Opinions

Een teleurstelling. Ik had veel verwacht van deze post-apocalyptische sf-film. Een goede cast, mooie beelden. Deze beloften ( en meer ) zijn slechts deels waargemaakt.

De film kwam wat traag op gang, pas bij de vondst van Olga Kurylenko kwam er echt vaart in, maar later kwam er weer wat vertraging in. Hierdoor was ik niet de volle 2 uur geboeid en vond ik het af en toe zelfs wat saai worden. De 2 dames vond ik goed gecast, al dienen zij enkel het sterk geromantiseerde aspect van de film. Ik las ergens dat Tom Cruise op de set van Oblivion 50 is geworden; het is em niet af te zien. Lichamelijk beweegt ie nog als een jonkie, maar verder kent zijn rol in deze film eigenlijk weinig diepgang. Op die manier vond ik het gehele verhaal wat tegenvallen: onduidelijk en weinigzeggend. Gecombineerd met het gebrek aan echt fijne actie was het een redelijk lange zit. Pluspunten: deze film is een visueel sprookje en kent prachtige beelden/locaties. De soundtrack vond ik fenomenaal ( op Hans Zimmer-niveau, heerlijk ).

Fijne bijrollen voor Nikolaj Coster-Waldau ( Game of Thrones ) en good old Morgan Freeman. Laatstgenoemde heeft waarschijnlijk alleen voor de centen toegestemd, want zijn rol heeft vrij weinig inhoud, waardoor Morgans inbreng beperkt blijft.

Al met al brengt Oblivion weinig vuurwerk, en zijn de pluspunten van de film niet toereikend genoeg voor een voldoende. 2,5*

Mooi om te zien hoe een sterrencast, onder aanvoering van Clooney en Pitt, haast achteloos een film op niveau trekt. Want laten we wel wezen, het plot van de film kon bijna niet simplistischer zijn, en ook de uitwerking kent weinig verrassingen.

Voeg echter wat geslaagde humor en enkele gevestigde acteurs toe, en je hebt tóch een filmpje dat het op een rustige zaterdagavond heel goed doet. Na een wat trage, hier en daar oninteressante opbouw werkt Ocean's Eleven toe naar een eindakte waarin gelukkig wel het nodige te genieten valt. De clue op het einde bracht niet de beroering die Soderbergh misschien voor ogen had, maar doet genoeg om de kijker met een tevreden gevoel achter te laten.

Julia Roberts was heel vervelend en door de film heen stuitte ik op enkele zwakke regiekeuzes, maar los daarvan zag ik vooral een cast die het uitstekend naar haar zin had in een vermakelijke film.

Ik ga de vervolgen nog wel zien, denk ik.

3*

Na Ocean's Twelve gezien te hebben, ben ik direct maar doorgegaan met de afsluiter. Dan had ik ze toch meteen maar mooi gehad. En dat viel me zwaar.

Alles wat ik leuk vond aan deel twee, was in deel drie verdwenen. Soderbergh doet weer een poging een 'goede' film neer te zetten. Hij schetst een wat strakker verhaal, waagt een poging een coherente opbouw te genereren, en laat de flitsende editing van het tweede deel weg (al komen er aan het einde weer split screens tevoorschijn, zoals in deel één). Dat pakt, in mijn ogen, desastreus uit.

Want waar de cast in Ocean's Twelve nog vrijheid uitdroeg, en de meest onzinnige dialogen elkaar opvolgden, ademt het acteerwerk hier plichtmatigheid. Toevoeging Al Pacino oogt ongeïnteresseerd, Cassel's leuke rol uit het tweede deel is geminimaliseerd en wat de volstrekt overbodige Andy Garcia nog moet in deel drie is mij een waar raadsel. De luchtige ondertoon van deel één en twee is verloren, op wat positieve uitzonderingen na.

Nee, zo'n oerdegelijke misdaadfilm hoefde ik echt niet meer zo nodig te zien. Een sterrencast als deze biedt de mogelijkheid de boel lekker op te ruien, zoals in deel twee, en om het verhaal vooral niet te veel op de voorgrond te zetten. Dan kon immers nog wel eens pijnlijk duidelijk worden dat het Ocean's-concept, zeker na twee films, niets (meer) voorstelt.

Soderbergh lijkt Ocean's Thirteen gemaakt te hebben met het idee een kwalitatieve afsluiter van de serie neer te zetten. Ik heb me stierlijk verveeld.

