Opinions

Vooropgesteld, I am Legend grossiert in prachtige beelden van een uitgestorven NY. Lawrence legt daar en passant toch even het schaalmodel neer voor wat we aan het einde van ep. I van the Walking Dead te zien krijgen. Maar verder moest ik toch bijzonder veel moeite doen deze (naar mijn mening onterechte) moderne sci-fi classic serieus te nemen.

Twee factoren spelen daarin een rol: de zombies (wat de plotomschrijving bovenaan de pagina hier dan ook zeggen moge) en de performance van Will Smith. Zombies werken bij mij alleen als ze er goed uitzien, als ze op grote schaal of juist op extreem kleine schaal (één of twee) worden ingezet, én als hun verschijning gepaard gaat met tenminste iets van spanningsopbouw. I am Legend faalt binnen alle drie die facetten: de groepen die we zien, zijn te klein om echt als een dreigend collectief over te komen, en te groot om iets te kunnen uitrichten met subtiele spanningsopbouw. Daarnaast zien de zombies er tamelijk slecht uit. Hetzelfde euvel eigenlijk als in Maze Runner: The Scorch Trials (2015). World War Z deed het wat dat betreft stukken beter, door zowel grootse als kleinschalige dreiging te verwerken.

Dan Will Smith, die als een soort clown door het beeld paradeert, maar al te trots dat hij in een post-apocalyptische wereld nog steeds de dialogen van Shrek kan souffleren. In het eerste deel van de film geloof ik hem nog wel, maar als Smith de dialoog aan moet gaan, wordt zijn onkunde als acteur maar al te duidelijk. De interactie met Alice Braga was pijnlijk slecht, om over het daaropvolgende einde nog maar niet te spreken. Het thema van geforceerde zelfopoffering in combinatie met die filmtitel, had alsjeblieft iets anders verzonnen...

In dat verband verwordt I am Legend tot een kleine deceptie, en is het in de eindafrekening ook minder dan een 'leuke sci-fi voor tussendoor'. Die prachtige settings aan het begin deden anders vermoeden.

2*

... Toch komt de vraag tijdens het kijken al snel op: waar kijken we nu precies naar? Een antropologische documentaire? Een satire? Een maatschappijkritisch drama, gefilmd door de ogen van de onschuld? Nyoni betoont zich hybride in haar aanpak, en dat is precies wat de film impliciet zo krachtig maakt. I Am Not A Witch is scherp in zijn politieke lading, maar esthetiek is minstens even belangrijk. Het is aan iedere individuele kijker om de hypocrisie, de misogynie en het onrecht achter de beschuldigingen te detecteren. Maar ook om te ontdekken hoe de stijl de inhoud mede bepaalt. Nyoni’s eerste langspeler is uiterst dynamisch, een artistieke en daarmee gelijk ook narratieve ontwrichting van ‘oud’ en ‘nieuw’. Waar houdt het klassieke op en begint het moderne? Kunnen we überhaupt wel spreken over definities, grenzen, scheidslijnen?

Nyoni had van I Am Not a Witch een manifest kunnen maken, de filmtitel met een uitroepteken. Een concretere setting, een tastbaarder kwaad, ontdaan van eigenzinnige humor en surrealistische stijlingrepen. Maar zo’n film is het godzijdank niet geworden. Een beter geschenk had de beloftevolle cineaste haar debuut niet kunnen geven.

volledige stuk

Zo'n documentaire die iedereen van mij ooit zou mogen zien. Het indringende script van de Afro-Amerikaanse schrijver James Baldwin verhaalt over racisme in de VS, en doet dat verre van beschouwend: zeker richting het einde klinkt de nodige kritiek door op onze westerse 'democratische' samenleving en de kortzichtige levensvisie die veel westerlingen er (inderdaad) op nahouden. Gelukkig weet regisseur Raoul Peck de valkuilen van zo'n maatschappijkritische inslag grotendeels te vermijden. De zware vertelstem van Samuel L. Jackson tekent Pecks urgente en eerlijke boodschap, passende fragmenten uit de Amerikaanse filmcultuur voorkomen (mede) dat het persoonlijke perspectief gaat overheersen. I am not your Negro is een belangrijke documentaire, die de denkbeeldige kloof tussen heden en verleden schrijnend moeiteloos overbrugt.

