Opinions

Je kunt voor mij niet hard genoeg aan het grootkapitaal trekken, maar zo denderend vond ik deze Aquarius ook weer niet. Vooral Braga die de boel overeind houdt. Niet per se continu sympathiek wat mij betreft, maar wel met gewicht en elegantie geacteerd. In de eerste twee films van M.F. is veiligheid telkens een valse belofte die andere doelen dient. Ook worden 'geesten' in beide films als metafoor voor leegstand en verval gebruikt. Vond het sfeerbeeld van de stedelijke rand aan het begin erg geslaagd. Ik vrees wel voor Mendonca's nieuwe.

Een onderhoudende historische thriller, die echter veel diepgang miste. Bleef niet echt geboeid, daarnaast was het acteerwerk oppervlakkig. Waargebeurd en mooi verhaal, maar de uitwerking vond ik matig. En dan toch een Oscar.. had van mij niet gehoeven.

Arrival is een atypische sci-fi-film. In een kleine twee uur schotelt Denis Villeneuve je datgene voor wat je niet zou verwachten, en laat dat dit werk nu juist zo goed maken...

Narratief

Nee, in deze film geen Independence Day, maar een vrijwel geheel communicatief spel, dat meer wegheeft van een moderne versie van Close Encounters of the Thi.... Wil je zoiets spannend houden, dan moet je op narratief vlak verrassend uit de hoek komen. Gelukkig slaagt Arrival daarin met verve. Als in de derde akte van het uitstekende scenario de aap uit de mouw komt, wordt je getrakteerd op een stukje symboliek en betekenisgeving dat laveert tussen het persoonlijke en het universele. Op het persoonlijke vlak wordt je aangemoedigd dezelfde vraag te stellen als hoofdpersoon Amy Adams: zou je iets willen veranderen aan de toekomst als je wist hoe die eruit zag? De basis voor dat dilemma (niet-lineaire tijd) lag al in een film als Interstellar, maar biedt wederom stof tot nadenken. Op het universele vlak is de boodschap al even sterk: militaire en politieke beleidsvoerders zijn maar al te snel geneigd te denken in termen van strijd, in plaats van dat ze streven naar communicatie en samenwerking. De aliens verpersoonlijken die boodschap: niet alleen de gezagvoerders, maar ook de meeste filmkijkers zullen in eerste instantie denken dat zij met vijandige bedoelingen naar de aarde zijn gekomen.

Ik moet wel zeggen dat ik wat moeite had met de wijze waarop (primair) China en enkele andere 'probleemlanden' (Rusland, Sudan, Pakistan) eenzijdig als zodanig werden afgeschilderd. Een stukje zelfreflectie had geen kwaad gekund, al begrijp ik de bedoeling wel die Villeneuve met deze karakterschetsen heeft gehad. En de symboliek die hij in de film heeft gestopt verdient verder niets dan lof. De betekenislagen zijn ditmaal vrij grijpbaar voor de oplettende kijker (en worden wellicht zelfs iets te letterlijk overgedragen), maar vereisen wel een stukje inlevingsvermogen, dat direct ook weer emotionele betrokkenheid creëert.

Acteerwerk

Arrival scoort niet alleen op narratief vlak. Amy Adams is immers fantastisch als empathische linguïste, die door de Amerikaanse overheid van het bed wordt gelicht om met de aliens te communiceren. Adams' character spreidt vooral veel menselijkheid tentoon, en ik durf met recht te zeggen dat dit de beste rol is die ik van haar gezien heb. Een Oscar zou op voorhand zonder meer verdiend zijn. Jeremy Renner oogt wat verloren, maar voldoet wel; Whitaker scoort alleen met z'n veelzeggende blik al punten.

Sfeer, beeld en regie

Als de camera met een long take over Montana zweeft, beneemt het beeld van de in mist gehulde 2001-rekwisiet je de adem. Prachtige cinematografie en een subtiele sfeerzetting karakteriseert Arrival ten voete uit, en de score van Johann Johansson is dramatisch zonder dat ze ooit te veel de boventoon voert. Prachtige strijkers tijdens een slotstuk dat raakt. Het is groots en subtiel tegelijk; Villeneuve behandelt grote thema's in een minieme setting. Het script raakt precies de juiste snaar, zoals eigenlijk de gehele film doet.