1*

Gezien de scores op moviemeter en de algemene kritiek op deze sequel zou je vermoeden dat deel twee van de Oceans-trilogie fiks tegenvalt, en dat deel drie de serie vervolgens weer wat uit het slijk omhoog trekt. Mijn conclusie is eigenlijk precies andersom.

Ocean's Twelve vond ik namelijk fijn luchtig, met een script dat zichzelf verfrissend beperkt serieus neemt. Dat zorgt ervoor dat de cast plezier kan uitstralen, en steracteurs als Pitt en Clooney duidelijk genieten van hun 'tussendoortje'. Überhaupt vond ik dat de cast hier misschien wel het best in balans was van alle delen. Ten opzichte van deel één betonen Catherine Zeta Jones en vooral Vincent Cassel zich leuke toevoegingen. Julia Roberts was wél weer ouderwets vervelend, maar omdat Twelve hier en daar bijna iets weghad van een parodie, kon ik haar rol hier beter slikken dan in het meer serieuze Eleven.

Sowieso is Ocean's Eleven wel wat beter dan Twelve. Dit heeft er vooral mee te maken dat Twelve wat rommelig is. Zo luchtig het script is, zo rommelig is het scenario. Voeg hier nog een overmatig aanwezige score en onnodige trucjes in de editing aan toe, en je krijgt een audiovisueel vehikel dat iets te gemaakt en geforceerd overkomt. Het production design is wel weer aardig: het is leuk om Amsterdam langs te zien komen, en de verplaatsingen qua setting doen de film goed. Zo zit je niet, zoals in Ocean's Thirteen, twee uur naar een vermaledijd casino te kijken.

Nog best een leuk filmpje dus. Niet geloofwaardig, maar dat poogt het ook niet te zijn. Narratief een niemendalletje, maar ook daar ligt de focus niet. Ocean's Twelve draait eerder om een sterrencast die zich eens een beetje kan uitleven en plezier mag hebben. Verhip, daar zit Bruce Willis ook nog in de foyer trouwens...

2.5*

Knappe docu over een essentieel onderwerp; er zijn wat mij betreft te weinig journalistiek ingestoken documentaires over de (westerse) financiële wereld. Oeconomia laat - waarschijnlijk onbedoeld, maar toch - zien waarom. Losmann gaat gewapend met charts & graphics, een kritische houding en een flinke portie geduld op zoek naar de fundamenten van de westerse economie. Onderweg is het zuchten en volhouden geblazen. Zij die móeten weten waar ze over spreken, weten dat ineens niet meer, of weigeren te spreken, of spreken alleen onder strikte voorwaarden. Hetzelfde verhaal voor wat gefilmd mag worden en wat niet. Telefoongesprekken zijn nadien opnieuw ingesproken. Je wilt bij een documentaire over een zodanig basisch en kernachtig onderwerp normaliter niet het idee krijgen dat de sprekers niet alles vertellen, of iets te verbergen hebben. Toch ontkom je daar in mijn ogen bij het kijken niet aan, en dat is een knap gegeven; het is namelijk niet Losmann die opzichtig vist of suggestief te werk gaat, maar haar doelpubliek dat knagende vragen verder stuwt en verstevigt. De geïnterviewde vertegenwoordiger van de ECB heeft volgens mij half niet door dat zijn laatdunkende houding (''dat snappen de mensen toch niet''...''dat is te moeilijk..'' - maar vervolgens geen goede uitleg kunnen of willen voorzien) meer zegt dan een transparant exposé van twee uur onder spanningsloze omstandigheden zou doen. Voor zover kijkers dat kunnen waarnemen, blijft de regisseur in ieder contact diplomatiek en rekt ze haar kritiek niet verder dan haar persoonlijke onderzoek en de conclusies van haar gesprekken haar toelaten. Waarom stuit ze dan toch telkens op ontwijk-bureaucratie en halve antwoorden? Haar meest minachtende respondent verwoordt het treffend: ''ik zal je uitleggen waarom je vragen neerbuigend zijn''. En vervolgens: ''hier kun je een thesis over schrijven, en dan nog kun je niets veranderen''.