Zeer spannende film met een ( mijns inziens ) briljant plot. Vanaf het begin zat ik in spanning naar de film te kijken, mede door de mysterieuze, beklemmende sfeer. Acteerwerk is redelijk.
Zeker wanneer blijkt dat de lijken opgeruimd worden en kamersleutels achtergelaten worden stijgt de spanning enorm. De ontknoping had ik niet zien aankomen, omdat je er niet op rekent dat een jong kind hiertoe in staat is. Bepaalde zaken blijven voor mij onverklaarbaar. Hoe kon de jongen bijvoorbeeld weten dat de moteleigenaar met zijn auto iemand aan zou rijden? Dat de personages in werkelijkheid zijn bedacht door een moordenaar met een meervoudige persoonlijkheidsstoornis is een geniale plottwist, maar haalt niet alle vraagtekens bij me weg. Dit is misschien ook wel het grootste pluspunt aan deze film: Identity past perfect in het keurslijf van een mystery-film, en levert evenveel vraagtekens als spanning.
Ik heb deze film zonder ondertitels gekeken, wat normaal geen problemen voor me oplevert, maar om alle mysteries boven water te halen, zal ik deze toch nog eens moeten herzien.
Voor nu een dikke 4* vanwege de spanning, het plot en de twist.
Voor verhoging vatbaar.

(...) Idiocracy begint met een rechtvaardiging van de titel. Hoe monden democratie en technocratie in het universum van Judge uiteindelijk uit in ‘idiocratie’? De scenarioschets is misschien wat kortzichtig, maar de aangevoerde hoofdreden is warempel bijzonder actueel: de intelligente laag van de bevolking ziet wat betreft zwangerschap te veel leeuwen en beren op de weg. Het stel dat Judge opvoert, stipt de ongunstige huizenmarkt aan (typisch, zo richting de beurskrach van 2008), en vandaag de dag zou je daar, naast het carrièreperspectief, een eco-politiek motief bij kunnen denken.

Judge’s filmische conclusie is snel en functioneel: als intelligente burgers het voortplanten staken, terwijl de dommen zich zorgeloos blijven voortplanten, is er over vijfhonderd jaar met zekerheid geen slimme geest meer over. In dit ideale tijdreisscenario ontwaakt officier Joe Bauers (Luke Wilson), proefkonijn voor een vergeten Pentagon-project, precies uit zijn cryo-slaap op het moment dat zijn modale IQ broodnodig is geworden.

KLIK voor mijn volledige artikel over deze film.

Ik betreur het dat ik steeds meer films zie [of misschien is dat eerder een gevoel dan een gegeven] waarin er te frequent gebruik wordt gemaakt van voice-overs om gevoelswerelden te schetsen. Toon toch, en vertel via beelden...
Neem de scène in 'If Beale Street Could Talk' die laat zien hoe witte mannen in de parfurmerie geur op een andere manier tot zich nemen dan zwarte mannen. Visueel kun je dat krachtig genoeg brengen, maar in de film wordt alles wat KiKi Layne op beeld denkt direct vertaald naar het scenario. Iedere eventuele vorm van ambiguïteit ontbreekt.

Verder heb ik er moeite mee dat Jenkins de nood lijkt te voelen zijn liberale liefdesrelaas te verpakken in een geforceerde family feud annex anti-religieus discours. Het slotgebed van de zoon aan het eind van de film grijpt geforceerd terug op het begin; voor mij insinueerde de reactie van Fonny dat hij moeite had met de manier waarop zijn zoon klaarblijkelijk was opgevoed in zijn afwezigheid. Het sluit aan bij een algemene representatietendens in deze film: geëmancipeerde vaderfiguren/mannen, conservatieve of bedeesde moederfiguren/vrouwen. De mater familias aan het begin is niet bedeesd maar wel hyper-conservatief. Die ferme dialogen dienen een doel. Dan is er nog de politieke laag, die de fictie in de weg zit [de personages blijven statisch en grotendeels eendimensionaal]. Zéker als er tegen het einde met archiefbeelden gestoeid wordt. Dan werkte de meer eenduidige vorm van I am not your Negro toch echt talloze malen beter.

Nu wil ik de film absoluut niet neerpannen, want ik vond de muziek van Britell prachtig en Jenkins' gevoel voor ritme, mise-e-s en kleurgebruik blijft ook voor mij onbetwist. Maar de lyriek begrijp ik niet zo. Is stereotypering niet langer kwalijk als de algemene toon van de film progressief is?

Hier had ik wel meer van verwacht. Een romantisch drama als deze heeft met name een klikkend koppel nodig, waarbij de chemie duidelijk aanwezig is. En dat ontbrak er, in mijn opzicht, volledig aan; de emoties van de twee hoofdrolspelers kwamen nergens echt overtuigend over, en hun relatie maakte ook nergens indruk. Ik snap dat dit een tranentrekker had moeten zijn, en het verhaal is er dan ook wel naar, maar ik vind het behoorlijk matig gespeeld. Moretz gaat nog wel, maar het is vooral Blackley die met zijn irritante karakter en matige acteerwerk meerdere malen over de irritatiegrens heengaat.

De geestverschijning van Moretz in het ziekenhuis is goed bedacht om het verhaal niet dood te laten liggen na het ongeluk, maar het komt te surrealistisch over, waarbij ik het acteerwerk van Moretz in deze scenes ook matig vond. Fijner is de afwisseling met de flashbacks, waarin we de romance zien opbloeien ( en aftakelen). Er zitten wel wat leuke stukken tussen, maar niets weet echt enorm te boeien.

