Opinions

Beklemmende thriller met sterk acteerwerk en aangename regie. De repeterende piano-tonen van de soundtrack zetten mede een onveranderlijk spannende sfeer neer. Het eerste uur vond ik aanzienlijk beter dan het tweede, maar richting het einde wordt de kijker van de ene plottwist naar de andere gezogen, waardoor je na afloop toch met een enigszins verdwaasd gevoel achterblijft. Uiteindelijk vond ik de mindfuck in bijv. Shutter Island of the Usual Suspects nog een tikkie groter, maar hier is ie ook niet mis. Douglas is verre van mijn favoriete acteur, maar hij zet hier wel een knappe prestatie neer.

Script en concept van deze film zijn uitstekend, de uitwerking had hier en daar wat beter gekund.

Ruim 4*

Deze komt even rauw op je dak. Heftige film, die meerdere malen de vraag opriep: ´Heeft NY er echt zo uitgezien´? Een harde wereld, waarin bendes de orde uitmaken, en politie eigenlijk niets in te brengen heeft. In de eerste 10 minuten van de film laat Scorsese het al flink bloed spetten, in een kippenvel bezorgende scene waarin Liam Neeson al meteen aan zijn einde komt, toch ook niet de minste. . De manier van filmen beviel me in dit gevecht niet helemaal, alsof de camera op 2 maal zo snel afspelen stond. Daniel Day-Lewis is even weergaloos als weerzinwekkend, hij speelt de ultieme schurk, en overtuigt daarin zodanig dat je bijna gaat denken dat het echt is. Di Caprio vond ik in deze film iets minder: hij miste echte zeggingskracht. Ik miste iets in de manier waarop hij die gebroken jongen speelde, wiens vader gedood was. Dit had veel overtuigender gekunt.. Cameron Diaz is goed gecast, omdat ze met haar uiterlijk in deze film goed tussen het volk past dat toen in NY rondliep. Haar romance met Di Caprio is iets te ver doorgetrokken, maar het doet gelukkig niets af aan de hardheid van deze film. Een leeg gevoel bleef achter na afloop, en daarom hou ik het bij 4*. Een goede film is het zeker wel. Misschien nog eens herzien.

Goede, harde actiefilm waarin een klassiek filmthema bij de kraag wordt gepakt: het beheersen van een Amerikaanse stad door een misdaadkartel. Dat Mickey Cohen en zijn bende echt hebben bestaan, maakt de film geloofwaardiger, alhoewel het in de eerste plaats toch vooral een knokfilm betreft.

Gelukkig duurt de film niet te lang, en goede actie is volop aanwezig. De goede cast is een groot pluspunt: Sean Penn doet het fantastisch als Cohen en ook Brolin, Gosling en Stone zijn erg goed.

Niet bovengemiddeld, maar goed is ie zeker. 4*

De laatste akte van Philippe Lesages GENÈSE is van grote schoonheid: ze vangt de dartele gevoelens van een opgroeiende generatie, ergens tussen kampvuur en laaghangende boombladeren. Tijdens de Q&A na de festivalpremière overheerste door dit fragmentarisch ingestoken slotstuk de nodige verwarring. Hadden we in eerste instantie niet anderhalf uur lang zitten kijken naar het verhaal van twee tieners, dat na een heftige climax was uitgegaan als een nachtkaars? Waarom had Lesage de nood gevoeld om een nieuw verhaal te beginnen? In de bescheiden reacties van de Canadese filmmaker (Les démons) weerklonk impliciet een verfrissende wens: kunnen we scriptconventies onderzoeken, veranderen, bevragen? Misschien is dat wel de belangrijkste sleutel tot verrijkende festivalcinema: filmmakers aantrekken die geijkte formules [coming of age] uitrekken en van een nieuw elan voorzien.

Genius rust te veel op de schouders van protagonist Thomas Wolfe (Jude Law). De man is werkelijk onuitstaanbaar, en moet dan tegengas krijgen van toonbeeld van degelijkheid Max Perkins (Colin Firth). Ik zag emotie, maar miste iedere vorm van bezieling. Het script is wat mat en ongeïnspireerd, en visueel oogt Genius flets en gekunsteld. Het verhaal heeft op zichzelf überhaupt al te weinig potentie. Het literaire werk van Wolfe wist niet genoeg te intrigeren, en zijn privé-omstandigheden volgen de gebruikelijke clichés. Ruim onvoldoende, 1.5*

Deze film duurt 4,5 uur, maar is het toekijken meer dan waard.

Interesse in de Amerikaanse Burgeroorlog en historie in het algemeen is wel enigszins op z'n plaats : anders is het een lange zit.

In stukken is de film prima te kijken. Onderbouwd door een geweldige soundtrack, een goede cast

en op z'n tijd zeer mooie scenes.

