Shut In (2016)

Vreemde film. Wat vooral gek is, is dat de opbouw echt totaal random is. Nergens heb je het gevoel dat er echt iets vreemds aan de hand is in het huis. Hooguit dat Watts niet zo lekker slaapt. De reveal voelt dan ook vrij plots aan en dat dat jongetje de gehele tijd in het huis zit is ook hopeloos geschreven. De finale is ook vreselijk slecht. Als de jongen nou nog een geest was ofzo. Maar hij is gewoon van vlees en bloed. Telkens als hij neergeslagen wordt rent mevrouw weg. Op het einde wordt het wel erg bont als ze ook nog eens de hamer laat liggen die de jongen daarna pakt. Je moet wel heel welwillend zijn omdat dan nog spannend te vinden. Gelukkig geflopt. Je merkt aan alles dat hier geen enkel talent te bespeuren is. 1.5 sterren.

Shut In zit zo vol met cliche's dat het een parodie op het genre is geworden. In plaats van een thriller is het dan ook vooral een film die op de lachspieren werkt.

Wat heeft Naomi Watts te zoeken in deze dwaze, clichématige B-thriller? Zij speelt Mary Portman, een kinderpsychologe wiens echtgenoot is omgekomen bij een auto-ongeluk dat – getuige de proloog – door zoon Stephen [Charlie Heaton] die daarbij zelf verlamd is geraakt en volledig afhankelijk is van de zorg van zijn getormenteerde moeder. Op een avond verschijnt Tom [Jacob Tremblay], één van haar jonge patiënten, bij haar voor de deur, maar even later is hij spoorloos verdwenen. De zoektocht naar Tom loopt op niets uit vanwege een sneeuwstorm maar dat begint Mary vreemde dingen te zien. Is Tom teruggekomen? En wat komt hij doen? Of zin het waanbeelden die voortkomen uit haar schuldgevoel? We hebben het allemaal al eens eerder gezien in films die meestal overigens niet veel beter zijn. Oliver Platt heeft een ondankbare rol als een collega die Mary via Skype van raad voorziet en de finale is zo over-the-top dat dit totaal niet serieus valt te nemen.