Naar het eind wordt het beter, met een fijne scene tussen Moretz en Keach, en de cello-scene in SF.

De scene waarin het nummer 'Today' wordt gespeeld met Moretz op de cello wist me zeer te bekoren. Nee, aan de muziek lag het niet, en het is dan ook vooral de muziek die deze film mijns inziens overeind houd.

Toch wel een voldoende.3*

Volledige recensie

Lees verder

Deze film is het levende bewijs van hoe belangrijk sfeer in een film kan zijn.

Waar ik lang niet op ieder moment helemaal het verhaal ingezogen werd, werd ik dat wel iedere keer door de melancholische 19e eeuwse sfeer, die perfect neergezet wordt.

Af en toe deed het me wat dat betreft wat aan Das Parfum denken.

Het type verhaal trekt me erg: ( goede ) goocheltrucs in films zijn vaak de moeite waard, en dat is ook hier het geval. De gelijkenissen met the Prestige zijn onmogelijk te negeren, maar omdat het in deze film toch meer om het drama draait, zijn beide films aardig uit elkaar te houden.

Het verleden van Eisenheim en de spanning rondom diens shows, de vete met de kroonprins en de interventies van commisaris Uhl, voorbeelden van aantrekkelijke elementen uit het verhaal die een zekere spanning met zich meebrengen, waardoor je wilt blijven kijken.

De love story met Biel vond ik wat minder, mede te wijten aan het matige optreden van laatsgenoemde.

Norton daarentegen is meer dan briljant, en dat mag ook van Giomatti en Sewell gezegd worden.

De trucs waren heerlijk, al trok dat met de geesten niet zo, mede omdat het echte wauw-effect hier uitbleef.

Aan het einde zit een mooie climax, die jammergenoeg te snel wordt afgeraffeld, waarbij details buiten beschouwing blijven. Dit wordt in films als the Usual Suspects en Shutter Island beter gedaan.

Boeiend, gedegen, en vermakelijk, maar met de nodige minpunten. Kleine 4*

Mooie film, die het voor mij net aflegt tegen de vergelijkbare 'Theory of Everything'. Ook the Imitation Game wordt bijna volledig gedragen door één persoon. Cumberbach is fenomenaal, minstens zo goed als Redmayne. Misschien was de rol van laatstgenoemde net iets heftiger. De film behandelt een zeer interessante, waargebeurde plotlijn (nuja, gedeeltelijk dan, met de details is gerommeld) en doet dat op boeiende wijze. De muziek van Desplat is prima, het acteerwerk is uitstekend. Alleen Knightley vond ik niet zo heel sterk. Het verhaal van Turing is heftig en komt af en toe iets aangedikt over (weet nog niet genoeg van de man om daar een echt waardeoordeel over te vellen). Cumberbach maakt eigenlijk alles goed met een Oscarwaardige acteerprestatie, die toch vooral maakte dat ik de hele speelduur op het puntje van mijn stoel zat.

De film zelf vond ik sterk, maar hij had denk ik beter gekund. De oorlog zélf kwam niet echt goed over (door het gebruik van louter zwartwit-beelden), het einde was wat abrupt. Ook de tijdswisselingen vond ik af en toe wat rommelig. Echt storend werden deze zaken echter nooit; het positieve beeld blijft na het zien van deze film fier overeind staan.

4*, ruim.

Gelet op het productiejaar een zeer bijzondere rol van Louise Beavers (Delilah). Het drama dat zich rond haar persoon ontvouwt is ook een stuk urgenter en geloofwaardig dan de plotlijn die zich ernaast nestelt. Het is vrij pijnlijk dat het scenario de tragische breuk in de moeder-dochterverhouding van Delilah en Peola parallel uitspeelt met een duffe, ongemakkelijke intrige in de familie Pullman. Interessanter is hoe deze ontwikkelingen vervolgens leiden tot een (eveneens parallelle) notie van ouderlijke opoffering, waarmee een en ander dan wel weer tot een bevredigend einde komt. De scherpe, onderliggende 'economische bite' (witte dame profiteert financieel van de diensten die Delilah aanbiedt), zoals David Bordwell het in één van zijn blogs verwoordt, is samen met Stahl's behandeling van het thema racisme één van de sterkste punten van de film.

