Opinions

Uitstekende actiethriller. Dit is wat mij betreft actie zoals actie zou moeten zijn. Veel spektakel, een ingenieus plot en een flinke scheut humor. Het idee van een bus die niet onder de 50 p/u mag komen vond ik zeer efficiënt gevonden. Alhoewel de film duidelijk gebouwd is rondom bus 2525, zorgen de gedeelten die zich in de lift en in de metro afspelen ook voor een aanzienlijke hoeveelheid kijkplezier. Grootste pluspunt is dat de film gedurende daar gehele speelduur aangenaam spannend blijft. Speed is duidelijk wat gedateerd, maar in dit geval heeft dat juist iets nostalgisch, dat me dan ook wel weer aanstaat. Grootste minpunt is de casting van Bullock geweest, die heeft mij zo'n beetje de hele tijd wel op de zenuwen gewerkt. Reeves vond ik prima, al was ie in the Matrix stukken beter. Humor voegt ook wel wat toe; Ortiz was een komisch personage, als ook degene die Reeves tot bij de bus brengt. Een en ander was aardig over de top (de jump met de bus bijvoorbeeld, maar hier ging Speed nooit echt over het randje.
Zeer plezant vermaak, 4*

Split moet het wat mij betreft echt hebben van het acteerwerk; McAvoy is fenomenaal en Taylor-Joy verraste ook (snel 'the Witch' eens opzetten dus). Scenario is weer typisch Shyamalan (wat een weirdo is het eigenlijk ook), maar dat eigenzinnige kan ik ergens ook wel weer enorm waarderen. In dit geval met name aan het einde. Het beest was mij iets té, maar die dierentuin (en daaraan gelieerde flirt met het thema van (omgekeerde) evolutie) en cameo van Willis vond ik dan weer erg fijn gevonden. Over de breedte is Split helaas niet consistent genoeg; niet iedere scène is even sterk en de rol van dr. Fletcher (Betty Buckley) had misschien beter helemaal geschrapt kunnen worden.

Of dit echt de comeback van Shyamalan (Shyamalanessance ) is, ik waag het te betwijfelen. Maar hij bevindt zich in ieder geval op de juiste weg.

3.5*

Sterk drama, dat wegkijkt als een thriller. Het onderwerp van de film is intrigerend en weet de kijker in filmvorm waarlijk bij de strot te grijpen. Spotlight is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en komt ook zeer realistisch over. Een fijn gegeven, want hierdoor maken de diverse onthullingen en gesprekken met getuigen nog meer indruk. Het acteerwerk is zeer sterk; Mark Ruffalo speelt een erg fijne rol en ook Rachel McAdams acteerde intelligent en gedreven. Echte manco's bestaan er niet; wel vond ik dat het middenstuk enigszins langgerekt was (wanneer het onderzoek even in een impasse belandt door de aanslagen van 9-11). Ook wordt Spotlight nergens echt uitzonderlijk goed, maar dat is eerder een verdienste dan een minpunt.
Een gouden tip voor iedere geïnteresseerde in journalistiek werk en de verontrustende problematiek in de Katholieke kerk.

4*

Deze film had me toch nieuwsgierig gemaakt. Geen hoge gemiddeldes, wel hoge scores. Ik heb het erop gewaagd. In de eerste 20 minuten was het toch enigszins doorbijten voor mij. Een kenmerk van deze film is dat er geen moeite wordt gebracht tieten, gefeest, geneuk en drugsgebruik in beeld te brengen. Dat kan, maar dan moet er daarnaast nog wel iets gebracht worden dat meer brengt dan alleen dat. Aan het begin leek het daar totaal niet op. Ook later in de film ( met name misschien zelfs) zijn veel scenes op het pornografische af. Het acteerwerk van de dames is niet slecht, maar ook niet memorabel, en een verhaal lijkt er niet echt te zijn. Dit verandert wanneer James Franco op het toneel verschijnt. De contouren van een boeiend verhaal ontvouwen zich, en zeker in het laatste halfuur kon ik waardering opbrengen voor het toch tamelijk schokkende plot dat hier wordt uitgewerkt.