Hong Sang-Zoom doet z'n naam weer eer aan in dit fijnzinnige meta-werkje. Aanvankelijk ergerde ik me nog een beetje aan het overmatige gebruik van voice-over, maar eens de film zichzelf begint te spiegelen wordt het niet alleen overtuigender maar ook interessanter en meer ambigu. Zou het bij een enkel drama gebleven zijn, dan zou ik waarschijnlijk nog wat meer last gehad hebben van de toch relatief luchtige en springerige wijze (moest een paar keer hard lachen, al was dat misschien niet eens de bedoeling) waarop met name in het eerste gedeelte met een zwaar thema (depressie) wordt omgesprongen.

Leven in een dictatuur, altijd functioneren met tralies in je ooghoeken. Zelfs als Nam Chul-Woo (Seung-bum Ryoo) de liefde bedrijft met zijn vrouw houdt een Noord-Koreaans staatsportret toezicht. Toch treft het echte ongeluk de protagonist van The Net pas als hij zijn onvrije land verlaat. Nam leefde in de enige realiteit die hij ooit kende, maar daarbinnen werden zijn werk en familie hem in ieder geval nooit ontnomen. Dat verandert als zijn vissersbootje verstrikt raakt en Nam een kritieke landgrens overschrijdt.

Hoe meer kennis je als kijker hebt van de verhoudingen tussen Noord-en Zuid-Korea, hoe beter je zult begrijpen waarom Nam in het land van de vijand op inhumane wijze wordt behandeld. Eigenlijk maakt het de autoriteiten, zo blijkt snel, niets uit of Nam daadwerkelijk motorpech had tijdens zijn vaarronde. De visser begaf zich op Zuid-Koreaans grondgebied, dús hij is een spion. Nam zelf wil maar één ding: terug naar zijn gezin. Die hoop verwordt echter vrijwel direct tot een illusie. Voor Nam, ongelukkig individu in een politiek steekspel, zal niets meer zijn zoals het ooit was.

Het is tekenend voor Kim Ki-duks ontwikkeling als regisseur dat het zweverige, rustgevende Spring, Summer, Fall, Winter…and Spring (2003) vijftien jaar later plaatsmaakt voor een bij uitstek politieke film. Tijden zijn veranderd, en ook cineasten kunnen de actualiteit niet zomaar de rug toekeren. Alsnog is het opzoeken van politieke thema’s een welbewuste keuze, die in het geval van The Net goed uitpakt: op vernuftige wijze combineert Kim (zijn?) kritiek op het Westerse materialisme met de machteloosheid van het onschuldige individu. Het (vis)net uit de titel is een metafoor voor het politieke net waarin Nam steeds verder verstrikt raakt.

The Net is een scherp geschreven film, die op het juiste moment de bioscopen bereikt. Op de uitwerking is echter het nodige aan te merken: het handelen van de Zuid-Koreaanse autoriteiten roept om de haverklap vraagtekens op, terwijl Nam in het complex waar hij ondervraagd wordt wel heel gemakkelijk contact kan leggen met een mede-gevangene. Ook de openingsscène van de film is tamelijk gekunsteld gefilmd. Op basis van de beelden geloof je nauwelijks dat een visser zo eenvoudig de grens met Zuid-Korea kan overschrijden, nog los van de vraag of de vermeende motorpech daarvan daadwerkelijk de oorzaak was. Betere montage (van deze specifieke scène) en minder grotesk acteerwerk (vaker een complex struikelblok bij Koreaanse cinema) hadden de geloofwaardigheid van The Net als geheel danig doen toenemen.

Ergens halverwege de film zegt één van de personages het volgende met betrekking tot Zuid-Korea: hoe helderder het licht, hoe donkerder de schaduw. De persoonlijke vrijheid die het leven in een westerse democratie met zich mee kan brengen betekent niets als dat hand in hand gaat met een puur materialistische – en zodoende eigenlijk onmenselijke – kijk op de werkelijkheid. Die zelfreflexieve observatie is aan de eindstreep één van Kims belangrijkste verdiensten.

websiteversie

De nieuwe Ghost in the Shell is intellectueel een stap terug; vanaf minuut één worden zaken nodeloos voorgekauwd, wellicht om de weinig alternatieve kijker het gevoel te geven dat hij/zij ook precies kan vatten wat er gaande is. Een valse start dus, maar in het vervolg is het op audiovisueel vlak genieten geblazen. De score van Clint Mansell (The Fountain, Black Swan) en Lorne Balfe (13 Hours) is vlot en opzwepend zonder dat de mystieke sound van Kawaii's originele score geheel verloren gaat. Tijdens de eindcredits wacht daarnaast een prettige verrassing.

