Opinions

Insomnia lijkt nogal te hinken op twee gedachten; zeker aan het begin zijn de contouren van een Twin Peaks-achtig moordmysterie duidelijk zichtbaar. Later verschuift de film steeds meer in de richting van Dormers centrale dilemma (eerlijkheid of rechtvaardigheid?). Qua sfeer en locaties zit het meer dan goed, maar het script kan minder op mijn goedkeuring rekenen. Dan weer knullig, dan weer incoherent, dan weer ongeloofwaardig; dit zal toch zeker het matigste script bij een Nolan-film zijn. Met de pacing zit het gelukkig wel goed. Al Pacino en Robin Williams zakken nergens door de ondergrens, maar hadden beter geschreven personages verdiend; Hilary Swank daarentegen verpersoonlijkt zo'n beetje het dieptepunt van de film. Uiteindelijk nog wel een voldoende, maar misschien wel de minste Nolan. Paradoxaal genoeg moet ik nu enkel Following nog zien.

Voor Yasser bevindt het verleden zich ergens tussen pijn en herinnering, maar ook voor Tony is de oorlog nooit gestopt. Hij komt terug in vluchtige flashbacks, gebeurtenissen en gedachten in de vorm van littekens. Eén uitspraak van tijdens de rechtszaak blijft maar nagalmen: niemand heeft het alleenrecht op pijn en lijden.

Regisseur Ziad Doueiri (The Attack) maakt via dit impliciete statement zijn enige én juiste grote keuze. Het perspectief van de kijker op Tony en Yasser is min of meer gelijk, en dat is een absolute voorwaarde voor het integere en authentieke karakter dat het scenario nu meedraagt. Op een aantal specifieke momenten is de toon van de film hoopvoller dan de realiteit toelaat, maar is film dan niet het medium bij uitstek waarin zo’n stellingname geaccepteerd of zelfs gewenst mag worden?

uitgebreide recensie

Gisteren in de bioscoop gezien. Wat mij betreft iets minder dan deel 1. Het begin van de film is vlot en alleraardigst. Door de vlucht van Tris en Four zien we nu een groter gedeelte van de futuristische wereld. Naast Eruditie, Zelfverloochening en Onverschrokkenheid maken we nu kennis met Vriendschap en, in een later stadium, Oprechtheid (leuke rol hier van DD Kim uit Lost). Een zinderende achtervolging met een goed acterende Jai Courtney zet meteen de toon. Hierna wordt het echter een stuk minder. De rol van Naomi Watts is een verademing, maar de wisselwerking tussen Woodley en James weet mij niet echt te boeien. De jacht op de 'divergents' was in deel 1 toch net iets spannender; toen hing er nog een bepaalde geheimzinnigheid om het begrip heen, hier is sprake van een openlijke jacht met vooral veel actie. Dat de leidster van de jacht Kate Winslet is, werkt dan niet echt mee. Met haar hand in het verband, ipadje bij de hand en haar quasi-strenge blik maakt ze vrij weinig indruk. Vergelijk dat eens met Donald Sutherland in de Hunger Games-films... De simulatie met het brandende huis vormt in Imax en 3D een leuke scene, maar aan de wat magere verhaallijn voegt het weinig toe. Dat Woodley 100 % Divergent was, viel wel te voorspellen. De simulaties en de actie-slowmotions maken niet ook zo veel indruk. Het plot rondom de box die geopend moest worden deed mij erg sterk aan de Matrix denken. Wat dat betreft bood het einde van de film wel genoeg hoop: de boodschap die de box bevatte was het wachten wel waard, en ik ben dan ook erg benieuwd naar de plotontwikkelingen die dit in 'Allegiance' teweeg zal brengen. Een van de minpunten van het eerste deel was dat er nauwelijks aandacht besteed werd aan de wereld buiten de muren. Dat gaat nu dus duidelijk veranderen, en dat vind ik een zeer interessante ontwikkeling.
Miles Teller levert nog wel wat leuke kwinkslagen, al vind ik hem in Whiplash veel en veel beter. Voor dergelijke films lijkt 'ie ook geschikter. Woodley is sterk, maar het is jammer dat ze betrokken was bij een plot dat gedurende het gehele middenstuk van de film vrij matig was.
Voor het begin, het einde en een redelijke portie kijkplezier geef ik 3*.