[Overigens hoop ik dat NPO (2/3)Doc deze film oppikt voor ná IDFA '20 - gezien via IDFA online]

Twee staafjes, het ene overduidelijk langer dan het andere. Dat ziet zelfs een meisje van een jaar of acht nog. Locatie: een basisschoolklas. Wat volgt: de juf van dienst die vraagt of de rest van de klas het eens is. Dat blijkt niet het geval. Een herhaling van zetten; nieuwe staafjes, opnieuw die vraag. Het meisje houdt zich aan haar eerdere antwoord. Tegenwicht komt wederom vanuit de klas. Het collectief tegen het individu. Poging drie. Het meisje wijst nu het korte staafje aan. Nee, wat ís, is niet. Wat het merendeel zegt dat is, dát is.

Zo werkt Ostlund in deze fragmentarische film: hij tracht zonder opsmuk te vertonen hoe mensen denken, handelen, functioneren. Door veelvuldig gebruik van zijn geliefde (dat bleek ook vandaag weer bij The Square) long takes schept de Zweedse cineast een filmkader waaraan geen ontsnappen mogelijk is. Natuurlijk en statisch in de weergave, maar soms ook weer wat gekunsteld en abrupt in de montage tussen de verschillende verhalen.

Als een film zo gehyped en geprezen wordt, wil ik er toch graag op korte termijn zelf een mening over hebben. Gisteravond dus opgezet.

Helaas vond ik Okja een redelijk teleurstellende film. Ik worstelde met name met de toon; klein, mooi gespeeld sentiment moet zich verhouden tot over de top-achtervolgingen en (veel te) expressief acteerwerk. Tilda Swinton past hier wat mij betreft gewoonweg niet, maar speelt dan nog sterk; Gyllenhaal daarentegen werkt daarentegen (zo uit m'n hoofd) voor het eerst écht op de zenuwen in een speelfilm. Naar gevalletje overacting.

Inspelen op de actualiteit is een kunst; Bong Joon-Ho doet dat zonder meer, maar bij die ene opzichtige visuele associatie (Auschwitz sloeg de balans voor mij toch negatief door. Okja is dan weer uiterst serieus, dan weer losgeslagen in haar toonaangevende wereld van excessief kapitalisme en dierenactivisme.

Credits wel voor de computeranimatie trouwens, een knappe prestatie van 'onze' Erik-Jan de Boer. Een waardeloze film is dit in veel opzichten zeker niet, maar overschat vind ik deze Okja zonder meer.

2,5*

cliche einde van een zeer retro actiefilm. Maar.. Een goede actiefilm. Genoten van heerlijke actie, waarbij weinig gecensureerd is ( het bloed vloeit rijkelijk ). Zeer goede rol van Butler, die overtuigend acteert, en ook badguys Forbes en Kang zetten hun rollen goed neer. Eeckhart als president is dan helaas wel een aanfluiting. Aardig wat onlogische zaken , en het pro- Amerikaanse komt zeker weer naar voren, maar onder alle actiefilms is dit gewoon een topper. Zeer genoten en daarom 4*

Lang essay: Het Israëlisch-Palestijnse conflict in Lemon Tree (2008) en Omar

Niet per se eng te noemen, deze 'the Omen'. Ik heb te weinig gezien van de jonge oproerkraaier, wiens gezichtsuitdrukkingen eigenlijk nog het 'engste' van de hele film zijn.

Wel wordt the Omen omvangen door een prettig naargeestige sfeer, die mede voortkomt uit het thema. Aardig om eens een film te zien over de komst van de Antichrist. Zeker ook omdat ik wel bekend ben met alle Bijbelteksten en symbolische verwijzingen die de revue passeren.

Een klassieker, deze film, maar het scenario is wel wat beperkt. Zeker in het middenstuk gaat het slepen. Daarnaast zijn de shock-elementen duidelijk pijlers van de tijd. Wat toen als revolutionair zal zijn beschouwd (een onthoofding on screen), is nu al vaker (en beter) gedaan.

Een solide voldoende.

Een échte muziekfilm. Veel singer-songwritermateriaal, dat voor de verandering eens het drama inluidt (in plaats van andersom). John Carney's debuut is qua opzet kinderlijk simplistisch, maar weet wel te raken. Dit is een film over twee mensen die leven van, voor en door muziek. En dat voel je.

