Opinions

De hel op aarde. Hacksaw Ridge laat in de eerste minuten al niets aan de verbeelding over. Na een bloedige toonzetting werkt de eerste akte zo’n beetje alle clichés af die een Amerikaanse oorlogsfilm kan karakteriseren. Gelukkig gebeurt dat wel op zeer degelijke wijze. Met name de scènes in het militaire trainingskamp zijn zeer de moeite. Vince Vaughn laat zien dat hij gelukkig tóch wel kan acteren door een even genadeloze als geestige commandant neer te zetten. En Garfield is geloofwaardig als de jongen die onbegrip oogst bij zijn collega’s doordat hij een militaire opleiding wil doorlopen zonder ook maar een wapen aan te raken. Mede door de sterke rol van Garfield’s vader (Hugo Weaving) wordt het ook voor de niet-gelovige kijker wellicht mogelijk zich in de ideeën van deze zwaar christelijke familie in te leven, ongeacht of hij/zij het verder met die ideeën eens is.

Dat Garfield na twee dates ook nog even moet trouwen (met Teresa Palmer), en dat hij door Gibson wel heel erg wordt neergezet als een brave optimist, kan ik terugkijkend prima slikken. Want na een bij vlagen bijna zoetsappige eerste akte trekt Mel Gibson in het vervolg alle registers open. In de tweede helft van de film schetst hij een beeld van oorlog dat zo direct, zo hard en zo pakkend is, dat de heroïsche daden van Desmond Doss geen weerzin, maar diep respect oproepen. De man heeft immers echt bestaan, en gezien de korte interview-fragmenten aan het einde is de scriptschrijver dichtbij het bronmateriaal gebleven.

Het zijn niet die heroïsche daden die Hacksaw Ridge goed maken. Nee, daarvoor slijpen de negatieve trekjes van Gibson toch nog te veel in deze film door. Tegenover het heldendom van Doss staat immers nog altijd een ondermaatse karakterisering van de Japanners, die overkomen als hersenloze zelfmoordterroristen (en dat ook al waren in We Were Soldiers, een beroerde oorlogsfilm waarin Gibson de hoofdrol vertolkt). Maar de cameravoering bewaart overzicht op een slagveld waarin het overzicht eigenlijk zoek is, en de historiciteit van Garfield’s personage en het weinig gedoseerde geweld geven je toch het idee dat deze weergave van de oorlog niet al te ver afstaat van de barre realiteit.

Het visuele geweld en het sterke sound design (los van de over-epische score) maken Hacksaw Ridge tot een bioscooptip. Deze oorlogsbiografie behoort tot de sterkere werken van 2016, maar hoeft de Oscar voor beste film van mij niet te winnen. Dat Gibson weer eens positief in het nieuws komt is wat mij betreft een veel waardevoller gegeven.

4*

Dit construct is samengesteld uit mijn uitgebreide review

Afgelopen donderdag gezien op de premièredag. Hail Caesar! is bij tijd en wijlen lekker scherp, kent een aantal komische momenten en heeft precies de juiste namen op het affiche staan. Desondanks is dit bij lange na niet de klapper geworden waarop menig filmliefhebber wellicht gehoopt had. Deze relatief korte film van de Coen Brothers liet me toch met een redelijk leeg gevoel zitten; ze was vermakelijk, maar nergens écht verrassend. Het nadeel van een sterrencast is dat ze gedeeltelijk op de automatische piloot kan acteren. Dit gold bij Hail, Caesar! zeker, met name Johansson en Clooney kunnen toch stukken beter (en de rol van Jonah Hill beperkte zich tot wat in de trailer reeds weggegeven was). Hulde wel voor de wijze waarop het Hollywood van de jaren '50 is neergezet, met de zeer diverse filmsets en een studiofixer (Josh Brolin) die de pers tevreden houdt en de nodige schandaaltjes middels een 24-hour job in de doofpot laat verdwijnen. Tevens hulde voor de prachtige scene tussen Fiennes en Ehrenreich, de even zo geniale scene met de diverse geestelijken, als ook voor de wijze waarop met de historische context (lees: prachtige communistische samenzwering) gespeeld wordt.
De Coen Brothers hebben met Hail, Caesar! een degelijke film afgeleverd. Desondanks zal deze t.o.v. andere werken waarschijnlijk toch sneller vergeten worden. Daarvoor miste dit werk toch net even iets extra's, en de kritieken in de verschillende media waren ook niet mals.
Van mijn hand een afgewogen 3,5*

Kleine 3,5*, vanwege de heerlijke soundtrack en het ultieme feel-good gehalte. Verhaal is dunnetjes, veelal over de top, maar bij deze film maakt dat niet uit. Nergens doet Hairspray een poging echt serieus over te komen, en dat is prima. Desondanks zet de film namelijk nog steeds wél een goede indruk neer van de sixties waarbij de rassenproblematiek op een verfrissende, losse wijze in het verhaal verweven is. Personages zijn niet memorabel maar wel leuk, en als liefhebber van het musical-genre kan ik de overdreven zoetigheid goed verteren. 3,5* dus.

Het zegt wel wat dat ik tijdens het kijken van deze cult-horrorclassic vooral aan het genieten was van de score en het camerawerk. Die twee elementen van Halloween benaderden namelijk perfectie, maar daarbuiten vond ik er gewoon niet al te veel aan.