4.5*, jaarlijst-materiaal, en Oscar-waardig.

Middelmatige film die goed begint, maar gaandeweg steeds verder inzakt. Interessant hoe in het eerste gedeelte de relatie mens-robot wordt uitgewerkt, inclusief de vraag hoe ervoor gezorgd kan worden dat een mens van een robot gaat houden. Het gaat mis wanneer de moeder David alleen achterlaat in het bos. Van het ene op het andere moment vervalt AI in een eindeloze zoektocht naar de enige grote wens van David, vervlochten in een post-apocalyptische wereld. Hier viel mij vooral op hoe nodeloos lang de film duurt, en hoe weinig toevoeging sommige scenes brachten. Zo had de rol van Jude Law zonder meer geschrapt kunnen worden. Pas tegen het einde wordt e.e.a. weer de moeite waard, als er teruggegrepen wordt op de mens-robot relatie en een aantal interessante inzichten over de toekomst van mens en robot gedeeld worden. Degelijke film, maar met een kortere speelduur en betere keuzes had dit toch een veel beter werk kunnen zijn. 3*

Het verhaal is fictief, de beelden zijn echt. In Ascent zoekt beeldend kunstenaar Fiona Tan de grenzen van het medium film op. Een caleidoscopische fotocollage van Mount Fuji vraagt ons stil te staan en tot rust te komen in een wereld die schreeuwt om dynamiek en beweging. Japans eigen wereldwonder is het decor voor een ingetogen liefdesverhaal, dat onderhuidse sentimenten en cultuurfilosofische bespiegelingen blootlegt.

Verder lezen

Mijn twijfels groeiden en groeiden, de afgelopen weken. Toen ik hoorde dat deze film er kwam, was ik een stuk enthousiaster. Dat was niet zozeer omdat ik een liefhebber van de games ben. Ik heb ze nooit gespeeld, en ben überhaupt geen fanatieke gamer. Maar van de mystieke, laatmiddeleeuwse achtergrond en de veelheid aan historische referenties werd ik toch wel warm. Zo’n storyworld trekt me dan toch nog iets meer dan die van bijvoorbeeld Warcraft.

Toen de trailer uitkwam, moest ik mijn enthousiasme toch al wat temperen. De indruk van een doorsnee, overgeproduceerd actie-vehikel drong zich op en verliet mijn gedachten tot afgelopen vrijdag niet meer. En nu ik Assassin’s Creed gezien heb, kan ik eigenlijk alleen maar inhaken op dat negatieve beeld.

Regisseur Justin Kurzel heeft het zich niet gemakkelijk gemaakt. De storyworld van de Assassijnen en de Tempeliers leent zich uitstekend voor een game, of voor een boekenserie desnoods. Maar voor een op zichzelf staande film….In een sneltreinvaart moeten we ons zien in te leven in de wereld van Callum Lynch (Michael Fassbender), die de spil wordt in een eeuwenoude strijd tussen twee gezworen broederschappen. De Assassijnen en, het kon ook bijna niet anders, de Tempeliers. De heilige graal waarom het hele plot draait: een mystieke ‘apple of Eden’, die de macht zou hebben om te beschikken over de vrije wil van mensen en zo impliciet af te rekenen met het begrip ‘geweld’. Om het allemaal nog lastiger te maken wordt die strijd niet gestuurd vanuit het verleden, maar vanuit het heden. Callum Lynch is de speelbal van een soort laboratorium-Illuminati (onder leiding van een vileine Marion Cotillard), die Lynch wil gebruiken om de appel te pakken te krijgen. Hun hulpmiddel: een enorme machine, de Animus, die Lynch in staat stelt de geest van zijn vijftiende-eeuwse voorvader over te nemen. In het Spanje van 1492 mag ‘assassin’ Lynch het opnemen tegen de Tempeliers, komt de inquisitie voorbij, en zien we in het heden hoe Cotillard en opper-overste Jeremy Irons (haar vader dus) een snood plan smeden. Volgt u het nog?

