Opinions

Volledige recensie

Alle lof aan de regisseur die zijn score zelf componeert. Na The Others is dit de tweede film van Alejandro Aménabar die haar kracht mede haalt uit de melodramatische, nergens écht oversentimentele geluidsband. Wat doet het verlies van ons 'echte' uiterlijk met ons als we zo op dat ideaalbeeld gesteld zijn? Als startpunt voor de plot van Abre los ojos is die ene vraag even eenvoudig als effectief. Zo effectief zelfs dat de invulling van het mystery/thriller-element bijna tegen gaat staan.

Zeker gedurende het laatste halfuur klinkt de roep naar antwoorden steeds nadrukkelijker, wat uitmondt in een teleurstellende apotheose. Een scenario dat zo door uitleg gedreven wordt, verliest haar nuances. Dat is geen groot probleem als je film daarop geënt is. Hier had Amenábar echter meer kunnen winnen op drama-vlak. Niet voor niets is dit de beste vertolking van Penelope Cruz die ik tot nu toe zag.

Een haat-liefdeverhouding met de cinematografie (prachtige composities, maar ook een flets, wat gedateerd voorkomen) maakt dat ik uiteindelijk onder de 4* uitkom.

The Accountant is een film van tegenstellingen. Na een veelbelovend begin, met heerlijke humor van hoofdrolspeler Christian Wolff (Ben Affleck), zakt the Accountant steeds verder in, om uiteindelijk tegen het einde echt als een kaartenhuis in te storten.

En dat is maar wat jammer, want het concept dat aan de basis van de film ligt (een autistische 'killer-accountant' die het ministerie van Financiën achter zich aan krijgt), voldoet ruimschoots. Zeker die eerste kennismaking met Affleck's character zorgt voor prachtige momenten, waarbij je duidelijk ziet dat hij getracht heeft zich in zijn personage in te leven.

Op den duur verzandt the Accountant echter steeds meer in oersaaie, slecht geschreven dialogen en geforceerd drama. Daarbij lijkt Affleck op een gegeven moment zelfs een beetje uit beeld te verdwijnen, en komt hij pas aan het einde uit het niets weer aan bod om met wat vlugge actie de boel te redden. Het wordt de film funest, want Affleck is wat mij betreft de enige écht goede acteur van het gezelschap. Anna 'ik houd van kunst' Kendrick gaat voor meest nutteloze en vervelende bijrol van het jaar, J.K. Simmons kijkt in iedere dialoog alsof 'ie in een uitzending van Nieuwsuur zit en Cynthia Addai-Robinson mist de acteerskills om geloofwaardig over te komen als speurneus tegen wil en dank.

Al met al een kleine teleurstelling, waarbij de humor en scherpzinnigheid van Affleck's character in schril contrast staan met de ontsporende film die The Accountant verder is. Van de regisseur van Warrior had ik beter verwacht.

Vermakelijk genoeg nog voor 2,5*

Verder lezen

''The Act of Killing is no political essay, but a filmic recollection of memory; and yet we are talking about truth claims. Is this the eternal curse that keeps haunting the process of framing ‘documentaries’?''

Een essay over kunst, moraliteit en schuld in Oppenheimers ijzingwekkende docu (2012): klik

Wat doet het met je als alles in je directe omgeving je herinnert aan een onverwerkt leed? Deze vraag met gevoelswaarde is het vertrekpunt van The Aftermath, een belegen Britse productie die het in de promotie waarschijnlijk vooral moet hebben van haar affiche. Ook de aanwezigheid van Keira Knightley kan echter niet voorkomen dat plotlijnen en personages sneuvelen op de snijtafel. Voorbij de nuance rest een schetsmatig drama.

(...)

The Aftermath doet sterk denken aan het vrij recente The Promise (2016), een andere arthouse-lite uitvoering van romantiek tegen oorlogsdecor. Ook daar kiezen de makers voor schematische plotlijnen in een context die juist vraagt om aan uitdieping en ambiguïteit. Voor een van de meest invoelbaar geacteerde scènes moet je de ridicuul op papier gezette slotnoten jammer genoeg voor lief nemen. Een ‘Nasleep’ met een nare nasmaak.

volledige recensie

Verder lezen (volledige recensie)

Een strandgebied aan de kust van Costa Rica vormt in Agua fría de mar het nachtelijke decor van een onwaarschijnlijke ontmoeting. Twee jongvolwassen geliefden zijn op zoek naar een vakantieonderkomen als de koplampen van hun auto een zevenjarig meisje beschijnen. Het meisje vertelt dat ze niet zonder reden bij haar oom en tante is weggelopen.

Het heftige verhaal van Karina (Montserrat Fernández) maakt iets los bij Mariana (Lil Quesada Moúa), die tijdens de dagen die volgen een steeds sterkere neiging voelt om de verblijfplaats van het (wel weer huiswaarts gekeerde) kind op te zoeken. De sfeer is gespannen en onder de oppervlakte lijkt er van alles te broeien, maar wie een snerpende psychologische thriller verwacht, komt toch bedrogen uit.

lees de volledige recensie

Te zien via IFFR Unleashed.