Wat een ongelofelijk indrukwekkende film is dit. Een tranentrekker en een bonk puur drama, maar in tegenstelling tot veel andere dramafilms draait het om een verhaal dat verteld moet worden. Vanaf het moment dat de eerste golf het Beach resort treft zat ik egenlijk al met een brok in mn keel. Dit gaat over overleven, maar vooral over hoe sterk familiebanden kunnen zijn, en bijv. de liefde tussen moeder en zoon. De emoties zijn echt en geloofwaardig. Natuurlijk zijn meer families door de ramp getroffen, maar doordat puur dit gezin gevolgd wordt, leef je ontzettend mee. Het acteerwerk is ontzettend goed: Naomi Watts is van Oscarniveau en ook MacGregor is erg goed, maar het zijn vooral de jongens die mij verbaasd hebben. Ontzettend knap hoe zij emoties weten over te brengen. Vooral Tom Holland en het jongetje van 5 dat Simon speelt zijn erg goed. De muziek is mooi, de beelden van de landschappen, de make-up, het weergeven van de overstroming. Alles lijkt te kloppen en komt aan, en omdat dit verhaal waargebeurd is en alle emoties zo realistisch gebracht worden is the Impossible nergens cliche of overgedramatiseerd. Niets op aan te merken. 5*

Een onvoorziene bevalling in een blauwwitte Boeing brengt iets teweeg bij Lin (Maria Kraakman), de kwetsbare stewardess die In Blue eigenhandig bestaansrecht verleent. Het zijn vroege emoties, voorafspiegelingen van de ingewikkelde relatie die zich later zal ontspinnen. Eerst toont regisseur Jaap van Heusden (De Nieuwe Wereld) de vicieuze cirkel van Lins dan nog lege bestaan. Vliegen, feesten, onenightstand, terugvliegen. In die volgorde. Het leven speelt zich af op vaste locaties. Lin bezoekt alle plaatsen zonder ooit écht ergens geweest te zijn.

Beslissend in deze film is misschien wel Lins haperende biologische klok. Verslapen, in het Roemeense Boekarest, de terugvlucht nabij… Tijdens de gehaaste taxirit naar het vliegveld schept de chauffeur een jongen van de straat. Lin besluit mee te gaan naar het ziekenhuis. Misschien ontwikkelt zich daar al iets – of is daarvoor een sprong in de tijd vereist?

Geleidelijk bloeit er in ieder geval iets op tussen de twee hoofdrolspelers, maar dat iets laat zich nauwelijks definiëren. Kraakman, volledig opgaand in haar getroebleerde personage, bemerkt hoe deze jongen haar zelfverkozen levensritmiek onherroepelijk door de war gooit. Zijn het moedergevoelens? Is het verantwoordelijkheid? Liefde misschien? Nee, dat laatste is onwaarschijnlijk. Of toch niet? Nicu (Bogdan Iancu) is een straatschoffie, en kent enkel de wetten die het bijbehorende leven met zich meebrengt. In Lin ziet hij een kans. Een kans te ontsnappen uit het mensonterende tunnelnetwerk dat hij ‘thuis’ moet noemen. Om hem heen sterven leeftijdsgenoten aan een drug die gebruikers maximale tol laat betalen. Liefde is Nicu vreemd, seks niet. Maar juist dat laatste voelt zo onnatuurlijk, ongewoon, uitgesloten.

Het maakt In Blue verwarrend en intrigerend tegelijk. Emotioneel, ontwrichtend, prikkelend. Van Heusden creëert, naar eigen zeggen, een ‘midden’ van uitersten. Zij komt, beroepsmatig als ook sociaal-maatschappelijk, van boven, hij van beneden. De tunnels, het uitschot van de samenleving. Die twee samen laten komen…het gaat niet vanzelf. Maar het kán wel.

web

Sterk concept, origineel en vindingrijk. Het idee dat mensen op tijd leven is bijzonder, maar komt in de film geeneens erg onrealistisch over. De verhaallijn rondom het leven op tijd vond ik goed uitgewerkt. Er zit wel vaart in de film, maar verder brengt deze film toch echt te weinig. Het einde is wat soft en veel te standaard, wat jammer is. Er had wel meer ingezeten. Matig acteerwerk van Justin Timberlake, en ook de rest schittert niet echt. Geen chemie, geen geloofwaardige emotie tussen de hoofdrolspelers. Seyfried heeft wel beter gespeeld. Enkel Cillian Murphy wist wel te bekoren, overtuigende acteur die goed in zijn rol paste.

Geen hoogvlieger, wel een leuk idee. Zorgt voor een redelijk vermakelijke 100 minuten film. 3*

Misschien een film om op een later moment nog eens te herzien.

Hij raakte me niet, deze definitieve doorbraak van Villeneuve. Waar ik nogal murw geslagen was door Polytechnique (2009), restte bij Incendies een vreemd gevoel van onverschilligheid, dat ik in het kader van het heftige plot nauwelijks kon plaatsen.

Bij een verhaal van deze orde zoek ik naar diepgang in de context, in een zeker begrip van de omgeving waarin het drama zich voltrekt. Helaas is en blijft het oorlogsterritorium een schimmig en fictief oord, waarin we de parallellen met de actualiteit alleen op eigen houtje kunnen ontwaren. Villeneuve gaat primair voor het familiemysterie, maar slaagt er niet geheel in de geschiedenis van de gezochte verwanten indringend over te brengen. Door het gemorrel in de vertelstructuur komt het geheel meer fragmentarisch dan ingenieus over, met als dieptepunt de gewichtige plottwist richting het einde.