Een en ander wordt flink ondersteund door de enorm broeierige sfeer en de haast documentaire-achtige wijze van filmen. In het begin ervoer ik dit als onprettig maar later in de film draagt deze sfeer bij aan een fijne spanningsboog.

Ik laat me ver van de interpretatie van deze film, aangezien ik dit in veel gevallen over het randje vond en ook lang niet altijd snapte waar het in vredesnaam naartoe moest.

Ik was toch vooral blij toen de film voorbij was. Niet enorm slecht, maar wel vrij matig.

2*

Deze opvolger van ´The Man with the Golden Gun´ is bij vlagen erg vermakelijk, maar is toch ook erg wisselvallig.
Roger Moore doet het redelijk, maar verzuipt in dit 10e Bond-deel toch wel net iets te vaak in cliches, en gaat zodoende af en toe iets vervelen.
Back is een leuke, doch stereotype Bondgirl. Nee, de show in deze film wordt toch echt gestolen door de badguys: Stromberg, maar vooral Jaws. Met zijn dodelijke gebit zorgt hij voor humoristische momenten. Denk aan de achtervolging bij de opgraving, en het treingevecht. Het is ontzettend grappig te zien hoe Jaws een auto of een haai aan stukken scheurt, en des te leuker is het als blijkt dat hij aan het einde niet lijkt te sneuvelen, zoals in veel Bondfilms wel gebeurt. Aangezien ik de films in chronologische volgorde kijk, hoop ik Jaws nog terug te zien.
Jaws redt de film een beetje, want naast de humor en een paar leuke actie-en achtervolgingsmomenten mist deze film echt bijzondere aspecten. Tegen het einde van de film wordt het zelfs een klein halfuur erg saai ( de actie rondom de onderzeeers ).
Stromberg´s onderkomen is weer fenomenaal vormgegeven, maar we zien naar mijn mening te weinig daarvan terug.
Zo is the Spy Who Loved Me erg wisselvallig, en dat is jammer.
Dikke 3* is nu de maximumscore.
Benieuwd wel naar het vervolg van de serie, want dit deel is niet het beste deel, maar ook zeker niet het slechtste.

Hoe vaak kijken wij in een tijdperk van digitalisering en individualisering nog om naar onze medemens? In The Square vraagt museumcurator Christian (Claes Bang) via een eigenzinnige kunstexpositie aandacht voor altruïsme en sociale verantwoordelijkheid. Binnen de grenzen van een wit omlijnd vierkant worden bezoekers geacht in te spelen op de concrete behoeften van anderen.

uitgebreide recensie The Square

Na Call Me By Your Name en Suspiria continueert Luca Guadagnino in deze eigenzinnige short-met-sterrencast vooral de stijl van laatstgenoemde film. Een doodnormale stedelijke omgeving wordt een decor van vervreemding. Enigmatische ontmoetingen vinden plaats. Francesca (Julianne Moore) is in Rome om verenigd te worden met haar moeder. Ze draagt een zwarte rouwmantel, tot ze tegen het einde een ander kleed mag dragen. The Staggering Girl ontvouwt zich volledig rond de emoties van Francesca. Uiteindelijk blijkt dat zij alleen vreugde kan ervaren door de vreugdes en sensaties van anderen mee te beleven. De close-up van Moore - op een gezet moment in de slotscène - spreekt boekdelen.
Wat de short tegen heeft, is dat ze te gretig inzet op een algemene sfeer van vervreemding die de film zijn (kunstzinnige) gewicht moet geven. Guadagnino is echter geen Lynch; zijn eclectische probeersel maakt over het geheel genomen gewoonweg een te goedkope indruk. Of de regisseur verder nog iets te melden heeft? Onze Dale Cooper (Kyle MacLachlan) geeft op een gegeven ogenblik een passend antwoord:

Helaas was deze film me toch echt te zwaar om goed doorheen te komen. De intense rust en trage pacing zijn daarbij evenzeer een vloek als een zegen...