Ik was gewoonweg te snel uitgekeken op de methode van Myers (constant ergens staan, zwaar ademen, langsrijden, stoppen en weer doorrijden, en ohja, af en toe ook nog toeslaan). Opzich natuurlijk een uitstekende psycho killer door zijn voorkomen, maar het gemis van een (uitgebreid) uitgewerkte achtergrond zorgt ervoor dat hij nooit echt weet te intrigeren. Wat ook niet meewerkt is dat hij aan het einde nogal te kakken wordt gezet, met die drie vermoeiende herrijzenissen eer de film eens afgelopen is. Verder wordt Myers wel erg gemakkelijk afgetroefd. Met de suspense is het niet al te best gesteld, daar de enige echte spanning door de score in het leven wordt geroepen. Daarnaast zijn de drie vrouwen die de hoofdrollen van het 'slachtofferkamp' spelen erg vervelend, en acteren ze ook behoorlijk beroerd. Myers scoort dan de enige voldoende daar, aangezien ik de politiecommissaris ook graag geschrapt had gezien.

Halloween is een film die te veel draait op herhaling, muziek en camerawerk, qua verhaal te simplistisch is, spanning mist en naar beneden wordt getrokken door het slechte acteerwerk.

2*

Hamburger Hill bevat een realistische weergave van een historische slag uit de Vietnamoorlog. Dit maakt de film tot een ingekaderd geheel: we volgen een stel soldaten in ( de aanloop naar ) de slag op Hamburger Hill. Alhoewel de film niet verlegen zit om actiescènes, is dit niet hetgeen waarop de nadruk ligt. De filmmakers willen een boodschap meegeven aan de kijker. Door de gele film heen zit een vraag geweven: waarom? Was het echt nodig Hamburger Hill in te nemen? Al aan het begin van de film wordt duidelijk dat de Amerikanen niet sterk staan: de meesten van hen hebben geen idee van wat hun te wachten staat. Ze hebben geen militaire ervaring: ze zijn gewoon uit hun leven weggerukt om voor het vaderland te dienen. Anderen zijn gekomen als vrijwilliger, maar waarom? Wilden ze een held worden? Iets betekenen voor hun vaderland? Velen van hen waren jong, te jong om de impact van oorlog al op hun netvlies te hebben staan. De tegenstanders zijn zwaarbewapend, ervaren, ze kennen het terrein, en ze kennen hun vijand. Zij bezitten de Ashau-vallei, en zijn niet van plan deze af te staan. De soldaten in de film lijken zich van dit werkelijke gevaar niet bewust: Vietnam zal wel een veredelde werkvakantie zijn. Uiteraard dacht vast niet iedereen er zo over, maar de algemene gedachte behelste in ieder geval een snelle overwinning, gevolgd door een glorierijke terugtocht naar huis. De realiteit is echter anders. De soldaten van Bravo-compagnie belanden in een hel, die zonder opsmuk wordt weergegeven. Een groot pluspunt dat aan het conto van de filmmakers kan worden toegeschreven: het betreft hier een ongeromantiseerde film, waarbij de acties van de soldaten beperkt gepoëtiseerd zijn. Ondanks de realistische weergave van de gebeurtenissen is de inbreng van de filmmakers wel ruimer dan dat zij enkel de film geproduceerd hebben. De politieke stellingneming van Irwin en zijn kompanen is duidelijk : gedurende de film wordt meerdere malen benadrukt hoe nutteloos de gehele onderneming eigenlijk was, reeds vanaf het begin. De onwetendheid van de soldaten, de overvloed aan groentjes, maar vooral de dialogentussen de soldaten wijzen in die richting. Wanneer Doc vraagt wat Blackjack met de heuvel wil, reageert sergeant Frantz : ´Hij wil er een parkeerplaats van maken´ Een dergelijke opmerking heeft een functie: In de hitte van de strijd, waarbij velen sneuvelen, neemt de kijker kennis van het feit dat de heuvel praktisch voor niets wordt ingenomen. Het zet je aan het denken : exact datgene dat de filmmakers willen bereiken. Zo zitten in veel dialogen diepere lagen, waarvoor een en ander aan achtergrondkennis vereist is om de boodschap te ontrafelen. Doc ( fenomenaal geacteerd door Courtney B.Vance ) symboliseert het gevoel dat de zwarten hadden in deze oorlog. Ze streden zij aan zij met de blanke soldaten, maar toch werden ze niet als hun gelijke behandeld. Waarom niet? ´They don´t take nigga´s at headquarters´

Ironie is Irwin ook niet vreemd, zo getuige de passende soundtrack van de Animals, wanneer de militairen in helikopters op weg zijn naar Ashau-vallei. We´ve Gotta Get Out of This Place, de titel van dat nummer, geeft precies aan wat velen misschien dachten, maar het tegenovergestelde gebeurde: ze begaven zich juist naar een plek waar de meesten van hen nooit levend vandaan zouden komen.

Ondanks de dialogen tussen de soldaten worden de karakters niet echt uitgediept : de karakters dragen bij aan de beeldvorming, niet aan het dramagehalte. Zo voel je als kijker minder mee met de ellende die de soldaten doormaken. Minder, maar de sympathie is niet helemaal weg. Dit komt mede door het goede, geloofwaardige acteerwerk van de cast.

Hamburger Hill is rauw, eerlijk, recht voor z´n raap. Misschien wel onderschat, omdat de politieke beeldvorming het in sommige gevallen wint van de esthetische beeldvorming. In veel andere Vietnamoorlog-films bevatten de gebeurtenissen een sterk metaforisch gehalte voor de normen en waarden van een mens, en hoe deze beïnvloed kunnen worden. Zo zien we in Apocalypse Now hoe een eerbiedwaardig militair onder invloed van zijn omgeving langzaam krankzinning wordt. In Hamburger Hill is hiervan geen sprake : Hier zien we militairen die het slachtoffer worden van een georganiseerde vijand en een gedesorganiseerd opperbevel. Misschien iets wat de kijker minder aanspreekt : mijns inziens is het juist datgene dat Hamburger Hill tot een sterke oorlogsfilm maakt.

De film spreekt over 10 donkere dagen, waarin mannen zich opofferden voor een toppunt van Amerikaans militarisme, terwijl iedere vorm van strategisch inzicht ontbrak. Een knap stuk werk. 8*/10.