Een imposant landhuis, in een combinatie van Britse en Japanse architectuur. Schuifdeuren en sleutelgaten, gemaakt voor wat geheim is of alleen in geheimenis bekeken mag worden. Erotische verhalen die verteld worden, maar de details een product laten van ieders verbeelding. Personages die bijblijven: twee vrouwen in hun zoektocht naar vrijheid en identiteit. Hun levens vervlochten door liefde en seksualiteit, maar ook door bedrog en intrige. Een perverse vulpenlikker. Een oplichter die zich de taal van de aristocratie eigen heeft gemaakt. Dan de technische vormgeving. De camera als personage, het huis zelf, zo lijkt het, soms ook. Ademend, zuchtend. Een voice-over die gedachten overdraagt op cruciale momenten. En een adembenemende cinematografie. Muziek die beroert als het moet en subtiel de achtergrond vult als het kan.

Minpunten zijn er zeker. In Parks dubbele vertelling -plottwists inbegrepen- kwam het tweede deel van zijn drieluik wat minder uit de verf. Sterker is het eerste deel; uitleg is er alleen in de gedachten van de kijker, verrassingen liggen nog in het verschiet. Ook in de slotfase wint een solide afwerking het van een alternatieve plotafwikkeling. Ik had gehoopt op meer- het bleef bij hopen.

Maar het mag duidelijk zijn dat ik meer Aziatische cinema moet gaan kijken.

Ruim 4*

Burden of Love begint fascinerend. Een discussie over geboortebeperking en seksuele moraal in even politieke als ethische termen. Spil is de Japanse minister van volksgezondheid, die het midden houdt tussen 'conservatieve' waarden en 'moderne' maatregelen terwijl hij zijn beleid vorm poogt te geven en er nauwelijks in slaagt zijn criticasters af te wenden. Het probleem is dat de film na dit tafereel vervalt in een vermoeiende poging een goede 'lichte' film te maken - de term komedie valt me hier nog zwaar, omdat de beoogde speelsheid van de vele dialogen en interactieve situaties me nauwelijks wist te pakken. Veel liever had ik gezien dat Kawashima zich directer tot de historische en politieke setting van het naoorlogse Japan was blijven verhouden. Nu is er tegen het einde bijvoorbeeld wel een boeiende verwijzing naar de naoorlogse angst voor radioactieve straling en de effecten van dat laatste, maar lijdt het geen twijfel dat de film grotendeels inzet op het uitspelen van ontwikkelingen in de familiesfeer. De regiestijl, montage en het camerawerk brachten daarbij niet de verfijning die de boel nog enigszins in balans gebracht zou kunnen hebben.

Special Edition

Niet genoeg actie, moet James Cameron gedacht hebben toen hij Alien (1979) zag. Het gevolg was een vervolg dat van thriller/horror naar actie gaat, terwijl het narratief exact daar verdergaat waar deel één ophield. Helaas viel (ook) Aliens me tamelijk tegen...

Ik ben er niet geheel over uit of het de actie is, die dit vervolg de das om doet. De reden zou dan zijn dat alle spanningsopbouw na het eerste deel van de film verruilt wordt voor een lang uitgesponnen schietpartij, waarbij vooral gezegd moet dat ik het op een gegeven moment, op wat schrikeffecten na, wel geloofde met de Aliens waarmee nu afgerekend diende te worden. Dat deed Alien dan veel beter, met die heerlijke onderhuidse spanning die tot de laatste minuut werd vastgehouden.

Toch wringt dat idee een beetje, want de actie is tegelijk wat Aliens gewoonweg epischer en een stukje luchtiger maakt, en dat kon ik ergens ook wel weer waarderen. Ik denk dat ik Alien net iets beter vind, maar het scheelt minder dan ik gister na m'n first time view in gedachten had.

Aliens heeft net die paar minpunten die het niveau een stuk naar beneden trekken. Het wat formule-achtige verhaal, de irritante female lead van Sigourney Weaver en, dat vooral, de te lange speelduur. Toegegeven, ik keek de special edition, maar 137 minuten was me nog steeds te lang geweest. Voor wat Cameron wilde laten zien had 'ie met een krappe twee uur vrij gemakkelijk afgekund. Nu gaat de film hier en daar wat slepen, en is het niet de compacte actie-sf die het had kunnen zijn. Om te beginnen had de rol van dat meisje geschrapt kunnen worden, want die was volstrekt onnodig.

Gelukkig is Aliens visueel wel weer prima, een stuk beter dan The Terminator (1984), dus wat betreft niets dan complimenten aan Cameron's adres. Geluidsband klonk op 5.1 ook heel aardig, mede met dank aan James Horner.

Al met al is Aliens voor mij niet de klassieker die ik me had voorgesteld. Het narratief is een niemendalletje en de cast voldeed niet. Daarnaast duurt de film gewoonweg te lang.

3*

Volledige recensie

De vergelijking met Citizen Kane (1941) dringt zich in de loop van de film steeds sterker op. Scott heeft zich zeker laten inspireren door het tragische verhaal van de door Orson Welles gespeelde mediatycoon. De holle ruimtes van het machtige landhuis echoën iets van de kale vertrekken in Kane’s Xanadu. Een maquette van een Romeinse villa markeert zowel Getty’s toekomstdroom als zijn levenshouding. Waar Kane de mensen om hen heen vergat of verwaarloosde, spreekt Getty expliciet uit in het geheel niet om mensen te geven. Plummer overtuigt als acteur, maar zijn idealen blijven volstrekt tweedimensionaal: in de door hemzelf geageerde tegenstelling tussen de pracht van objecten en de onbetrouwbaarheid van de mens zit geen enkele vorm van ontwikkeling.