Ik moet zeggen, als het scenario niet zo ontzettend warrig was geweest, had het verhaal misschien nog best potentie gehad. Het probleem met Assassin’s Creed is echter dat de film een lege huls is van beperkt functionele actie, ogenschijnlijke willekeur en oppervlakkige dialogen. De enige credits die vergeven kunnen worden hebben betrekking op de uiterlijke aankleding; het production design, de kostuums, de redelijke choreografie van de gevechten. Maar daarbuiten voelt deze film in alle opzichten aan als een verplicht nummertje voor de hoofdcast. Een gevalletje makkelijk cashen, met acteurs die overwegend verdwaald ogen en volledig op de automatische piloot acteren. Ach, wat wil je ook, met zo’n script.

Toegegeven, als niet-gamer is het voor mij gemakkelijker hier veel kritiek op te uiten. Het zou best kunnen dat de film vol zat met subliminale intertekstualiteit en referenties, die ik als leek in de storyworld niet oppik. Wat ik echter wel weet, is dat ik, mocht ik een fervent gamer, zijn geweest, geen genoegen had genomen met de overdaad aan platte actie en oppervlakkigheid. Als je een narratief als dat van Assassin’s Creed zo behandelt, loopt het gegarandeerd verkeerd af.

Een gemiste kans dus, en één van de eerste debacles van 2017.

1.5*

Op m'n site

Een film die de juiste snaar raakt vanwege de naturelle manier waarop deze jongensgemeenschap wordt neergezet. Het acteerwerk van de hoofdpersonen is bijzonder sterk en via dialoog en simpele interacties krijg je een inkijkje in hun leefwereld en in de tijdsgeest van deze periode van bezetting. De restaurant-scène zal me wat dat laatste betreft zeker bijblijven.

Malle is een ervaren filmer en vervalt dan ook niet in overdreven sentiment, waardoor de film ontroert zonder daarin echt aan te zetten.

Mooie film. Het thema is goed, het verhaal ook. Helaas irriteerde ik me een beetje aan de jongen, Freddie Highmore, die af en toe iets te onverschillig overkomt. Zijn karakter deed me een beetje denken aan Jean-Baptiste Grenouille ( Das Parfum ). Wat geur voor hem betekent, betekent muziek voor de jongen in deze film. Uiteraard zijn er ook verschillen, maar ik zag een verband. Beiden worden niet begrepen, maar zijn vastbesloten en laten zich niet van hun doel afhouden.

Wat echter ongeloofwaardig overkwam, is het gitaarspel van de jongen, terwijl hij nooit eerder een gitaar aanraakte. Het gevoel voor muziek en ritme mag er dan zijn, maar zelfs dan lijkt zoiets me onmogelijk. En dan is 'August Rush' ineens alles, en de andere jongens van het muziekhandeltje van Robin Williams staan erbij en kijken ernaar. Iets te makkelijk als je het mij vraagt. Zo loopt het vaker : een aaneenschakeling van toevalligheden, het een zet het ander in gang. Mooi in deze film, maar niet erg realistisch. Dit mag echter, het is film, maar het is af en toe iets te zoet.

Toch pakt de film wel, mede dankzij de mooie muziek en goede acteerprestaties ( met name van de moeder, Keri Russell ).

Uitgebreide recensie

Akin concentreert zich duidelijk op psychologie en emoties, maar doet dat wel vanuit een sterk eenlijnig perspectief. In de mal van goed en kwaad is geen ruimte voor nuances. Kijk je door de bril van Akin, dan begrijp je op zichzelf waarom. De cineast, zelf van Turkse herkomst, ontdekte voor de opnames dat hij door een neonazistisch collectief vogelvrij was verklaard. Het gevaar van deze groeperingen blijft onderbelicht, zeker als de autoriteiten hun kop in het zand steken. De stereotyp gecaste neonazi’s brengen de geloofwaardigheid van de film echter constant in het geding. Zelfs de brute advocaat van de twee daders (Johannes Krisch) ontkomt niet aan een dubieuze karakterschets. Het litteken op het voorhoofd stelt zijn neutraliteit al bij het eerste aanzicht im frage. De agressieve toon van ondervragen werkt enkel bevestigend.