Happy End is lang niet zo’n plezierige film als de titel op zichzelf doet vermoeden. Wie op voorhand bekend was met het werk van Michael Haneke (Funny Games, Amour), voelde de bui ongetwijfeld al hangen. Ironie, cynisme en zwarte humor strijden om voorrang in dit gortdroge psychologische drama.

Centraal staat de rijke familie Laurent, die om onbegrijpelijke redenen in één groot landhuis aan het nauw van Calais resideert. Vrijwel niemand kan daar echt goed overweg met de hoogbejaarde pater familiae (Jean-Louis Trintignant)*, die zijn lokale bouwbedrijf vanwege dementie heeft moeten nalaten aan zijn dochter (Isabelle Huppert). Een avondmaaltijd bij de Laurents is een oefening in ijzige stiltes en bijtende opmerkingen. Haneke lijkt er daarbij bewust op uit de aanwezige generatiekloof extra te accentueren. De dertiger Pierre (Franz Rogowski), zijn tweede echtgenote (Laura Verlinden) en zijn dochter uit het eerste huwelijk (Fantine Harduin) lijken zeker in de eerste helft van de film compleet onthecht te zijn van de oudere generatie.

Binnen zo’n compleet afstandelijke sfeer is het Hanekes herkenbare stijl die de potentie heeft je als kijker aan boord te houden. Net als in (bijvoorbeeld) Caché werkt de Oostenrijkse cineast met bewakers-en surveillancebeelden, afgewisseld met de zo karakteristieke long takes. Happy End is daarnaast ook een filmische neerslag van de veranderde maatschappij: Haneke gebruikt smartphonebeelden, YouTube-footage en social media-streams om zijn satire te actualiseren. Toch is dit daarmee lang niet zijn beste werk. Daarvoor ontbreekt op te veel momenten een stukje scherpte. De long takes missen soms hun doel, waardoor (óók bij een gebrek aan een goed narratief concept) de stijl boven inhoud-discussie onvermijdelijk boven komt drijven.

De bij uitstek onsympathieke personages zorgen ervoor dat Happy End een uiterst kille, lege film is, die enkel in haar donkere humor wat momentjes van verlichting biedt. Als de jongste telg (Harduin) van de familie haar vader confronteert met zijn hypocrisie en en passant ook nog eens zijn geheime verhouding met een oudere violiste aan het voetlicht brengt, kan een glimlach nauwelijks uitblijven. Ève is het enige eerlijke personage, zo blijkt ook in de memorabele slotsequentie. Dat die eerlijkheid in de slotsequentie niets minder dan choqueert, verrast tegen die tijd waarschijnlijk al niemand meer.

Beginnend regisseur Thom Lunshof studeert af met een short waarin ondanks het waarschijnlijk geringe budget gretig wordt ingezet op widescreen-fotografie en passende groots ademende setlocaties. Prijzenswaardig. De voice-over had mogen (eigenlijk moeten) sneuvelen in de montage om de spanning tussen vervreemding (de hoofdpersoon) en harmonie (de groep - de 'studentengemeenschap') op overtuigend visuele wijze over te kunnen brengen. Nu blijft het bij een veelbelovende opzet die pas echt tot leven komt (ik moest aan deze Poolse film denken) als de credits alweer bijna lopen. Nora El Koussour is wat mij betreft wel flink gegroeid als actrice sinds haar debuut in Layla M.

(NPO/NLZiet)

Na het zien van deel 1 toch genoeg zin gehad om te vervolgen met deel 2. Deze is niet beter dan zijn voorganger, maar ook niet heel veel minder. In deel 1 is alles nog nieuw, en word je als kijker op knappe wijze meegesleept in de wereld van Harry Potter. In deel 2 is alles al bekend, en ondanks het feit dat de film daardoor iets sneller op gang komt, is dit niet per se een pluspunt.
Het verhaal rondom de Geheime Kamer is dan weer lekker mysterieus, en heeft bij mij een streepje voor op de Philosopher´s Stone.
De kinderen zijn een jaartje ouder, maar het kinderlijke aspect is er nog duidelijk wel. Ik verwacht dat dit vanaf deel 3 wel minder wordt. Wel weer goede volwassen rollen van de bekende namen: Perkamentus, Snape en de andere docenten ( al is zijn rol beperkter dan in deel 1 ).
De muziek van Williams zet het Hogwarts-sfeertje weer perfect neer, al vond ik de muziek hier minder prominent aanwezig dan in deel 1.
Het tover-aspect blijft niet echt mijn ding. Toch is deze film voor een kinderfilm weer behoorlijk spannend en komt ie geeneens zo heel onrealistisch over ( op die vliegende auto na ).
Het laatste halfuur vond ik wel wat minder; het blijft Radcliffe die weer in zijn eentje het kwaad verslaat, ik hoop in latere films toch op meer ´grootsheid´. Ook is het weer teleurstellend hoe redelijk gemakkelijk Voldemort wordt verslagen, in een andere gedaante. Weer blijkt hij overal achter te zitten, dat is dan wel weer knap verborgen gehouden. In latere delen verwacht ik wel een Voldemort in volle glorie.
Deel 2 is weer wat te lang, en nog redelijk kinderlijk, maar desondanks vermakelijk, en hij bevat voldoende potentieel.
3,5*

Na een heerlijke openingsscene met een fantastische Ralph Fiennes als Voldemort ontrolt zich een wat langdradige 1e Hallows-film. Het is in alle opzichten duidelijk dat deze film een prelude is van part II. Gelukkig valt er toch ook genoeg te genieten; het verhaal rondom de relieken is intigrerend, en het is leuk te zien dat de 3 hoofdpersonen volle aandacht krijgen, helaas wel ten koste van de zo geliefde scenes in en rondom Zweinstein. Radcliffe blijft me wat irriteren, maar Watson is weer geweldig en Grint vind ik in de laatste 2 films wel overtuigend. Part I had gerust een halfuurtje korter gekunt, maar is afgezien daarvan een fijne film, met voldoende ruimte voor detail en plot.

