Opinions

Verwachtte wel het een en ander van deze film, gezien het goede gemiddelde en de goede berichten over hoe deze film er in 3D uitziet.
Een aantal verwachtingen zijn waargemaakt, maar echt onder de indruk ben ik toch niet. De beelden zijn schitterend; realistisch en geloofwaardig, maar het echte wauw-gevoel bleef uit. Waarom: het verhaal was redelijk standaard, en de belevenissen van de twee mensen in ruimtepak kwamen overwegend toch wat knullig over. In het begin bestaat er nog een zekere magie omdat je alleen de stemmen van Bullock en Clooney hoort, en hun gezichten niet goed ziet. als Clooney echter dood is, verdwijnt die magie, en alhoewel Bullock niet slecht acteert wist ze me met haar onemanshow niet te boeien. De kracht van deze film zit em in het uiterlijk, de goede regie en de goede muziek. Maar haal dat weg en er blijft niet veel over: echt geboeid was ik nooit.
Zodoende blijf ik steken op 3*. Gelukkig vloog de tijd wel voorbij, want met 80 minuten zit je al naar de aftiteling te kijken. Langer had ie ook niet moeten zijn.
Een veelbelovende film die enigszins teleurstelt.

The Great Dictator was een klassieker die ik echt nog eens moest zijn. Een uniek werk, daar het een stuk maatschappijkritiek bevat dat op een cruciaal moment werd uitgebracht. Ik heb er altijd enorm veel respect voor gehad dat Charlie Chaplin het überhaupt heeft aangedurfd deze film te maken. De verwijzingen naar landen en personen zijn immers zodanig opzichtig, dat het voor de kijker met enige historische kennis geen moeite kost te onderscheiden welke benaming aan welk reëel begrip refereert. In 1940 zal dat zeker niet anders zijn geweest...

De film was voor mij vooral een aaneenschakeling van zeer vermakelijke momenten en scherpe satire. Daarbij moet ik wel opmerken dat ik de scènes met Chaplin als Hitler/Hynkel wel stukken beter vond dan de lotgevallen van Chaplin als Joodse kapper. Het character van Hannah vond ik daarbinnen ook een beetje onnodig en weinigzeggend. Uiteraard, de Joodse kapper speelt uiteindelijk een cruciale rol, maar verder had ik liever een wat kortere film gezien, die zich met name toespitste op Hynkel.

Een tweede minpuntje, dat met name invloed heeft op de scherpte en de kracht van de film, is dat de komedie hier en daar wel echt flink over de top is. Uiteraard, het is een typische Chaplin film, en Chaplin's films gedijen op die overdreven humor. In 'Modern Times' werkt het ook uitstekend, maar bij dit onderwerp had ik toch graag net iets minder slapstick gezien. De film had dan op mij persoonlijk meer indruk gemaakt, schat ik.

Ondanks die genoemde minpunten is The Great Dictator wel een zeer sterke anti-oorlogsfilm. In de slotspeech is het toch vooral Chaplin zelf die spreekt. Prachtig einde van de film, met stip de beste scène ook. Je zou hooguit kunnen opmerken dat Chaplin het er wat dik boven oplegt, maar omdat het hier gaat om de essentie van de film vergeef ik hem dat heel snel. Überhaupt was ik hier wél enigszins geroerd door de emotie die Chaplin's performance tekent. Daarnaast wordt de tekst van deze speech op prachtige wijze gebruikt in een prachtig nummer van Paolo Nutini, Iron Sky.

Al met al een terechte klassieker en een historisch document van waarde. Als film nog niet eens zo heel bijzonder, maar wel als medium van scherpe maatschappijkritiek en als product van een zwarte bladzijde uit de geschiedenis.

3.5* (zit tegen 4* aan).