Op die manier voelen meer elementen binnen het scenario van David Scarpa vlak aan. Voor een film van 132 minuten ontbreekt de diepgang die het plot naar een hoger niveau had kunnen stuwen. Scott slaagt er daarnaast niet in de film een zekere flow mee te geven, die ervoor zorgt dat je constant geboeid blijft. Misschien ligt dat deels ook aan de kwaliteitsverschillen binnen de cast: de jonge Plummer heeft tussen sterren als Williams en de oude Plummer niets te zoeken. Omdat de oude Getty weigert te betalen, ziet de scenarist zich gedwongen de interacties tussen Getty Junior en de amateuristisch vertolkte criminelen uitgebreid aan bod te laten komen (de climax volgt overigens op een keukentafel – kijkers met tere zielen zijn bij dezen gewaarschuwd).

volledig stuk

In de nacht van 17 juni 1972 werden vijf mannen gearresteerd toen ze poogden in te breken in het Watergatecomplex te Washington. Deze gewone inbraak had ongewone gevolgen: het (journalistieke) onderzoek dat volgde op die bewuste zomeravond wordt doorgaans direct in verband gebracht met het latere aftreden van Richard Nixon (twee jaar later). Los van alle verdere speculaties is het waarschijnlijk dat het doel van de inbrekers was afluisterapparatuur te plaatsen, en dat zij handelden met goedkeuring van de aanstaande president van de VS.

Twee onderzoekers van de Washington Post, Carl Bernstein en Bob Woodward, kwamen er in de periode na de inbraak achter dat er sprake was van een schimmig politiek complot. Hierin waren niet alleen de Republikeinen, maar ook de CIA, FBI en het ministerie van Justitie verwikkeld. Hun gemeenschappelijke doel: de gangen van de Democraten natrekken en hun verkiezingscampagne saboteren, om zo indirect de verkiezingen van ’72 naar de hand van de Republikeinen te zetten.

In All the President's Men spelen Dustin Hoffman en Robert Redford Bernstein en Woodward, de twee journalisten die maandenlang onderzoek verrichten naar het Watergateschandaal. Deze film bevat wellicht wat droge kost voor mensen die minder geïnteresseerd zijn in dit politieke schandaal en/of achtergrondkennis missen. Veel namen passeren de revue en het grootste deel van het script wordt gevuld door dialogen met potentiële bronnen en getuigen. Toch kijkt All the President's Men hier en daar ook weg als een thriller. Bernstein en Woodward worden actief tegengewerkt door het Witte Huis. Dat gaat zover dat Woodward op een gegeven moment schichtig achterom kijkt als hij ’s nachts over straat loopt; de paranoia zoekt langzaam haar weg naar de oppervlakte. Het komt tot heimelijke ontmoetingen in schimmige parkeergarages, tot telefoongesprekken waarvan de overheid ontkent dat ze ooit hebben plaatsgevonden. Bernstein (een prima rol van Hoffman) drinkt twintig koppen koffie, alleen maar om tijdens een gesprek met een getuige helder genoeg voor de dag te komen.

All the President's Men is onmiskenbaar een goede film, maar ik miste ergens wel wat urgentie. Toen vorig jaar Spotlight uitkwam (en en passant ook even de Oscar voor best picture won), maakten veel mensen automatisch de vergelijking met All the President's Men. Spotlight ging immers ook over een journalistiek onderzoek, in dit geval naar een zedenschandaal onder katholieke priesters. In Spotlight was het echter zo dat de betrokken journalisten gedreven werden door een gevoel van boosheid en wanhoop, dat hen vastberaden maakte de misselijkmakende waarheid boven water te krijgen. Het drama-element was daardoor in die film sterk vertegenwoordigd. In All the President's Men miste ik dat. Bernstein en Woodward verloren zichzelf net zo goed in hun werk, maar nooit proefde ik de tastbare noodzaak het recht te laten zegevieren. Die noodzaak voelde ik wel in Spotlight, en bijvoorbeeld ook in Oliver Stones rechtbankthriller over de aanslag op JFK (1991) (1991).

Vooral hierdoor blijft deze film soms wat vlak. Ze bevat een boeiende geschiedenisles, een intrigerende kijk op de gang van zaken tijdens een groot journalistiek onderzoek. Maar daarmee is dit nog geen film die echt weet te raken of verrassen. Met een beetje historische kennis ken je de grote lijnen van het verhaal immers al. De kwaliteit van het script en het strakke acteerwerk maken All the President's Men echter wel tot een film die haar klassieke status waard is. Ik raad iedereen aan dit werk ooit eens op te zetten, al is het alleen maar omdat het historische scenario pijnlijk veel raakvlak lijkt te hebben met de actualiteit.

3.5*

Een ode aan de degelijkheid. Robert Zemeckis heeft de fijne kneepjes van het vak duidelijk te pakken, maar vertaalt dat in Allied naar een doorsnee oorlogsdrama dat niet zal beklijven.

Voor mij -en naar ik schat ook voor vele anderen- was dit in de eerste plaats de film van Brarion. De liefhebbers van de achterklap-sectie op nu.nl konden hun lol op, toen bekend werd dat de breuk tussen Brad en Angelina wellicht iets van doen had met een Frans getinte woestijnzand-romance. En inderdaad, de chemie tussen de twee spat van het scherm. Ietwat pijnlijk misschien zelfs voor Jolie; zeker vanaf de tweede akte wordt Cotillard steeds meer (qua personage en binnen het plot) een Mrs. Smith in disguise.

