Opinions

Zeer goede distopie, die veel gelijkenissen vertoonde met andere films/verhalen, maar desondanks toch ook uniek weet te zijn. V deed me denken aan the Phantom, uit the Phantom of the Opera, en aan Zorro, terwijl het verhaal weer richting 1984 ging.

Een verhaal dat ontzettend boeit: door virusaanvallen en mislukte mensexperimenten is Engeland in chaos vervallen, en wordt het land geregeerd door een dictator, wiens methodes erg Stasi-achtig overkomen.

Alhoewel het beklemmende dat een distopie als 1984 kenmerkte wegblijft, is er wel degelijk sprake van een toekomstbeeld dat aan het nadenken zet.

Het zijn echter toch vooral de actie en de spanning die in deze film de kroon spannen.

Portman is bij vlagen niet geschikt, maar acteert wel weer bovengemiddeld goed, en in deze film is dat op de sleutelmomenten van groot belang.

Alhoewel we nooit zien dat V Weaving is, zet deze met zijn stem, idealen en daden een intrigerende rol neer.

De speelduur van de film vliegt voorbij, en de spanning is constant aanwezig.

Veel sterke stukken ( oa in de martelkamers, en de aparte doch boeiende openingsscene ) en dialogen. Het in slowmotion rondvliegende bloed was mij iets te veel 300 ( had realistischer gekunt ), maar in het algemeen heb ik mij geen moment echt hieraan gestoord.

Dit was 2 uur lang genieten, een vermakelijke, goede film die het herzien waard is.

4,5*

Visueel zeer genietbaar, respect ook voor het lef dat Besson toont met extravagant design en het soort ongeremd exotisme dat al snel cult/alternative taste wordt. Script is echter erg matig (nog meer leentjebuur bij Star Wars ook dan gedacht) en de speelduur had korter gemoeten. DeHaan en Delevingne lopen er duidelijk voor het geld, dat is jammer. Rihanna ook, maar dat levert wel de fijnste scène van de film op. 2.5*

Christenen en heidenen, hemel en hel, natuur en mens. Refn intrigeert al met de setting, en maakt het geheel af met een bijna prettig ontoegankelijke style over substance.

Er zit iets bezwerends in de zwijgende Mikkelsen, in het dreigende sound design en in de grillige natuur die afsteekt tegen onconventionele kleurenfilters. Toch voelt deze Refn aanmerkelijk minder sterk aan dan zijn latere werk; als ik Valhalla Rising afzet tegen Drive, OGF en TND, winnen die drie films het met afstand. Juist omdat de setting en religieuze subtekst zo boeien, had meer narratief dit werk in mijn optiek goed gedaan. Valhalla Rising is een vrij uniek, maar tegelijk ook wat beperkt sfeerstuk dat de diepte van Refns latere meesterwerkjes m.i. nog mist.

Overigens wel een film met grote herkijkwaarde, gister laat op de avond was ik niet zo scherp als ik bij deze film had willen zijn.

Spannende oorlogsfilm. Tom Cruise speelt een zeer goede hoofdrol. Had van tevoren gerekend op een grotere rol voor Carice van Houten , ze komt echter lang niet zo vaak voor als verwacht. Film is redelijk spannend maar mist diepgang en soms wat geloofwaardigheid. Hitler komt niet heel echt over in deze film en het stoorde me dat de Duitse officieren, en zelfs Hitler, Engels spraken in plaats van Duits.

Het einde was toch even slikken, al zag je het van mijlenver aankomen.

Zeker goed om eens gezien te hebben.

Als je alles wilt zeggen moet je niet teveel spreken. Koole begrijpt minimalisme: hij laat z'n acteurs (Lodeizen is weergaloos...) kleine stukjes informatie weggeven, maar legt de kern van de film in de dingen die je alleen kunt zien, opmerken. Kunt horen in het verbijsterende soundscape. Verdwijnen geeft je (letterlijk) film-ruimte en emotionele ruimte om precies die dingen te voelen die nu juist een keer niet in het script verpakt zitten.