De wereld die we kennen van de anime komt in deze live-action remake op knappe wijze tot leven. Het production design van 'onze eigen' Jan Roelfs is uitstekend, massale hologrammen steken fel af tegen de donkere skyline. Ja, na er een nachtje over te hebben geslapen kan ik met meer zekerheid zeggen dat beeld en geluid deze film wél echt de moeite waard maken. Ik miste de filosofische diepgang van de anime(s), de onderhuidse emoties die het origineel zeggingskracht gaven. Chapeau Scarlett, daar ligt het probleem niet; eerder miste ik een regisseursvisie die niet het spektakel, maar de inhoud op een waardige manier belichtte. Sanders kiest echt voor amusement. De actiesequenties zijn spectaculair, maar de nasmaak is wrang.

Dit is een film voor een nieuwe generatie. Een generatie van snelheid, en misschien ook wel van lui-en laksheid. Dat stemt me niet echt gelukkig, maar om de audiovisuele hoogstandjes kan ik niet heen. Daarnaast blijft Scarlett een fascinerende actrice. Mechanisch maar toch menselijk, niet te peilen maar toch aantrekkelijk. Hinkend op twee gedachten verliet ik de zaal.

3*

A Ghost Story is van een grote schoonheid, cinematografisch én inhoudelijk. Affleck en Mara acteren ijzersterk, voortbordurend op de zichtbare chemie die zij ook al hadden in Lowery’s vorige indie. De opkomende Amerikaanse cineast laat zien wat er filmisch kan gebeuren als de grenzen tussen leven en dood tegelijk betekenisloos en betekenisvol worden; een spookgedaante maakt deel uit van de wereld zonder dat de wereld hem zien kan. A Ghost Story verbeeldt het proces van herinnering, en dat in een kader van een door en door menselijke wens: de stille hoop om, als we er niet meer zijn, íets van grote betekenis op deze aarde achter te laten.

uitgebreide recensie

Is gelukkig alsnog te zien (was eerst April, meen ik), en wel vanaf a.s. donderdag 11 Juni.

Hierbij mijn recensie.

(...)

Na het meer eigengereide Hellhole mag de Vlaamse filmmaker Bas Devos de filmhuizen verwarmen met Ghost Tropic, een ingetogen drama over empathie en compassie. In het bescheiden hart van de vertelling wandelt een 58-jarige dame door nachtelijk Brussel, waar ze omkijkt naar het ongeziene.

Khadija (Saadia Bentaïeb) dommelt weg in de metro als ze na een lange dag huiswaarts reist. Wanneer ze bij de laatste halte uitstapt, blijkt de wereld al tot stilstand te zijn gekomen, en een simpel belletje naar een familielid blijkt geen oplossing. Khadija’s berustende houding spreekt boekdelen: dit is een dame die het station van eigenbelang ver gepasseerd is. Haar besluit te gaan lopen, is contra-intuïtief in een stedelijk milieu dat meermaals een pleitbezorger van angst is geweest. Sociale muren scheppen ongeschreven regels. Hier kom je niet, hier houd je je ver van, geef om je veiligheid. Khadija weigert alleen om in de eerste en laatste plaats aan zichzelf te denken.

Lees verder (indebioscoop)

Verder lezen

"Alles wat je dan zult zijn, ben je nu al", vertrouwt een arts de 15-jarige Lara toe. In Girl is de hartverwarmende realiteit soms een woordendeken van acceptatie. Maar ze is ook een decor voor de angst en twijfel die een gendertransformatie met zich mee kan brengen. Hoe voel je je fysiek geborgen als je lichaam op reis is?

Het verbluffende debuut van de nog maar 27-jarige Vlaming Lukas Dhont vierde haar zegetocht in Cannes, waar een zegetocht langs latere festivals werd veiliggesteld via lyrische reviews en een staande ovatie bij de première. De lof is terecht, want de blik van Girl gaat voorbij het gekende conflict dat queerfilms nog zo vaak tekent: identiteit staat centraal, de reacties vanuit Lara’s omgeving rusten in de marge.

volledige recensie

Niet slecht, maar ook verre van een hoogvlieger. Ik was in eerste instantie wel positief verrast door de verzorgde narratieve opbouw en het haast psychedelische sfeertje dat deze boekverfilming in het begin kenmerkt. In het vervolg, en zeker richting het einde, ontspoort the Girl on the Train echter enigszins.

In de eerste plaats vond ik de plotwending al ontzettend voorspelbaar. Dat Tom Watson hier de overdominante alfa was had ik al vrij snel door, en toen moest dat gegeven ook nog in de plotverloop verwerkt worden. Gelukkig heb ik het boek nooit gelezen, want dat had het vermoedelijk alleen maar erger gemaakt. In de tweede plaats was de storyline wat mij betreft iets te veel Fifty Shades getint, met intrige als basis en de masculiniteit onder de male leads. De beelden zijn echter veelal semi-erotisch, vermoedelijk vooral omdat het een grote release betreft, die qua shock value toch enigszins ingeperkt diende te worden. In de derde plaats vond ik het einde tamelijk slecht op script gezet en erbarmelijk geacteerd. Contrasteert met een aantal sterke stukken in het eerste deel van de film.