Glen Hansard en Marketa Irglova zijn van zichzelf geen acteurs. In Once moeten zij het dan ook vooral hebben van hun uitstraling, muzikaliteit en van de natuurlijke wijze waarop hun relatie geleidelijk vorm krijgt. Ontroerend om te zien hoe één liedje zoveel teweeg kan brengen (Irglova achter de piano in een bijruimte van de studio). Fijn om nu eens on screen de vertolking van een van mijn meer favoriete popliedjes (Falling Slowly) te zien. Vooral Hansard blinkt uit met zijn rauwe stem, die ik al vaker hoorde op zijn popplaten die ik zo nu en dan opzet.

De speelduur had langer gemogen, en de cinematografie was wel erg kaal, maar inhoudelijk schuilt er veel kracht in de eenvoud van Once. Een enkele gezichtsuitdrukking, een kleine tekstuele verwijzing naar een groots menselijk thema. Het heeft weinig om het lijf, maar draagt veel betekenis met zich mee.

Sing Street (2016) was leuker, diverser en kleurrijker, maar veel dichter uit het hart gegrepen dan Once zal ik ze in dit genre waarschijnlijk niet zo snel tegengekomen.

Niet al te hoogstaand, maar wel pakkend en prettig om gezien te hebben.

3.5*

Bijna vier durend epos dat zijn plaats in de filmgeschiedenis dik verdiend heeft. Het bekijken van Once Upon a Time in America vergde een lange zit, en ik heb hem dan ook in twee stukken bekeken, maar dat was het toch zeker waard. Deze film behandelt grofweg drie verhaallijnen, die niet chronologisch van elkaar behandeld worden. Dit maakte dat ik het af en toe lastig te volgen vond, maar gelukkig worden de verhalen in lange tijdspannes van elkaar verteld, en keren we aan het einde weer terug waar we begonnen. Het eerste halfuur vond ik nog niet enorm boeiend, en hier viel het trage verteltempo mij al wel op. Zoals we dat in eerdere films van Leone reeds zagen doet de (fenomenale) muziek vaak het werk, en zijn lange shots met focus op gezichtsuitdrukkingen de standaard. In eerste instantie is dit even wennen, maar op den duur werkt het als een verademing, en kun je er echt van gaan genieten. Bij Once Upon a Time in the West werkt het zo ook ongeveer.

Alleen bij Leone kan ik zo genieten van iemand die onnodig lang in z'n koffie roert, of van een jongetje dat dan toch maar zelf het gebakje opeet.

Na dit eerste halfuur volgt mijns inziens het fijnste stuk uit de film: het opgroeien van de jongens in New York. Goed acteerspel wordt gecombineerd met leuke scenes en mooie shots van NY in de jaren '10 á 20. De oudere de Niro, die we later in de film te zien krijgen, is toch tamelijk introvert en oppervlakkig. Veel moet de kijker afleiden uit zijn gezichtsuitdrukkingen en de door muziek opgeroepen sfeer. De oudere Deborah vind ik ook minder interessant gecast, evwnals de oudere Max. In veel gevallen is het zo dat ik mij beter kan vinden in de keuzes voor de jongere acteurs. Het niveau van de film of de regie wordt er echter niet minder om, waardoor het overwegend genieten blijft.

Once Upon a Time in America duurt erg lang, maar is zeker de moeite waard voor de kijker die tijd en geduld bezit. 4,5*

Prima film, met een buitengewoon goed verhaal. Raakte benieuwd toen ik een toneelstuk zag naar dit verhaal.

Jack Nicholson is geknipt voor de rol van McMurphy, en ook de rest van de cast acteert bovengemiddeld.

Vond het eerste uur van de film wat leuker dan het tweede. Topscore geef ik deze film niet: daarvoor was ik niet genoeg ´blown away´ door deze vertolking van Kesey´s boek. Goed, 4*

Ingetogen Deens drama waarin een jonge vrouw met moeite loskomt van een geïsoleerd plattelandsbestaan. De film compliceert de klassieke tegenstelling tussen stad en platteland door het telkens lonkende afscheid van de vertrouwde omgeving uiteindelijk niet eenzijdig gelijk te schakelen aan 'persoonlijke ontwikkeling'. Onkel deed een beetje denken aan de 'nieuwe golf' van Britse plattelandsfilms (lijst) waartoe ik als favorieten titels als The Levelling en The Selfish Giant reken.

