Opinions

volledig

Een harde schreeuw onder water geeft uiting aan de onmacht die Kristjan (Blær Hinriksson) in Heartstone nooit écht kan uiten. Die vroege ochtendduik, zo halverwege de film, vertelt de kijker eigenlijk alles wat hij moet weten.

De rest brengt de Ijslandse regisseur Guðmundur Arnar Guðmundsson eigenlijk vooral op gevoel, en dat dan gedurende twee verstillende uren cinema. Het coming of age-perspectief krijgt een frisse en eerlijke invulling door de jonge, onervaren cast, die het geluk en de tragiek van het opgroeien treffend verbeeldt. Verliefdheid en vriendschap gaan in dit drama hand in hand met gezinsproblematiek en sociale uitsluiting. Die thematische clichés zouden in een andere film misschien gaan opspelen, maar hier is daarvan maar heel spaarzaam sprake.

”It’s not what a movie is about, it’s how it is about it”, zei de Amerikaanse filmcriticus Roger Ebert eens. Op de meest intieme momenten van deze sfeervolle karakterstudie dragen de acteurs de gevoelige essentie van de film over; zij tillen het soms middelmatige schrijfwerk naar een hoger niveau. De camera is daarbij hun grootste bondgenoot. De meest minimale emoties openbaren zich in prachtige, dicht op de huid gefilmde close-ups.

Het is de beste keuze die Guðmundsson kon maken; hij neemt de tijd om zijn personages te laten groeien, en dat betaalt zich zonder meer uit. Heartstone is één van de mooiste, meest authentieke films van het jaar.

web

Het zit er op..The Battle of the Five Armies is de afsluiter van de Hobbit-trilogie, en voert ons nog eenmaal mee naar Middle-Earth. Waar deel 2 eindigde, gaat deel 3 verder. Smaug zet koers naar Lake Town om de bewoners aldaar flink op te schrikken. Wat volgt is een fijne proloog, die de toon zet voor een film waarin geweld, spektakel en actie centraal staan. Smaug is fraai vormgegeven, en de karaktervolle stem van Benedikt Cumberbach leent zich uitstekend voor diens scenes. Na deze opening volgt een wat gestage opmars naar waar deze film eigenlijk puur om draait: de slag tussen 'de vijf legers'. Op actiegebied is aan de uiteindelijke slag niets aan te merken. De massalegers zien er feilloos uit, maar het zijn met name de een-op een gevechten die de moeite waard zijn. Dit drie kwartier durende spektakel kan wmb aansluiten in het rijtje Helm's Deep-Minas Tirith, en stelt dan ook nergens echt teleur. Wat wél matig te noemen is, betreft de matige acteerprestatie van Richard Armitage. zijn transformatie van krankzinnige geldbeluste naar allemanshelper en heldhaftige strijder verloopt tamelijk ongeloofwaardig. Aan zijn acteerwerk mankeert toch het een en ander, daar de man er niet slaagt enige emotie over te brengen. De additionele scene met Galadriel is een degelijke interpretatie van de gebeurtenissen van voor LOTR, al vond ik het weinig geloofwaardig dat Sauron zich op die manier in een keer richting Mordor wendde. Ik betwijfel ook of Tolkien een dergelijke uitleg had geapprecieërd. Het acteerwerk van de rest van de cast is naar behoren, en evenals in deel 3 van de LOTR-trilogie bevredigt het alles zo samen te zien komen. Desondanks is the Hobbit significant minder dan de LOTR; de echte magie is er wel, maar minder. The Battle of the Five Armies leunt te veel op de beslissende slag, waardoor sommige scenes daarbuiten minder goed tot hun recht komen, of enkel als opmars dienen.
Ik wil deze recensie besluiten met het prijzen van de geweldige soundtrack, incl. een fantastisch mooi slotnummer.
De volle score krijgt ie net niet, omdat de slag alleen geen 5* kan en mag opleveren. Er zijn minpunten te noemen, en wellicht wel meer dan ik na een fijne bioscoopervaring wil erkennen. Ik heb desondanks enorm genoten, en verheug mij reeds op de extended editie.
4,5*

Wauw. Briljant.

Commercieel is het ja. Een boekje van 250 blz uitrekken in 3 films is niet nodig.