En toch sleept Allied maar wat voort. Brad Pitt is precies de Pitt die we kennen van een dozijn andere films (alhoewel… what happened to that face?), Cotillard overtuigt maar raakt me nergens. Het scenario is zodanig vlak en voorspelbaar dat er in de eerste akte eigenlijk nog het meest te genieten valt. Sfeer, setting en narratieve opbouw, zonder dat er al te veel aandacht hoeft te worden besteed aan het zich later ontvouwende kat-en muisspelletje. Het einde laat wel zien dat Allied net iets meer poogt te zijn dan een happy romance, maar wat wil je ook in een film die zich afspeelt in de Tweede Wereldoorlog. Het is eigenlijk eerder jammer dat we nog zo weinig van de oorlog zien, buiten de setting om. En zo’n Duitse commandant die Frans en Engels spreekt, maar z’n moedertaal kennelijk heeft afgezworen… Het zou verboden moeten worden.

Al met al een film die ik net geen voldoende kan geven. Geen enkele scène blijft me echt bij, en Pitt en Cotillard acteerden uiteindelijk, de aanwezige chemie ten spijt, te routineus. Zemeckis mag daarnaast de volgende keer weer buiten de lijntjes gaan kleuren; wie weet verrast hij me dan nog eens.

2.5*

volledig

Eind vorig jaar kwam de Franse cineast François Ozon nog met Frantz, een in zwart-wit geschoten oorlogsdrama over mysterieuze vreemdelingen, liefde en rouwverwerking. Een paar maanden later had Cannes een primeur met L’amant double, Ozons ode aan David Cronenberg en Freuds psychoanalyse. Gelaagd, intrigerend gefilmd, sensueel en afstotelijk tegelijk; deze Dead Ringers in disguise is een absolute voltreffer.

Volledige recensie

Gisteravond in Pathe deze film mogen aanschouwen, en hij heeft al mijn verwachtingen overtroffen.
Deze film mag dan misschien verre van geloofwaardig zijn en daardoor altijd controverse oproepen, ik heb me van begin tot eind verkneukeld aan een brok amusement van bijna 2,5 uur.
Garfield en Stone zijn geknipt voor hun rollen; de chemie tussen die 2 is prachtig, en nog meer voelbaar dan in deel 1. Het levert enkele mooie, emotionele scenes op in wat verder een rollercoaster van actie en cinematografische hoogstandjes is.
3D is bij deze film een enorme meerwaarde: op sommige momenten voelt het alsof jij zelf als Spider-man de lucht doorklieft. Beelden en locaties zijn prachtig.
Het plot heeft mijns inziens een enorme boost gehad: de activiteiten van Peter´s vader worden uitvergroot, en op knappe manier worden via flashbacks gebeurtenissen uit deel 1 teruggehaald. de metro met de verborgen video vond ik briljant gevonden
Zo komt dit deel ook meer over als een spionagefilm, naast het standaard ´superheld red de stad´-imago.
Harry Osborn is goud gecast, hij komt vanaf het begin evil over ( nog meer dan James Franco ), al had hij als the Green Goblin wel wat meer screentime mogen krijgen.
Electro is mooi gevonden; zijn karakter levert spectaculaire scenes op en wordt aardig vertolkt door Foxx, die een flinke transformatie ondergaat.
De dood van Stone was een ontzettend heftig moment: ik had dit totaal niet zien aankomen. Het gebrek aan een happy end maakt de film echter wel beter en doet me nog meer op deel 3 verheugen: hoe gaat Garfield door zonder Stone? aan het eind van deel 2 wordt al een tipje van de sluier opgelicht.
Fantastische soundtrack van Hans Zimmer met medewerking van een stel andere artiesten.
Ik heb zo genoten dat ik 5* geef; geen idee welke minpunten ik zou moeten aanstippen die ervoor zorgen dat ik een lagere score uitdeel.

Edward Norton speelt op indringende wijze Danny Vinyard, een neonazi die in de gevangenis tot inkeer komt. Het is jammer dat de moraal er wat dik bovenop ligt in een film die gevoelsmatig nog een stuk beter had kunnen zijn. Ik vraag me sterk af of de vertelstructuur in retrospectief de meest optimale is geweest, en stoorde me tijdens het kijken aan de scherp aangezette orchestrale muziek. Toch is het verhaal dat Kaye vertelt schrijnend en uiterst intrigerend. Houd American History X in het licht van de actualiteit en de parallellen tekenen zich af. 3.5*

De groep roadtrippers die we volgen in American Honey staat eigenlijk in alle opzichten linea recta tegenover Sebastian en Mia, de twee hoofdrolspelers van La La Land (2016). Sebastian en Mia zijn dromers met heimelijke toekomstidealen, de jongeren in American Honey lijkt het aan iedere vorm van perspectief te ontbreken. Regisseuse Andrea Arnold haalt daarmee de grond weg onder de voeten van de American Dream die Damien Chazelle in La La Land (her)levende hield. Er is maar een ding dat deze op zichzelf aangewezen jongeren kunnen doen: keihard werken voor hun geld. En tegelijk genieten van het leven. Eruit te halen wat erin zit. Gek doen, af en toe feesten, en vooral niet al te veel nadenken over consequenties en morele dilemma’s.