'Uiteraard' is de woestijnscène met het busje wél treffend, maar dat was mijns inziens wel een uitzondering. Andere belangrijke gebeurtenissen voelen te geforceerd (schokkende ontdekking(en) over je familie) of te willekeurig (twee executies, op verschillende momenten in de film) aan. Het acteerwerk is in orde, maar ook hier ontbreekt de overtuigingskracht die ik graag gezien had.

Geheel tegen de verwachtingen in wordt dit dus de minst gewaardeerde Villeneuve in mijn stemoverzicht. Dat de man weet wat regisseren (én schrijven) is, staat voor mij echter nog steeds als een paal boven water.

Lees verder

Fans van het eerste uur kunnen opgelucht ademhalen: veertien (!) jaar na dato is Incredibles 2 toch minstens zo vermakelijk als zijn voorganger.

En dat mag gerust een unicum heten. In de commerciële mallemolen van de grote animatiestudio’s moeten successen vanzelfsprekend zo snel mogelijk opgevolgd worden. Het gevolg is dat de kwaliteit gradueel afneemt; films als Ice Age: Collision Course (#5) en Despicable Me 3 (#3 dus) waren hooguit nog interessant voor jonge liefhebbers van de twee franchises. Ondertussen scoorden de inventieve one-hitwonders. Belangrijke recente voorbeelden zijn films als Vaiana en Coco, die met aanstekelijke soundtracks en een slim overschrijden van culturele grenzen de goedkeuring van een immens publiek vergaarden.

Precies daarom was Incredibles 2 op voorhand een scherp uitgelijnde hit or miss. De live-action superheldenfilms mogen dan als warme broodjes over de toonbank gaan, er is geen enkel draagvlak voor een slap nostalgisch aftreksel van het bekroonde eerste deel [2004]. Drie decennia later moet regisseur Brad Bird (terug in animatiesferen na het floppen van Tomorrowland) een nieuw publiek aan kunnen spreken, en ideaal gesproken ook nog in kunnen spelen op technologische én maatschappelijke veranderingen.

Incredibles 2 pakt de draad op waar Bird die in de climax van deel één liet liggen. Fictieve metropool Metroville is in de greep van de unheimliche underminer, een weinig memorabele bad guy wiens motieven nog steeds even schimmig blijken. Gelukkig rekent de begaafde familie [dat mag toch geen spoiler heten] snel met hun opponent af, al blijft dat niet zonder gevolgen: het stadsbestuur besluit na een vlugge kosten-batenanalyse dat de gunsten van het rode ensemble niet opwegen tegen de aangerichte ravage.

En dus betrekken de Incredibles luttele minuten later het verlepte Safari court, een afgelegen motel dat slim inspeelt op de doorzichtige grens tussen arm en rijk. Het duurt immers niet lang voor mater familias Elastigirl (Holly Hunter) een lucratieve aanbieding krijgt uit onverwachte hoek. Het motel kan weer omgeruild worden voor een penthouse. Waarop het wandelende ego van Mr. Incredible (Craig T. Nelson) de zorg voor zijn levensgevaarlijke baby op zich mag nemen – ook de genderrollen worden op speelse wijze omgedraaid.

Producent John Walker beweert in een interview [Vertigo 43] desondanks dat die toespeling nooit bedoeld is geweest als een actuele roep om gelijke behandeling: ”Brad (Bird, red.) had het idee al toen de eerste film net in de zalen draaide”. Bewust of niet, Incredibles 2 zit hoe dan ook vol met verwijzingen naar de echte wereld, en dat verrijkt de film. Denk zeker aan de Screenslaver, een verfrissende antagonist die voor de verandering eens niet op wereldoverheersing uit is. In het bevragen van het ‘nut’ van superhelden raakt Bird met zijn sterke scenario daarnaast aan kwesties die ook de laatste Avengers-film beroert: maken deze zelfbenoemde beschermers de wereld daadwerkelijk tot een betere plaats? Of, nog scherper, zijn zij de échte helden? In Infinity War heeft Thanos ineens een helderder motief dan de volledige Marvel-stripclub bijeen.

Parkeer de ideologische kwesties even, vergeet de scherpe vondsten van Bird. Ook dan zie je een film die vermaakt en verfrist. In de tweede akte begint de speelduur [125 min.] soms wel wat op te spelen; dit ligt dan echter eerder aan het repetitieve gehalte van sommige grappen dan aan het strakke tempo, mede bepaald door de snedige montage van Stephen Schaffner (betrokken bij het eerste deel, maar ook bij o.a. Walle.E en Cars 2). Bird trakteert zijn publiek op een aantal heerlijke oneliners, maar voorkomt niet dat de running gags rond Baby Jack-Jack (Eli Fucile) te veel rieken naar simpel effectbejag.