Als de drie hoofdpersonen het natuurgebied nabij de Zone bereiken, bereikt Stalker voor mij even die filmische perfectie. Je hoort en voelt de stilte, en weet dat de personages op dat moment hetzelfde ervaren. Vervolgens vordert de film echter weer, waarbij me steeds weer opviel hoe paradoxaal ik tegenover de trage verloop stond. Enerzijds is het de kracht van de film. Die pacing maakt dat m'n oog nog extra op bepaalde filmtechnische aspecten viel. Het sterke camerawerk, bijvoorbeeld (wel met name in het eerste deel van de film). Of het sound design met de off-screen trein. Echter, doordat Stalker zich afspeelt op een hoog abstractieniveau, en juist ook doordat de film zo traag is, kwam ik er geen moment in.

Met de drie characters had ik geen affiniteit, en de thematiek van de film boeide, doch raakte niet. Interessante dialogen af en toe, in een spel tussen Bijbelse allegorieën, metafysische voorstellingen en academisch materialisme. Maar het wordt allemaal zo droog en zwaar gebracht dat het mij als kijker echt volledig koud liet.

Het maakt dat ik toch niet anders kan concluderen dan dat ik het een lange, vermoeiende zit vond. Wel een met enkele filmtechnische en inhoudelijke lichtpuntjes, maar dat is lang niet genoeg voor een voldoende.

2*

Als de eerste tonen van de Star Trek-tune in de bioscoopzaal doorklinken, bekruipt mij direct het gevoel dat ik hier toch wel naar uitgekeken heb. De in 2009 uitgekomen Star Trek-reboot was zeer geslaagd, en ondanks een iets minder tweede deel kon Star Trek: Beyond van tevoren op mijn voorzichtige goedkeuring rekenen.

Waar Star Trek: Into Darkness hier en daar iets te serieus poogde te zijn, geeft Justin Lin dit derde deel een frisse dosis humor en een degelijke hoeveelheid actie mee. En dat heeft zijn uitwerking, want Star Trek: Beyond kan bij de eindafrekening primair betiteld worden als een zeer vermakelijke film.

De cast, met Spock voorop, lijkt er nog steeds zin in te hebben, en ondanks het wat magere plot blijft het verhaal het volgen wel waard. Bad guy Krall en zijn volgelingen leken rechtstreeks uit het Marvel-universum geteleporteerd te zijn, maar naar het einde toe geeft de invulling van Idris Elba aan de rol nog wel wat voldoening.

Het is jammer dat deze film binnen de lopende franchise beperkte ontwikkeling biedt, en het is niet eenvoudig je vinger op enige vooruitgang in de grote verhaallijn te leggen.

Als je de bioscoopzaal verlaat mag dat nog niet al te zeer baten, want Star Trek: Beyond levert prima amusement, en scoort daarmee een ruime voldoende.

Kleine 3,5*

Gek genoeg heeft mijn jeugd nooit genoeg prikkels geleverd voor het zien van de Star Wars-saga. Het trok me gewoon nooit zo heel erg. Dat is achteraf gezien wat vreemd, maar ik heb nu dan toch maar een familieavondje gewijd aan het bekijken van deel 1. Deel 7 is immers in aantocht.. Uit de achtergrondkennis die ik bezat had ik al wel het idee opgedaan dat deze film (en misschien breder gezien, de gehele nieuwe trilogie) minder zou zijn dan Pt.IV tm VI. Of dat ook zo is, kan ik nog niet beoordelen, maar ik vond the Phantom Menace in ieder geval nog niet enorm denderend. Vermakelijk, dat is het juiste woord in dit geval. De introductie tot de Star Wars wereld is aangenaam, maar niet enorm bijzonder. Dit komt misschien met name doordat deze film een echte opbouwer is; ze draait met name om de introductie van Anakin Skywalker. Het acteerwerk vond ik aardig; leuk om Liam Neeson in zo'n rol te zien, en Natalie Portman doet het ook uitstekend. De jonge Skywalker is ook goed gecast, wel met het manco dat the Phantom Menace misschien net iets te veel kinderlijke aspecten kent. Ik kon de film daardoor lang niet altijd even serieus nemen, waardoor de grootste actiescenes nog niet echt grote indruk maakten. Uitzondering daarop is het gevecht tussen Darth Maul en McGregor aan het einde, dat zag er erg tof uit.