4*

Genieten op en top. Kippenvel vanaf het begin, daar een serie die me vanaf het begin geboeid heeft tot een einde komt. De mobilisatie van de troepen in het begin van de film zorgt al voor een gevoel van adrealine, en als het daarna losgaat krijgt de kijker wat de rest van de serie altijd enigszins is uitgebleven: echte strijd. Ik denk ook wel dat uit sommige scenes wat meer gehaald had kunnen worden, maar daar staan een aantal indrukwekkende onthullingen uit het verleden ( dmv 'flashbacks') en prachtige scenes tegenover. Muziek van Desplat is daarbij een fijne, constante factor. Het is duidelijk dat Radcliffe, Watson en Grint gegroeid zijn, en de flashback naar ik meen deel 1 laat goed zien hoe veel jaar er overheen gegaan zijn. Het einde is mooi en bevredigend. Ik heb er dan een portie kijkplezier van 2 uur opzitten die slechts door details besmet wordt.

Voor mij is dit, samen met the Goblet of Fire, de beste HP-film.

4,5*

Waar ik na het geweldige deel 3 al wel om was voor de Harry Potter-serie, gaat deel 4 nog een stukje verder.
Dit is mijns inziens de eerste echt volledig volwassen film, waar deel 3 al een erg donkere sfeer kende.
Dit brengt, zoals verwacht, nu ook enkele liefdesverhalen met zich mee. Dit stoorde echter niet, ik vond de scenes rondom het kerstbal juist erg leuk. Zo is de jaloezie van Ron bijvoorbeeld ook een logisch gevolg van het feit dat de jongens ouder worden, waardoor barsten in een vriendschap kunnen ontstaan.
Wat vervelender is dat pas op latere leeftijd opvalt dat Radcliffe gewoon niet echt een heel goede acteur is. Toch bereikt hij nooit echt een dieptepunt, en door de spanning en het verhaal heb ik me er nooit echt aan ge-ergerd.

Want wat een heerlijke film is dit... Het WK Zwerkbal met daarna de aardig creepy-e Dooddoeners-scene, de Goblet of Fire-contest... Het zorgt voor een groots spektakel dat ik nog niet eerder heb gezien in de reeks.
Ook is het gaaf om zoveel nieuwe personages geintroduceerd te zien, waardoor het niet langer meer draait om enkel Watson, Grint en Radcliffe.
Een Watson die het overigens, wederom, fantastisch doet.
Fiennes zet een geweldige Voldemort neer, mooi dat hij in deze film eindelijk een gedaante aanneemt en zich aandient als het grote kwaad waar we de komende delen rekening mee moeten gaan houden.

De vele plotjes in deze film ( wie is er een verrader en wie niet, bijv ) zorgen voor een heerlijke spanning, aangezien ik de boeken ( nog ) niet gelezen heb.
De magische sfeer van de eerste 2 delen is inderdaad enigszins verdwenen, maar daarvoor in de plaats komt eindelijk echt spektakel. Dat is waar ik op wachtte, en ook waarom deze film door mij vele malen hoger wordt beoordeeld dan de vorige 2 delen.

Het ontbreken van de magische sfeer komt ook gedeeltelijk door het ontbreken van Williams als componist. Hij zette het Zweinstein-sfeertje perfect neer, waar de muziek nu vooral op epiek en bombasme in de actiescenes gericht is.

Topvermaak, bovengemiddeld. 4,5*

Prima. Deel 5 eindigde enorm sterk, maar kende toch ook een flink minder stuk, naar mijn mening. Zonder verder op deel 5 in te gaan, kan ik zeggen dat ik deel 6 eigenlijk over de breedte gewoon vermakelijk vind. Het is jammer dat het kleurrijke Hogwarts steeds meer verdwijnt: er wordt een duistere sfeer neergezet, die de film spannender maakt, maar niet direct leuker om naar te kijken. Toch verveelde ik me nergens, en was het genieten van begin tot eind. Ook hier gold dat de actie mij wel reuze meeviel, maar dat dit aan het einde weer helemaal goed wordt gemaakt. Wat een gaaf laatste halfuur ! Ik was met name verbluft door de acteerprestatie van Snape, incl. transformatie naar ´the dark side´.
De romantische subplotjes horen bij het tiener zijn van de hoofdpersonen, en het was dan ook leuk om naar te kijken. De duistere sfeer blijft toch de boventoon voeren. Mooie flashbacks van Tom Riddle, en ( beter dan in deel 5 ) goede muziek van Hooper.
Geweldige rol van Gambon als Perkamentus. Hij komt steeds meer op stoom, ik vond em in deze film erg goed. Echte Gandalf-lookalike trouwens.
Radcliffe was wel behoorlijk slecht, acteergerelateerd. Grint en Watson zijn stukken beter.
Een prima ´tussenfilm´, maar toch vooral de aanloop naar een ( hopelijk ) spetterend slotstuk.
4*

En dat was dan deel 5.
Na 2 fantastische HP-films, namelijk 3 en 4, temperde mijn enthousiasme toch wat in het eerste uurtje van deze film.
De scene met de Dementors is spannend, maar het is jammer dat er later niet meer op wordt ingegaan waarom deze wezens zich hier in een buitenwijk begaven. Ook Harry´s tocht naar Zweinstein is niet zo interessant als in andere delen. Daar was het wk zwerkbal in deel 4 toch een stukken betere binnenkomer.
Alhoewel de actrice die miss Omber speelt niet onaardig acteert, is ze een ware heks die voornamelijk voor irritaties zorgt. Sowieso vind ik de hele Ministerie-verhaallijn wat afleiden van waar het werkelijk om gaat, en door alle wetten ed. wordt de magische sfeer rondom Zweinstein flink ingeperkt.
Wat dan wel weer leuk is, is de poging van Harry en zijn vrienden om dan zelf maar aan de slag te gaan, en een eigen club op te richten.
Radcliffe doet het in deze film aardig op acteergebied, het is jammer dat Grint en Watson in deze film minder de ruimte krijgen om hun kwaliteiten te tonen. De diepgang van het vorige deel ontbreekt hier.
Deel 3 wint het ruim op sfeer, deel 4 op spektakel en verhaal ( the Goblet of Fire-contest ).