De natuur komt er prachtig vanaf in dit kalme Portugese kunststuk, maar helaas ben ik niet echt overtuigd. César Monteiro probeert in een losse, poëtisch vormgegeven vertelling het nodige mee te geven over de Portugese koloniale en religieuze geschiedenis, maar had daar nog veel meer mee kunnen doen. In plaats daarvan heeft de film een overschot aan poëtische monologen (doorgaans in voice-over gegoten). Het spel van het stel dat samen een toekomst poogt te vinden komt mede hierdoor niet echt van de grond en een dramatische/emotionele angel ontbreekt.

Krachtige beeldtaal in een film die herinneringen aan/associaties naar Tarkovsky en Tárr opriep. Rode draad is het gevaar van het grote politieke vergeten en de emotionele uitwerking die dat op een enkel mensenleven kan hebben. De Iraanse regisseur toog naar Chili omdat filmen in zijn thuisland niet mogelijk was. Het resultaat laat zich - typisch genoeg - niet gemakkelijk vergeten. Ga deze zien nu het [na de Nederlandse première op het IFFR] weer even kan, Los Versos del Olvido zal vermoedelijk niet al te lang draaien.

Een enorm intense trip waar ik qua techniek en logistieke planning enkel respect voor kan hebben, maar ik hoop niet dat de long take moet helpen het krakende script wat naar de marge te verdrukken. Of beter: dat de long take discutabele ontwikkelingen maar moet legitimeren. Niets minder dan een huzarenstukje dit, maar ik ben niet honderd procent van de nood overtuigd.

Ergernissen met betrekking tot de geloofwaardigheid dan wel voorspelbaarheid van narratieve ontwikkelingen en de personage-ontwikkeling van met name Victoria zelf waren niet van de lucht. Met als dieptepunten haar opzichtig uitgespeelde naïviteit en het moment waarop de agenten in het appartementencomplex haar en Sonne doodleuk laten gaan. En zo is er meer. Gevalletje slecht voor je hartritme dit - en dat zeg ik dus in positieve en in negatieve zin. Gelukkig zijn de charme en het talent van Costa niet onopgemerkt gebleven.

Fantastisch hoe een 19-jarige Adèle Exarchopoulos hier drie uur lang een rol draagt die álles van haar gevergd moet hebben. En evengoed van Lea Séydoux (hier duidelijk niet in haar Spectre-look), Adèles mentor en mysterieuze muze. De speelduur was geen enkel probleem, aangezien ik zelden een liefdesverhaal zag dat zo realistisch aanvoelde en zo dicht op de huid (én op de emoties) geschoten was.

Van de erotiek zal iedereen het zijne vinden; wat mij betreft brachten de scènes in kwestie een extra stukje intensiteit dat geen afbreuk deed aan de vele dialogen die La Vie D’Adèle rijk is. Verfijnd zijn verder het camerawerk en de veelzeggende mise-en-scène: in de wereld van Adèle is blauw duidelijk de warmste kleur.

4,5*

Werkelijk een aantal fenomenale scènes - dit is een koortsdroom, en niets minder dan dat.

Toch staat de film voor mij nog in contrast met Sombre en Malgré la Nuit. Die films wisten mij ook als psychologisch drama's bij de strot te pakken, terwijl deze Grandieux dat effect niet had. Afstandelijk-en mens(nu ja, vooral vrouw)onvriendelijkheid maken dit tot een sfeertrip die je niet voor je plezier kijkt maar voor de ervaring, reflectie naderhand en constante vervreemding tíjdens.

Vraag me overigens af wat je als actrice moet bezielen om hier de hoofdrol in te willen spelen zeg. Mougaglis moet toch een paar dingen doen of doorstaan in de categorie Gainsbourg (of daartegenaan).