En in die groep jongeren belandt Star (Sasha Lane) aan het begin van deze avontuurlijke roadmovie. Dat Jake (Shia LaBeouf) haar tijdens een toevallige ontmoeting weet te verleiden zich aan te sluiten bij de bonte verzameling excentriekelingen, mag geen wonder heten. Star wordt thuis misbruikt, en weet zich duidelijk geen raad in haar rol als verzorger van twee jonge kinderen. Het ogenschijnlijke gemak waarmee ze die gedwongen taak laat vallen geeft al iets weer van haar persoonlijkheid. Gedreven door intuïtie en naïeve onbevangenheid verkiest Star het avontuur. Van het ene op het andere moment reist ze stad en land af in een krakkemikkig tourbusje, de kost verdienend als verkoopster van tijdschriften die niemand wil hebben. Al snel wordt duidelijk dat dat geen excuus is om na een lange werkdag aan te komen met een karige opbrengst. Liegen en bedriegen is het devies; alles is toegestaan, zo lang het maar geld oplevert. De financiële honneurs worden waargenomen door Krystal (Riley Keough), een self-made bitch die de uitdagende houding van Star al vanaf het begin wantrouwt.

En dan is de film eigenlijk nog maar net begonnen. Want met een indrukwekkende duur van 158 minuten is dit zonder meer een film voor de fijnproevers; wie met het genre ‘roadmovie’ niet bijster veel opheeft, zal zich op den duur wellicht wat storen aan het gebrek aan narratieve richting. Dat is direct ook een van mijn belangrijkste observaties. American Honey geeft in de eerste plaats een beeld van de Amerikaanse jeugdcultuur, meer dan dat de film een coherent verhaal wil vertellen. Arnolds methode om dat klaar te spelen omvat het gebruik van hedendaagse (rap)muziek en de incorporatie van talloze puberale dialogen. In eerste instantie werkt dat, maar op den duur treedt de film te veel in herhaling, en gaat de speelduur American Honey echt parten spelen.

Gelukkig is er op het esthetische vlak het nodige tegenwicht. De camera zit zo dicht op de personages dat je je deel waant van Stars wereld, terwijl enkele shots regelrecht uit de laatste National Geographic ontsnapt lijken te zijn (in dat verband baalde ik wat van het met opzet versmalde beeldformaat). Ook de lichtval kan op de nodige credits rekenen, of het nu gaat om de nachtscènes of om de momenten dat fel zonlicht het beeldscherm streelt.

Veel gewicht rust in deze roadmovie op de schouders van debutante Sasha Lane. Het is enorm knap dat zij dat gewicht weet te dragen; tegelijk speelde Lane een personage dat zich lastig liet peilen. Dat maakte het voor mij lastiger me in te leven in haar beslissingen. Eenzelfde probleem had ik met Shia Leboeuf; Jake is hem op het lijf geschreven, maar zijn manipulatieve, dominante karakter maakt hem tot een enigszins afstotelijk personage dat een wat beperkte ontwikkeling doorloopt.

Wie door de esthetiek en sfeerbeelden heen prikt, zal al snel stuiten op de onderhuidse motieven die ten grondslag liggen aan het geschetste beeld van de Verenigde Staten. Overal is verloedering te zien. In de rijke wijken van de suburbs leven moeders die het nalaten hun kinderen te corrigeren, en de semi-patriarchale arbeiders op het platteland zijn vooral uit op het bevredigen van hun eigen behoeften. Indirect zijn zij verantwoordelijk voor de totstandkoming van de groep jongeren die hen nu met slimme verkooppraatjes lastig valt; het was immers juist Star die ontsnapte uit een gezin dat compleet gebroken en verwaarloosd was. Andrea Arnold had die verloedering nog scherper in beeld kunnen brengen, maar concentreert zich uiteindelijk vooral op de karakterontwikkeling van Star en het beeld van de Amerikaanse jeugdcultuur. Het levert een degelijke film op, maar niet de positieve uitschieter waarop ik van tevoren wel gehoopt had.

Langdradige film, bij vlagen erg saai, die gered wordt door goed acteerwerk en een prima aankleding.

Het plot vond ik redelijk oninteressant, en het is vaak erg lastig te volgen, waardoor ik af en toe mijn aandacht verloor.

Christian Bale acteert enorm goed, maar zijn personage haalt vaak het bloed onder de nagels vandaan. Adams acteert ook goed, maar verliest het op alle vlakken van Lawrence, die jammergenoeg minder screentime heeft. Die scene dat ze Live and Let Die playbackt vind ik briljant.

Aan het einde wordt het nog interessant met de scene tussen Renner en Bale. Daarnaast waren de eerste 3 kwartier het aanzien wel waard.

Kwalitatief een voldoende, maar echt vermaakt heb ik mij niet.

3*

Door de gehele film heen is duidelijk te zien dat Ewan McGregor worstelt met de verwerking van zijn bronmateriaal (het boek van Philip Roth). Ik moet eerlijk bekennen dat ik de roman (nog) niet heb gelezen, maar deze lijkt te draaien om een gelaagd plot, een veelheid aan historische referenties en een duidelijke psychologische ontwikkeling van de characters. En dat is voor een regie-debutant als McGregor, die en passant ook nog even de hoofdrol op zich neemt, duidelijk te veel gevraagd.

American Pastoral stelt veel aan de orde, maar slaagt er niet in een coherente eenheid te creëren. McGregor doet een nobele poging fragmenten met elkaar te verweven, dat wel, maar uiteindelijk zal hij het overzicht verloren zijn. De film springt van de hak op de tak, en kent een aantal scènes die de eindversie nooit hadden mogen halen.