De muziek vind ik dan wel weer op orde, al wordt Williams´ niveau weer niet gehaald.
Maarja, waarom dan wel 4*
Welnu, omdat het laatste halfuur wel weer fenomenaal is. Vanaf het moment dat het departement in Londen betreden wordt barst het spektakel los. Wat volgt is een heerlijk duistere Isaacs, de dood van Sirius en de (her)entree van Voldemort.
Met name indrukwekkend is het duel met Perkamentus, en de wijze waarop Voldemort Harry´s geest overneemt. De verscheidene snelle flashbacks vind ik erg mooi gedaan.
Goed vs kwaad komt erg duidelijk tot uiting in deze film, en ondanks dat deze film niet over de hele breedte even boeiend is, kent ie toch een behoorlijke eindfase en blijft hierdoor echte teleurstelling achterwege.

4*

Genieten. Na de eerste twee delen, die ik redelijk vond, ben ik nu toch echt wel om.
The Prisoner of Azbakan stijgt ver boven zijn voorgangers uit, en doet verlangen naar meer.
Na een nog enigszins kinderlijke opening ( het opblazen van o zo vervelende tante ) kruipt deze film een grimmige en duistere sfeer in die de rest van de film wordt vastgehouden. Ik viind weliswaar wel dat in deel 1 en 2 al enkele duistere stukken te vinden waren, maar vanwege de hoofdrolspelers ( die daar nog betrekkelijk jonger waren ) en het meer gemoedelijke magische sfeertje kwam die duistere sfeer daar toch minder tot uiting.
Hier is het kinderlijke weg, en volgt een zeer spannende film die je van begin tot eind kan boeien.
Regisseur Cuaron is een zeer goede vervanger van Columbus: alhoewel ik niet tegen laatsgenoemde was, laat Cuaron het gebied rondom Zweinstein, de natuur en de seizoenen wel schitterend zien.
Gecombineerd met de ( wederom ) schitterende score van John Williams ( wat jammer dat dit zijn laatste film is ) zorgt dit voor een onvergetelijke kijk-en luisterervaring.

Radcliffe en Grint zijn niet mijn favoriete acteurs maar voldoen, maar Emma Watson is echt geweldig. Vooruitgegaan in volwassenheid ( in deel 1 en 2 was ze toch nog wat kinderlijk ) en zeker ook in acteerwerk. de ietwat duistere Snape blijft een personal favorite, en de opvolger van Perkamentus voldoet. Minder serieus ( minpunt ), maar dan wel weer met gevoel voor humor ( pluspunt ).

De film kent enkele fenomenale scenes. De dementors ( sowieso fascinerend ) tegen Harry, maar ook de dementor in de trein en de plotlijn rondom Breekbek..
Het reizen met de tijdschakelaar is ook fantastisch gevonden, geweldig hoe je Harry En Hermelien gebeurtenissen ziet beinvloeden en getuige ziet zijn van hun eigen verleden eerder uit de film.

Ja, ik heb enorm genoten. Op naar het 4e deel!

4,5*

Ik wilde deze films toch eens een kans geven. Mijn gehele jeugd de boot afgehouden, omdat het hele verhaal me niet zo aanstond: het tovergedeelte is niet echt iets wat me aantrekt, en ik ben dan ook nooit aan de boeken begonnen. Dit is toch misschien wel de populairste jeugdserie ( als het op de boeken aankomt ) en ik kan het toch niet laten dit eens gezien te hebben.

En het moet gezegd worden, dit eerste deel is niet onaardig.

De gehele film hult zich in een mystiek sfeertje, dat volgehouden wordt tot het einde, en ervoor zorgt dat je als kijker het verhaal wordt ingetrokken.

Het toveren is, zoals verwacht, niet echt mijn ding; het meeste komt gewoon veel te onrealistisch over, ook al is de film goed gemaakt.

Alle fabeldieren en toverspreuken vind ik dan ook minder interessant.

Het ´toverschaak´ en ´zwerkbal´ is dan wel weer leuk bedacht.

Dat is nog eens iets anders dan baseball...

Alhoewel de film mij te lang duurde, kon ik mijn aandacht er wel bijhouden. Dit 1e deel is nog kinderlijk, met name vanwege de leeftijden van de hoofdrolspelers. Daar staat echter tegenover dat de spanning er aardig inzit, en dat de kinderen niet gespaard worden door de duistere krachten.

Een kinderfilm, maar niet echt kinderlijk.

Grint, Watson en Radcliffe spelen nu al naar behoren, en alle bijrollen zijn ook goed ( Sneep, Perkamentus, Hagrid etc ).

Kijk ernaar uit de kids te zien opgroeien, Watson is niet verkeerd op latere leeftijd

De muziek van John Williams is enorm sterk, en verhoogt de spanning op veel momenten. Heerlijke mysterieuze score.