Vallen er dan geen positieve aspecten te benoemen? Dat is wel het geval, zo vond Ik Emily Blunt erg sterk acteren (alleen haar stem al, wauw). Ook het bij vlagen bijna sussende sfeertje (de beelden vanuit de trein, de bosrijke omgeving) en het camerawerk konden op mijn goedkeuring rekenen.

Niet eens heel verkeerd dus, maar tegelijk een werkje om weer snel te vergeten.

2,5*

Als fan van de serie moest ik deze een keer gezien hebben. Conclusie : een topconcert. Dat de gehele Glee Cast vocaal zeer sterk was, wordt in de serie al duidelijk, maar ook live slaan ze zelden de plank mis. Met name Amber Riley, Lea Michele en Darren Criss hebben geweldige stemmen.

Het enthousiasme op het podium spat ervanaf, Dans en choreografie is strak en m.n. Heather Morris is een geweldige danseres. Mike Chang Jr. moet het niet hebben van z'n stem maar maakt dat met zijn dansvaardigheden meer dan goed. Jammer dat Matthew Morrison geen deel van het concert was, hij had nog mooi een nummer kunnen doen.

De nummers die ze deden waren geweldig, maar toch miste ik nog wel wat toppers. Daar ligt ook gelijk de zwakte van deze muziekdocu : Na veel nummers werd geschakeld met Glee-fans die hun verhaal vertelden. Nu waren deze stukjes niet heel irritant, maar het ging ten koste van misschien een paar extra nummers. Ofwel : ik had graag iets meer concert gezien, en iets minder persoonlijke verhalen buiten de muziek.

Heb +- 75 minuten lang erg genoten en geef dan ook 4,5 *. Half puntje afgetrokken voor bovengenoemde punten.

Eind vorig jaar schreef ik nog over The Levelling (2016). Deze in Nederland jammerlijk ondergewaardeerde film viel onder meer op door de ruwe, ongepolijste setting. Personages komen nader tot elkaar in de modder van het Britse platteland, in kille vertrekken waar de gure wind vrij spel heeft. Ook in God’s Own Country speelt de natuur een sleutelrol. Het lege bestaan van boerenzoon Johnny (Josh O’Connor) krijgt een ingrijpende impuls als een Roemeense arbeidsmigrant (Alec Secareanu) de gelederen van het veebedrijf komt versterken.

Debuterend full feature-regisseur Francis Lee presenteert de homoseksualiteit van Johnny vanaf de eerste minuut als een gegeven. God’s Own Country heeft op dat vlak weinig van doen met films als Brokeback Mountain en (recentelijk) Call me by Your Name, waarin de zoektocht naar een definitieve identiteit botst met een tragisch huwelijk of een onschuldige kalverliefde. Al voor de komst van Gheorge wisselt Johnny zijn dagelijkse werkroutines af met rauwe tussendoortjes als veredelde gigolo. Met drank verdrukt en verdooft hij ieder gevoel, terwijl zijn ouders uiteraard in het ongewisse blijven. De conservatieve waarden die zij in harmonie met de buurtbewoners aanhangen worden vooral gecommuniceerd via alleszeggende blikken.

De rijkdom van God’s Own Country zit hem met name in de manier waarop Francis Lee de psychologische ontwikkeling van zijn personages uitwerkt. Johnny’s dominante instinct wordt genadeloos ontwapend door zijn zelfbewuste tegenspeler. Lee begrijpt dat je de kwetsbaarheid die dat naar boven brengt nauwelijks in woorden kunt uitdrukken. Daarom zit de camera de personages vrijwel altijd dicht op de huid, ook als de beelden daar rauwer en (gevoelsmatig misschien) minder esthetisch van worden.

Het is jammer dat de plot van de film op den duur een wat voorspelbare en gestuurde loop neemt. Algemeen geldt dat de mate van intuïtie in het acteerwerk bepalend is voor de geloofwaardigheid. Alle lof gaat dan naar de momenten waarop O’Connor en Secareanu hun dan nog prille relatie verkennen. Beide acteurs halen het allerbeste uit hun beperkte acteerervaring, en slagen er zo in dit op zichzelf conventionele liefdesdrama naar een hoger niveau te tillen.

Steden zien we in God’s Own Country geen moment. Alle personages zitten vastgeroest in tradities, patronen van eenzaamheid. Familiebanden bepalen waar je vandaan komt en waar je naartoe gaat. Of toch niet? In het mooiste shot van de film ligt de toekomst heel, héél even open.

web

Ik ben 17, en had vooraf mijn twijfels of deze film/filmtrilogie bij mij zou aanslaan. Niet omdat het genre me niet ligt, maar omdat het een jaren ´70 film is waarvan ik dacht dat ie misschien toch saai en langdradig zou zijn. Het hoge MM-gemiddelde heeft me over de streep getrokken deze te kijken; ik moest em toch eens gezien hebben.