(LIFF Online)

Maakt alle verwachtingen waar. Een modern meesterwerk van Refn, dat in de toekomst hopelijk nog eens de algemene waardering krijgt dat het verdient.

Ik heb een rush van een uur of anderhalf achter de rug langs een aantal fora en filmpjes die hun licht hebben laten schijnen op de metaforen en achterliggende thema's die op deze film van toepassing zijn. Want zo'n werk is Only God Forgives dus: wie niet verder komt dan de opmerking 'wat een vaag verhaal' mist veel. Vul ik de info die ik tegenkwam aan met wat ik zelf zoal uit deze Refn haalde, dan kom ik tot de conclusie dat ik voor mezelf een goed idee heb waar de film zoal over gaat. Ik laat een spoiler review voor nu achterwege, en richt me kort op enkele andere aspecten. Maar wat zit er hier veel onder de oppervlakte, en wat is het prijzenswaardig dat Refn niet de gemakkelijkste weg naar succes heeft genomen.

Nee, In Only God Forgives zitten de emoties en de betekenislagen in de gezichtsuitdrukkingen van Gosling, de prachtige score van Cliff Martinez en de subtiele editing. Het zoeken is niet naar wat er on screen gebeurt, maar naar wat erachter zit. Wat dat betreft is het bijna jammer als de dialogen je uit je trance halen; bij vlagen had ik het idee dat als ik maar goed genoeg oplette, ik alles niet hoefde te horen, maar überhaupt gewoon kon zién.

Vooral in de eerste minuten volgde het ene belachelijk mooie shot het andere op. Prachtige cinematografie van Larry Smith, die natuurlijk gewoon in beeld had moeten zijn voor de Golden Globes destijds. Respect ook voor het prachtige camerawerk en de vaak voyeuristische camerastandpunten, die dat gevoel nog eens bevestigen dat je geen kijker, maar deelnemer bent. En tenslotte schuilt er natuurlijk grote kracht achter het 'Reffiaanse' lichtspel, dat sfeerbepalend is en Bangkok laat baden in een soms bedwelmende, en soms verlossend lichte gloed (lees: de etablissementen respectievelijk de slotscène).

Only God Forgives is een weergaloze film. Optimale waardering heeft, wat mij betreft, meer nodig dan één kijkbeurt, vereist gevoeligheid voor Refn's wereld, en, dat vooral, is gebaat bij kijkers die niet afgeschrikt worden door een film wier betekenis eens in alles behálve de dialogen zit.

4.5*

Persoonlijke meta-film in de stijl van Kiarostami (maar dan wat 'losser' en minder verfijnd) over een (lees: 'de') filmmaker die na een verblijf in de VS terugkeert in zijn fragiele thuisland (de 'mid-length'-film Octopus voert dat gegeven nog een stukje verder, aangezien tegen die tijd de explosie van Beirut plaatsvond). Kwetsuren aan beide oogleden zorgen ervoor dat Kassem zijn ogen regelmatig moet inzwachtelen en op die momenten halfblind door het leven gaat. Hij zoekt en vindt verbinding op een school voor blinde kinderen, waar ondanks de beperkende omstandigheden een positieve en scherpe levensinstelling overheerst.

Met De Oost maakt filmmaker en scenarist Jim Taihuttu (Rabat ; Wolf ) een on-Nederlandse film over een heet hangijzer uit de Nederlandse geschiedenis. On-Nederlands, omdat De Oost met zijn ontsporende junglepatrouilles en soldaten die tegen zichzelf vechten onmiskenbaar gemodelleerd is naar Amerikaanse filmbeelden van Vietnam. Een grove veertig jaar nadat Amerikaanse filmmakers voor het eerst fictie inzetten om pertinente oorlogstrauma’s het hoofd te bieden, heeft Nederland zijn eigen Platoon.

De negentienjarige Johan de Vries (Martijn Lakemeier) sluit zich in 1945 aan bij een van de militaire eenheden die orde moet scheppen in de chaos van de dan nog Nederlands-Indische archipel. De aartsvijand heet Soekarno, weten Johan en zijn militaire kameraden al snel, en de jungle is een vermeend broeinest van guerrilla’s en rebellen. In de chaos van suggesties en beschuldigingen die je niet kunt controleren is ‘berechten’ een relatief begrip. Vlakbij Johans kamp woont een huurling (Marwan Kenzari) die de vieze spelletjes van de jungle slinkser en venijniger speelt dan de Nederlandse oversten. Chaos is een ladder, en dus werkt deze Raymond Westerling zich geleidelijk op, tot hij uiteindelijk zelf als overste aantreedt. Johan volgt en leert in zijn kielzog, maar raakt steeds verder vervreemd van het mensbeeld dat zijn meester in hun onderlinge gesprekken uit de doeken doet.