Ik heb er echter gewoon geen last van gehad. 3 uur genoten, en alhoewel de oorspronkelijke LOTR van een andere planeet zijn kwam deze film in de buurt. Beter dan zijn voorganger : meer actie, nergens saai, met een stel heerlijke rollen voor Orlando Bloom, Lilly, Evans en Freeman. Adembenemende beelden, een lust voor het oog. Top-10 notering gaat volgen. 5*

In La Holandesa is het avontuur een uitweg. Gedreven door het stille verdriet van een onvervulde kinderwens trekt Maud (Rifka Lodeizen) het binnenland van Chili in. Eenmaal onderweg vindt ze wat ze tevergeefs zocht.

Al liftend ontmoet Maud haar tegenspeler (een rol van de achtjarige Cristóbal Farias). De Hollandse komt op het juiste moment: de schuchtere Messi gaat duidelijk gebukt onder het labiele gedrag van zijn almaar dronken vader. Als laatstgenoemde zijn liftster begint te betasten, neemt Mauds moederinstinct de regie over. Ze slaat van zich af, vlucht en neemt Messi met zich mee.

De Chileense jongen bloeit op onder de bescherming van de zorgzame reizigster. Duidelijk is echter dat de situatie nooit lang zal kunnen voortduren. Dit wordt nog het meest zichtbaar als Maud een voetbalshirt wegmoffelt onder haar kleding. Verlangen werkt verblindend, tot de reacties van anderen je terugbrengen in de realiteit. De consequenties van Mauds daad lijken pas door te dringen als de winkelbediende haar fel aanspreekt.

In het licht van deze scènes wekken Jonkman en haar scenariste [Daan Gielis] op knappe wijze sympathie op voor hun protagoniste. Tegenover Mauds irrationele en impulsieve acties staan altijd momenten van begrip. Vertwijfeling en verwarring worden zo getoond dat Mauds ongrijpbare obsessie niet langer om een vastomlijnd motief vraagt. Een mindere actrice was daar zeker de mist in gegaan, maar de routineuze Rifka Lodeizen (Simon, Publieke Werken, Tonio) heeft de geloofwaardigheid overwegend aan haar zijde.

Het uitgestrekte Chileense platteland komt nog het best naar voren in de prachtige slotscène. Die afsluiting heeft alles: het onthullende oog van de camera, de catharsis van het hoofdpersonage, de bevestiging van het leven als een reis zonder einde. Nooit kleurt La Holandesa echt buiten de lijntjes, maar de eenvoud van de film vraagt daar ook niet om.

web

De huidige generatie jongeren rookt en drinkt, kent geen respect en zet zich unaniem af tegen ouderlijk gezag. Althans, dat beeld overheerst de laatste decennia menig maatschappelijk debat. Ook de Vlaamse regisseuse Fien Troch (Kid) laat in haar laatste film Home niet na te tonen hoe doelloosheid en onverschilligheid hun stempel drukken op de dwalende beloftes van de toekomst.

Troch zet echter een krachtige vervolgstap, die de façades van het publieke toneel moeiteloos doorbreken. De camera’s zijn daar waar karaktervorming plaatsvindt. En dat gebeurt, zo zien we in Home, maar al te vaak binnen de bedriegende kaders van het (zorg)ouderlijk huis. Geen moment lijkt de intense registratie van Frank van den Eeden (Trochs vaste DoP) te liegen. Horizontaal gefilmde gsm-opnames, schokkerige shots in spaarzaam belichte slaapkamers; dit is de beeldtaal van de jongere generatie zélf. De beeldtaal van jongeren die alles vastleggen, maar vergeten te leven. Of wordt dat leven hen deels ontnomen?

Wie het conflict tussen John en zijn moeder (Mistral Guidotti en Els Deceukelier) gadeslaat, denkt misschien wel dat laatste. De mater familias verstrikt niet alleen zichzelf, maar ook haar zoon in een weemoedig web van eenzaamheid en obsessie. Tót dat alles leidt tot een haast surrealistische apotheose.