The Phantom Menace is vooral een fysieke brok amusement; ik vond de podrace-scene erg mooi gefilmd, en er zit genoeg humor in de film, al is die humor vaak ook weer net iets te kinderlijk (zie JarJar Binks).

Voor deze eerste Star Wars-film geef ik een solide 3,5*. Ben erg benieuwd naar de rest van de serie.

Toen ik de beslissing nam de Star Wars-films op volgorde van verhaallijn (ipv volgorde van uitkomen) te bekijken, nam ik op de koop toe dat ik waarschijnlijk de mindere films als eerste zou bekijken. Ik vermoed dat dit wel gaat kloppen.
Attack of the Clones is een leuk vervolg op the Phantom Menace, maar kent toch ook een flink aantal mankementen. De opbouw van het verhaal vanaf deel 1 weet mij zeer te boeien, maar de uitwerking daarvan laat in de eerste twee delen vaak te wensen over. Hayden Christensen moet wel de grootste miscast ooit zijn; nergens komt deze tiener-Anakin geloofwaardig over, en van chemie met Portman is ook zelden sprake. Eigenlijk werkte Christensen vooral enorm op de zenuwen. Een groot gemis, daar de schrijvers van de film toch een grote rol voor hun relatie-ontwikkeling hebben ingeruimd. Portman kan ik doorgaans goed hebben, maar in deze film lijkt het alsof ze continue verdwaald op de set rondrent. Ze is veel te liefjes voor een senator en past m.i. ook niet echt in de Star Wars-wereld. Een mooie verschijning is ze wel, maar dat maakt niet genoeg goed.
Wat wél veel goedmaakt, is de begeleidende muziek van John Williams bij het gros van de scenes, evenals het visuele aspect. Ik heb enorm kunnen genieten van de locaties en settings, en ook de special effects waren prima op orde.
Dit maakte dat ik bij vlagen toch erg geboeid was. Ik zeg bij vlagen, want met zijn 142 minuten duurt deze film mij iets te lang. Een aantal stukken film waren daarnaast overbodig of oninteressant.
Aan het einde wordt het er wel een stuk leuker op, met de magische appearance van Christopher Lee als Count Dooku en de gevechten met Obi_Wan en meester Yoda. Dit maakte toch dat ik uitkeek naar the Revenge of the Sith.
3,5*

Na de toch enigszins tegenvallende eerste twee delen van de 'tweede' trilogie is the Revenge of the Sith de eerste Star Wars-film van formaat die ik zie. Gelukkig, zou ik bijna zeggen, daar ik nu ook echt zin krijg de originele films eindelijk te gaan bekijken. Groot manco bij deze film bleef wat mij betreft de miscast van Hayden Christensen, en in mindere mate die van Portman. De scenes tussen deze twee in het eerste gedeelte van de film zijn ronduit tenenkrommend, en vormen een storend contrast met de leuke actiescenes en de interessante plotopbouw. Echt goed wordt deze film echter pas in het tweede gedeelte. Hier blijkt pas goed hoezeer Pt.I en Pt.II eigenlijk louter opbouwend werkten richting the Revenge of the Sith en Pt. IV tot VI. De ontwikkeling van de plotlijn richting the Dark side of the Force en Anakin's uiteindelijke transformatie tot Darth Vader is uiterst boeiend weergegeven. Het blijft hier jammer dat Anakin door een zeer matig acteur gespeeld wordt, maar in vergelijking met the Attack of the Clones blijft de schade beperkt. Glansrollen waren wat mij betreft weggelegd voor Peter Oz (stem van Yoda) en senator Palpantine, die floreert als de heerlijk duistere Lord Sidious. Zeker in het tweede gedeelte van de film is het kinderlijke aura, dat de eerste twee films toch gedeeltelijk typeerde, geheel verdwenen, wat maakt dat ik toch een stuk meer dan voorheen het verhaal in gezogen werd.
Significant minpunt dat nog genoemd kan worden is wel dat Count Dooku zo gemakkelijk en vlug het loodje legt. Ik had toch wel iets meer verwacht van de man die the Attack of the Clones eigenhandig 'redde'. Ook Generaal Grievous bracht nog niet het spektakel waar ik eigenlijk op hoopte.
Mijn verwachtingen voor deel 4 tot 6 zijn hooggespannen.
Deze film scoort een ruime 8; een 9 is net iets te hoog gegrepen.