Visueel spektakel, meeslepend en boeiend. We maken kennis met Gatsby, een mysterieuze en idealistische man. Fenomenaal geacteerd door Di Caprio: zowel de afstandelijke kant ( het is moeilijk hoogte van Gatsby te krijgen ) als de hartelijke kant ( amicaliteit jegens Nick ) speelt hij goed.
De scene waarin Di Caprio zichzelf verliest tegenover Daisy´s echtgenoot is mijn persoonlijke favoriet, wat laat die man daar zien hoe goed hij is zeg.
Het verhaal was boeiend, maar toch boeide het me af en toe niet genoeg: ik werd meer getrokken door Di Caprio´s meesterlijke acteerrol en de visuele aspecten van de film dan door het werkelijke verhaal. De rol van Maguire vond ik bijvoorbeeld magertjes, alhoewel deze voor de film natuurlijk wel van belang is ( hij vertelt een groot deel van het verhaal ).
Uiteindelijk twijfel ik tussen 3,5 en 4 sterren. Ik hou het bij 3,5: zonder Di Caprio had ik deze film hoogstwaarschijnlijk stukken minder gevonden. en een dergelijke film hoort toch te draaien op meer dan een acteur.
Vermakelijk, tragisch en meeslepend ; dik 3,5*

Yimou Zhang verschiet eigenlijk al z’n kruit direct in de eerste actiesequentie. De trailer van The Great Wall deed tenminste één ding goed: niet van tevoren het precieze uiterlijk van de monsters (een soort reuzehagedissen die nog het meest doen denken aan de Wargs uit de Hobbit en LOTR-films) weggeven. Zo valt er tenminste nog iets te bewonderen in die eerste massaslag. Daarnaast was ik positief verrast door het sterke kleurgebruik (die blauwe kostuums van de vrouwelijke strijders bijvoorbeeld) en tevreden met de muzikale omlijsting (dit soort scores zijn Djawadi op het lijf geschreven).

Al vanaf het eerste moment wordt echter pijnlijk zichtbaar dat dit actievehikel zonder meer is opgebouwd uit een grote brok cgi, zonder al te veel moeite te doen nog met echte sets te experimenteren. Het is allemaal zo kunstmatig dat de setting al snel in het nadeel van de film gaat werken. Op actiegebied treedt Zhang verder in herhaling, en mag westerse held Damon een paar maal dezelfde trucjes uithalen op zijn pad naar appreciatie van oosterse zijde.

Karikaturaal en eenzijdig zijn de Chinezen zonder meer, maar ik ergerde me vooral aan het belabberde script. Vlakke, nietszeggende dialogen, pijnlijke pogingen tot humor, en wat deed Willem Dafoe daar eigenlijk?

Mijn beoordeling lag in de lijn der verwachtingen, al heb ik wel lichtpuntjes gezien die me doen verheugen op eerder werk van Zhang.

1,5*

Green Bank Pastoral is een welkome titel in de programmering van IDFA 2020. In een wereld die (door)draait op de implicaties van ‘technologische vooruitgang’ is een kunstuiting over de relatie tussen technologie en gezondheid al snel taboe. Hoe dat werkt, wordt eens te meer duidelijk in deze korte documentaire over mensen die overgevoelig zijn voor elektromagnetische frequenties (EMF).

Ergens in West-Virginia staat een enorme radiotelescoop (zie afbeelding). Deze vreemdeling in een groene omgeving is onbedoeld een walhalla geworden voor een aantal Amerikanen die extra baat hebben bij een stralingsvrije omgeving. In Green Bank Pastoral vertellen deze mensen hoe hun lichaam reageert op het stralingsbereik van alledaagse elektronische apparaten. Green Bank is een rustplaats: het wetenschappelijke experiment kan er alleen doorgang vinden als de astronomische metingen niet worden verstoord door ‘reguliere’ elektromagnetische frequenties. Deze door de overheid bevorderde locatie is daarmee de enige plek in het land waar het doodnormale gegeven van straling wettelijk aan banden is gelegd.