Kevin, John, Sammy, Lina; de jongeren die in Home figureren zijn stuk voor stuk op de vlucht. Ze vluchten in kalmeringsmiddelen, peuken en neurotische tics. In drank, ontwijkend gedrag en geweld. Trochs grootste verdienste is dat ze tragiek in het tonen van die dynamiek steevast boven schuld plaatst. Home is daarmee een ambigue weerspiegeling is van een vaak eenzijdig benaderde werkelijkheid.

Geloof het of niet, maar Home Alone is in mijn kindertijd volledig langs me heen gaan. Het moest er toch eindelijk eens van komen…

En wat blijkt, dit is inderdaad wel een vrij vermakelijk filmpje. Het huis is een leuke setting natuurlijk, en ook Kevin’s leven home alone wordt leuk uitgewerkt. Als ik mocht kiezen tussen vakantie of vrijheid wist ik het wel. Die gemaakte burgerlijkheid van Kevin’s gezin aan het begin van de film is echt zum kotzen. Jammer dan ook dat het einde gekenmerkt wordt door zo’n verzoenend toontje. Ik vond de rebellie van Kevin veel leuker, al is het wel begrijpelijk dat een film als deze zo afsluit. Het geheel kon met name op mijn goedkeuring rekenen door de gedeelten met de traps en de heerlijk geforceerde boeven-karikaturen. In het bijzonder vermakelijk is de scène met de ‘montage’ van de oude gangsterfilm. Credits tenslotte voor de rol van de oude dorpsgek, vanuit kind-perspectief is dit enorm herkenbaar (wij hadden hier ook wel zo’n lokale ‘dorpsgek’, waarvan we dachten dat ‘ie kinderen neerstak in steegjes).

Ik had niet al te hoge verwachtingen, en dat scheelde. Voldoende voor 3*.

Wie deel één vermakelijk vond (ik reken mezelf wel tot die categorie), kan ook met dit tweede Home Alone-deel prima uit de voeten. Grotendeels een herhalingsoefening, maar de veranderde setting (New York) zorgt voor pluspunten. Deze film kijkt daarnaast weer prima weg, ondanks de speeltijd van nu twee uur. De combinatie van familiesentiment en humor werkt wederom. Wel moet gezegd dat het gedeelte met de twee boeven ditmaal wel over een wat lange tijdspanne werd uitgesmeerd. Been there, done that, was het gevoel dat mij daar enigszins bekroop. Ook de geforceerde Amerikaanse kerstgedachte lag er wat dik bovenop. Toch heb ik mij uitstekend vermaakt met het tweede deel van deze franchise. Gezien de scores laat ik het restant van de serie graag links liggen.

Begin zonder voorkennis aan de derde film van de Israëlisch-Amerikaanse cineaste Alma Har’el (Bombay Beach, LoveTrue) en je zou mogelijk niet eens doorhebben dat LaBeouf niet zomaar de vader van het titelpersonage speelt. Het besef dat LaBeouf zijn vader ís, en in die hoedanigheid dus communiceert met zijn jongere zelf, kan de toon en betekenis van de film veranderen voor en door de ogen van de kijker. Honey Boy is het semi-autobiografische verslag van LaBeoufs leven: dertiger Shia heet nu Otis en Otis wordt in twee verschillende fases vertolkt door een tiener (Noah Jupe) en een twintiger (Lucas Hedges). Als scenarioschrijver en vader van Otis is LaBeouf mens en acteur ineen. Waar de realiteit stopt en de performance begint, mag Shia weten.

Volledige stuk (CINE)

Zeker in het eerste uur is Hot Fuzz een wervelend gemonteerde persiflage op het actie-komedie(sub)genre. Getimede grappen van de schrijvershanden van Wright en Pegg wisselen stuivertje met im-en expliciete verwijzingen naar, welja, zo'n beetje de gehele filmcanon. In de tweede helft begint het parodiërende in het nadeel van de film te werken. Zeker richting het einde verliest Hot Fuzz door het hoge over de top-gehalte en de ietwat slepende speelduur veel van haar scherpte. Mede daardoor net geen 4*.

Een bedrieglijk normale woonwijk in de West-Australische metropool Perth vormt het decor voor het spannende ontvoeringsdrama Hounds of Love. Beoogd slachtoffer is de jongvolwassen Vicki (Ashleigh Cummings), die privé te lijden heeft onder de scheiding van haar ouders. Als de avond valt, nadert een auto de schaars geklede en emotioneel instabiele Vicki. Achter het stuur geen pooiers of ander geteisem, maar een ogenschijnlijk vriendelijk stel. Of ze een lift nodig heeft. Het net sluit zich als Vicki toezegt.