Ik heb deze film nu tweemaal mogen zien. In eerste instantie in 3d; mijn vooroordelen over de nutteloosheid van deze techniek bleken wederom terecht. Desondanks genoot ik enorm van de film. Samen met een vriend van mij ging ik afgelopen donderdag op herhaling in het gloednieuwe Pathe Arnhem (waarover niets dan lof). Het IMAX 3d scherm was overdonderend, en nu kwam de film echt tot leven: i.t.t. 3d is IMAX echt meer dan de moeite.

The Force Awakens heeft me als opener van een nieuwe franchise/trilogie ruimschoots voor zich gewonnen. Visueel is alles mogelijk wat in de oude trilogie ontbrak. Omdat het nostalgie-element daar bij mij ontbrak, heb ik dus over het algemeen meer met de 'nieuwe' Star Wars-films. Het probleem is echter dat met name Pt.I en II niet zo sterk zijn. Dit is dan toch wel een ander verhaal. Oude helden keren terug, nieuwe helden worden geïntroduceerd. Een veel betere keuze voor de rol van Rey dan 'rookie Ridley' was wat mij betreft niet mogelijk geweest. Ben tweeledig voor haar gevallen: zowel als actrice als als personage. In het begin van de film komt ze uitstekend tot haar recht; alleen in dit stuk wordt even de tijd genomen e.e.a. goed op te bouwen. Hierna is the Force Awakens eigenlijk een lange bios-rollercoaster, die toewerkt naar een uitstekend einde.

Eigenlijk ben ik over vrijwel alle aspecten positief te stemmen. Visueel overdonderend, goed geregisseerd, en her en der prima aangevuld door de score van de maestro (die andere, niet Hans Zimmer ). Het plot is interessant, speelduur is okee. Han Solo schittert als vanouds met Chewbakka aan zijn zijde. I.t.t. vele andere stemmers was ik niet ontevreden over het einde van Han Solo. Stoppen op je hoogtepunt, zeggen ze toch? De man raakte nog gewond op de set, en moet zich volgens mij ook focussen op de nieuwe IJ-film. Ik snap wel dat er voor gekozen is zijn rol hier te beëindigen. Het is tijd voor nieuwe personages (Finn, Rey) om te schitteren. Ik zie liever dat hij hier de franchise verlaat dan dat hij er in het vervolg als opvulling bij loopt, puur om de fans tevreden te houden. Toch is er ook een groot minpunt te benoemen als het gaat om het heengaan van Solo, en dat is de wijze waarop. Een redelijk epische scene, zeker qua setting, wordt naar mijn mening nogal verpest door de acteur die Kylo Ren vertegenwoordig. Wat een zielig, pathetisch mannetje. Deed mij een beetje denken aan een oudere versie van Robyn uit Game of Thrones (ook qua uiterlijk). Laf, zwak, totaal niet dreigend overkomend. Voer voor Rey om met de grond gelijk te maken (jammergenoeg gebeurde dat niet).

Wanneer ik het geheel echter in perspectief bekijk, dan heb ik verder vrij weinig op de film aan te merken. Ja, de verwijzingen en kopieën van en naar eerdere Star Wars-films waren niet uit de lucht. Echt storen deed dit echter niet, ik zie het eerder als eerbetoon, en vond het plot eromheen origineel genoeg. Tsja, en die First Order-speech was wel heel erg Derde Rijk- georiënteerd (incl. setting en iets wat richting Hitlergroet ging), maar ach...