Dat ik de film tóch wel kon waarderen, heeft voornamelijk te maken met het acteerwerk. Het Oedipuscomplex dringt zich al snel op, maar beide vertolkers van Meredith Levov kwijten zich van hun taak hun complexe personage geloofwaardig neer te zetten. Vooral Dakota Fanning vond ik erg sterk, en de relatie tussen dochter en vader (McGregor) kent gelukkig voldoende uitdieping. Jennifer Connelly zette zichzelf daarentegen wel wat te kijk, en het meisje dat Merry's vriendin speelt (Valorie Curry) was idealiter helemaal niet in de film voorgekomen.

American Pastoral verdrinkt in de pretenties van een scenario dat zich moeilijk naar het scherm laat vertalen. Een gewezen regisseur was er misschien in geslaagd een goede weergave te bieden van de maatschappelijke reuring van de sixties. Onder McGregor blijft het bij proberen.

3*

Verder lezen

In 2020 opende ik het jaar met een Franse titel, dus waarom niet opnieuw? Een karakteristiek licht werkje van de hand van Rohmer, wiens oeuvre ik kalm afwerk nadat ik hem in 2018 min of meer ontdekte als filmmaker tijdens het Zomerfilmcollege.

Je stapt toch altijd weer een andere tijd in, met schijnbaar tijdloze beslommeringen over relaties en leven (hier met nadruk op dat eerste) en kledingstukken die kleuren in eenvoud. Echt verheffend wordt het maar spoorslags, genietbaar is het doorgaans wél. Kenmerkend voor een Rohmer-titel als deze is dat de personages voor allerlei dilemma's komen te staan en dat je daarbij als kijker kunt meedenken, situaties kunt herkennen en je bij tijd en wijlen mag irriteren aan gedragspatronen. L'Amie de Mon Amie draait om een vierhoeksverhouding waarbij net iets te scherp is afgetekend wie naar wie toe zal gaan trekken (en wie zich van wie zal verwijderen) en waarom. Ik merkte dat mijn interesse richting het einde ietwat verslapte. Wel fascinerend: één van de twee vrouwelijke hoofdpersonages verdwijnt geruime tijd uit de film zonder dat dit de intrige stoort. Een opvallende keuze. In tegenstelling tot bij Antonioni keert de vrouw hier gewoon terug, dat dan weer wel.

Te zien op MUBI

In 1975 stond Angola op de drempel van onafhankelijkheid, ware het niet dat een (Koude) burgeroorlog het zicht op de vertrekkende Portugezen vertroebelde. Een fel conflict tussen de communistisch geïnspireerde éénpartijstaat MPLA en haar politiek-ideologische tegenhanger [FNLA] zou nog decennia voortduren. Another Day of Life concentreert zich op die eerste maanden van militaire chaos, als de Poolse journalist Ryszard Kapuściński (1932-2007) met gevaar voor eigen leven door het verschroeide binnenland reist. Regisseurs Raúl De La Fuente en Damian Nenow vermengen verbluffende animatie, archiefbeelden en eigentijdse interviews.

De geëngageerde bespreking van dekolonisatie, mensenrechten en Koude Oorlog-perikelen maakt de film urgent, maar het is de animatie die dit visuele kunststuk ook daadwerkelijk een eigen gezicht geeft. De uitgesproken aanpak laat zich, stilistisch én thematisch, naar mijn weten hooguit vergelijken met Ari Folmans Waltz with Bashir (2008). Ook daar krijgt herinnering vorm door abstractie, ook daar zijn archiefbeelden interventies van het reële.

De animatie roept daarnaast een relevant ethisch vraagstuk op: Hoe verhoudt de esthetiek van de film tot hetgeen verbeeld wordt? Wat voegt de stilering wezenlijk toe aan ons begrip van oorlog? En wat moeten we met de schrille dialoog tussen schoonheid en vernietiging? Versterken de twee elkaar of spreken ze elkaar tegen? Het vraagstuk is ethisch, afhankelijk van de blik en gevoeligheid van de toeschouwer. Maar het vraagstuk raakt ook aan ideeën over het onderscheidingsvermogen van kunst. Hoe ‘memorabel’ was Another Day of Life geweest als de makers zich tot rafelige archiefbeelden beperkt zouden hebben? De impact van de keuze voor animatie laat zich niet onderschatten. ”When a live person, in the flesh, appears in the middle of a dialogue, and continues where their illustrated counterpart left off, the animation turns into reality and becomes much more profound”, stelt Nenow in een interview.

Het is jammer, maar misschien onvermijdelijk, dat de gehandhaafde stijl en de politieke insteek van de film niet de volledige speeltijd hand in hand kunnen blijven gaan. Het welhaast surrealistische zicht op geanimeerde destructie en een constante kanteling van de wereld echoot de gedachte dat oorlog in essentie neerkomt op desoriëntatie en wanorde, of Confusao, zoals het in de film benoemd wordt. De ideologische representatie van het conflict is echter vrij schetsmatig, mede omdat we meekijken en begrijpen met de humane doch gekleurde blik van de journalist. De ‘andere kant’ is er enkel van horen zeggen. De inval van Zuid-Afrikaanse troepen in het Zuiden van Angola geeft de film een rake onderlaag: omdat er geen twijfel over bestaat dat Zuid-Afrika gesteund werd door de CIA en het republikeinse bewind van Nixon, gaat de film impliciet ook over apartheid en [dus] racisme. De strijd van de MPLA (gesteund door de Cubanen en de toenmalige Sovjet-Unie) is ook een strijd voor de vrijheid. De iconische plaats van een vrouwelijke zwarte guerrillastrijdster (Carlotta) in de film spreekt binnen dit invoelbare kader tot de verbeelding.

