na één keer kijken heb ik het gevoel nog maar een glimp van alle gelaagdheid te hebben opgevangen.

web

Jammer dat het script zo leunt op uitgelijnd conflictsituaties; vader en moeder, moeder en dochter, groep meiden vs groep jongens, en vervolgens nog weer intern. De hoofdpersoon is sympathiek: ze maakt (inschattings)fouten en zet zich af tegen een moeder die duidelijk het beste met haar voor heeft, maar ze is ook eerlijk, en beweegt zich op veel momenten juist weer tussen [de] schurende linies door. In die balans blijft het doorgaans prettig kijken naar haar persoonlijke zoektocht.

Een mooie scène met de moeder aan het eind maakt nog het nodige goed op scriptbasis, waar laatstgenoemde eerder wel heel goedkoop uit de film was verdwenen. Prachtige skate-cinematografie. Jaden Smith had ik nog niet gecast met een revolverloop in m'n nek.

Verder lezen

Als je als vijftienjarige jongen fan bent van erotische fanfictie, dan hoor je er op highschool niet bij. Als je dan ook nog eens de indruk wekt homoseksueel te zijn, dan hoor je er helemáál niet bij. Slash is een film over zulke buitenbeentjes.

Het is niet geheel verwonderlijk dat de zoektocht van hoofdpersoon Neil (Michael Johnston) eindigt bij de personen die even ‘anders’ zijn als hijzelf. Een voorzichtige romance met de uitgesproken Julia (Hannah Marks) en een semi-schunnig fanforum brengen hem op Comic-Con, waar zijn pikante schrijfsels hem in een aantal vrij ongemakkelijke situaties doen belanden. Wie dit leest, verwacht misschien een heel vulgaire film, maar dat is nu juist niet het geval. Belangrijker in Slash zijn de reflecties op seksualiteit, op onzekerheid en identiteit. Johnston speelt Neil als een heel timide jongen, die zijn weg gaat met aandoenlijk gestamel en onzekere blikken.

Misschien is dat juist de reden dat Slash in het laatste halfuurtje dooft als een nachtkaars: de film is wat flauwtjes, en door de voorzichtige aanpak paradoxaal genoeg zelfs wat gewoontjes. Fanfictie speelt daarnaast een grote rol, en dat is uiteindelijk met name leuk voor – juist ja – de mensen die zich met deze buitenbeentjes kunnen identificeren.

Best okee, deze doorsnee misdaadthriller. Foxx, Monaghan, het zijn niet mijn acteurs. Maar in het vlotte Sleepless heb ik me nauwelijks aan ze hoeven ergeren. Genoeg actie, snelle montage en een verhaal dat telkens net interessant genoeg blijft. Hier en daar gaat de film net iets over de top of zijn de wendingen te ongeloofwaardig, maar met de amusementswaarde zit het goed. Onder de cast overtuigde met name de bad guy (Scoot McNairy). Voor 3.5* is het scenario te gemiddeld, daar ik gewoon al te veel films heb gezien met een vrijwel identieke plotverloop.

Na veel positieve reacties in mijn omgeving van mensen die deze film erg goed vonden, of hem zelfs als hun favoriete film beschouwden, besloot ik deze toe te voegen aan de lijst van films die ik nog eens moest zien.
Teleurgesteld ben ik zeker niet: gedurende 2 uur heb ik geen enkele zwakheid kunnen ontdekken in deze film, en ben ik volledig geboeid geweest.
Veel anders dan 5* uitdelen kan ik dan ook niet.
Alles klopt. Het acteerwerk is erg goed, met name van de jonge Jamal en Salim.
Middels een fenomenale regie wordt er constant geswitcht over 3 fronten: het verhoren van Jamal, de quiz, en het levensverhaal van Jamal. Deze 3 fronten komen uiteindelijk samen in een goede climax.
Het verhaal is spannend, meeslepend, en opent je ogen voor de benarde situatie van kinderen in sommige landen. We leren meer over India en over de cultuur daar. Het is confronterend te moeten zien hoe Jamal behandeld wordt tijdens de spelshow. Niemand gelooft dat hij alle antwoorden weet, puur omdat hij een ´theejongen´ is, en niet van hoge afkomst is.
Natuurlijk is het ( te ) toevallig hoe Jamal precies de dingen meemaakt die hem in het spel gevraagd worden, maar tijdens deze film heb ik me daar geen moment aan gestoord.
Dit komt omdat deze toevalligheden een doel hebben: Jamal wint niet alleen de quiz, maar vertelt ook zijn levensverhaal.
Slumdog Millionaire is boeiend, intrigerend en is zo geworden tot een echte eye-opener.
De Oscars zijn terecht, zo ook de top-250 notering.
De goede muziek maakt deze film alleen nog maar beter.
Een topwerk, 5*