The Force Awakens was toch vooral een enorm epische bioservaring, die mij de tweede keer misschien nog wel meer heeft doen genieten dan de eerste keer. Dat beloon ik met 4,5*, waarbij ik vooral benieuwd ben hoeveel daarvan overeind blijft bij het evt. bezien van de blue-rey( ) editie over een tijdje. Tot die tijd blijft Part VII mij echter bij als de beste SW tot nu toe, en dat is toch wel een hele verdienste.

Tijdens de eerste akte speelt regisseur Rian Johnson (Looper) duidelijk met ambiguïteit, met de mogelijkheden die een dubbele psychologische tweestrijd op narratief vlak biedt. Rey en Kylo Ren begeven zich allebei op het hellende vlak tussen goed en kwaad, de waarheid ligt in het onzekere midden. Des te betreurenswaardiger is het dat een anticlimax halverwege de film alle spanningsopbouw van daarvoor teniet doet. De beslissende handelingen van de belangrijkste personages geven het script richting, maar missen gegronde motieven. Johnson kiest voor de gemakkelijke weg: associatief monteren is een manier om vragen te beantwoorden, slowmotionbeelden kunnen in combinatie met de inmiddels iconisch geworden muziek van John Williams telkens weer voor kippenvel zorgen. Tegelijkertijd worden de échte emoties, de sluimerende gevaren onder de oppervlakte, ondermijnd op hetzelfde moment dat die grote gebaren hun weg richting de oppervlakte vinden.

Gehele recensie (met halverwege een 'dit kan als spoiler worden opgevat'-alert)

Verder lezen

Jammer hoe Boyle de tegenstelling tussen Fassbenders ego-character arc en het omlijstende familiedrama richting z'n kunstmatige extremen trekt. De laatste tien minuten zijn tenenkrommend. De rolbezetting is daarbuiten uitstekend, en de film scoort ook op belichting, set design en de passende '80s grain.

Steve Jobs kan dan wel gezien worden als een voorafschaduwing van The Social Network (Jobs voor Facebook), dan wel als een nawee (2015 na 2010). In beide gevallen zit Sorkin achter het script, maar de film van Fincher was gelaagder en minder geforceerd.

Na de zoveelste verwijzing naar een grootheid uit de Westerse canon geloofde ik het allemaal wel. Metaforen inkoppen is niet m'n grootste hobby.

Volledige recensie

Een oude man reist 360 km op zijn gammele grasmaaier om zich met zijn broer te verzoenen. That’s about it. Uitnodigend klinkt zo’n premisse misschien niet, maar The Straight Story (het zit ‘em in de naam) is één van de meest pure en goudeerlijke films die hun weg naar het doek vonden. De anders zo markante David Lynch reflecteert in dit ingetogen drama op sterfelijkheid, familierelaties en de zin van het leven. Die ‘zin’ zit hem vooral in de reis: de wil om op stap te gaan, nog onbewust van de schoonheden die je onderweg aan zult treffen.

Uiteindelijk gaat Sully over meer dan alleen de noodlanding van een vliegtuig. Dat piloot ‘Sully’ Sullenberger (een uitstekende Tom Hanks) een toestel met 155 man aan boord veilig de Hudson in weet te manoeuvreren, weet je als kijker waarschijnlijk al voor de film aanvangt. Belangrijker is hier de waaromvraag: had de noodlanding voorkomen kunnen worden? Of, misschien nog wel belangrijker: heeft Sullenberger met zijn beslissingen onnodig levens in gevaar gebracht?

Tijdens de film ontvouwt dit debat zich langzaamaan, waarbij de contouren van het Man vs. Machine-dilemma nader vorm aannemen. Wanneer alle technische rapporten en vluchtsimulaties erop wijzen dat het toestel terug had kunnen keren naar het vliegveld, krijgt piloot Sullenberger de wind flink van voren.