Maar jemig, wat zat ik ernaast. The Godfather is een meesterwerk, een film waarvan ik niet verwacht dat ie momenteel nog gemaakt zou kunnen worden. Het acteerwerk is fenomenaal, het verhaal is uitermate boeiend en als het verhaal dan even wat trager verloopt, zijn er de prachtige locaties en is er de schitterende filmmuziek.

Omdat er op dit forum al genoeg mensen met superlatieven strooien, zal ik het erbij houden te zeggen dat ik deze film vast nog eens vaker zal zien. Daarnaast verheug ik me op deel 2 en 3, die nu klaarliggen.

Een klassieker die z´n hoge notering waard is. 5*

Wauw. Waar ik al overdonderd was door deel 1, ben ik dat nu des te meer door deel 2. Deze film presteert het om 200 minuten aan te laten voelen als 20 minuten. Vanaf het begin wordt je meegesleurd in een verhaal dat zowel drama-als thrillerkenmerken heeft. Wat hierin al meespeelt is het feit dat je deel 1 reeds hebt gezien, waardoor de karakters geen introductie behoeven en je meteen in het verhaal zit.

Deel 1 toonde de kijker het ´grote verhaal´; het tijdperk van de grote Don Corleone en de opkomst van diens zoon Michael.

In deel 2 wordt uitgebreid de tijd genomen om 2 andere plotlijnen te volgen: niet alleen de gebeurtenissen na deel 1, maar ook de jonge jaren van Vito Corleone worden onder de loep genomen. Een verademing, want dit maakt de trilogie nog groter en voegt zoveel aspecten toe aan het al bekende verhaal van deel 1.

Alles is weer fenomenaal: de cast ( Al Pacino, Robert Duvall, De Niro; wat een helden ), de beelden, het verhaal; ik kan geen minpunt bedenken. Lang is deze film zeker, maar zoals eerder gezegd, de ruim 3 uur voelden aan als 20 minuten. Van mij had ie nog langer mogen duren.

De diepgang die deze film met zich meebrengt zorgt ervoor dat je helemaal wordt meegezogen. Dik 5* en een plaats in mijn top 10. Ik weet niet of ik hem na 1 kijkbeurt boven deel 1 kan zetten, omdat beiden fantastisch zijn. In deel 2 was wat meer ruimte voor extra verhaallijnen en details, in deel 1 gebeurde ( mijns inziens ) het meeste. Laat ik het erop houden dat ze beiden geweldig zijn. Ben erg benieuwd naar deel 3.

EDIT: fantastisch overigens ook hoe de geschiedenis een rol speelt in deze film, als we glimpen opvangen van de Cubaanse revolutie van ´59. En in de laatste scene een Pearl Harbor-referentie.

Dit maakt ook dat het verhaal ontzettend realistisch gebracht wordt

Na het bekijken van deel 1 en 2, 2 fantastische films, die na de 1e kijkbeurt linea recta in mijn top-10 belandden, ben ik het meteen doorgegaan met het slot van de trilogie. Waar deel 1 en 2 echter voelen als 2 enorm verbonden delen, is deel 3 duidelijk aangetast door de tand des tijds. 16 jaar is lang; Keaton en Al Pacino zijn duidelijk veel ouder geworden, en sommige karakters zijn verdwenen ( Tom Hagen bijvoorbeeld ). Toch ben ik erg blij dat deze film nog gemaakt is.
Het gehele Vaticaanse complot zorgde ervoor dat de film een geheel andere sfeer had, omdat het aspect van onderlinge families die elkaar het leven zuur maken verdwenen is. Ook komt veel minder het Godfather-gedeelte naar voren ( het verrichten van diensten, wat het betekent om Don te zijn ).
Dit is duidelijk een film die dient om Pacino´s plotlijn te laten eindigen, en het verhaal een waardige afsluiter te geven.
Is dit gelukt? jazeker. Ik miste dan wel het gevoel van de eerste 2 films, de spanning was constant aanwezig en ik wist me van begin tot eind geboeid. Het acteerwerk en de filmmuziek zijn weer van wereldklasse. Garcia zet een aardige rol neer maar het is wederom Al Pacino die alle credits verdient. Een groot minpunt is wel het miscasten van Mary. Zij acteerde tam en ongeloofwaardig. Jammer.
Het laatste halfuur van de film vond ik fenomenaal. De spanning was voelbaar en werd perfect opgebouwd. Het einde van Michael´s vijanden, in de film voltrokken op hetzelfde ogenblik, viel te verwachten, gezien de gelijksoortige einden van deel 1 en 2. De schreeuw van Pacino, en het wijd opengesperde gezicht dat daaraan voorafging toen zijn dochter gedood werd, was indrukwekkend. Wat een acteerwerk.
5* zit er niet in: daarvoor miste net dat klein beetje feeling van deel 1 en 2.
Desondanks is dit een geweldige film en een waardige afsluiter van de reeks. 4,5*

Beklemmend, en één van de meest surreëel overkomende films die ik me kan heugen gezien te hebben. The Wailing is een ijzingwekkende genre-mix van ruim tweeënhalf uur, waarin religieuze thematiek op het raakvlak van Oosterse en christelijke religie de inhoudelijke spil blijkt.