Dat de film toch een onverdeeld succes is geworden, mag gerust de verdienste van Birds regiekunsten heten. Met Incredibles 2 bewijst de filmmaker dat hij de kunst van het vak tot in de puntjes beheerst. Nieuwe animatiefilms van Birds hand zijn dan ook meer dan welkom, al moeten we nog even afwachten of de gekoesterde familie over een jaar of veertien weer zal terugkeren: ””It’s best not to talk to the mom who’s just delivered a child about, ‘How about the next child?’ Don’t do it. Don’t do it, man.”

met linkjes & beeld

Het moest er dan toch eindelijk eens van komen. Na 20 jaar is het vervolg op Independence Day op komst, en ik kon het toch niet langer verkroppen deze film nog niet gezien te hebben. ID heeft toch een grote cultstatus, en was zodoende al lang bekend bij mij. Ik had echter nog nooit de moeite genomen. Het moet gezegd; ik begrijp de cultstatus wel. Amerikaanser, epischer en grootser dan dit kan bijna niet, zeker wanneer je het afzet tegen de periode waarin de film is gemaakt. De effecten zijn voor die tijd best indrukwekkend. Aliens en massieve ruimteschepen worden goed in beeld gebracht. De kijker wordt geconfronteerd met een serie actie, humor en explosies rondom een tamelijk eenvoudig plot. Het had zo een product van Michael Bay kunnen zijn. Desondanks vermaakte ik mij toch aardig; Independence Day duurt lang, maar weet toch de gehele speelduur wel te blijven boeien. De cast puilt uit van de bekende namen. Uitblinkers zijn er niet echt, tegenvallers ook niet. Ik vond Will Smith wel leuk, begrijp wel dat hij zijn goede naam gedeeltelijk of geheel aan deze film te danken heeft. Waar ik me wel aan stoorde was het Amerikaanse over de top-gehalte en nationalisme; bepaalde aspecten konden gewoon echt niet. Normaal zou ik dat dan weer door de vingers zien (categorie White House Down), omdat het hier toch bovenal om het amusement draait. Hier ging het mij echter iets te ver af en toe. Cliches waren niet aan te slepen, humor was soms leuk maar soms ook te flauw. Staat tegenover dat e.e.a. wel weer bijdraagt aan het iconische gehalte van deze film, hij zal me toch wel bijblijven als een stukje nostalgie, vergelijkbaar met Jurassic Park (al is die vele malen beter).

3,5* op amusementswaarde, doorstaan van de tand des tijds en knap visueel geweld.

Twintig jaar na de release van wat inmiddels is verworden tot een moderne sci-fi klassieker, komt de Duitse rampenfilm-cineast Roland Emmerich met het pretentieuze vervolg op Independence Day (1996). Independence Day: Resurgence bewijst het gelijk van de stelling dat groter en meer niet altijd beter is.

Wederom bedreigen aliens de aarde, wederom staat iemand versteld van de wijze waarop ze communiceren, en wederom viert het Amerikaanse nationalisme hoogtij (ditmaal door een Chinese excuuspilote en de casting van een multicultureel gezelschap ook nog inclusief globaliseringsboodschap). De grotendeels computer gegenereerde beelden van de aliens en de verwoestingen zijn hier echter een stuk minder indrukwekkend dan in 1996. De special effects in het origineel waren baanbrekend, en bezorgden Independence Day destijds een Oscar voor dat onderdeel. Nu maken de visuele aspecten eigenlijk nauwelijks nog indruk, en valt vooral op dat de aliens vrij dom opereren (dat deed Alien in 1979 toch stukken beter).

Wel leuk is de brede cast, met veel bekende namen van twintig jaar terug, die de film wel een randje van authenticiteit en geloofwaardigheid meegeeft als erkend vervolg. Ook zitten er nog wel wat luchtige momentjes in het script verwerkt, die helpt de omvangrijke vernietigingen met een iets groter korreltje zout te nemen dan je normaliter al zou doen.

Voor een voldoende is Resurgence echt te inwisselbaar en narratologisch niet boeiend genoeg, maar het is een onvoldoende met een glimlach.

2,5*

Wat mij betreft het beste deel uit de reeks. 2 uur lang wervelende actie, een fijn historisch mysterie, goed acteerwerk, iconische muziek en een flinke dosis humor op de koop toe. De rol die Connery vervult als Indy's vader is een gouden zet geweest. Het regent rake quotes en oneliners in the Last Crusade. Het plot rondom de Holy Grail moet niet al te serieus genomen worden; de verwerking van de mythe vond ik leuk en interessant, maar verder draait dit derde deel uiteraard puur om het kijkplezier.

Even getwijfeld over mijn score, maar ik vind deze nog net iets leuker/beter dan the Raiders. Heb me ieder moment van de film vermaakt, wat mij tot een kleine 4,5* brengt.