Lees het volledige stuk (CINE)

Een combi tussen the Elephant Man, The Others en Insidious, die het vooral moet hebben van haar sfeer.

En die sfeer is er ook wel, met name door een sterke score (en idem geluidseffecten) en een klassiek en haast idyllisch production design. Qua verhaal is het echter wel minder; ik miste originaliteit en een stukje spanning. De beste stukken van de film zijn het begin en het einde. Daartussen vond ik het bij vlagen vrij matig.

Nu goed, Bayona betoont zich wel een goede regisseur in dit debuut. Coherent en sfeervol geschoten. Ik ben benieuwd naar ‘a Monster Calls’.

3*

Matige verfilming van een zeer goed boek, geschreven door Eric-Emmanuel Schmitt. Amir weet de rol van Oscar goed te vertolken; de Oma rozerood uit het boek is echter een lieve vrouw op leeftijd, en geen pizzaverkoopster van middelbare leeftijd die constant de indruk wekt er allemaal geen zin in te hebben. Haar rol komt geforceerd over en haar prive-situatie doet er in het boek niet toe: het gaat om Oscar.

Overdreven scenes met spoken en overhypete gevechten in de boksring: het is niet aan mij besteed. Deze film had mooi kunnen zijn in eenvoud, het boek is namelijk vertederend, maar deze poging is mislukt doordat de filmmakers de film aantrekkelijker en/of grappiger hebben willen maken. Enkel de casting van Oscar en de scenes die volgens het boek lopen zijn goede keuzes geweest. Onvoldoende, 2*

In Oscuro Animal trachten drie vrouwen te overleven in de nasleep van de Colombiaanse burgeroorlog. Spreken doen ze niet, hun namen verneem je pas als de aftiteling loopt. Op een rauwe, zware en onverbloemde manier laat regisseur Felipe Guerrero zien dat het verwerken van leed misschien nog wel meer vergt van een mens dan het doorstaan ervan.

Misschien is Guerrero’s insteek enkel beeldtaal te gebruiken in retrospectief nét iets te gewaagd, getuige ook de wat dik aangezette symboliek (gebroken barbiepoppen). De drie actrices spelen hun rollen echter uitstekend, en de urgentie van deze film is in het licht van de schrijnende (historische) werkelijkheid zonder meer gewaarborgd.

Volledige recensie

Deze film was ergens halverwege toen ik me ineens een ongeluk schrok. Het 5.1-geluid stond namelijk zo goed afgesteld in de huiskamer, dat ik even dacht dat er echt een deur dichtsloeg in ons (deze dagen alleen door mij bewoonde) huis. Het is kenmerkend voor het waanzinnige sound design dat the Others mede vormgeeft. Sowieso vind ik het erg respectabel dat regisseur Alejandro Amenábar de score voor deze film zelf gecomponeerd heeft. Een herkenbaar thema ontbreekt, maar de (horror)sfeer die de muziek uitdraagt komt uitstekend tot haar recht in het lege landhuis dat dit metafysische plotje huisvest.

The Others is een prettig sfeerstuk, gevangen in een sterk scenario. In eerste instantie vond ik het verhaal wat beperkt, maar uiteindelijk blijkt dat de spaarzame informatie die je krijgt alleen maar ten gunste komt van een knappe twist. Sterke suspense dus. Dat de film de gehele speelduur weet te boeien, is vooral te danken aan het uitstekende acteerwerk. Nicole Kidman excelleert wederom (onlangs zag ik haar al schitteren in Dogville (2003)) en zet één van de sterkste rollen neer die ik van haar zag. De kinderen zijn perfect gecast, met name het jonge meisje. Fionulla Flanagan vult een belangrijke bijrol met verve in.

Ik kon het niet helpen dat ik na afloop moest denken aan The Sixth Sense (1999), maar liever zie ik The Others als een op zichzelf staande sublieme sfeerhorror, die uitblinkt in haar (sub)genre.

4*