Opinions

Little Men is het bewijs dat een klein gespeelde film groot aan kan voelen. Regisseur Ira Sachs (Married Life, Love is Strange) gebruikt de relationele bouwstenen van het leven om de kijker te beroeren. Liefde, vriendschap, (liefdes)verdriet, en dat dan tegen de achtergrond van al dan niet onthechte familiebanden. Het resultaat blinkt uit in eenvoud, herkenbaarheid en authenticiteit.

Verder lezen

Degelijke film, waarin geslaagde en minder geslaagde scènes zoeken naar een balans. Het uitgangspunt is zeer de moeite: een zogeheten roadmovie waarin zeer diverse familieleden met elkaar een tocht ondernemen in een krakkemikkig volkswagenbusje. Ondanks de gelaagdheid van de personages is Little Miss Sunshine een wat simplistische film. De eenvoud van het plot is hierbij meteen ook een zwakte. Niet alle 'grappen' vond ik even de moeite, en het is dan op acteerwerk dat acteurs als Paul Dano en Steve Carrell de kar moeten trekken. Vooral het einde vond ik wat vervelend, Abigail Breslin vond ik hier meer een overdreven spring in 't veld dan een beloftevolle kindactrice. Toch is mijn invloed resumerend nog wel redelijk positief, vanwege de oprechte poging een makkelijk plot met complexe personages te verenigen. 3* (p.s. Matt Ross heeft wel flink afgekeken voor Captain Fantastic, zeg... Of noemen we dat inspiratie opdoen? )

Deze fairytale-remake van de Mexicaanse cineast Alfonso Cuaron heeft voldoende sfeer, en de muziek is werkelijk prachtig. De combinatie van kostschooldrama en fantasy (opgebouwd uit elementen van het Hindoeïsme) komt echter nooit echt goed van de grond. Het scenario mist originaliteit en spanning. Ook het acteerwerk is voor het grootste deel ondermaats, al is de jonge hoofdrolspeelster prima gecast. Als geheel voelt a Little Princess iets gehaast aan; écht leven gaat de wereld van Sara Crewe nooit.

Net geen voldoende.

Eerste Bondfilm met Roger Moore wordt onderuitgehaald door het voodoo-thema. Het toekomst voorspellen, de rituele dansen.. Ik vind het maar niks, daarnaast kwam het nep over en haalde het de geloofwaardigheid van de film naar beneden.

De badguys van de film vond ik verre van intimiderend; ze waren mij te lief en acteerden ook vrij matig.

Jane Seymour is ook niet top als Bondgirl. Tel daar een stuitende bijrol van meneer de sheriff bij op en je hebt een hoop minpunten.

Er zijn echter ook pluspunten: Roger Moore als Bond vind ik een verademing. Hij is hier duidelijk nog aan het wennen en zal vermoedelijk nog verder in zijn rol moeten groeien ( ik kijk de films van oud=>nieuw ), maar Connery werd duidelijk te oud en dit is een fijne, vernieuwende Bond met nieuwe inzichten en leuke humor.

Enkele fijne achtervolgingsscenes en prima gevechten aan het einde redden de film voor mij.

De dubbeldekker, de ontsnapping van Crocodile Island en de speedboot-achtervolging zijn leuk, en ook het slotgevecht met mr.Haak ging er bij mij nog wel in.

Plussen en minnen afgewogen kom ik toch niet op een voldoende uit, hierdoor werkte het thema en het matige badguy-resemble mij te veel op zenuwen. 2,5* voor Bond nr.8.

Dit voelde aan als verloren tijd. En dat voor een film die zich afspeelt tijdens één van de meest intrigerende episodes van de Amerikaanse geschiedenis. What went wrong? Ik denk dat het antwoord op die vraag uiteindelijk bij Affleck zelf gezocht moet worden. Regie, hoofdrol en scenario; meer zeggenschap kun je in zo'n grote productie haast niet hebben. In dit geval té veel zeggenschap, als het aan mij ligt. Affleck de acteur beweegt zich mat en ongeïnspireerd door het beeld, Affleck de schrijver bewerkt de roman van Dennis Lehane tot een ondermaatse routineklus. Alle elementen die het tijdperk van de drooglegging mede karakteriseerden passeren de revue: de Ierse en Italiaanse maffia, de Ku Khux Klan, de casino's en de drankhandel. In Live by Night gaan al die elementen echter nooit leven. Daarvoor is het script veel te vlak. Verder maakt Affleck de verkeerde keuzes: hij focust te veel op de lotgevallen van zijn eigen charismaloze hoofdpersoon, om het veel interessantere tijdsbeeld daarbij enigszins te veronachtzamen. Affleck's love interests zijn pijnlijk inwisselbaar en zelfs Elle Fanning (die ik hoog heb zitten) kan (wel mede door een wat ondankbare rol) de film niet redden. Credits voor de production designer, verder op zo'n beetje alle vlakken ruim onvoldoende. 1.5*