Voor tere zieltjes is deze film niet gemaakt, want de meest gruwelijke beelden worden door regisseur Hong-jin Na nergens geschuwd. Het maakt dit werk bijna meer horror dan thriller, en dan is er ook nog veel drama en wat zwarte komedie in het narratief verwerkt. Helaas werkt die genremix in de praktijk niet zo; gedurende het kijken mist ik een coherent geheel, vond ik sommige stukken te traag of onnodig, en had ik vooral veel vraagtekens over de precieze richting die Na in wilde slaan.

Dat verandert richting het einde van de film, mede doordat de religieuze symboliek steeds zichtbaarder wordt, en the Wailing op zichzelf ook steeds enger en benauwender . Het is alleen jammer dat de plottwisten mij weinig deden, en die hysterie in het acteerwerk was ook niet overal even geslaagd (al vond ik dat dochtertje wel verbijsterend goed).

The Wailing intrigeerde, maar liet me ook met wat verwarring achter. Ik kom toch weer terug op dat surreële; in alle opzichten deed dit werk me aan een nachtmerrie denken, maar het was geen nachtmerrie die zou beklijven. Toen in de bioscoopzaal uitliep was ik eigenlijk alweer vergeten wat ik gedroomd had.

3*

Ik heb enorm genoten van de choreografieën en het prettige sfeertje, maar het scenario is inwisselbaar en de overacting/zeer opzichtige regie is ook een pijnpunt. Uiteindelijk net geen 3,5*, wel een redelijk prettig tussendoortje voor filmgeschiedenis.

Zie hierin zeker één van de voorgangers van Singin' in the Rain, en heeft 'die ene' scène uit the Big Lebowski hier niet ook de nodige inspiratie vandaan?

Helemaal geen onaardige Bond-film, die hier op MM heel aardig scoort ( voor een Bond-film ).
Geslaagd debuut van Brosnan, die eigenlijk direct op het niveau zit dat hij in de twee Bondfilms daarna ook haalt.
Het begint al met een geslaagde openingsscene, waarin dubbelagent Sean Bean geintroduceerd wordt. Geslaagde maskerade, waarbij Bean zogenaamd gedood wordt, maar later weer opduikt als Bond´s tegenstander. Ik vond dit oprecht een verrassing. Bean is een goed acteur en zal later nog meer naam maken in oa Game of Thrones en LOTR.
dat Bond echter van de berg afspringt en precies in het vliegtuig terechtkomt... tsja...
Het personage Simonova is mij iets te standaard, al ziet ze er zeker niet verkeerd uit.
Rondom het Russische station vinden een aantal scenes plaats met een lekker mysterieus sfeertje.
Later gaat de focus meer naar de actie, met de Tankachtervolging als absoluut hoogtepunt. Komisch en spectaculair tegelijk. Famke Janssen zet het typetje van gestoorde vrouw goed neer, als is dat typetje behoorlijk irritant. Het einde is redelijk gemakkelijk; een storend kenmerk van Bond-films is dat de badguy niet doodt als daarvoor de kans schoon is, maar in plaats daarvan zijn idealen uit de doeken doet en daar een showtje van maakt. Later gaat de schurk dan zelf wel ten onder. Dat gebeurt hier ook.
Over het algemeen genomen is GoldenEye vermakelijk, maar voorspelbaar.
deze film verveelt nergens en is zodoende misschien niet een van de beste Bondfilms, maar zeker een van de leukere.
3,5*

EDIT: de acteur die Q vertolkt in het Brosnan-tijdperk is absoluut geweldig!

Mijn aandacht was wel gewekt: een narratief concept dat het vaak prima doet bij mij en een kwaliteitscast. Toch bleek Gone Baby Gone een film waar ik (helaas) maar niet in kwam. Geen deceptie, wel een fikse teleurstelling.

Vanaf het begin was het al zoeken naar een balans tussen het misdaad-element (inclusief onnodig grof taalgebruik) en het bijbehorende drama. Die balans kwam er nooit echt. De film bleef in mijn ogen maar laveren tussen de vertraagde, op het sentiment inspelende scènes en de hardere crime-elementen. De score van Gregson-Williams sloot eigenlijk alleen bij die eerste gedeelten aan, en dat wrong nogal. Hier en daar had ik bijna het gevoel naar twee films tegelijk te kijken.