Er zijn relatief weinig speelfilms en documentaires over de effecten van EMF op de menselijke gezondheid. Ondergetekende herinnert zich de Nederlandse release van Ubiquity (Bregtje van der Haak, 2018) en moet daarna een bescheiden stilte laten vallen. Speelfilms als Safe (Todd Haynes, 1995, waar ik in Januari nog dit stuk over schreef) en recentelijk Éden (Ágnes Kocsis, 2020, te zien geweest op het IFFR) trekken de notie van elektrosensitiviteit breder. Beide titels voeren hoofdpersonen op die lijden onder het geïndustrialiseerde westerse milieu en niet langer kunnen leven in een toxische omgeving. Door hun lichamelijke conditie worden zij sociaal schuwer en gaan ze over tot zelfisolatie. Safe wekt uiteindelijk zelfs de suggestie dat de verkozen sociale afzondering misschien schatplichtig is aan de symptomen die de hoofdpersoon ervaart. Die laatste afweging tussen oorzaak en gevolg is kenmerkend voor de manier waarop veel mensen, wetenschappers inbegrepen, op de notie van stralingsgevoeligheid reageren.

Eén van de sprekers in Green Bank Pastoral legt uit hoe ze al talloze keren is benaderd door interviewers en filmmakers die haar uitingen publiek willen maken met een vaste voetnoot: dat er geen wetenschappelijk bewijs voor haar klachten is. Gefilmd worden hekelt ze, maar ze doet het met de gedachte dat ze anderen er misschien mee kan helpen. Het is een verademing dat er in de regiestijl van debutant Federico Urdaneta geen direct oordeel doorschijnt. Urdaneta laat zijn sprekers spreken en zijn camera draaien, hoewel dat laatste één van de bewoners van Green Bank ironisch genoeg ook even te veel lijkt te worden.

De film is een kalme, serene ervaring, mede door de cerebrale muziekkeuze, die mogelijk wel een klein risico meebrengt dat de mensen voor de camera nu juist willen mijden: dat ze gezien of weggezet worden als ‘gelovigen’ of ‘fanatici’. Eén van de sprekers zegt het opmerkelijk te vinden dat activisten stelselmatig worden neergezet als ‘nuts’ (‘gekkies’), terwijl wij in ons dagelijks bestaan toch echt allemaal met straling te maken hebben. Green Bank Pastoral is niet gemaakt om deze dame in haar gelijk te stellen, maar gaat in ieder geval respectvol met haar suggestie om. Dat is al meer dan veel anderen in discussies over EMF over hun eigen houding kunnen zeggen.

[oorspronkelijk hier gepubliceerd)

Veilig thuis voor de kerst

Green Book versterkt de pijnlijke mythe dat racisme toch vooral het product is van onwetendheid - als je (Mortensen) aan den lijve ondervindt wat er gaande is, weet je in de laatste akte uiteindelijk wel beter. Met zo'n behandeling van een thema dat nog steeds zo sterk om zich heen slaat verdien je een Oscar voor passiviteit en kortzichtigheid. Werkelijk onuitstaanbaar is de [volgens mij reeds veelbesproken] scène bij het weiland.

Ali's eclectische rol krijgt een wrange nasmaak zodra blijkt dat zijn uitzonderingspositie met name dient om een sluimerend white saviour-complex te voeden.

Een film gemaakt voor het comfort van witte mensen als ik. En dat stak. Want Farrelly is met vlag en wimpel in zijn opzet geslaagd, zo bleek in een volle filmhuiszaal vanmiddag en een nog wat voller zaaltje zondagavond. Spike Lee was ook allesbehalve subtiel [en ik merk dat ik sinds mijn visie afgelopen najaar toch steeds kritischer over die film ben gaan denken], maar ik krijg dan toch nog liever die schop in m'n buik.

Het begin van 'The Green Mile' deed mij een beetje denken aan de Titanic. Een persoon op leeftijd, dat door omstandigheden terug in de tijd gaat naar een cruciale periode in zijn/haar leven.

Wat volgde was een bizarre film. Ontroerend verhaal met een diep treurige ondertoon, dat van begin tot eind wist te boeien.

Geweldige cast onder aanvoering van Tom Hanks. Werkelijk iedere acteur/actrice vond ik in deze film op zijn plaats. Het bovennatuurlijke aspect van de film kon ik lastig thuisbrengen, daar zou ik dan nog sceptisch over kunnen zijn. De boodschap die er echter in verborgen zit straalt iets krachtigs uit. Zeer bijzondere film die me met een gevoel van verbazing achterlaat. Puur dat stukje wat ik niet kan verklaren maakt dat ik niet de volle punten geef. 4,5*

Zojuist gezien in IMAX en 3D.

