Opinions

Enkele maanden terug bekeek ik in de aanloop naar X-Men: Apocalypse alle voorgaande X-Men films. Nuja, alle… Twee films bleven achter. Want met de verschijning van Hugh Jackman in de eerste X-Men (2000) was het verhaal van zijn oorsprong nog niet verteld. Dat gebeurde in 2009, nadat er reeds drie X-Men’s verschenen waren. Een volgende solofilm zou volgen (in 2013), en naar mijn weten staat de laatste Wolverine met Jackman in de hoofdrol voor 2017 op de planning…

Wat mij betreft is het zeer de moeite dat Marvel de moeite heeft genomen het verhaal achter de Wolverine te vertellen. In de verscheidene X-Men- films komen er wat flarden tot ons van een menselijk experiment, geleid door William Stryker (een ietwat masochistische legeroverste), dat de geklauwde Jackman tot gevolg had. In detail treden deze nachtmerrie-achtige flashbacks echter niet, en dat maakt het leuk deze film achteraf eens te zien.

Na een ietwat rommelig begin rol je in het verhaal van Logan (Hugh Jackman), een mutant met de opmerkelijke gave klauwen uit zijn vingerknokkels te kunnen laten komen. Na een ingrijpende gebeurtenis wordt hij de Wolverine(en ja, ook die naam wordt verklaard), en begeeft hij zich op zijn weg naar wraak en gerechtigheid voor wat hem is aangedaan.

X-Men Origins: Wolverine is een zeer vermakelijke film; door het hoge verteltempo en de vrij strakke actiescènes verveelt ze geen moment, en Hugh Jackman toont aan dat hij als de Wolverine in zijn eentje een film kan dragen.

Sowieso lijkt deze eerste Wolverine met veel plezier te zijn gemaakt, waarbij een aantal leuke bijrollen de film nog wat extra kleur geven. Zo is Liev Schreiber erg sterk als de vampierachtige mutant Victor Creed, is Taylor Kitsch een degelijke Gambit (volgend jaar verschijnt als het goed is een solofilm van Gambit, met Channing Tatum in de hoofdrol), en zien we ook Will i.am (die rapper, echt waar) en Dominic Monaghan (o.a. The Lord of the Rings en Lost) acte de présence geven. Tenslotte speelt ook Ryan Reynolds mee als Deadpool. Dat is helaas wél een flink minpunt; in tegenstelling tot in Deadpool (2016) wordt het personage van Wade Wilson in deze film nauwelijks uitgewerkt. En dat is zonde, want zijn personage behoeft wel degelijk introductie. In deze Wolverine gebeurt dat slechts zijdelings, ter ondersteuning van het overkoepelende plot.

Ook op narratief vlak ontbreekt het nog wel aan het een en ander. Heel diepgaand en origineel is het allemaal niet, en de intelligente verwijzingen die veel X-Men films bevatten miste ik hier ook (behalve aan het einde van de film).

Concluderend kan gesteld dat Origins: Wolverine niet per se erg sterk, maar wel uiterst vermakelijk is. De film is een aanrader voor eenieder die iets heeft met het X-Men universe en zich, net als ik, beperkt had tot het kijken van de reguliere X-Men-films.

3,5*

Hondsberoerd.

Eigenlijk alleen nog leuk als Ice Cube ineens komt opdagen, of als Rory McCann (was hij dat nu echt, of heb ik de verkeerde acteur voor ogen?) Oh Happy Day meebrult in een kerk. Maargoed, ik had ook niet heel veel anders verwacht. Een gevalletje cashen voor Vin 'ik praat wat moeilijk' Diesel in de aanloop naar F&F 8, die inderdaad niet veel anders doet dan proberen cool te zijn en er ondertussen dope uit te zien. Zei waarde Samuel L.Jackson, die een kopie van zijn rol in Kingsman neerzet en vervolgens weer verdwijnt. Om als de opgestane heer weer terug te keren in - ja, precies - een kerk. En dan is er nog Neymar, die een paar ton komt opstrijken via een kleine cameo.

En verder... tsja, actie en lekkere wijven. Een tenenkrommend slecht script. Een overdosis te snel aaneen gemonteerde beelden, die van de actie on screen af en toe niet meer dan een vage schim maakt. En dan nog wat acteurs die hier niet hadden moeten zijn. Omdat ze niet kunnen acteren (Toni Colette), omdat ze wel knap zijn maar niet kunnen acteren (bijna alle andere dames), of omdat ze zichzelf degraderen (Donnie Yen). Degraderen ja; Rogue One was nog wel aardig, maar oh wat voelde ik een weemoed toen ik terugdacht aan Yip Man (2008). Yen lijkt dan eindelijk gekaapt te zijn door Hollywood.

Een niemendalletje dus. De minimale score blijft Xander Cage wel bespaard; de film poogt zichzelf niet serieus te nemen, en kent daardoor paradoxaal genoeg juist nog wel wat leuke momentjes. Via de cast welteverstaan, want deze scriptschrijvers zou ik voor Ron Goossens nog niet aannemen.

1*