Verder lezen

Tja, waar moet ik beginnen...

Toen de aftiteling van Interstellar inzette was ik een paar minuten stil, en een vriend van mij eveneens. Wat er in 2,5 uur op je af komt.. het is veel, en het is behoorlijk indrukwekkend. Een nieuwe Nolan; het had op voorhand een streepje voor bij mij, maar gelukkig maakt Interstellar het ook daadwerkelijk waar. Pathe Schouwburgplein zat vol, misschien op 5 plekken na, en dat was ook geheel terecht.
Van begin tot eind was ik geboeid, en ik heb mij geen enkel moment gestoord aan de speelduur van de film. Sterker nog, ik vond het nu juist fijn dat dit een lange zit was.
De theorieën die in de film zijn verwerkt zijn uitermate interessant; de leidraad, het concept zwaartekracht door tijd heen, had mijn fascinatie direct al wel. Nolan heeft zich duidelijk laten inspireren; the Stand, 1968: a Space Odyssey, de Dust Bowl van de jaren '30. Al die directe of indirecte verwijzingen zorgen voor een rijkdom aan interessante ontwikkelingen en uitspraken, die de film voor mij ( nu al ) een meesterwerk maken.
McConaughey is briljant; zijn acteerwerk is enorm intens, en bijzonder geloofwaardig. Het zou mij niets verbazen als hij volgend jaar weer met een Oscar in handen staat. De band met Foy aan het begin is ontroerend; sterker nog, mijns inziens speelt ze Chastain nog bijna naar huis. Ontzettend knap staaltje werk van dit meisje van (10,12?) jaar. Voeg daar een wederom uitblinkende Caine, een degelijke Hathaway en een verrassende, leuke rol van Damon aan toe, en je hebt een sterrencast bij elkaar die alle beloftes waarmaakt.
Maar mijn credits gaan toch bovenal naar McConaughey.
Het visuele plaatje is schitterend; de worm holes en zwarte gaten; de schitterende planeten; De monstervloedgolf vond ik ook behoorlijk indrukwekkend.
De muziek van Hans Zimmer is, anders dan we van hem gewend zijn, drukkend en behoorlijk angstaanjagend. Het keihard geluid in de bios zorgde voor een optimaal effect van de soundtrack, en zodoende voor behoorlijk spannende scenes. Naar het einde toe worden meer zaken verklaard, maar blijven veel dingen toch ook vaag. Denk bijvoorbeeld aan de scene met McConaughey in ja, wat was het, een soort labyrint van boeken? . Gelukkig draagt dit surrealisme meer bij aan mijn fascinatie voor het briljante plot, dan aan eventuele ergernis. Is dit plot namelijk onmogelijk? vanzelfsprekend, ben ik geneigd te zeggen. Maar ik was wel enorm geboeid, en beleefde het alsof ik er zelf bij was. Veel dingen gingen ver, op het absurde af, maar dat is ook juist wat ik zo mooi vind aan deze film.
de vijf-dimensionale wereld aan het einde is ongetwijfeld een mooie knipoog naar Inception.
Een film waar ik nog lang en vaak over na zal denken, een film die ik nog vaker zal zien, maar vooral een film die zijn sporen bij mij, en ik schat ook bij vele anderen, reeds verdiend heeft.
5*

Lees hier het volledige recensie-essay

De incorporatie van psychologische fenomenen en de nadruk op gevoel en karakterontwikkeling zorgt ervoor dat Into the Forest overkomt als een literair sfeerstuk (het scenario is gebaseerd op een roman van Jean Hegland), en daardoor misschien een wat atypische film is. Het camerawerk - soms schokkerig, dan weer angstaanjagend dichtbij - lijkt een eigen verhaal te vertellen, de score van Max Richter kruipt onder de huid en zorgt bij vlagen voor kippenvel. Het verdient respect dat Patricia Rozema (When Night is Falling, Mansfield Park) in haar regie het zwaartepunt durfde te leggen op de cinematografie, thematiek en karakterontwikkeling. Een veilige keuze is dat niet, maar Rozema weet de juiste snaar te raken door de ruimte te geven aan authentieke emoties en menselijke dilemma’s. Nog steeds schiet dit post-apocalyptische drama dan tekort op het narratieve vlak, maar de nobele poging los te komen van de bestaande genreconventies is op zichzelf al een geïnteresseerd publiek waard.