Vermakelijke actiethriller op het niveau van Die Harder en With a Vengeance. Deel 1 blijft het best wmb. Jammergenoeg is deze film nergens bovengemiddeld; dit komt met name door het standaardplot en de weinig memorabele badguy. Toch heb ik me goed vermaakt. De 'Yippie-ki yay- motherfucker module blijft werken. Bruce Willis is aardig; bijna 20 jaar na de eerste film is hij nog steeds een prima John McClane. Enige verschil is dat de wat plichtmatige vader-dochter nu op de voorgrond staat. Prima voor een actiefilm, 3,5*

Op intrigerende wijze maakt Herzog de wereld van internet inzichtelijk. Dit gebeurt vanuit allerlei verschillende invalshoeken, thematisch onderverdeeld in een tiental hoofdstukken. Die keuze houdt de documentaire boeiend, al waren de keuzes voor sommige onderwerpen wat veilig en conventioneel. Aan Herzogs stem moest ik wennen, maar na een tijdje was ik dat Duitse accent en zijn manier van spreken wel gewoon.

Een solide 3,5* (nu nog te zien via 2doc, online)

Het zal zo'n beetje de meest eenvoudige premisse ooit zijn: Tom Hardy zit vijfentachtig minuten lang in een auto. Hij belt en wordt gebeld. En tóch levert dat een voldoende op. In de eenvoud van Locke zit kracht, met name door de prachtige cinematografie (de nachtelijke belichting van de snelwegen) en het sterke acteerwerk van Hardy (mimiek, intonatie, emotie). Het script had wat mij betreft wel beter gekund, niet alle dialogen waren even sterk en de vervlochten verhaallijnen wisten me nergens echt te raken. Gelukkig heeft Knight besloten de film kort te houden, waardoor Locke precies op het juiste moment zijn laatste afslag neemt.

3*

Je moet voor twaalf uur op bed liggen, je moet je aan de regels houden en wee je gebeente als je je maagdelijkheid verliest. Boete, vervloeking en verleiding komen samen in The Lodgers, een gothic horrorfilm van Brian O’Malley (Let Us Prey). Een broer en zus zitten gevangen in een massief spookhuis (denk Crimson Peak, The Others), waar ze door de daden van hun voorouders niet zomaar kunnen vertrekken. Om de drang naar vrijheid een gezicht te kunnen geven is de tussenkomst van een jonge charmeur nodig.

Sean (Eugene Simon, bekend van Game of Thrones) wordt op twijfelachtige wijze de plot van de film in geschreven. Wat begint met obsessief voyeurisme in het bos, mondt moeiteloos uit in een klassieke romance tussen Sean en de getroebleerde Rachel (Charlotte Vega). Laatstgenoemde komt op het lumineuze idee dat Sean haar misschien kan helpen het vervloekte oord en haar dominante broer Edward te ontvluchten. De intrige die zich ontvouwt laat zich geen moment serieus nemen, met name vanwege het zichtbare gebrek aan chemie tussen de gedoemde geliefden en de gekunstelde dialogen. Door de hang naar goedkope romantiek zinspeelt The Lodgers soms eerder op de gunsten van een young adult-publiek dan dat ze iets toevoegt aan het spookhuis(sub)genre. Narratieve elementen en details in het set design doen aan de lopende band denken aan The Innocents /The Others en The Conjuring. Houd die bingokaart maar vast bij de hand.