Regisseur Stéphane Brizé (The Measure of a Man) kiest in dit realistische portret voor een sterk fragmentarische insteek. Het ontbreekt de film aan een strakke chronologie of een heldere vertelstructuur. Houvast is er vooral in de vorm van poëtische voice-overs, zo nu en dan begeleid door verstillende pianomuziek. Regelmatig lopen dialogen daarnaast nog door als de camera zich al van de actie heeft afgewend. In plaats daarvan zien we onze hoofdpersoon, zwijgend, op ogenschijnlijk willekeurige momenten. Het lijkt alsof Brizé ons zo inzicht wil geven in Jeannes psyche: wat gaat er in haar om, hoe reageert ze op de beknellende omstandigheden waarin ze zich bevindt?

Dat die aanpak nergens de gewenste uitwerking heeft, zit hem met name in de genoemde fragmentarische opzet. Omdat een zorgvuldige narratieve opbouw ontbreekt voelen de gebeurtenissen in de film vaak leeg en willekeurig aan, een draagvlak om écht met Jeanne mee te leven mist.

Volledig

Twee handen uit de filmtitel zijn van Jessica, twee van Sophie. De achtjarige zusjes spelen samen piano als een man en een vrouw hun huis binnenvallen. Jessica en Sophie overleven de gebeurtenis, maar hun ouders worden op brute wijze vermoord.

Twintig jaar later zijn de herinneringen aan een traumatisch verleden nog altijd levend. Sophie (Frida-Lovisa Hamann) werkt toe naar een carrière als klassiek pianiste, maar haar privéomstandigheden beletten haar om de beslissende auditie succesvol te doorstaan. Het nieuws van Jessica’s dood, vroeg in de film, gaat samen met de wetenschap dat de moordenaars van haar ouders hun gevangenisstraf inmiddels hebben uitgezeten. De psychisch getroebleerde Sophie probeert de last van het verleden van zich af te schudden, om er enkel achter te komen dat haar handen door de tijd zijn gebonden…

Oliver Kienle (Bis Aufs Blut) werkt voor Four Hands met een beknopte premisse, die wel erg sterk leunt op de kracht van de uiteindelijke climax. Het eerste uur van de film had een dikkere laag suspense kunnen gebruiken, gezien de spanning nu vooral moet komen van de sluimerende geluidsband. Een enkel detail en een paar subtiele hints wijzen ondertussen nog wel degelijk op een intelligent opgezet scenario. Het ontbreekt Kienle daarbij echter aan eigenheid en durf, en dus aan onderscheidingsvermogen.

Four Hands is een psychologisch drama met het ontwerp van een thriller. Er zijn scènes waarin Hamann overtuigt met haar intense spel, maar de opbouw van het drama lijdt tegelijk onder de vele wisselingen in tijd en ruimte. De warrig uitgewerkte vertelstructuur heeft een duidelijk doel: impliciet telkens weer terugkeren naar het verleden, en zo de lus van de tijd sluiten. Het is jammer dat veel kijkers zich dat misschien pas achteraf zullen realiseren.

Deed me denken aan het werk van Leos Carax en individuele films als Le Parc van Manivel en The Bridge of Arts van Green. Frankrijk op z'n fantasierijkst en dromerigst. Glansrol voor de muziek. Ik had minder met de acteurs, met name de hoofdrolspeelster (die ik in ieder geval herkende, zo even opzoeken) en het scenario had voor mij gerust net iets minder binnen de lijntjes van het type film mogen kleuren.

MUBI

verder

Lees verder

Woorden zijn voor Godard duidelijk als lucht in relatie tot de ideeën en ervaringen die zich alleen in beelden laten vangen. Woorden bedriegen ons en verdraaien de waarheden van de onbemiddelde expressie. We moeten zien om Nana’s woorden te geloven en te begrijpen hoe zij haar leven op geheel eigen wijze richting geeft. Zoals het een eerlijk verhaal betaamt blijft ieder moreel oordeel daarbij achterwege.