Het weerwoord is even voorspelbaar als sterk: geen enkele analyse of simulatie doet recht aan de menselijke handelingsfactor in crisissituaties. En wat is dan belangrijker, je instinct volgen en levens redden of domweg de regels gehoorzamen?

Sully behandelt deze vraag met name in het tweede gedeelte van de film, waardoor in het eerste gedeelte ruimte is voor een degelijke narratieve opbouw. Mede door middel van flashbacks wordt de spanningsboog in stand gehouden, en lopen de scénes vloeiend in elkaar over.

Daarmee is dit op een waargebeurd verhaal gebaseerde werk nog niet per se erg uitzonderlijk of origineel uitgewerkt, maar scoort ze wel op vrijwel alle vlakken een goede voldoende.

3,5*

Mijn eerste Argento.

Visueel is Suspiria belachelijk goed. De kleine led’s projecteerden het gehele kleurenspectrum achterop de muur, en Argento weet in cruciale scènes uitstekend met de belichting om te springen. Daarbij doet hij ook veel met spiegels en schaduwen. In combinatie met een ijzingwekkende score zorgt het voor een sterke spanningsopbouw, die Suspiria bij vlagen echt eng maken. Het sound design is misschien nog wel het meest angstaanjagend. Die constante fluisterstemmen bezorgde me de rillingen, en het hoofdthema is geweldig, maar even effectief is de film als het ineens angstvallig stil wordt en je weet dat onheil nabij is. Ook het klassieke production design en de vele nachtelijke scènes werken sfeerversterkend.

Minder enthousiast was ik over het verhaal. Dat was me uiteindelijk te miniem, met te veel aspecten die onderbelicht bleven en een climax die ver over de top ging. Argento gaat duidelijk voor stijl, want als hij het plot had willen versterken had hij de film gemakkelijk met een halfuur kunnen verlengen. De effectiviteit van zijn visuele stijl valt of staat er echter mee dat er niet te veel herhaling plaatsvindt, waardoor de mise-en-scène indruk kan blijven maken. Dat lukt nu, dus ik denk dat Argento voor een optimaal cinematografisch resultaat de juiste keuze heeft gemaakt.

Eén van de best gestileerde horrors die ik zag.

Goede 4*

[...]Terugkijkend is het dan ook volstrekt onduidelijk waarom Guadagnino initieel zo veel tijd besteedt aan zijn introductie van tijd en plaats. De hysterische climax doet de langgerekte eerste akte niet alleen vergeten, ze maakt haar ook volstrekt irrelevant. Waarom biedt de film ons daar zo veel rechtlijnige dialogen, zo veel ruimte voor oriëntatie? Scenarist David Kajganich (A Bigger Splash) geeft de macabere plannen van Swinton en consorten gratis weg, waarbij Johnsons rol in het geheel wordt gereduceerd tot een eenvoudige invuloefening. Het enige vuurwerk komt in deze fase van de dynamische cameravoering en de karakteristieke parallelle montage, die dient om de suggestie van bovennatuurlijke interventie tastbaar te maken. De opzichtige inzet van de techniek doet sterk denken aan de occult geladen films van Nicolas Roeg (Don’t Look Now) en Roman Polanski (The Tenant).

De koningin en de onderkoning

Even lijkt Guadagnino met zijn ontsporende toegift veel goed te maken. De choreografie van de belangrijkste dansscène is angstaanjagend strak, de muziek van Radiohead-frontman Thom Yorke neemt een steeds centralere plaats. Vervolgens blijkt echter hoe sterk deze Suspiria gegrond is in zijn aanval op patriarchale religie en zijn subversieve feministische ondertoon. De kritiek is daarbij niet dat die elementen bouwstenen zijn van de film, maar dat de personages hierdoor hardhandig ingeruild worden voor emblematische ideeën, die vervolgens een heel stuk oppervlakkiger blijven dan in de allegorische gekte van Aronofsky’s mother! (2017).

volledige recensie