Lees verder

Inferno is in bijna alle opzichten het mindere broertje van Suspiria. De zo intrigerende blauw-(rode) tinten garanderen wederom een film met een stijlvol uiterlijk, ware het niet dat de stoffige achterkamertjes in New York zich beperkter lenen voor Argento's kunsten dan die lugubere dansschool uit Inferno's voorganger. De score van Suspiria vond ik meesterlijk en eng tegelijk. Hier valt vooral op dat de muziek matig gedoseerd is. Sommige sequenties (ik denk aan het Latijnse koorgeweld in de kelder, richting het einde) missen hun uitwerking door muzikale overdaad, andere sequenties missen juist weer spanning (en daarvan was in Suspiria nooit sprake).

Vergelijken met Inferno's voorganger is haast onvermijdelijk, maar dat neemt niet weg dat ik wel heb kunnen genieten van deze thematisch verwante sequel. Sfeer en cinematografie doen het werk in deze filmische nachtmerrie, de zo karakteristieke keuzes in het decor leiden de aandacht af van het incoherente en ook wat fragmentarische plot.

Ik blijf wel uitkijken naar meer van Argento, maar als ik later teruggrijp naar dit tweeluik zal ik Inferno waarschijnlijk snel links laten liggen.

Het scheelt enorm als je hier met zeer lage verwachtingen naartoe gaat. De eerste twee verfilmingen van Howard's hand zinden mij al niet, en ik had genoeg reden om te verwachten dat Inferno daarin een herhalingsoefening zou worden. Dat bleek te kloppen, maar tóch heb ik me vermaakt.

Want krijg het maar eens gedaan, de hot spots van Florence afsluiten voor publiek, en dan ook nog eens in Venetië en Istanbul filmen. Het levert wat betreft de locaties in ieder geval een schitterende film op (en een bezoek aan dat museum in Florence staat op de bucket list), en gelukkig heeft Inferno ook nog een aardig verteltempo, waardoor het allemaal niet gaat vervelen.

Maar inhoudelijk heeft Ron Howard er echt een rommeltje van gemaakt. Alle achtergronden die het boek van Brown zo goed maakten zijn opgeofferd, het einde (ik hoor mensen klagen, maar dat viel toch te verwachten?) is Hollywoodproof gemaakt en het gebruikte script had nooit goedgekeurd mogen worden. Slechte dialogen en ongeloofwaardig gebrachte wendingen.

Het acteerwerk had ook beter gemoeten. Tom Hanks kan zoveel beter, Felicity Jones degradeert zichzelf na een fenomenale rol in the Theory of Everything en Ben Foster komt veel minder intellectueel over dan in het boek. Geldt al helemaal voor de Provoost, die poging tot humor paste toch in het geheel niet bij zijn personage?

Gelukkig hebben we Hans Zimmer nog, die weliswaar een reproductie levert van zijn eerste twee Langdon-scores, maar me daarmee nog wel steeds kippenvel bezorgt. Zijn muziek is een dragende factor onder deze vermakelijke, maar inhoudelijk zwakke film.

Ik was mild donderdagavond, en zeker gezien de genietbaarheid kom ik nu toch nog wel op een kleine voldoende uit.

3*

Verder lezen

Inland Empire is Lynchiaanser dan Lynchiaans: als zelfs de twee hoofdrolspelers (Dern en Theroux) aangeven dat ze geen idee hebben waar de film over gaat, dan weet je wel hoe laat het is. Daarmee bedoel ik niet per definitie dat iedere Lynch-film een onbegrijpelijk geheel is, maar eerder dat Lynch' handelswerk wel lijkt te bestaan uit het genereren van filmische puzzels die je volledig in beslag nemen, en vaker wél dan niet vragen oproepen.

En toch is Lynch in rap tempo uitgegroeid tot één van mijn favoriete regisseurs. Blue Velvet, Lost Highway en the Straight Story vond ik goed, Mulholland Drive vond ik fantastisch en momenteel geniet ik met volle teugen van het tweede seizoen van Twin Peaks. En toen kwam Inland Empire...

Ondersteund door een angstaanjagende, bedompte geluidsband is deze film een surrealistische nachtmerrie, die verbaast, benauwt en heel, heel, veel vraagtekens oproept. Ik wílde Inland Empire niet eens begrijpen, en zal dat vrijwel zeker ook nooit doen. Maar dit werk overstijgt het niet begrijpen; ik wist namelijk te vaak niet eens wat ik überhaupt wel of niet begrijpen kón.

Het eerste uur van de film vond ik nog het sterkst, maar daarna vervallen teveel scènes in willekeur, waarbij ik zelden kon thuisbrengen wat nu de bedoeling was van wat ik voor me had. En dan gaat de lengte een rol spelen, gaat het miezerige beeld op den duur een stoorfactor worden en krijg ik ook wat moeite met het matige camerawerk. Tel daarbij op dat Laura Dern verre van mijn favoriete actrice is en mij hier ook niet overtuigt (en tsja, een uur of twee is ze hier wel in beeld), en Inland Empire verwordt tot de ongrijpbare, lastig te beoordelen film die ik vanavond zag.