Soit, dat is één ding, Gone Baby Gone wist verder helaas ook nergens echt te boeien. Het scenario (naar het boek van Dennis Lehane) is op zichzelf prima, maar heeft verder geen verrassingen in petto. De plottwists zijn er uiteraard wel, maar voelen na de opbouw van het eerste uur wat geforceerd aan. De cast vond ik ook matig. Affleck doet het nog wel redelijk, maar Monaghan is erg vervelend, terwijl Freeman weer te weinig screentime krijgt. Harris laat daarentegen weer te veel van zich horen, waardoor je een wisselwerking krijgt tussen vlakke characters die elkaar eerder af lijken te stoten dan dat ze geloofwaardig samengaan.

Gone Baby Gone wist maar nergens de aandacht te trekken, en gaat daardoor de herinnering in als een wat kleurloos filmpje. De sfeer ontbreekt en de balans tussen misdaad en drama is zoek. In combinatie met het gebrek aan een complementaire cast genereert dat een situatie waarbinnen de dilemma's die aan de orde worden gesteld nergens goed overkomen.

2*

Weten we ook weer waar de schrijfster van The Girl on the Train haar inspiratie vandaan heeft. Alleen blijkt hier niet de dominante alfa, maar de femme fatale zelf de spil in een mysterie dat zich geleidelijk laat ontrafelen.

Nu is Gone Girl verhaaltechnisch wel een stuk intelligenter (en heb ik het boek niet gelezen), maar de crux blijft hetzelfde: de plotwendingen vallen te verwachten en worden moeilijker overgebracht dan dat ze in werkelijkheid zijn. Het maakt de film, zeker in het begin, wat saai. De poging van Fincher het narratief goed op te bouwen door Affleck en Pine tweeënhalf uur screentime te geven is nobel, maar mislukt door het matige scenario dat hij tot zijn beschikking heeft gehad.

Op acteervlak doet Affleck nog wel aardig zijn best (al valt 'ie aan het begin hopeloos door de mand; wilde 'ie, omwille van het script, overkomen als onverschillige moordenaar, dan had 'ie toch een stuk minder geforceerd moeten acteren), maar Rosamund Pike kwam niet af van het aura van ongeloofwaardigheid dat ze direct al om haar character heen had hangen. Sharon Stone (in Basic Instinct had wat Pike niet had: de echt sexy attitude om niet door de mand te vallen als een nietsontziende femme fatale. Tel daarbij op dat Pike hier en daar ook vervalt in nodeloze overacting, en je hebt het al snel wel gezien.

Ik noemde Basic Instinct niet voor niets, want de climax van de film (Pike's scène met de 'box cutter' lijkt rechtstreeks uit het script van die film afkomstig. Het komt de originaliteit ook niet ten goede. En toch kom ik op een voldoende uit...

Want Gone Girl wist me nog wel de volle speelduur te boeien, is dankzij de prima regie van Fincher niet ten onder gegaan aan het matige verhaal, en hield me ondanks haar voorspelbaarheid aan het scherm(pje) gekluisterd. En omdat de film op alle nader toegelichte categorieën een krappe of iets ruimere voldoende scoort, blijft mijn score ook nog net aan de 'goede' kant van de streep.

3*

N.B. het einde was het beste wat de film te bieden had. Uiteindelijk breekt Amy haar man volledig. Fijn om zo'n alternatief op de Disney-cliché langs te zien komen (al heeft Gone Girl daar ook weer niet direct het patent op).

Deze film kijk ik ter voorbereiding op mn eindexamen geschiedenis.

Redelijke film over de communistenjacht in Amerika in de jaren ´50.

Door het zwart-wit beeld en de continue focus op nieuwsuitzendingen en redevoeringen had ik meer het idee naar een documentaire te kijken, maar als je het onderwerp goed in ogenschouw neemt is dat misschien ook wel enigszins wat je kon verwachten.

Goede rol van Strathairn, alhoewel ik geen weet heb van de echte Murrow. Lijkt desondanks overtuigend.

Rollen van Clooney en Downey Jr. vond ik wat onbeduidend/onnodig.

Het onderwerp is boeiend, maar het is wat saai gebracht. Enkel de redevoeringen wisten echt de aandacht te trekken, maar ik had nog wel wat meer praktijk willen zien. Echte beelden van McCarthy ipv opgenomen stukken, en wat meer achtergrond over hoe de communistenjacht nu echt in zn werk ging.

Nu is deze film meer een veredelde reportage. Speelduur is dan ook gelukkig niet te lang, maar in een andere opzet had ie langer gemogen.