Hounds of Love bewijst dat een simpele film slaagt bij gratie van een goede uitwerking. In dit verhaal geen grote verrassingen, maar wel enorm veel sfeer en een prima spanningsboog. In de opmaat naar de emotionele climax komen we daarnaast veel te weten over de daders. Wat beweegt hen, wie bespeelt wie? Hounds of Love is thriller en karakterstudie ineen.

De meeste indruk maakt regisseur Ben Young echter met een paar eigenzinnige keuzes. De sterke opening (slow-motion volleybal op een sportveldje) getuigt van lef, de soundtrack (Moody Blues, Joy Division, zelfs kerstmuziek) valt precies goed. Hounds of Love is een absolute aanrader.

Jacks doel openbaart zich in macabere tableaux. Kun je het kwaad ook tot kunst verheffen? En als dat al kan, welke gevolgen heeft dat voor de ‘kunstenaar’? Hij moet leven met een compilatie van verontrustende beelden, letterlijk verwerkt in het veel te zelfbewuste slotstuk van de film. Von Trier heeft zich grotendeels van zijn publiek vervreemd, omdat zijn enigma’s steeds nadrukkelijker deel zijn geworden van ‘s mans eigen branie. Tot die donkere spiegel heeft uiteindelijke alleen de maker volledige toegang.

Een laatste vraag dan nog: ontsnapt zo’n dwalende schim aan het lonkende zwarte gat dat opdoemt in zijn schaduw? De epiloog wekt de suggestie dat Von Trier het antwoord op die laatste vraag eindelijk gevonden heeft.

volledige stuk

Verder lezen

Enn (Alex Sharp) is een groot punkliefhebber. Als hij niet met z’n vrienden door de verpauperde straten van Londen toert, zingt, draait of speelt hij het liefst platen van The Ramones en The Sex Pistols. Geloof het of niet, maar deze film schiet van gang zodra een meisje uit een ander sterrenstelsel haar interesse in Enns Punk kenbaar maakt. Zen (Elle Fanning) heeft zich met haar cultgenoten verschanst in een ruim opgezet landhuis, waar de costume designers van de film zich voor de opnames danig hebben mogen uitleven.

De plot is dus niet de inzet van How to Talk to Girls at Parties. Problematisch is dat gelukkig geen moment. De volmaakte vreemdheid van de intergalactische bezoekers zorgt voor de meest hilarische taferelen, de flitsende visuals (het optreden van Enn en Zen) en de pulserende score doen het verdere werk. De invloed van een cultklassieker als Trainspotting is nooit ver weg, maar tegelijk rechtvaardigt het kortverhaal van Neil Gaiman (waarop John Cameron Mitchell zijn film baseerde) een wereld op zichzelf. Mitchell durft risico’s te nemen, en schept daardoor een wereld die net zo eigen(aardig) aanvoelt als de gemiddelde nieuwe culttitel van Edgar Wright. Ondergetekende vroeg zich tijdens het kijken regelmatig af hoeveel lol de makers en de cast wel niet gehad moeten hebben op de filmset. Veel flamboyanter en extravaganter dan How to Talk to Girls at Parties ga je ze dit jaar in ieder geval niet zo snel meer tegenkomen.

Sfeerrijke film vol droomlogica gaat aan de haal met zijn bedrieglijk simpele premisse.

De eerste tien minuten van A Land Imagined lijken de toon te zetten voor een prettige, maar doorsnee neonoir. Ambiance en plot ademen de indruk dat de gebruikelijke antiheld geleidelijk een web van wantrouwen en verraad ingetrokken gaat worden. Lok (Peter Yu) is een agent die op een landwinningsterrein in het reusachtige havengebied van Singapore informatie inwint rond de verdwijning van Wang, een Chinese gastarbeider. Niet veel later blijkt ook diens collega Ajit verdwenen. Aanknopingspunt blijkt een plaatselijk cybercafé, een in neonlicht badende verblijfplaats voor nachtbrakers. Wang is ter plaatse gezien, en de eigenaresse (Yue Guo) gedraagt zich ook nog eens als de femme fatale van dienst. Alle elementen voor een genreflick zijn aanwezig. Tot de film ineens radicaal van perspectief verandert.