Door het overdreven gearticuleerde en eendimensionale acteerwerk - zet Olivia de Havilland eens tegenover Gene Rowlands in A Woman under the Influence - en de belegen flashbackstructuur kwam The Snake Pit me teleurstellend gedateerd en een beetje gezapig over. Tegelijkertijd is dit nu de vroegste Am. titel die ik (uit mijn hoofd) kan opnoemen waarin shock treatment een belangrijke rol speelt. Uiteraard in combinatie met de (naoorlogse - zie ook Spellbound (1945)) obsessie voor psychoanalyse (klik), en dus kan de kindertijd van de protagoniste niet ontbreken. Als melodrama weinig overtuigend, als thematisch (tijds)document wel goed om eens gezien te hebben.

Ai, dat was thuiskomen van een koude kermis. Dit type zwarte humor, in combinatie met een poging tot Tarantino-eske dialogen, hyperactieve editing en snelle montage, is duidelijk niet aan mij besteed. De 4,03 sterren gemiddeld zullen ongetwijfeld voortkomen uit al die stemmers die wel warmlopen voor dit komedietype. Overrated is dan ook relatief, dit is gewoon mijn soort film niet (alhoewel, zo hoog in die toplijst, het wringt wel ). Ergens wel een kleine desillusie, want ik had Lock.. Stock ook nog op de planning staan

Wat me vooral stoorde was dat ik het narratief volkomen oninteressant vond, en in combinatie met het feit dat er voor mij vrij weinig te lachen viel (eigenlijk vond ik alleen 'zee' Germans oprecht grappig), houd ik hier bij de eindafrekening nauwelijks iets over dat mijn enthousiasme wekt. Of het moet de muziekkeuze op een paar momenten (lees: Golden Brown) zijn.

Statham zie ik liever knokken, vond zijn rol als komediant nu ook niet al te best. Brad Pitt heb ik ook beter gezien. De rest van de cast omvat enkele characters met memorabele pretenties, maar niet voor mij. Zal ze vrij snel weer vergeten.

Eigenlijk een beetje het verhaal van Ste*, zie ik.

Ik hoop op korte termijn de documentaire Citizenfour op te zetten. Een uiterst relevant document, want het was documentairemaakster Laura Poitras die Edward Snowden in 2013, kort na diens onthullingen, als eerste voor haar camera kreeg. Het is niet geheel verwonderlijk dat er nu, anno 2016, ook een film verschijnt waarin het verhaal nog eens dunnetjes wordt overgedaan. Edward Snowden is nu Joseph Gordon-Llevitt. Het plot is duidelijk gedramatiseerd, en staat aanwijsbaar minder dicht op de realiteit. En tóch voldoet Snowden.

Voor het grootste gedeelte is dat een verdienste van Oliver Stone. Het brein achter Platoon en JFK durfde het wederom aan een film te maken die zeer kritisch is op de Amerikaanse overheid. Het screenplay is doordesemd van een combinatie van technische details en maatschappijkritiek, en dat pakt goed uit. Relevanter kon de thematiek die deze biografie aansnijdt immers niet zijn, en Stone is scherp genoeg om zijn statements duidelijk te laten doorschijnen. Het niveau van Stone's eerdere werken haalt Snowden niet (daarvoor is de uitwerking echt te braafjes), maar dit is wel een stap in de juiste richting. De film is constant boeiend en hield mijn aandacht de volle 130 minuten vast. Knap, aangezien het verhaal vooraf natuurlijk al bekend was.

De grote minpunten zitten hem in geheel andere elementen. Zo is het acteerwerk van Edward Snowden (Joseph Gordon-Llevitt) en diens vriendin (Shailene Woodley) ondermaats. Gordon-Llevitt komt uiterlijk nog geloofwaardig over, maar weet zijn character verder nauwelijks diepgang te geven. De maatschappelijke relevantie van Snowden's daden is eerder af te leiden uit het scherpe script dan uit de performance van Gordon-Llevitt zelf, die overwegend zwak en oppervlakkig blijft. Woodley is een grotere ramp. Slecht gecast, daar ze mijns inziens in het geheel niet bij de mens Snowden past. De wijze waarop ze diens politieke oriëntatie weet te beïnvloeden is bijvoorbeeld op z'n minst flink doorzichtig. Als actrice kwam Woodley daarnaast nog eens flink tekort. Ze probeert vooral mooi te zijn, en zelfs daarin slaagt ze maar ten dele.

De visuele afwerking vond ik ook matig. Het geheel oogt wat mat en ongeïnspireerd, en wordt ondersteund door een score die ik inmiddels al weer vergeten ben. Daarnaast kan ik me wat slordigheden in de montage heugen, waaronder een abominabele beeldovergang in de laatste akte.