De verregaande ideeën van Lynch die hierachter zitten, het meesterwerk dat misschien achter Inland Empire schuilt, ik kwam er niet bij. En genieten kon ik ook niet echt, omdat ik eerder zelf paranoia werd van de film dan dat een en ander me in vervoering bracht.

Resumerend wílde ik niet weten waar Inland Empire over moest gaan, wéét ik het ook niet, en voel ik me eerder teleurgesteld dan uitgedaagd. Misschien is deze Lynch toch te taai voor mij.

2*

Wilde graag ouder werk van Christian Petzold zien n.a.v. de toekomstige uitbreng van Undine. De vraag die in Die Innere Sicherheit centraal staat, is óf en hoe het mogelijk en gerechtvaardigd is om een kind mee te slepen in een wetteloos leven. De ouders van Jeanne (Julia Hummer) verbieden haar (bijna) alles wat bij haar leeftijd hoort, maar vergeten daarbij voldoende in de spiegel van hun eigen bestaan te staren.

De grootste tekortkoming van de film is wat mij betreft de weinig overtuigende, en soms wat onbeholpen manier waarop de misdaadscènes geschreven en uitgespeeld waren. Ik heb nog niet genoeg van Petzold gezien om mijn vermoeden te kunnen onderbouwen dat deze regisseur te allen tijde een beter oog heeft voor drama dan voor de meer climactische plotelementen (overval, fysieke confrontatie, etc.). In dit geval vond ik Hummer overwegend sterk in de hoofdrol, maar bleef ik in enig ongeloof naar het gedrag van haar ouders kijken, hun degelijke acteertalent ten spijt. Het deus ex machina-einde werkte uitstekend bij een Nederlandse film die ik gisteren nog zag, maar hier totaal niet.

Geen idee of ik de enige ben, maar ik vond dit nog weer van een geheel andere orde dan deel één. De tragere pacing is een verademing, en ook visueel vond ik Innocence veel indrukwekkender (terwijl één qua production design natuurlijk al niet mis is). Filosofische inslag ligt me tenslotte ook enorm. Eén had dat ook, maar daar kwam het toch minder binnen door de snelheid waarmee e.e.a. de revue passeert. Ik dacht dat een film die zou focussen op Batou ipv the Major me meer zou tegenstaan, maar niets bleek minder waar.

Film met een grote herkijkwaarde. Ik heb het gevoel dat ik veel gemist heb, hier zit zo enorm veel in dat het me nog even duizelt.

4.5* voor nu.

Degelijke thriller. Kwam op tv, en aangezien ik deze film nog op mijn lijstje had staan, heb ik de reclames maar voor lief genomen. Ik had toch meer van deze film verwacht. De cast is om van te smullen en de plotsomschrijving eveneens. Inside Man is dan ook zeker geen slechte film: de cast doet het goed en de spanning zit er aardig in. De climax die ik echter had verwacht viel toch enigszins tegen, en gezien de potentie van het plot had ik toch iets verwacht dat meer boeiend was dan het verhaal rondom Arthur Case. Clive Owen doet het als badguy wel erg goed, en de kracht van de film zit em erin dat je stukje bij beetje erachter komt hoe de vork in de steel zit (o.a. dmv goed gevonden flashforwards). De rollen van Foster en Plummer vond ik echter niet zo interessant, en juist hun rollen zijn van cruciaal belang. Inside Man verwordt zo tot een film die erg interessant is qua opzet, maar nergens echt indruk op me maakt. Slechte belichting stoorde mij ook wel wat, zoals door sommige users reeds aangegeven. De verwijzigingen naar Dog Day Afternoon zijn niet uit de lucht, en die vond ik dan toch een stuk beter. 3*

Een bescheiden zeven.

Uiteindelijk te danken aan de redelijke twist op het einde, want ik vreesde al even voor een happy ending. Insidious is een prima horrorfilm, met scares die werkten door het uitmuntende sound design. Goed geluid deed in dit geval veel om de spanning te verhogen.

Daarnaast weer prima geschoten en keurig aangekleed, zoals ik dat van Wan inmiddels wel gewend ben. Wat m'n enthousiasme wat temperde, was het ditmaal redelijk belachelijke verhaal. Toch een stuk minder geloofwaardig en beklemmend dan the Conjuring, al zijn de verhalen best vergelijkbaar. The Conjuring draaide echter wat meer op onderhuidse spanning en sfeer, en die elementen miste ik hier een beetje.

Anderhalf uur horror in your face, eigenlijk een beetje wat ik had verwacht, gelukkig wel prima uitgevoerd. Ik vergeef Wan de typecasting maar.

3.5*, op de valreep.