volledige recensie

Eigenlijk is alleen het eerste shot al goud waard. Als de camera van Oscarwinnaar Robert Bridge Richardson het station van Parijs bereikt, is de dromerige toon van Hugo gezet. Dit is een grootse en melancholische film over herinneren en vooruit kijken. Over mensen die in vergetelheid dreigen te geraken, of net die ene tekortkoming hebben die hen ongewild of ongezien maakt. Bovenal echter is Hugo een hartverwarmende ode aan het medium film.

Laat het maar aan Scorsese over een klassieke memoire te scheppen, die Mélies, Keaton, Lang, Newmeyer/Taylor en Hitchcock met elkaar verweeft. De robot uit Metropolis (1927), het manke been uit Rear Window (1954), de klokscène uit Safety Last! (1923) en natuurlijk de memorabele rol van Kingsley als de eerste regisserende dromenvanger.

De cinematografie is schitterend, de cast excelleert. Het is leuk om Butterfield en Moretz hier jong aan het werk te zien; voor beiden geldt daarnaast dat ik ze hier zelfs beter vind dan in het gros van hun latere projecten. Natuurlijk kan gezegd worden dat het verhaal niet uitblinkt in originaliteit, maar de inbedding van filmhistorische elementen geeft Hugo net dat beetje extra. Het tekent de cinefiel Scorsese, en tegelijk mezelf; dit soort films sluit ik nu eenmaal net iets sneller in m’n hart.

Ruim 4*

Zojuist heb ik em gezien... erg genoten.

Beter dan 1 ? mwa.. Het gedeelte in de arena vond ik in deel 1 leuker en emotioneler ( de scene met de dood van Rue blijft erg ontroerend ), in deel 2 is het de opstand die de film met name in het eerste gedeelte weet te maken.
Een open einde, dat was te verwachten, het boek eindigt zo ook.
Blij met deze nieuwe regisseur, het komt de humor in de film ten goede
Sterk staaltje werk van James Newton Howard ( soundtrack )

Zeer goede verfilming van het boek, dat mag ook gezegd worden !
Naar mijn mening kun je met deze film ook veel meer wanneer je de boeken gelezen hebt

Goed. En dat verbaast mij toch wel. De kritieken waren niet mals; Mocking Jay pt.I is door diverse criticasters met de grond gelijk gemaakt. Zo zou deze film vooral een 'tussenfilm' zijn waarin vrij weinig gebeurt. Met dat eerste kan ik het onmogelijk oneens zijn, maar bij dat tweede punt wringt het toch wel. Ik heb deze film niet in de bioscoop gezien, i.t.t. de eerste twee films. Daar heb ik geen spijt van, maar echt veel minder dan de voorgaande twee delen (die ik beide met 4,5* heb beoordeeld) is Mocking Jay niet. Na twee films waarin de Hongerspelen en de Arena centraal stonden is het verhaal van Collins nu in een nieuw stadium beland: Katniss moet hét gezicht worden van de rebellen, die vanuit het 13e district de strijd tegen het Capitool aanvoeren. Waar in de eerste twee delen de Opstand sluimerde, is zij na de gebeurtenissen in Catching Fire nu definitief aangebroken. Deze film gaat over Katniss' twijfels, m.n. gevoed door Peeta's gevangenschap en duidelijke metamorfose in het Capitool. De actie is in deze film schaars tov de voorgaande twee delen, maar dat is niet per definitie een minpunt. Het hoort bij het verhaal, dat langzaam toewerkt naar een finalistische strijd met het Capitool. Het boek dat dit bij dit verhaal hoort is, met name vanuit commerciële overwegingen, in twee films gesplitst. Hierdoor is Mocking Jay Pt.I inderdaad een tussenfilm. Maar dit is mijns inziens geen nadeel. Jennifer Lawrence acteert erg goed en weet Katniss wederom uitstekend neer te zetten. Haar twijfels zijn geloofwaardig en geven de film extra karakter. Ik had iets meer moeite met Hutcherson's acteerspel; alhoewel zijn verschijning gedurende driekwart van de film louter op plasmaschermen te zien was, was ik niet erg van hem onder de indruk. In dat opzicht vond ik het einde van de film ook onnodig luguber en onbevredigend. Wat echter wél enorm tof is, is dat er door het ontbreken van een groot actiescala ruimte is voor dialogen en karakterontwikkeling. Julianne Moore en m.n. Philipp Seymour Hoffman (may he rest in peace) krijgen alle ruimte hun acteertalenten te etaleren. Daardoor is Mocking Jay Pt.I misschien saaier dan zijn voorgangers, maar vind ik hem wel meer diepgang bevatten. Enkele emotionele scenes (waaronder de 'Hanging Tree'-scene) zorgen ervoor dat deze film niet alleen spectaculair (bij vlagen) is, maar ook mooi, en vooral zorgt dat ik als kijker erg benieuwd ben naar het laatste deel.