Ondanks alle minpunten onderhoudend, en voldoende. 3*

New York in de late uren. Geen geschikter decor was denkbaar voor Good Time, een filmische adrenalinestoot die in Cannes een staande ovatie van zes minuten kreeg. Na een misgelopen bankoverval probeert Connie Nikas (Robert Pattinson) de borgsom voor zijn zwakzinnige broertje (regisseur Benny Safdie) bijeen te sprokkelen. En dat allemaal in één nacht.

....

Als de carrière van de gebroeders Safdie nu een vlucht neemt, zal Good Time desondanks bekend staan als de film die die carrière definitief lanceerde. Onterecht is dat dan in geen geval. Dit stijlvolle, hallucinante misdaaddrama flirt opzichtig met de jaren tachtig, schuwt de controverse niet en verkiest een arthouse-wending boven het predikaat ‘actie-flick’. De makkelijke weg was de Safdies dus vreemd, en juist dát stukje durf kan de filmindustrie goed gebruiken.

Volledige recensie

Prachtige film, met name vanwege het sterke script/scenario en het goede acteerwerk. De dialogen tussen de excellerende Williams en Damon zijn om van te smullen. Cliches worden vermeden, emoties worden overgebracht. Ondersteund door prachtige instrumentale muziek van Danny Elfman en van o.a. de overleden Elliott Smith is dit een van de mooiere films die ik onlangs bekeken heb. De wat luchtigere stukken waren minder mijn ding binnen deze film, maar maken dat de film ook weer niet overdramatisch uit de verf komt. De dramastukken benaderen hier echter perfectie. 4,5*

Maar al te vaak wordt Goodfellas in één adem genoemd met The Godfather en Scarface, en niet zonder reden: op weergaloze wijze presenteert Scorsese het criminele circuit in Goodfellas als een levensstijl, een zelfverkozen lotsbestemming. Het scenario schreef de regisseur samen met Nicholas Pileggi, de misdaadjournalist die het levensverhaal van Henry Hill (Ray Liotta) vastlegde in Wiseguy (1985). Een wiseguy, ook wel een goodfella, is onderdeel van een groep, een geheel; in feite kan hij alles maken, zolang hij zijn metgezellen er maar niet bij lapt. Als jonge tiener krijgt Hill zijn eerste klusjes. Wie de cadillacs van wiseguys parkeert, maakt een goede kans later zelf een wiseguy te worden. Verzeker je van Paulies (Paul Sorvino) bescherming en de rest gaat vanzelf.

Volledige recensie

Had hier aardig wat van verwacht, vanwege de goede beoordelingen en de aantrekkelijke plotsomschrijving en filmposter. Maar helaas.. dit bleek niet mijn type film te zijn.

Een grootse cast, degelijk acteerwerk en een aardig sfeerplaatje....

Maar verder weet deze film totaal niet te boeien. Dit komt niet alleen omdat bijna alle personages mij over de top zijn, maar ook omdat de humor mijn type humor niet is, en omdat geen een plotlijn enigszins mijn interesse trok. Tel daarbij op dat het beeldformaat ( op dvd ) irriteerde, en dat het beeld op de meest vervelende momenten oversprong, en dan heb je een tekenend beeld van mijn inwendige strijd om deze film wel of niet af te kijken.

Echte rommel is dit niet, ik kan me voorstellen dat andere mensen dit wel kunnen waarderen, maar voor mij was dit 3 maal niks.

1,5*

Een sleutelmoment in Raw is een ogenschijnlijk onschuldige greep in de koelkast. De smaak van rauw vlees maakt iets los bij de eerst zo ingetogen Justine. Vanuit een evident evolutionair perspectief schetst debuterend regisseuse Julia Ducournau een vervreemdend coming-of-age-verhaal: seksuele ontluiking en de weg naar volwassenheid gaan bij Justine gepaard met het verlangen naar mensenvlees.

Op een intrigerende manier beweegt Raw zich van realisme naar surrealisme. De setting oogt in eerste instantie hyperrealistisch, om dan in het licht van Justines transformatie steeds meer absurdistisch te worden. Eenzelfde ontwikkeling wordt zichtbaar in de zusterrelatie met Alexis (Ella Rumpf), die op het moment van Justines inwijding al een tijdje diergeneeskunde studeerde. Het is jammer dat de film soms wat vluchtig voorbij gaat aan de verschillende locaties die Raw een doorgaans naargeestige sfeer meegeven. In het laatste kwartier werkt Ducournau zich ietwat gehaast naar de ontknoping toe; het idee is angstaanjagend briljant, de uitwerking wat minder.

Garance Marillier schittert als een meisje dat in de context van een ontwakend dierlijk instinct onderzoekt wat haar nog menselijk maakt. Het levert een memorabele arthouse-horrorfilm op, al liet een scala aan gemiste kansen en ongelukkige keuzes zich bij ondergetekende flink voelen.

Volledige recensie (Fv)