De lijn die de makers uitzetten wordt iets te ver doorgetrokken als er richting het einde een drooggevallen schip met de naam van Karl Marx wordt getoond, waarbij de stem op de voice-over zich hardop afvraagt hoe het toch gesteld is met het socialisme. De laatste akte versterkt het beeld van twee continu tegengestelde polen daarmee meer dan op basis van de schrijnende oorlogssituaties nodig was geweest. Uiteindelijk trekt de rook van het daar en toen nooit volledig op – ze bedekt iedere ideologische waarheid onder een dikke deken van rouw.

web

Misschien, waar het de cinematografie betreft, wel de beste openingssequentie die ik ooit heb gezien. Maar daarna verglijdt deze bizarre trip in een traag en tergend samenspel tussen Dafoe en Gainsbourg (eerste uur) en een macabere vertoning die ik net zo graag had overgeslagen (het tweede uur). Uiteraard loopt deze film over van de interessante symboliek en beeldspraak, maar in deze vorm stootte het me af. Von Trier slaat iets door in z'n donkere gedachtewereld, en spant dan ook nog eens twee acteurs voor zijn karretje die mij überhaupt al een beetje tegenstaan. Daardoor werd het nog een hele opgave Antichrist geïnteresseerd uit te zitten. Over von Triers visies en ideeën met betrekking tot deze film zal ik zeker nog wel een aantal artikelen opzoeken en lezen, maar de visuele verwerking laat ik verder voor wat ze is. Enkele beelden zijn verontrustend en onnodig, de acteurs overtuigen niet en voor een film met zoveel impliciete inhoud vond ik sommige sequenties verrassend oninteressant. Dat was bij Dogville wel anders...

De cinematografie blijft het enige element dat ik echt kon waarderen. Dat wil zeggen, die van de openingssequentie, in combinatie met latere slow motion-beelden van m.n. het hert.
Verder was deze film niet echt aan mij besteed.

1.5*

Ongeveer drie jaar terug bekeek ik voor het eerst de Redux-versie van Apocalypse Now. Ondanks de mythische status van dit werk was ik niet onder de indruk: ik vond de film vooral veel te lang, en bij vlagen zo surrealistisch en grimmig dat Coppola’s aanklacht juíst niet bij me binnenkwam. Nu, drie jaar later, werd het in het kader van een cursus over de Vietnamoorlog hoog tijd dit werk te herzien. Ik hoopte en vermoedde dat ik nu enthousiaster zou zijn…

En dat bleek. Apocalypse Now verplettert mij nog steeds niet zoals Platoon dat in het verleden deed, maar ze heeft haar connotatie van grote Vietnam-en oorlogsklassieker in ieder geval ruimschoots verdient in mijn eigen filmcatalogus.

De eerste tonen van ‘the End’, een onheilspellende hymne van the Doors, maken direct al duidelijk wat voor soort film dit gaat worden. ‘All the children are insane’, zingt Jim Morrison, waarna we ‘Cap’ Willard, de hoofdpersoon van de film, in een achterkamertje in sSaigon langzaam door zien draaien. Willard wordt opgelapt door twee militaire oversten, die hem op een geheime missie de Vietnamese jungle insturen. Generaal Kurtz (een haast apocalyptische verschijning, gespeeld door ‘Godfather’ Brando) heeft in de hel van Vietnam namelijk het recht in eigen handen genomen, en regeert nu als een soort lokale war lord zijn Amerikaanse als ook Vietnamese marionetten. Willard (Martin Sheen) krijgt een vrij eenvoudige opdracht: spoor Kurtz op en dood hem (met andere woorden, ‘search and destroy’, zoals de Amerikanen zouden zeggen).

Wat volgt is een beklemmende reis door een landschap dat door dood en verderf getekend is. Geen moment laat Francis Ford Coppola twijfel bestaan over zijn motieven: de futiliteit van de oorlog wordt op vrijwel ieder beeld pijnlijk zichtbaar. Hoe verder Willard en zijn mannen de rivier op varen, hoe krankzinniger ze worden van de miserabele toestanden waarin ze belanden. De laatste drie kwartier laten zich dan ook kenmerken door de representatie van menselijke waanzin, op een zo extreme manier dat de kijker bijna zou kunnen vergeten dat deze film op een échte oorlog gebaseerd is.

‘I love the smell of napalm in the morning’, zegt de Amerikaanse luitenant-kolonel Kilgore (Robert Duvall), nadat zijn eenheid met helikopters en bommen een kleine Vietnamese nederzetting met de grond gelijk heeft gemaakt op de luide tonen van ‘The Ride of the Valkyries’ van Wagner. Een even iconische als pijnlijke quote; bombarderen wordt hierdoor een spel, mensenlevens worden een nuance. Het gaat nog een stapje verder wanneer dezelfde … zijn surfbord opeist om in de nog na-rokende golven te kunnen surfen.