Vermakelijk, terwijl het niet geheel mijn ding is. 3,5*

Dit was me toch een goede meevaller. De recensies waren vernietigend hier en daar, en ik was ook niet direct enorm happig op deze nieuwe Tarantino. Toch ben ik gegaan, en gelukkig heb ik daar geen spijt van gekregen. Waar ik hier veel kritieken lees op het trage eerste uur, gaat het bij mij juist 'the other way round'. Wat heb ik genoten van de schitterende sneeuwlandschappen, de prachtige muziek en de geweldige eerste dialogen van deze film. Geweldige casting, waardoor ik aan het scherm gekluisterd zat en woord na woord aandachtig volgde. We zien een onderverdeling in chapters (die was vast al gemaakt voor de theaterproductie), waarbij de eerste drie(volgens mij) chapters op mijn absolute goedkeuring konden rekenen. Ook wanneer de heren bij de hut arriveren is het nog steeds genieten geblazen. De dialogen zijn hier in het eerste gedeelte wederom van hoog niveau. Fantastisch hoe het mystery-aspect in eerste instantie uitpakt:

Een Agatha Christie-moordplot verpakt in een Tarantino, ga er maar aanstaan.

Dan gaat het echter mis. De 'cocksucker'-scene van Samuel L.Jackson was mij al iets te veel van het goede, maar daarna vervalt ook deze Tarantino helaas in een opvolging van onnodig excessief geweld. De spanning van het mysterie is weg, de dialogen dalen tevens in niveau. 'Waarom ga je dan naar een Tarantino, je weet immers dat dit eraan komt?' een terechte vraag. Om de simpele reden dat ik de dialogen, het acteerwerk en het visuele aspect ook erg zwaar vind wegen. Alle drie deze aspecten zijn van waanzinnig niveau wat mij betreft. Helaas heeft the Hateful Eight dus ook datgene wat me bij Django ook een nare nasmaak gaf. Het excessieve geweld dat wat mij betreft niet nodig is. De grofheid waarmee dat zich voltrekt. Het over de top-gehalte dat daarmee gepaard gaat. En, helaas, zodoende dus ook een onbevredigend einde. Dat deze film letterlijk haat predikt gaat mij te ver, daarvan hebben we al genoeg op deze aardkloot. Tuurlijk is dat typisch Tarantino, maar het is wat mij betreft zonde als je kijkt naar de verdere potentie van deze film.

Dit betekent echter niet dat ik, 'zodra het schieten begon', afhaakte. Ik vond het heel aardig hoe een hoofdstuk gewijd werd aan het verhalen van het plot van eerder die morgen, en hoe zodoende een en ander nader verklaard en uitgewerkt werd. Ook ging de film wat mij betreft nooit helemaal de mist in. Zo bleef Jason Leigh tot het laatste moment fantastisch acteren, en had Samuel L.Jackson ook een aantal geweldige momenten. Dit geldt eigenlijk wel voor de gehele cast. Niemand viel echt uit de toon, of het moet Tatum betreffen. Zijn rol was echter qua screentime zodanig beperkt dat het me niet irriteerde dat hij niet echt tussen de andere heren (en dame paste).

Een goede film dus, waar ik echt pas in een later stadium op afknapte. Genoeg moois om deze Tarantino toch bekeken te hebben. En de lengte: geen enkel probleem. Ik houd enorm van films die de tijd nemen. Als het me dan maar boeit. Gelukkig was dat hier, juist in het trage stuk, zeker het geval. 4*

Als fan van Sigur Ros had ik deze muziekdocumentaire al een tijdje op de korrel. Ik ken weinig muziek die zich zo duidelijk identificeert met een land; de rust van de Ijslandse natuur laat zich weerspiegelen in de haast unheimliche, compleet onverstaanbare zang van Jonsi, terwijl de spaarzame instrumentale uitbarstingen (zoals op de afsluiter van het briljante Untitled-album) terug te voeren zijn op de stille slapers van dit prachtige land (de vulkanen, de geisers).

Toegegeven, puur als muziek-docu is dit een standaardproduct, waarin geen ruimte is voor grote verrassingen. Hier was dat voor mij echter ook niet zo nodig. De muziek is prachtig, de natuurbeelden maken het plaatje compleet (al is de montage niet altijd even geslaagd). Mooi te zien hoe deze band iets terugdoet voor de Ijslandse bevolking, en daar eigenlijk zelf nog het meest van geniet. De sterke performances on stage daargelaten vind ik Sigur Ros misschien wel op haar best als de band de natuur ingaat en in een akoestische setting een verstillend mooi nummer speelt.

De bandleden zijn down to earth en simpel; ze gaan zitten en beginnen te spelen. Maar ze voelen de muziek en begrijpen elkaar. Is dat niet precies hoe muziek mag (en misschien wel moet) zijn?

4*

Slapend treft hij haar aan. Een mysterieuze vreemdelinge, liggend op de glacerende aardbodem die de filmtitel betekenis geeft. Lucas (Lucas Schell) neemt de jonge Alejandra (Ailín Salas) mee naar het kleine plattelandsdorpje even verderop. Het leven van alledag gaat door, maar langzaamaan brengen kleine wonderen de geïsoleerde boerengemeenschap in beroering. Een onderhuidse, nauwelijks grijpbare metafysische dimensie overspant een plaats waar mens en natuur hebben stilgestaan.

Volledige recensie

Hell or High Water is eigenlijk een prima film, maar tegelijk ook het type werk dat de middelmaat nergens echt ontstijgt. De prachtige beelden van de uitgestrekte Amerikaanse wegen, de aankleding van de dode plattelandsstadjes en de heerlijke country-soundtrack van Nick Cave en Warren Ellis beklijven, maar het verhaal is wat braaf in de uitwerking. Met name de onderhuidse kritiek op het decadente banksysteem had best wat scherper naar voren mogen komen.

Nu laveert de film te veel op een combinatie van geforceerd overkomend drama en zwarte humor. Het gaat ten koste van de diepgang. Foster en Pine doen het uitstekend, maar het beetje extra wat hun rollen memorabel had gemaakt miste ik. De typecasting van MacKenzie komt tot uiting in de wijze waarop de verhaallijnen van beide characters in de film tot een einde komen. Die eindes sluiten immers precies aan bij wat je, op basis van hun type personages, voor ontwikkelingen zou verwachten. Daarnaast heb je Jeff Bridges, wiens humor in het begin nog wel leuk is, maar later leidt tot nodeloze overacting.