Conclusie van mijn volledige recensie: Recensie Into the Forest (2015) - FilmVandaag.nl

Vanaf donderdag in de bioscoop.

Verder lezen

Ik begrijp de zin niet zo van een hoofdpersonage dat meerdere malen luid aankondigen moet dat er 'toch echt iets niet in de haak is'. Dat we uit moeten kijken naar een langzame ontsporing van de situatie is na een krappe tien minuten film en/of een blik op de premisse wel duidelijk, maar door het geïnstrueerde acteren van bijna de voltallige cast is van enige suspense of voelbare spanningsopbouw ook nauwelijks sprake. Je merkt dat Kusama en haar scriptschrijvers het wel proberen met een laag drama - enge cult hier - blootgelegd verlangen leidt tot hysterie daar- maar de nekslag voor de vertelling is de merkwaardige beslissing om een willekeurige greep uit de personages richting de climax even willekeurige moorden te laten begaan. Genoeg munitie maar te weinig motivatie dus. En ja, dan krijgt die Will aan het einde gelijk natuurlijk.

Lastig. De eerste 50 minuten van Irréversible ontpoppen zich als een ware nachtmerrie, waarin twee zaken mij echt te ver gingen. In de eerste plaats het taalgebruik (met name de gedeelten die arno74 aanhaalt). Wat mij betreft was dit nogal functieloos, en in combinatie met de beelden werd ik er nogal onpasselijk van. Dan de verkrachtingsscène. Weerzinwekkend stukje cinema. Deze sequentie mocht dan wél een functie hebben binnen het verhaal, het is mij een waar raadsel waarom Bellucci heeft toegestemd dit te filmen. Ze lijkt oprecht volledig oncomfortabel, en geef haar eens ongelijk.

Nu goed, ergens halverwege die nachtmerrie kwam ik erachter dat de film bij het einde was begonnen en langzaam naar het begin toe werkte. Dat was een fijne ontdekking, want zo kon ik de vertelstructuur en de later blijkende tegenstelling tussen hemel en hel een stuk beter waarderen. Het is alleen jammer dat als de gruwelen achter de rug zijn, de film verzandt in weinig interessante scènes en dialogen tussen (met name) Bellucci en Cassel. Bellucci is echt een prachtige vrouw, maar Cassel vond ik erg vervelend. Vooral een bom testosteron die verder niet al te veel toevoegt.

Wat Irrevérsible desondanks wel sterk maakt, is het filmtechnische geheel. Waanzinnige belichting, sterk camerawerk, fenomenaal sound design en een cinematografie die beklemmend inwerkt, en je anderhalf uur lang gevangen houdt. De epileptietrip van het eerste kwartier was mij wel een stap te ver; het camerawerk viel vooral daar positief op, maar met die vage, flikkerende beelden kon ik verder niet veel.

Het is aan de vertelstructuur te danken dat het verder niet al te verheffende plot toch goed uit de verf komt. Toch, als je eenmaal bekend bent met het gegeven van het verhaal op haar kop, stelt het verder allemaal ook weer niet al te veel voor. Daarnaast gaat Noe op een paar momenten dusdanig over de schreef dat ik dit ook geen prettige film vond om naar te kijken. Camera, belichting en de muziek van Beethoven aan het einde (pardon, begin) maken iets goed.

2.5*

Ik had Michael Bay nooit gehouden voor een regisseur die zijn film zou vormen naar een religieus meta-narratief. Natuurlijk, een regisseur die niet zelf schrijft werkt altijd samen met zijn screenwriter(s) (hier Alex Kurtzman, Roberto Orci) en Caspian Tredwell-Owen), maar het is toch opmerkelijk dat het Bijbelboek Genesis aan de basis ligt van wat in 2005 The Island zou worden.