uitgebreid schrijven

Een ironische titel is misschien wel het belangrijkste wapenfeit van deze nuchtere documentaire over de wereld van Ceausescu. De term 'autobiografie' impliceert in mijn ogen het volgende: de film bevat precies dat soort beelden dat Ceausescu zelf zijn publiek het liefst zou tonen. Statige parades, imposante stadsbeelden, bezoekjes en uitjes in het binnenland en internationale staatsbezoeken. De ironie is dan natuurlijk dat regisseur Ujica die 'ideale' beelden juist gebruikt om de wereld van zijn hoofdpersoon te ontmantelen. Treffend is in dat licht de in dit forum reeds genoemde volleybalscène, maar ook het openbare optreden van een kameraad annex criticaster (spaarzaam! of durft gewoon niemand?) laat een sterke indruk achter. Ik moest erg aan ''State Funeral'' van Loznitsa denken, maar deze film had voor mij dan nog net iets compacter gemogen, eventueel met een meer expliciete organisatie en wellicht wat extra context. Gelukkig is er ook nu nog genoeg om over te mijmeren terwijl je die stroom van archiefbeelden bekijkt: zou deze man echt altijd in zijn eigen sprookjes zijn blijven geloven? En waarom komen de staats-en partijhoofden van Noord-Korea en China klaarblijkelijk even graag op de thee als Nixon en de koninklijke Britten?

DVD

Ava is dertien jaar oud als ze een tragische waarheid onder ogen moet zien: geleidelijk zal ze haar zicht verliezen. Het nieuws komt vroeg in de film, en voor sommige kijkers zullen de alarmbellen dan al gaan rinkelen: menig Hollywoodtitel had de jonge hoofdrolspeelster geframed als een weerloos slachtoffer, strijdend tegen een uitvergrote lotsbestemming. Zo’n film is Ava duidelijk niet. Eigenzinnige script-en regiekeuzes maken dit coming of age-verhaal even intrigerend als onevenwichtig.

Ava’s moeder (Laure Calamy) verwerkt het nieuws van haar dochters intredende blindheid op ongrijpbare wijze. Na een verwarde huilbui gaat de schakel snel om, want de zomervakantie is de perfecte periode om het aan te leggen met masculiene strandgangers. Ava (knap debuut van Noée Abita) laat haar afkeuring op tragikomische manieren blijken. Snedige opmerkingen over moeders seksuele escapades culmineren uiteindelijk in een scène die de definitieve vervreemding tussen de twee bloedverwanten bewerkstelligt.

Het eerste uur van Ava kent veel verrassende momenten, omdat de jonge protagoniste zich rebels en ongeremd ontwikkelt. Bij een dertienjarige verwacht je meer twijfel en onzekerheid dan regisseuse Léa Mysius in het script verwerkt heeft. Sterker, Ava’s seksuele ontluiken roept grote vraagtekens op. Abita was achttien tijdens de opnames van de film, maar Ava moet dertien zijn; dat verschil is groter dan Abita’s zelfbewuste personage impliceert.

Tijdens het kijken worden die vraagtekens nog deels naar de achtergrond verdrukt. Mysius maakt de donkere psyche van Ava op boeiende wijze invoelbaar: tekstueel (Ava’s dagboek) én visueel (een zwarte hond als tastbare metafoor) drukt ze op talloze manieren uit hoe de nacht de dag insluit – of, zo je wilt – hoe de angst voor een einde van haar wereld Ava in toenemende mate van haar omgeving isoleert.

Des te verwarrender is het dat het laatste halfuur van de film veel focus bij Ava wegneemt. Onder de noemer van het ‘lovers on the run’-motief (jongen en meisje proberen de wereld te ontvluchten) wordt het scenario steeds verhalender, waardoor de psychologische ontwikkelingen van het eerste uur achterblijven. Ze worden alleen verondersteld, bijvoorbeeld als een donker bos verlicht wordt door de mistlampen van een naderende auto.