Een patriarchale baard, diepe rimpels en Johnny Cash-klassieker Hurt in de trailer. Een scenario dat gebaseerd is op een comic book met de weinig ambigue titel Old Man Logan. Hugh Jackmans laatste vertolking van de agressieve mutant met adamantium klauwen is menselijker dan ooit. Met het gewicht van negen X-Men-films op zijn schouders gaat Logan nog één keer de strijd aan.

Verder lezen: klik

Jammer dat de makers van deze film hun uiterste best gedaan lijken te hebben om het plot zo onrealistisch mogelijk te laten verlopen. Naast de talloze clichés komt dit gegeven goed tot uiting wanneer we kijken naar de betrokkenen van de aanslag: ambulancebroeders, de Royal Guard; allemaal zijn ze moeiteloos bij het complot betrokken. Zodoende was London has Fallen tamelijk voorspelbaar, en dat vond ik in dit geval wel écht een gemis. Immers, met het actiegeweld dat deze sequel in huis heeft was een goed plot echt een verademing geweest. In Olympus has Fallen was hiervan w.m.b. in meerdere mate sprake, en dat kwam die film ook meteen flink ten goede.

London has Fallen vond ik zodoende een stuk minder goed, maar daarmee niet per se minder minder vermakelijk. Qua (harde) actie viel er zat te genieten. Butler is een heerlijke actieheld, geknipt voor dit soort films, en in zijn kielzog deed ook Eckhart het weer aardig. De aanslag vond ik zeer matig uitgewerkt, maar na het neerstorten van de 'chopper' (hallo Arnold) komt de film op het gebied van spanning toch aardig op gang. Bad guy vond ik dan wel weer matig. Jammer dat 'ie zo gemakkelijk aan z'n eind komt, met gebruik van gruwelijke cgi en slomo-beelden die bij het zien van de trailer reeds op mijn afkeuring konden rekenen. Zichtbaar was tevens dat de productie van deze film niet vlekkeloos verlopen is. 99 minuten vond ik heel karig, dan had Olympus has Fallen toch een slotstuk dat langer én beter was. Er lijkt inhoudelijk gekort te zijn, wellicht omdat de film anders helemaal niet meer af zou komen.

London has Fallen was vermakelijk, maar kende ook zo haar minpunten. Normaal geef ik voor soortgelijk actievermaak wel een 7, maar ditmaal vond ik de voorspelbaarheid en de surrealistische plotverloop wel erg zwaar wegen. Een ruime 3* dus.

Heerlijke actie/comedyfilm in zijn genre. Meerdere malen heb ik moeten lachen om Johnny Depp, die in deze film weer het type rol speelt waarvoor hij geknipt is. Zijn humor deed meerdere malen denken aan Pirates-momentjes en hield tevens de film overeind.

The Lone Ranger boeide namelijk niet de gehele speelduur: 2,5 uur was net iets te lang voor een film waarin niet constant iets te beleven viel.

Het laatste halfuurtje en het eerste waren het vermakelijkst, maar daartussenin ontlokte mij af en toe een gaap. Het is te danken aan Tonto dat ik constant weer op scherp werd gezet. Ja, The Lone Ranger heeft flink wat memorabele quotes opgeleverd.

Het verhaal is leuk, maar voorspelbaar en verre van realistisch. Er wordt een poging gedaan de corruptie van de spoorleggers en de onderdrukking van de indianen op eigen territorium te portretteren, maar deze slaagt niet helemaal vanwege het karakter van de film ( niet serieus genoeg ).

Hammer speelt zijn rol redelijk, maar Fitchner weet bad guy Cavendish niet helemaal overtuigend te brengen. Leuke bijrol voor Bonham Carter.

Prima muziek weer van Hans Zimmer, al vond ik het bijzonder dat een van de grootste klassieke muziekstukken ooit bij de laatste achtervolgingsscene gebruikt werd.

Leuk amusement, maar mist echte kwaliteit. 3,5*

Ietwat tegenvallende oorlogsfilm die het uiteindelijk vooral van sfeer moet hebben. De prachtige ambiente score, de sterke cinematografie en het natuurlijke licht dat de omgeving in een haast bedwelmende gloed vangt; het zijn die aspecten die Lone Survivor uiteindelijk een voldoende bezorgen.