De hoofdpersonen van Bays zesde film zijn Tom Lincoln en Sarah Jordan, of Lincoln Six Echo en Jordan Two Delta (Ewan McGregor en Scarlett Johansson). De dubbele namen verraden wat Echo en Delta nog niet weten: net als de andere cliënten in het clandestiene onderzoekscentrum zijn zij klonen, pionnen in de medische experimenten van directeur Merrick (Sean Bean). Om te voorkomen dat zijn cliënten gaan twijfelen aan het doel en de precieze aard van hun verblijf, houdt Merrick hen een luchtspiegeling voor. The Island is de utopische plaats waar cliënten uiteindelijk heen zullen gaan. Ze zijn speciaal, uitverkoren; het uitzicht op het eiland maakt hun leven de moeite waard.

Voor kijkers die enigszins bekend zijn met het Genesisverhaal, is het niet lastig de religie- kritische insteek te zien doorschijnen. Door de film heen worden er meerdere aanwijzingen gegeven voor de stelling dat Merrick God is, of dat pretendeert te zijn. De medische experimenten die onder zijn bevel worden uitgevoerd gaan zover dat Merrick in de toekomst in staat zal zijn dodelijke ziektes een halt toe te roepen. Het geeft hem de ultieme macht over leven en dood, de zeggenschap over de onwetende massa.

Net als in de religie-kritische theorie van Marx (negentiende eeuw) is religie (hier: het zicht op een paradijs, een ‘betere’ toekomst) opium voor het volk. Door de cliënten voor te houden dat er iets moois in het verschiet ligt, kan Merrick gehoorzaamheid afdwingen. De hoop voorkomt de desillusie. Tótdat de hoofdpersonen er in The Island achter komen dat het beloofde paradijs niet bestaat. The Island symboliseert dat paradijs, de mythische vicieuze cirkel die menselijk geluk inluidde maar ook weer beëindigde. Geheel in lijn met het Bijbelverhaal moeten de Adam en Eva van dit moderne narratief vluchten als zij kennis vergaren van goed en kwaad. Ze krijgen geen toegang meer tot het beloofde paradijs, omdat ze in opstand zijn gekomen tegen degene die hen gemaakt heeft.

De parallel met Adam en Eva wordt duidelijk in het handelen van Echo en Delta tijdens hun vlucht. De twee protagonisten komen erachter dat ze ‘naakt’ zijn (hier wil dat met name zeggen dat ze achter hun kloon-zijn komen), en ontdekken vervolgens, ook hier in lijn met de poëtische subtekst, hun eigen seksualiteit. Alhoewel Bay in zijn film meer aandacht besteedt aan het paradijsmotief dan aan Augustinus’ zondeval, zijn de referenties ook in dat verband voorhanden. Net na de vlucht uit het centrum worden Echo en Delta in een rotsachtig gebied geconfronteerd met een dreigend aandoende slang. Als het einde van de film nadert, wordt daarnaast aan Echo gevraagd of hij geen appel wil (ligt opzichtig op een kleine salontafel in een operatieruimte, red.). De verwijzing naar de verboden vrucht (het idee van de appel is een woordspeling uit de Latijnse vertaling, de woorden voor appel en slecht zijn daarin identiek) uit Genesis is evident, al weigert Echo hier begrijpelijkerwijs; Echo en Delta hebben de waarheid al op eigen kracht ontdekt, en hoeven niet meer aan ‘verleiding’ toe te geven. Uiteraard was het Delta (Johansson dus) die het voortouw nam in de opstand, en tot de conclusie kwam dat The Island/het paradijs tóch wel bestond:

Het is jammer dat The Island, los van dit intrigerende meta-narratief, gekunsteld en onevenwichtig aanvoelt. De serieuze toon van het verhaal strookt niet altijd met de geïncorporeerde humor, terwijl Bay ook nog eens tracht te doen waarin hij vooral goed is: pompeuze actiescènes filmen. Vind dan maar eens een geslaagde balans, zeker in het sound design. Het blijkt een schier onmogelijke opgave. Dat The Island visueel vaal, blikkerig en gedateerd aanvoelt, is een algemene observatie die het kijkplezier ook negatief beïnvloedde, zeker als je erbij bedenkt dat deze film zich in het futuristische 2019 zou moeten afspelen.

Concluderend moet ik stellen dat het (meta-)narratief The Island voor mij de moeite waard maakte; tijdens het kijken was het zoeken naar de religieuze symboliek haast een sport, waar de film puur als actie-vehikel de middelmaat niet ontstijgt. McGregor en Johansson spelen hun rollen prima, maar krijgen nergens de kans echt uit te blinken. Bean doet wat hij vaker doet in films: sterven voor de aftiteling rolt. Neem hier echter het perspectief van het besproken metaplot, en het gewicht van die handeling schijnt langzaam door. Gaat The Island uiteindelijk, geheel in lijn met Nietzsche, over de Dood van God?