Vreemd, maar waar: het zijn juist de details die Ava verrijken. In grote lijnen stelt de film aan de eindstreep teleur, maar de beeldende symboliek en de ambigue motieven verraden het werk van een filmmaakster die nog maar net begonnen is.

web

Gisteravond gezien in een volle zaal in Pathé de Kuip. De afgelopen week heb ik mij nog maar eens verlustigd op het eerste deel van the Avengers. Dit droeg duidelijk bij aan de mate waarin ik uitkeek naar het vervolg. Whedon zou ons nog meer actie en spektakel brengen, zo brachten de krantenkoppen deze week. Veelbelovend, aangezien de kenmerkende Marvel-humor ook niet zou ontbreken. Daarnaast zouden enkele karakters (m.n. Hawkeye en Black Widow) verder uitgediept worden. Zie het maar eens in één film te stoppen...
Gelukkig is het Whedon gelukt dit te doen, en goed ook. The Age Of Ultron is een gedegen blockbuster, die zonder twijfel aan kan sluiten in het rijtje geslaagde Marvel-films. Er zijn echter ook enkele kanttekeningen, die maken dat ik toch niet 100 % voldaan de zaal verliet.

Na een explosieve opening met de introductie van de personages en het uitschakelen van Baron Strucker ontwikkelt zich al vrij snel het plot dat deze film maakt of kraakt: de creatie van Ultron. In het vervolg strijden de Avengers tegen deze machine, die twee doelen heeft: de wereld én de Avengers vernietigen. Van een diepere motivatie lijkt geen sprake; Ultron is en blijft een robot. Ook de creatie van Ultron riep de nodige vraagtekens op: waar Stark normaal altijd het contact met Jarvis behoudt, is er nu volledige onwetendheid bij de Avengers van wat er in het laboratorium, elders in het gebouw, aan het voorvallen is. Als Stark geconfronteerd wordt met zijn fout, doet hij het (zoals zo vaak) met humor af, waarna in de rest van de film (te) weinig aandacht wordt besteed aan het feit dat the Avengers primair verantwoordelijk zijn voor hetgeen ze bestrijden. De rol van Stark vond ik sowieso minder goed uitgediept dan in de vorige film. Het gevecht met de hulk is enorm vermakelijk, maar komt ook relatief uit het niets. Lijkt een tussendoortje; dat niet per se noodzakelijk was voor het verhaal, maar er vanwege de waarde voor het amusement (en voor de trailer) toch ingestopt is. Ook met Starks karakterontwikkeling vanuit Iron Man 3 wordt niets gedaan.

Maargoed, over de actie dus niets dan goeds (alhoewel, Hawkeye die robots met pijlen uitschakelt..), en ook de humor zit er weer uitstekend in. Ook de beloofde personage-uitdieping vind plaats; enerzijds is het goed dat er meer aandacht aan Black Widow en Hawkeye wordt besteed, anderzijds vond ik de gekozen plotlijnen ook weer niet bijster interessant.

Een ander duidelijk aspect van deze film is dat Age of Ultron duidelijk een opbouwer is, in ieder geval richting Infinity War. De verwijzingen naar de toekomst waren niet uit de lucht (waar het eerste deel nog redelijk zelfstandig stond). Dit aspect maakte de film interessanter, maar Marvel moet hier ook wel mee oppassen. Op deze manier wordt de Marvel-franchise wel steeds minder een reeks van films die ook op zichzelf fantastisch zijn; steeds meer draait het om het grotere geheel, dat over vele films en vele jaren wordt uitgesmeerd. De manier waarop visioenen gebruikt werden in deze film vond ik ook redelijk vaag; veel verheffends brachten deze scenes niet, alhoewel ze wellicht wel zo bedoeld waren. Wat wel tof is, is dat er duidelijk gewerkt wordt aan de samenstelling van het Avengers-team. Dit wordt duidelijk zichtbaar aan het einde van de film. Daarnaast vond ik de twee Enhanced erg toffe personages, vooral de vrouwelijke variant.