Minder enthousiast was ik over de narratieve uitwerking. Een trage, weinig interessante opbouw wordt gevolgd door een beter tweede uur, maar daar is het de voorspelbare verloop die de kop opsteekt. De stiltes zijn indrukwekkend, maar de hausse aan heftige beelden heeft niet de impact die ze in de verwante bio Black Hawk Down had. De oorzaak daarvoor ligt hem denk ik met name bij de characters. Had weinig tot geen binding met Wahlberg en kameraden, en dat was bij voorgenoemde film geheel anders. De tegenstanders waren ook wat karikaturaal neergezet en niet zo dreigend als in vergelijkbare genrefilms. Laatste minpunt zat hem wat mij betreft in het script: zelfs voor een film met mariniers in oorlogsgebied vond ik fuck in iedere zin nog wat te veel van het goede.

Maargoed, regie en (audio-)visuele aspecten hebben ook draagkracht, en trekken het niveau dan weer omhoog. Redelijk, maar de combi Berg-Wahlberg zag ik persoonlijk in Deepwater Horizon beter tot zijn recht komen.

3*

In the Longest Day gaat kwantiteit te vaak boven kwaliteit. Een op het narratieve vlak interessante oorlogsfilm, dat dan weer wel, over wat misschien wel de belangrijkste invasie uit de militaire geschiedenis betreft.

Al snel valt op dat kosten noch moeiten zijn gespaard om deze film vorm te geven. Aan het begin weten een paar verdwaalde green screens wat irritatie op te wekken, maar in het vervolg bewijzen de imposante settings hun waarde. Omaha Beach, het slotgevecht; het mag geen verrassing heten dat 20th Century Fox anno 1962 een financieel succes nodig had om de productiekosten van 10 miljoen dollar terug te verdienen. En toch wist the Longest Day me niet te pakken. Tijdens die grote scènes blijft de camera namelijk maar al te vaak op afstand. Zat ik in het eerste kwartier van Saving Private Ryan middenin de actie, hier ben ik de koele buitenstaander. Zoomt de camera wel in, dan gaat het om dialogen tussen soldaten, of om ietwat knullig overkomende individuele executies.

Die afstand beperkt zich niet tot de gemaakte keuzes binnen het camerawerk. De characters-het zijn er eigenlijk ook gewoon te veel- blijven vlak, en hun emotionele inbreng is werkelijk nihil. Paradoxaal genoeg (gezien de thematiek) zien we dan juist een aantal personages wiens grootste goed humor betreft. Dat kan een leuk uitgangspunt zijn, en is het soms ook wel (de reactie van de Duitse officier op de speelgoedpoppen, bijvoorbeeld). De gevallen waarin de humor misplaatst dan wel slecht gedoseerd is houden echter de overhand. Kubrick deed dat beter in Paths of Glory, en bracht daarnaast ook nog een krachtige boodschap over. Bij the Longest Day twijfelde ik tot op het laatste moment over de richting die de film in trachtte te slaan.

Daarmee is deze verfilming van de invasie op D-Day uiteindelijk toch een beetje een toonbeeld van slechte keuzes. Het afstandelijke camerawerk, het weinig subtiele sound design, de veelheid aan oppervlakkige characters, de bijna vervreemdend werkende humor, de veel te trage pacing en lange speelduur; het zijn allemaal factoren die the Longest Day aan kracht doen inboeten.

2.5*, zij het nipt.

Verder lezen

Geslaagde, spannende sf/actiefilm. Heeft even nodig om de kijker te boeien, maar komt steeds verder op gang. Geslaagde hoofdrollen voor Blunt, Gordon-Llewitt. Sterke bijrol van Cid alias de Rainmaker. Jammergenoeg vervalt Willis weer in een rol zonder diepgang waarbij ie voornamelijk mensen neerschiet. Vond hem niet het geslaagde alterego voor Gordon-Llewitt. Sterk en origineel verhaal, sterk einde. Verrassend bovennatuurlijk aspect, had verwacht dat het bij pure sf/actie zou blijven, maar het plot rond de jonge Rainmaker is een welkome verrassing. 3,5*