Het is het allemaal nét niet: waar het scenario voor de film mijn goedkeuring nog wel verdient, is de uitwerking net iets te gewoontjes. Hell or High Water kijkt lekker weg, maar zal me niet lang bijblijven. 3*

Op 22 maart 2016 schokte een reeks aanslagen de Belgische hoofdstad Brussel. Met Hellhole kruipt de Vlaamse filmmaker Bas Devos in het collectief bewustzijn van een maatschappij die niet weet of ze nog eens door een catastrofe getroffen zal worden.

(...)

De absolute meerwaarde van Hellhole zit hem uiteindelijk vooral in zijn aanspraak op een groter verhaal, dat vooral via subtiele verwijzingen (bijvoorbeeld naar de transcontinentale vluchtelingenstroom) verteld wordt. Niet toevallig werkt één van de mensen in de film, Alba (Alba Rohrwacher, de zus van de Italiaanse regisseuse Alice Rohrwacher), als tolk voor het Europees Parlement. Hellhole mag zich op die manier misschien in Brussel afspelen en ook wel degelijk over Brussel gaan, de onderbuik van de film gaat heel Europa aan.

uitgebreide recensie

Geef Dwayne Johnson een knots en een leeuwenhuid en zet hem op een filmset, en je hebt de ideale Hercules te pakken. Ik zal de eerste zijn die erkent dat Johnson niet de beste acteur is, en dat zijn dialogen de inhoud van een gemiddeld whatsapp-bericht nauwelijks evenaren, maar hier doet hij wat hij moet doen; z'n spierbundels tonen en erop los slaan.

Hercules voldoet daarom ook prima; Johnson's nachtmerries en daaraan gelieerde dialogen wisten me niet echt te boeien, maar de actie vond ik toch echt fenomenaal. De twee 'veldslagen' zijn heerlijk kijkplezier, en ook de eindscenes vond ik prima. Gelukkig kreeg Johnson met McShane en Sewell hulp van 2 karakters die het er acterend beter vanaf brachten, en ook de 2 dames in de hoofdcast voegden mijns inziens wat toe. Voeg daar een heerlijke prominente, bombastische soundtrack aan toe en een aantal komische aspecten ( zoals die idioot die op de schildmuur inrent, en McShane's bijna-dood ervaringen) aan toe, en je hebt een uiterst geslaagde actiefilm te pakken. Ook vond ik het pluspunt dat we hier een ander verhaal van Hercules te zien kregen dan dat van de 12 werken, wat in deze film maar zijdelings naar voren komt.

Eenvoudig, clichematig en soms wat voorspelbaar, maar uitermate doeltreffend.

4*

In het openingsshot van Hereditary zien we een verfijnde miniatuur van een groot landhuis. Het interieur beheerst de bewoners; levenloze vormpjes die verdwijnen in een groter geheel. Tot de camera langzaam inzoomt. We onze blik verleggen naar één van die vele kamers. En het levenloze tot leven komt.

Miniaturen als replica’s van de werkelijkheid, angstbeelden waarin je verdwalen kunt. Voorafschaduwingen van (of terugblikken op?) een nare familiegeschiedenis. Al snel schijnt één waarheid door: de bewoners zijn pionnen in een transcendent schaakspel. Veel keuze hebben ze ook niet. Zoals de filmtitel al insinueert liggen de wortels van het kwaad in het verleden. Zoveel wordt al zichtbaar op de katalyserende begrafenis van de mater familias. In de hoek van de rouwkamer kijkt een ongenode gast breed grijnzend toe. Het einde is slechts het begin.

volledige recensie

Zo'n beetje de laatste film die ik voor zou schotelen aan liefhebbers van duiding en uitleg. De referenties naar de literatuurgeschiedenis zijn expliciet, maar Marnier rekt hier de boel nog verder op door meer met sfeer en tijdsgeest te werken dan met plotlogica (als je daar überhaupt al van kunt spreken). Het gros van de scènes is ambigu en laat je denken/werken. Zo'n soort film verdeelt publieken in velden: ben je gefrustreerd, gefascineerd of begeef je je ergens daar tussenin? Zelf zag ik ondanks de vele vragen allesbehalve willekeur, en dus ben ik blij dat ik dit meer suggestieve broertje van L'Atelier ('17) een kans gegeven heb.

Avonturenfilm over een Amerikaanse cowboy (Viggo Mortensen), die op uitnodiging deelneemt aan een paardenrace over lange afstand in de Arabische woestijn. Bij die bescheiden premisse blijft het niet: zo haalt regisseur Joe Johnston er een geschiedenisles bij (de slag bij Little Bighorn), en passeren talloze zijplotjes de revue (inclusief de haast verplichte romances). Het is jammer dat in de karakterschetsen stereotypering troef is. Oost en West staan zonder uitzondering met elkaar in contrast. Dat blijkt zowel uit het script als uit het costume design.

Gelukkig valt er visueel enorm veel te genieten. Dit is zo’n film die ik graag op het grote doek had gezien; de cinematografie is prachtig en het camerawerk is van hoog niveau. Dieren nemen een belangrijke rol in Hidalgo (en dan heb ik het niet alleen over paarden), en de manier waarop ze in beeld zijn gebracht zorgt voor de nodige extra waardering.

Nog steeds gaat Hidalgo gebukt onder de vlakke personages en het tamelijk conventionele scenario. Maar een redelijk ruime voldoende zit er door de mooie beelden wel in.