Hoe introduceer je een film die je bij voorkeur niet introduceert? It Comes at Night steunt op suspense, op het onheilspellende gevoel dat je hebt als er iets naars dreigt te gebeuren. Je weet alleen niet wanneer. Garandeert dat echter ook sterke cinema? Een voorzichtige blik in de nacht van Krisha-regisseur Trey Edward Shults…

Nacht is het immers, ook als het daglicht in een aantal scènes afrekent met de schaduwen. De cinematografie van Drew Daniels lijkt maar één prominent doel te hebben. Isolatie, de overdracht van claustrofobie op een wit doek. Het gevoel van de hoofdpersonen dient ook jouw gevoel te worden. Veel krijg je niet mee van de precieze situatie waarin zij zich bevinden. Het script lijkt te hinten naar een post-apocalyptische setting, waarin water schaars is en een mysterieus virus slachtoffers eist. Hoe? Waarom? Er zijn antwoorden, maar de vragen blijven overheersen.

Verder: klik

It Follows is een fenomenale genrefilm. Regisseur David Robert Mitchell nam een origineel uitgangspunt (gedeeltelijk gebaseerd op nachtmerries die hij had als kind), en verwerkte het tot een prachtig sfeerstuk. Van de horror moet dit werk het nog niet eens zozeer hebben. Veel meer schuilt de kracht van It Follows in het sterke kleurgebruik, de verrassend goede cinematografie en het voyeuristisch aandoende camerawerk. Daarnaast speelt Mitchell met terugkerende locaties, props en de diverse seizoenen (meerdere soorten kleding passeren de revue, maar alle sets lijken de tieners even comfortabel te zitten).

Net op het moment dat je vreest dat het scenario toch iets te conventioneel gaat blijven, volgt de knappe twist aan het einde. It Follows is veel meer dan een simpele tienerhorror, en hoofdrolspeelster Maika Monroe stijgt boven zichzelf uit. Gestileerde pracht zoals ik het graag zie.

Ruim 4*

Een redelijk prettige kerstklassieker, die nauwgezet het Christmas Carol-format volgt. Mr. Potter is de lokale Scrooge, en ook een ghost of christmas past (zonder vleugels) is vertegenwoordigd. Het is jammer dat de vele dialogen me nauwelijks of niet wisten te boeien, mede omdat het verhaal zo conventioneel is. James Stewart zit daarnaast bij mij altijd vast in de paradox dat hij een begaafde acteur is, maar een onuitstaanbare persoonlijkheid heeft. Donna Reed is gelukkig wel een prachtvrouw, en brengt toch de nodige magie in het samenspel tussen de twee. De film heeft een aantal sfeervol geschoten scènes, en doet het ondanks de misschien te dik aangezette moraal goed met kerst.

In m’n oordeel ben ik wat harder. Met het verre van originele script had ik weinig en de speelduur had ook een goed halfuur korter gemogen. It’s a Wonderful Life is een terechte klassieker, maar mij deed dit zoete themawerkje toch minder dan van tevoren verwacht. Dat het einde ver over de top is, draagt daar nog eens extra aan bij.

2.5*

Uitstekende actiefilm. Boeit van begin tot einde, kent een prima plot en heeft ook nog een stel humoristische momenten. De cast is ook goed, met een hoop bekende namen, die stuk voor stuk fris acteren. Wel jammer dat Sutherland zo snel het loodje moest leggen. Theron, Statham, Wahlberg en consorten doen het prima. Norton is een aardige badguy op de autopiloot. De scenes waarbij de kluis (aan het begin) en de vrachtauto (aan het einde) onder de grond verdwijnen behoren tot de leukste film. De manier waarop de roof wordt uitgedacht is toch wel alleraardigst, en onderscheidt deze film nog enigszins van een stel soortgelijke films. The Italian Job is een uitstekend stuk amusement voor tussendoor, stelt nergens echt teleur, maar ontstijgt ook nergens de middenmaat.
3,5*