4*

Gisteren bezien tijdens de Hunger Games-marathon. Mijn constatering is dat de franchise op hoog niveau van start gaat en daarna eigenlijk steeds ietsje minder wordt. Deel 1 vond ik erg sterk, deel 2 vond ik ook erg goed, maar net een tikkie minder; Mockingjay Pt.I is vervolgens met afstand het minste deel van de serie. Pt.II moest dat goed zien te maken; de beloofde actie kon nu toch echt niet langer uitblijven. Dit gebeurt dan ook niet, al duurt het nog steeds tot de film bijna halverwege is voordat de boel echt losbarst. Het eerste deel van de film is toch vooral bedoeld ter opbouw van de spanning, maar omdat dit in Part I al meer dan genoeg gebeurde, was ik dat op een gegeven moment toch wel beu. Wanneer Lawrence's persoonlijke missie van start gaat, en zij met haar team de hoofdstad betreedt, gaat het dan toch wel goed los. Het tweede deel van de film is daarmee ook aanzienlijk beter, én vermakelijker, dan het eerste deel. Probleem is wel dat de film kampt met een degelijk aantal onwaarschijnlijkheden en een aantal climaxen die nét iets te lang uitgesteld worden. In het eerste geval is het matige derde boek daar ook debet aan. Het acteerwerk is in vrijwel alle gevallen degelijk tot goed te noemen. Alleen Josh Hutcherson is nog steeds een miscast wat mij betreft. De verlangde happy ending wordt mijns inziens ook net iets te lang gerekt, maar toch gaat het mij niet te ver van een spectaculaire finale te spreken. Vooral de wending bij Snows aanvankelijke executie, en Snows reactie bij het doden van Coin, zijn sterk in beeld gebracht. Het niveau van deel 1 en 2 werd mijns inziens niet gehaald, maar toch heb ik mij wel aardig vermaakt bij deze afsluiter. Het blijft jammer dat de serie zo uitgemolken is door deel 3 in tweeën te knippen, en vervolgens part II ook nog in overbodig 3d te filmen. Dat op de koop toe nemend is Mockingjay Pt.II vermakelijk, maar niet memorabel.
3,5*

Adam heeft het perfecte plan: zijn huisbaas oplichten en met zijn vriendin een nieuw leven beginnen in het buitenland. Dat daar weinig van terecht komt, mag geen grote verrassing heten; Adam komt terecht in een zogeheten time loop die zijn leven compleet op z’n kop zet. Loop is thriller, sci-fi en romance tegelijk, en speelt hevig leentjebuur bij zo’n beetje iedere grote tijdreisfilm die we al kennen.

Twelve Monkeys, Back to the Future, Source Code, Looper; deze genregenoten zijn niet alleen grote inspiratiebronnen geweest voor de Hongaarse regisseur (Isti Madarász), maar verschijnen ook op weinig subtiele wijze in de mise-en-scène. Loop haalt het niveau van die films echter in de verste verte niet. Het acteerwerk (juist ook de main cast, bestaande uit Adam, zijn vriendin en de antagonist) en sound design zijn behoorlijk matig, en een dosis onzinnigheden en inconsistenties in het script halen de schwung uit het verder wel doordachte verhaal. Jammer genoeg weet Loop door de zwakke uitwerking nergens écht te intrigeren.