Na een heerlijke trailer bracht deze film ongeveer wat ik verwacht had, maar niet het beetje extra waarop ik gehoopt had. Goede beoordelingen hier op MM. Terecht, maar de beste Marvel vind ik dit toch zeker niet.

In de eerste plaats omdat een echte held toch ontbreekt. Star-Lord is vermakelijk, maar mist de attitude van Hemsworth of, al helemaal, Robert Downey Jr.

Daarnaast omdat het verhaal toch flinterdun is. Niet alles aan de plotlijn is even logisch, met tamelijk inspiratieloze badguys en een oninteressant doel ( die hele bol en alles wat ermee te maken heeft vind ik tot het minder interessante gedeelte van de film behoren ).

De hele wereld van Guardians is wel weer schit-te-rend weergegeven in ImAx en 3D. Wat ziet dat er mooi uit zeg.

De actiescenes zijn degelijk, maar het is toch echt de humor die het ´em doet in deze Marvel.

Guardians of the Galaxy is geslaagd vanwege de geweldige humor die de personages Rocket en Groot met zich meebrengen.

Met name Groot is briljant, met de enige zin die hij kan uitspreken ( die hij dan ook op de meest briljante momenten hanteert ) .

De walkman van Starlord vind ik geweldig gevonden; het zorgt voor heerlijke momenten ( Hooked on a Feeling, de ´afleidingsmanoeuvre´ ) en bovenal voor een fijne soundtracks met bekende en vergeten hitjes uit het verleden. Ook de score is prima op orde.

Al met al kom ik dan toch nog op 4*, al vind ik het geheel wat overgewaardeerd.

Vermakelijk is deze Marvel echter zeker, en ik kijk met plezier uit naar het vervolg.

Trouwens, die scene na de aftiteling... ben ik daar echt voor blijven zitten?

The Guest is een heel vermakelijk filmpje, al vieren ongeloofwaardigheid en incoherentie binnen het narratief helaas hoogtij.

Het begint allemaal heel aardig: alhoewel het 'fella is not who he says he is'-gegeven vanaf minuut één duidelijk is, zit er een bepaalde spanning en suspense in de eerste scènes die later eigenlijk niet of nauwelijks wordt geëvenaard. De hoofdrolspeler vond ik goed spelen, heeft ook de uitstraling voor het type rol (deed me trouwens sterk aan een jongere versie van Damian Lewis denken). Ook de bijrol van Maika Monroe vond ik prima; over de rest van de cast heb ik het liever niet.

Helaas, ik heb het reeds genoemd, vervalt the Guest op termijn in ongeloofwaarheid. Waarom rijdt Stevens' personage zich te pletter op de auto van vaderlief? En hoe wist datzelfde personage dat vaderlief daar precies op dat moment, als laatste losse eindje, rond zou rijden? Waarom liet moederlief onze protagonist überhaupt binnen (toegegeven, daar denk je pas echt over na als zijn ware aard zich in de film onthult)? Waarom sneuvelt 'ie niet bij die belachelijke schietpartij? En waarom dat einde? Het is toch geen X-Men film? Tuurlijk, je wilt als regisseur een alternatief op een happy end bieden. Maar dit ging mij te ver, vooral omdat je als kijker gewoonweg te weinig weet om ervan overtuigd te zijn dat Stevens' personage de slotscène wel kon overleven.

Je ziet, ik plaats wat willekeurige observaties op een rijtje, niet alleen om de ongeloofwaardigheid van het script te illustreren, maar ook om het contrast aan te geven met het aangename type film dat the Guest verder is. Ze kijkt namelijk lekker weg, duurt niet te lang, en vooral het audiovisuele aspect is goed in orde. De electro-score is heerlijk gevonden, werkt goed onder de beelden, en zorgt in combinatie met het kleurgebruik ( bijvoorbeeld in de slotscène ) voor een constant acceptabele afstemming van beeld en geluid.

Narratief gezien dus een lege huls, maar audiovisueel goed, en leuk om eens gezien te hebben.
3,5*