Dat brengt me tot de conclusie dat Snowden een film is geworden die het echt van de thematiek moet hebben. Die is immers zodanig relevant dat de meeste kijkers op voorhand al met een bepaalde blik naar deze film zullen gaan kijken. Het is aan Oliver Stone te danken dat het verhaal van Snowden ook een waardige uitwerking heeft gekregen.

Kleine 3.5*

De ironie van hiërarchie en klassenstrijd is tekenend voor Snowpiercer: alhoewel de elite de lagere klassen stelselmatig onderdrukt, wenst diezelfde elite erkenning te krijgen voor het in stand houden van de status quo. Iedere 'bewoner' van de trein heeft in deze film zijn vooraf bepaalde plaats in te nemen om te voorkomen dat chaos, revolutie en verval de regie overnemen.

Wie doordenkt binnen dit intrigerende narratieve concept kan een scherpe dosis religiekritiek ontwaren: de bestuurder van de 'heilige' locomotief geeft in dat verband nauwelijks om het gepeupel in het achterste treinstel, terwijl hij wel verantwoordelijk claimt te zijn voor hun (voort)bestaan. Niet geheel toevallig denk ik, dat Ed Harris in The Truman Show ook al voor God speelde.

Nu goed, zo sterk als die premisse is (inclusief het sterke einde), zo rommelig en wispelturig is de uitwerking. Ook in Okja deed Joon Ho-Bong door de constante wisselingen van toon afbreuk aan de overtuigingskracht van het verder vrij rechtlijnige verhaal. Drama en actie (met groot over de top-gehalte) versmelten zo maar moeizaam, de cast voelt aan als een bijeengeraapte mix van amateurs en gearriveerde sterren.

Écht indruk maakt Snowpiercer nooit, en gezien de aanwezige potentie is dat jammer.

Film met een interessant onderwerp, namelijk het totstandkomen van facebook. Op een of andere manier wist deze film me niet te boeien, zoals ik wel verwacht had. Bij vlagen vind ik de film wat saai, zeker in de rechtzaak. Eisenberg speelt zijn rol goed, maar roept weinig sympathie op. Als de echte Zuckerberg ook zo is, wat is dat dan een klootzak zeg.

Andrew Garfield speelt goed ( en als enige een verstandig persoon ), maar zijn rol is niet erg interessant.

Timberlake acteert matig: laat hij het nu maar bij zingen houden.

Het verhaal is, zoals reeds gezegd, wel interessant, maar mijn echte interesse had deze film slechts bij vlagen. Dat ie dan verder prima in elkaar zit, haalt mijn waardering maar gedeeltelijk omhoog.

Een voldoende. 3*

Ik had er toch meer van verwacht, dit stukje cultureel erfgoed. De gehele film had ik nog nooit gezien, maar de grote lijnen waren bekend. Hauer acteert sterk, maar verder kon ik me maar lastig inleven in de personages en bleef het verhaal soms te oppervlakkig. Boeiend is het beeld van Nederland in de oorlog, verschuift de focus naar de overkant van het kanaal dan zakt het toch allemaal wat in. Na deze film gezien te hebben begrijp ik overigens goed waarom Soldaat van Oranje een hit is geworden in het theater (of was het theaterstuk er eerder?). De film leent zich uitstekend voor theaterbewerking, maar dat was gevoelsmatig ook deels de reden dat het verhaal me maar niet meetrok. Net iets te veel Neerlands drama, op een (aldus) theatrale en soms ook wat karikaturale manier. Verre van een persoonlijke favoriet, maar de klassieke status is begrijpelijk.

Tenenkrommend slechte film, waarbij Benigni gewoon niet slaagt als Clouseau-copycat. Mijn punten komen voort uit het feit dat ik af en toe nog wel in een deuk lag. Helaas was veel ook gewoon niet grappig. 1.5*

Voor de kern van deze film moeten we terug naar de titel. Song to Song is duidelijk een toespeling op the Song of Songs, het Bijbelse Hooglied. Treffender kon die verwijzing niet zijn: ook Malicks poëtische liefdesepos voelt aan als een lyrische viering van gevoelens en fysieke aantrekkingskracht. Deze film gaat over mensen die elkaar aankijken, knuffelen, begeren en weer verlaten, zonder dat ze precies weten waarom.

Tijdens de aftiteling is er ruimte voor stilte en bezinning. Dit is werkelijk een prachtige film, binnen én buiten Malicks karakteristieke oeuvre. Ergens rijst het gevoel dat Song to Song nog onvoltooid is, maar geraakt Malick daar niet aan de essentie van menig mensenleven?

Klik voor de volledige recensie.