Het is een klassieke scene die uitblinkt in absurditeit, en meteen de toon zet voor wat volgen zal. Een boottocht over een in nevelen gehulde rivier culmineert in een nachtmerrie. Een wat vreemde eend in de bijt (volgens mij gaat het hier ook om een apart opgenomen Redux-scene) betreft een bezoek van Willard en zijn mannen aan een Franse plantage. Aan de eettafel ontvouwt zich een zeer interessante dialoog, waarin de Amerikaanse motieven voor de oorlog danig aan de kaak gesteld worden. We springen terug in de tijd en belanden in een dromerige ‘50s-setting, waarin een stel Fransen zegt thuis te zijn, maar verdwaald oogt.

Het is geen toeval dat ik bij deze scene, ondanks de kracht die schuilt in deze historische toevoeging, toch even mijn aandacht verloor. De speelduur van Apocalypse Now is tegelijk haar kracht en haar zwakte. De ene kijker zal hier meer moeite mee hebben dan de ander; ikzelf kan me ook herinneren dat ik bij de eerste kijkbeurt meer met de duur worstelde dan toen ik de film van de week herzag. Ook het reeds genoemde surrealistische aspect van de film-met name zichtbaar in het slotstuk- speelde me parten. Waar Platoon de grens van menselijkheid opzocht, ging Apocalypse Now daar ruim overheen. Platoon raakte me daardoor enorm, terwijl Apocalypse Now zodanig cultisch aandeed dat ze me niet genoeg bij de strot wist te pakken.

Desalniettemin is Apocalypse Now uniek in zijn soort; de waanzin van oorlog wordt verpersoonlijkt in dit vrij tijdloze meesterwerk van ‘movie brat’ Coppola.

4* (was 2*)

Jemig. Ben nog aan het bijkomen. ´Een keiharde achtervolgingsfilm´, zo stond te lezen op de achterkant van de dvd. Grootse verwachtingen had ik niet van deze film, daar ik de trailer behoorlijk nietszeggend vond.
Ik ben echter flink verrast: vanaf minuut 1 keek ik naar een fenomenaal werk.
Alles klopt: het camerawerk, de grimage, tattoos, de cast, de zenuwslopende muziek, de prachtig opgebouwde mayastad. Ik las op wikipedia dat er van historische/archeologische kant veel kritiek was op deze film, maar ik voel me verrijkt dat ik deze film gezien heb; mijn fascinatie voor de Maya´s is er alleen maar door aangewakkerd.
Maar het meest fantastische aspect was nog wel de ´adrealineride´ die deze film garandeert. Constante spanning, geweldig gefilmde achtervolging en gruwelen die op een angstwekkig realistische wijze worden getoond.
De kolonisatiekomst van de Spanjaarden(?) aan het einde van de film zette me even met beide benen op aarde, ik was helemaal meegesleurd in de Mayawereld.
Ik ben weggeblazen door deze film. 5*, zonder enige twijfel.

Tot slot wil ik nog even reageren op de mensen die de gruwelen en het vele geweld in deze film als vals sentiment bestempelen: Ieder zijn mening, maar bedenk dat de Maya´s misschien wel het meest gewelddadige volk in de geschiedenis van de mensheid zijn. De mensenoffers op de tempels hebben daadwerkelijk plaatsgevonden, en ook de manier waarop gevangenen worden behandeld en gedood is realistisch. Dat je hier totaal niet van houdt is uiteraard mogelijk, maar zeg dan niet dat het gruwelijke wijze is van amusement brengen. Zo was dit volk, of je dat nu kunt waarderen of niet. Ik prijs de filmmakers ervoor dat ze dit volk zo direct hebben kunnen portretteren.

Kabbelend verhaal met een loom tempo, dat slechts enkele echt goede scenes kent.
Deze film moet het vooral hebben van de setting/locaties. Het verhaal is redelijk doorsnee voor een Western: het weet wel te boeien maar is verre van bovengemiddeld.
Harris en Mortensen zijn goed samen, maar iets te oppervlakkig en stram. Er had nog wel wat meer humor in gemogen, en wat meer actie. De rol van Zellweger vond ik wat betreft deze film onnodig en af en toe ergerniswekkend. Ze doet weinig fout maar voegt ook bar weinig toe. Irons vond ik nog de beste, alhoewel ie helaas wel een voorspelbaar einde kent. Geen topper, maar er is ook niet heel veel mis met deze film. Degelijke western, maar ze zijn er vele malen beter. 3*

Tegen de sluimerende achtergrond van corruptie en religieuze exploitatie nemen Gianolli en zijn twee coscenaristen alle tijd om de geleidelijke toenadering tussen de verlichte journalist en de verlichte gelovige uit te werken. In eerste instantie lijkt de kloof tussen de twee immens: Jacques rouwt om de verse dood van een collega die altijd en overal naar feiten zocht, terwijl Anna juist omarmd heeft wat ze nooit bewijzen kan. Beiden spelen of denken dat ze weten wat waarheid is; ze hebben maar deels gelijk. De antwoorden van L’Apparition – de waarheden, zo je wilt – houden het echte mysterie in stand.

Gianolli onderstreept het kunstmatige onderscheid tussen geloof en wetenschap met een wat belerende voice-over. ‘’De waarheid ligt altijd elders’’, mijmert Jacques in de slotakte. Die uitspraak mag dan passen in de kern van het verhaal, ze is ook wat tekenend voor een film die de kracht van beelden af en toe vergeet. Gianolli had de waarheid meer kunnen tonen en minder kunnen vertellen.

uitgebreide recensie