3*

Uiteraard staat de historische basis ferm. Net als in Loving wordt het pijnpunt rassendiscriminatie van stal gehaald, hier in combinatie met een vleugje feminisme, de ruimtewedloop en een dosis NASAtionalisme. De drie dames spelen uitstekend, zijn uiterst sympathiek en het lijdt geen twijfel dat respect en aandacht voor dit thema op zijn plaats is. Toch voelde Hidden Figures meer aan als een manifest dan als een film. Inbegrepen zijn hysterische renpartijen, even historische muziekkeuzes, moreel (in)correcte karikaturen (Costner en hulpje) en de gebruikelijke bus-en toiletprecedenten. Nee, dit is geen poging de misselijkmakende historische realiteit van toen te nuanceren, maar forceer te veel en je statement komt minder goed over. Bij mij tenminste, ik begrijp dat dit doorgaans wel een crowdpleaser zal zijn. Slecht wordt het gelukkig nergens, zowel filmtechnisch niet als scriptsgewijs. Ik had wel meer willen zien van Spencer en Monae, onder dit drietal de uitblinkers in mijn optiek. 2.5*

De Amerikaanse cineast Terrence Malick geeft zijn oeuvre nieuw gewicht met het monumentale A Hidden Life. Het ethische dilemma in het hart van de vertelling overspant eeuwen.

(...)

A Hidden Life is [zo] verankerd in de menselijke geschiedenis, maar onttrekt zich er tegelijkertijd aan. Franz was een onbekende held, zoals er velen zijn. De geschiedenis werd zonder hem geschreven, zijn graf werd nooit een pelgrimsoord. Een film werd het monument van zijn verborgen leven.

Uitgebreide recensie (CINE)

Hier Ben Ik zoekt welbewust de spanning tussen (of juist de samenkomst van?) religie en maatschappelijk bestaan op. De kerkdienst op zondag dient zich hier vrij letterlijk aan als een rustsessie, een uitvlucht van de dagelijkse beslommeringen. De kerkgangers, en zeker ook de dominee, beseffen dat de prestatiemaatschappij hen net zo goed in beslag neemt als ieder ander mens. Aan de hand van Bijbelteksten en onderlinge gesprekken proberen zij op een praktische manier nieuwe invulling aan hun dagelijks leven te geven. Religie wordt een venster waardoor de werkelijkheid gezien kan worden, in plaats van een hulpmiddel om uit die werkelijkheid te ontsnappen.

Gehele recensie Hier Ben Ik

Verder lezen

De Japanse Mikaso (Ayame Misaki) verzorgt audiodescripties bij films. Haar rustige vertelstem gunt blinden en slechtzienden een perspectief dat ze normaal gezien missen. In een ideale wereld voelen ook zij nu de ‘radiance’; de glans van het licht, en zo de film zelf.

In één van de sleutelscènes wordt Mikaso echter bekritiseerd om de inhoud van haar beschrijvingen. De blinde luisteraars spreken hun bedenkingen kalm uit, maar juist daardoor hebben de woorden extra kracht. Kun je het ooit goed doen als je altijd te weinig óf te veel vertelt? Te veel, zegt een dame, want de woorden zijn te sturend. Ze voorkomen dat een luisteraar kan voelen waar de film in essentie over gaat: de pijnlijke schoonheid van vergankelijkheid. Te weinig, zegt Masaya, want de ruimtes van de filmwereld zijn geen vanzelfsprekendheden. Misako keek meerdere keren, omdat ze dat kón doen; ze verkende de hoeken van de frames, maar hield de details voor zichzelf.

Radiance is een film van reflectie. Reflectie op film, fotografie: op het spelen met licht en het zijn van licht. Masaya’s leven bestond uit beelden, tot die beelden vervaagden en het licht voor altijd donker werd. Treffend is een moment in de eerste akte: vroeg in de ochtend komt Masaya erachter dat het écht geen nacht meer is. Het moet hem gezegd worden, anders was het nooit morgen geworden.

Wie niet ziet, moet wel voelen. Maar wie ooit zag, zal die overgang moeilijker maken. De cynische houding van Masaya moet in dat verband worden bezien. Ineens is er bemiddeling nodig. Weg zelfstandigheid. Worstelend met de acceptatie van zijn gevoelens wordt hij gedwongen een wereld te verlaten: een wereld van beelden die zonder woorden kunnen.

Ondertussen heeft ook Mikaso iets af te leggen: het complex van de kunstenaar. Tijdens een kort interview vertelt de enigmatische regisseur van de film haar dat het einde niet per se hoopvol is. Het gaat precies over het thema dat de luisteraar ook al aanstipte: de pijnlijke schoonheid van vergankelijkheid. ”Niets is zo mooi als dat wat voor je ogen verdwijnt”, is de zin die nét iets te vaak voorbij komt.

Mikaso gaat resoluut in tegen de woorden van de regisseur. Om haar werk goed te kunnen doen heeft ze altijd iets hoopvols nodig, zegt ze stellig. Daarmee miskent ze dat film niet vraagt om betekenis, maar om empathie. Als die empathie er is komt de betekenis vanzelf. De luisteraar had geen idee wat de kunstenaar over zijn kunstwerk had gezegd. Maar ze voelde, en door dat gevoel kon ze automatisch begrijpen. Alles zit zo in die ene scène: Masaya wordt geconfronteerd met zijn angst, Misako met haar misvatting. Naarmate de twee nader tot elkaar komen, groeien ze ook naar verandering toe. Tót de slotscène een bevredigende catharsis biedt.

Kawase vertelt haar verhaal altijd op meerdere niveaus: ze laat de personages op zichzelf reflecteren, maar diezelfde personages zijn ook weer reflecties op film en fotografie. Vragen van betekenis en auteurschap komen samen in een knap minimalistische collage van levende herinneringen. Expressie gaat in Kawases filmtaal altijd boven woorden. Empathie is dus betekenis – denk niet na, maar voel.

web

totaal