Een kleine tien jaar geleden gaf de Brits-Amerikaanse regisseur Joshua Oppenheimer ons historische denken over trauma en herinnering een impuls met zijn verbijsterende The Act of Killing (2012). Dat zijn visionaire aanpak ook andere filmmakers inspireert, bewijst het door Oppenheimer geproduceerde Songs of Repression.

Aan de Chileense voet van het Andesgebergte volgen de generaties van Duitse immigranten elkaar al ongeveer een halve eeuw op. In 1961 stichtte de geboren Duitser Paul Schäfer er de nederzetting Colonia Dignidad, die later werd omgedoopt tot Villa Baviera. Mede door de afgelegen ligging en de dwingende autoriteit van Schäfer kon dit bescheiden baken van de Duitse diaspora uitgroeien tot een religieuze sekte waarin seksueel misbruik aan de orde van de dag was. Na de geslaagde staatsgreep (1973) van Augusto Pinochet werd Colonia Dignidad door het nieuwe gezag gebruikt als detentiekamp voor politieke gevangenen. De Duitse regisseur Florian Gallenberger maakte over deze schrijnende geschiedenis de (helaas weinig subtiele) speelfilm Colonia (2015).

Volledige recensie

Ik heb in een jaar of vijf, zes competitief volleybal ook wel eens zoveel ballen op me af gekregen als de dames in deze hybride documentaire, maar natuurlijk nooit zo lang en al helemaal niet tot het ochtendgloren. Topsport wordt in deze film dan ook niet in een vacuüm behandeld, en de militaire geschiedenis van Japan in de 20e eeuw is duidelijk één van de belangrijkste verklarende elementen. Als liefhebber van het spelletje had ik nog wel meer van de wedstrijden en trainingen willen zien, maar de scène op Portishead's ''Machine Gun'' (met oorspronkelijk 16 mm-materiaal) is in ieder geval een hoogtepunt. Verder ook (terechte) aandacht voor het momentum van de Tokio Olympiad (1964), met zelfs een archief-cameo van ''onze'' Anton Geesink.

IFFR 21 On Demand

De nieuwe Loach is weer vintage maatschappijkritiek (en terecht), maar de film laat bovenal ook zien hoe belangrijk familieverhoudingen zijn in barre sociale omstandigheden. Op dat punt raakt dit drama een flink gevoelige snaar - het enige wat ik aan te merken heb is dat er net iets te veel momenten van conflict in het scenario zitten ingebouwd.

Potsierlijk, gekunsteld, (te) zoet. En toch heeft The Sound of Music ook wel weer haar charmes, mede omdat het toch een onvervalste klassieker is. Als (jong) kind zal ik deze film misschien eens (deels) gezien hebben, maar dat was ik dan alweer vergeten. Enkele fragmenten stonden me voor de geest, maar het is toch vooral de meer dan iconische soundtrack die me erg bekend is (en hoe kan het ook anders).

Nu dan eindelijk eens een eerste volledige en bewuste kijkbeurt. De speelduur stond me danig tegen, en de liedjes zijn me, hoe aanstekelijk ook, iets te zoetgevooisd. Inderdaad bleek vooral die speelduur een struikelblok. De interactie tussen Andrews en de kinderen is leuk, maar daarna wordt er te veel tijd besteed aan de onderlinge verhoudingen tussen Plummer, Andrews en Parker (de barones). Net als je je af gaat vragen welke richting de film in wil slaan, toont een fraai overzichtsshot de eerste hakenkruizen op het stadhuisplein. Interessant in eerste instantie, omdat ik benieuwd was hoe de Duitse bezetting een rol zou krijgen in het geheel. Snel bleek echter dat ik de incorporatie van dit historische element nauwelijks vond passen bij een (familie)film als deze, waarbij het laatste gedeelte van de film de plank echt volledig misslaat.

The Sound of Music was mij te braaf, te cliché, en zo'n beetje alle emoties en thema's die voorbij kwamen lagen er te dik bovenop. Omdat de muziek zich op eenzelfde niveau ophield wist de film me, geheel naar verwachting, geen moment te raken. Nochtans ben ik blij deze klassieker een keer in het geheel gezien te hebben.

Het young-adultgenre lijkt meer en meer het domein te worden van sciencefictionproducties. Onmogelijke liefdes tussen tieners doen het nu eenmaal beter in dystopische maatschappijen en in arena’s waar varianten op levend stratego worden uitgespeeld. Het succes van The Martian bood Peter Chelsom (Serendipity) een uitgangspunt met iets meer realiteitszin. In The Space Between Us komt hij (Asa Butterfield) inderdaad van Mars, terwijl zij (Britt Robertson) Venus voor planeet aarde heeft verruild.

Verder lezen? Klik hier