Met zijn uitgesproken visuele benadering geeft de Franse cineast uitdrukking aan een streven naar filmisch realisme. Op momenten filmt de cineast zijn actrice als een geëngageerde documentairemaker, vastbesloten haar perspectief zo authentiek mogelijk te tonen. De laatste twee tableaux tonen hoe Nana’s grotendeels onuitgesproken escapisme finaal botst met Godards belofte de realiteit trouw te zijn. Misschien dat het ontroerende gesprek met de levenswijze vreemdeling daarom zo lang duurt: eindelijk mag Nana hier dromen, denken, spreken en hopen. Tot het noodlot toeslaat.

Volledige recensie

volledig

Na een tumultueus verlopen krijgsmissie in het Afghaanse berglandschap komt een groep Franse militairen aan bij een Cypriotisch vijfsterrenhotel. Te midden van dansende toeristen en verongelijkte vijftigers zouden zij in drie dragen hun herinneringen aan militaire crisissituaties achter zich moeten laten. Het vervolg laat zich raden: in Voir du Pays liggen ideaal en praktijk mijlenver uit elkaar.

Verder lezen

Alsof je postkaarten van decennia terug uit een kist haalt en gadeslaat hoe de afbeeldingen op de kaarten uit zichzelf beginnen te bewegen. Droom je maar, of kunnen herinneringen zich daadwerkelijk (opnieuw) vormen voor je geestesoog? In Around the World When You Were my Age is de zoektocht van de jonge cineaste naar de werking van film direct ook een persoonlijke zoektocht naar de band tussen haar en haar vader, de echte auteur van de beelden.

VOX LUX: zwarte zwaan wordt popicoon

In de traumatische nasleep van een school shooting zingt een tienermeisje een lied van verstilde wanhoop. Voor ze het weet heeft haar stem een natie verenigd. Zingen en dansen doet ze in de kooi van een studio, onder het toeziend oog van een producer in schaapskleren.

Celeste (‘hemels’) overleefde de schietpartij op miraculeuze wijze, maar het wordt snel duidelijk dat die ene gebeurtenis haar de rest van haar leven zal blijven achtervolgen. In het diep ongemakkelijke Vox Lux transformeert een jonge zangeres in een beroemd popicoon. Als de jonge actrice Raffey Cassidy halverwege de film van het toneel verdwijnt, neemt Natalie Portman een vlucht, met het advent van de eenentwintigste eeuw in haar kielzog. Als een zwaan die nooit wit is geweest.

verder lezen

Het allereerste shot van Anna’s War vertelt een verhaal op zichzelf. Het toont waar het in deze film uiteindelijk om gaat: de rauwe dialoog tussen dood en overlevingsdrang. Deze confronterende long take, een trage reis van de camera, markeert een omgeving die we eigenlijk niet willen zien, een waarheid die we niet kunnen kennen.

Een groep Oekraïense dorpsbewoners haalt de zesjarige Anna (Marta Kozlova) uit een Joods massagraf. Eenmaal gearriveerd bij een plaatselijk schoolgebouw, geannexeerd door de nazi’s en omgedoopt tot hoofdverblijf, laten de bevreesde locals het meisje aan haar lot over. “Als we haar aan de nazi’s geven, gaan ze misschien vragen stellen”, klinkt het. Na een grove tien minuten speeltijd heeft Anna zich verborgen in de kilte van een nis. Overleven kun je hier alleen in de schaduwen.

verder lezen

Voor mijn gevoel is het even geleden, een rasechte MUBI-ontdekking (een film die ik zonder de dienst waarschijnlijk niet ontdekt en gezien zou hebben).
Een ontwikkelingssamenwerker uit de gegoede klasse belandt door pech in wat je nog het beste als niemandsland kunt omschrijven: een door (burger)oorlogen en wanorde ontregeld gebied waar (voor de buitenstaander) excentrieke taferelen aan de orde van de dag zijn. Veel bewoners zijn hier geboren, getogen en nooit meer weggegaan; ze hebben hun lot omarmd, betweterige verstekelingen moeten het ontgelden. Of toch niet? Er zijn momenten van onverwachte schoonheid in deze prachtig geschoten en belichte film, die geleidelijk het schijnbaar onmogelijke bewerkstelligen: wat als je hier nooit meer weg wil?