Uiteindelijk is Age of Ultron mijns inziens dus vooral een tussenfilm; Ultron is een degelijke tegenstander, maar ook wel duidelijk een opponent die uitgeschakeld zal worden. De after credits- verschijning van Thanos belooft veel goeds voor het vervolg, waarin een vijand van nog meer elan de Avengers zal treffen. Toch heb ik weer enorm genoten; actie en humor wisselen elkaar uitstekend af en gaan vaak hand in hand. Om die reden geef ik deze film de 4* die zij wel verdient. Wederom levert Marvel een uiterst vermakelijke blockbuster af, die het kijken, ondanks de diverse minpunten, zeker waard is.

Wat een slimme, sterke zet in het laatste kwartier. Je legitimeert nog weer een jaar of drie (?) aan sequels, want nee: de dood is bij Marvel nooit het einde en ja: er was veel minder perspectief geweest als Infinity War inderdaad die grote climax was geweest in termen van nederlaag en overwinning. Glory, Glory Avengers, Thanos de vernieling in. Niets ervan. Hier geen overwinnaars - Marvel durft risico's te nemen (ik dacht vooral ook aan de grote jonge(re) doelgroep), ook al is het duidelijk dat ze dit niet alleen doen om het superheldengenre enigszins op z'n kop te zetten. De Russo's doen hier immers een beetje wat een Rogue One al deed en wat Game of Thrones altijd al doet: ze benadrukken dat 'overwinning' ambigu kan zijn, offers vergt. Thanos krijgt een simpel motief mee met tal van historische antecedenten: het idee dat je soms moet vernietigen om te kunnen creëren/bloeien prikkelt, en geeft de film net even iets extra's. Daarbuiten vond ik het helaas wel een redelijk magere bedoeling. De kenmerkende balans tussen schijtlolligheid, massaspektakel en melodrama wordt weer gehandhaafd- soms succesvol, soms op tenenkrommende wijze - maar het is in de eerste anderhalf uur te duidelijk dat de personages allemaal hun screentime moeten krijgen. De vertelling lijdt daaronder. Ze is sterk fragmentarisch en inhoudelijk te leeg voor de (imaginaire) kijkers die zich niet tot de Marvel-fanbase rekenen. Uiteraard was dat ergens ook gewoon onvermijdelijk met zo'n grootse opzet. Maargoed, zogezegd: voor mij persoonlijk maakte de slotfase veel goed.

Groots drama, dat niet wist te brengen wat ik ervan verwachtte. Zoals in meer van zijn films speelt Di Caprio een groots, charismatisch karakter met grote dromen, een flamboyant voorkomen en mysterieuze schaduwzijden. Zijn acteerwerk is overtuigend en knap; zijn optreden draagt de film.
Toch raakte ik hem af en toe kwijt; zijn OCD/smetvrees en onvoorspelbare stemmingswisselen maakten zijn rol niet tot een fijne rol om te aanschouwen.
Het plot van de film vond ik niet ontzettend interessant, al is het biografische aspect en de manier waarop Hughes zijn dromen verwezenlijkt wel de moeite waard om te volgen.
Blanchett vond ik dramatisch; ik irriteerde me ontzettend aan haar rol en ik was dan ook blij toen ze Hughes verliet. Beckinsale was dan weer fantastisch, maar haar hele voorkomen in de film was een vraagteken ( hoe zijn zij met elkaar in contact gekomen, en waarom blijft ze om hem geven terwijl hij er een potje van maakt, en zij eigenlijk niets met hem wil ?. Zij had wel wat meer screentime mogen hebben.
Al met al miste er iets, er waren teveel dingen aan de film die me niet ´zinden´ waardoor ik nooit echt kon genieten. Regie en muziek waren in orde, en Di Caprio speelt zijn rol met verve, maar deze pluspunten wegen op tegen enkele fikse minpunten.
Waaronder de speelduur van de film, er had wat mij betreft wel +- 3 kwartier afgemogen. Bij vlagen vond ik het saai worden. Sterke en zwakke scenes wisselden elkaar af, het was om zenuwachtig van te worden. Met het ( enigszins ) open einde kon ik ook vrij weinig.
Een voldoende voor de grootste opzet en de poging tot de creatie van een meesterwerk. 3*, maar niet meer dan dat.

Lees volledig