‘Los Angeles is where the relation between reality and representation gets modelled’ aldus Thom Andersen. In Los Angeles heeft de performance de realiteit ingehaald. Niemand weet nog wat we zien als het masker afgaat: de schijnvoorstellingen zijn de werkelijkheid zelf geworden. David Robert Mitchells recente revelatie Under the Silver Lake is het perfecte voorbeeld. De stad openbaart zich als een droom, een in nevelen gehulde schroothoop van urban myths en referenties naar Hollywood en haar iconen. De Amerikaanse filmmaker en academicus Thom Andersen (1943-) zal vermoedelijk geen al te grote fan van Mitchells cultuurorgie zijn. In een stad van leugens zoekt hij naar waarheden; de soms felle kritieken op de filmische representatie van zijn thuisstad zijn de rode draad van de openingsakte. Een prominent aanwezige voice-over (Encke King – vertrouwde Andersen z’n eigen stem niet?) leidt ons langs een stroom van misleidende filmfragmenten, vol met mythen over de stad en zijn inwoners. Andersen legt geografische incoherenties bloot (het gebrek aan continuity cuts in auto-achtervolgingen bijvoorbeeld) en buigt zich over de talloze films (onder meer Chinatown, L.A. Confidential) die de stad van engelen ontmaskeren als een broeinest voor corruptie en wetteloze transacties. In krap drie uur trakteert Andersen op een stortvloed aan beeldmateriaal en prikkelende observaties. Het is dan ook geen schande om de documentaire in delen te bekijken; details blijven beter hangen en raken minder snel verloren in de zee van informatie. De laatste tien minuten van Los Angeles Plays Itself schreeuwen om een vervolg. Andersen sluit af met wat je neorealistische L.A. cinema zou kunnen noemen: een selectie van onafhankelijk gefinancierde films die segregatie en onderdrukking aan de kaak stellen. ‘Je denkt toch niet dat je hier een gringo op straat zult zien?’ zegt een Mexicaanse winkeleigenaar tegen een bezoekster. ‘Die hebben hun eigen wijken.’ Op dat moment besef je je andermaal dat het verhaal van Los Angeles ook altijd het verhaal van blanke elites is geweest. En dat iedere representatie van de stad, hoe onschuldig cinefiel ook, impliciet onvermijdelijk een politieke lading met zich meedraagt. Van The Exiles (1961) tot Bush Mama (1979): wie regisseert Los Angeles reveals itself?

7 bijzondere essayfilms over steden en herinneringen - Cine

The Lost City of Z draait om ‘ontdekkingsreiziger’ (een wrange, oriëntalistische term m.i.) Percy Fawcett (Charlie Hunnam), die in de eerste helft van de twintigste eeuw een fascinatie ontwikkelt voor de geheimen van de Boliviaanse jungle. Tijdens zijn eerste expeditie, die initieel bedoeld was om de omgeving verder in kaart te brengen, vindt Fawcett sporen van een verloren beschaving. Eenmaal ‘thuis’ (dat wil zeggen, bij de Royal Geographical Society in Londen) wachten hem racistische, ronduit hachelijke reacties. Een parafrase: ‘savages zoals je die in dat gebied vindt zijn helemaal niet in staat zo’n bloeiende beschaving te vormen, weet je zeker dat je verstand je in de broeierige jungle niet in de steek heeft gelaten?’

Scepsis slaat snel om in euforie en gejuich: tijdens een plichtmatige rechtbankspeech (inclusief stemverheffing) weet Fawcett zijn elitaire collegae ervan te overtuigen dat er roem en glorie in het verschiet ligt. Hij kan nu op zoek naar zijn ‘city of Z’; geen stad van goud, maar het laatste stukje van de puzzel, het ultieme doel. Zijn fellowship is even stereotyp als gevarieerd: er is een trouwe volgeling (Robert - leeft die ook nog? – Pattinson), een verraderlijke, laffe slang die de expeditie in gevaar brengt (Angus Macfadyen), een decorstuk (Edward Ashley), een zoon die later volgroeid instroomt (Tom – de nieuwe Spider-Man – Holland) en een vrouw die pre-derde golf nog niet mee mag omdat dat ‘gevaarlijk’ is (Sienna Miller).

Bij een film als deze hoop je op een meeslepende vertelling; een tocht door de jungle die op z’n Coppola’s steeds broeieriger, intenser en zwaarder wordt. In The Lost City of Z is daarvan geenszins sprake. Het scenario van regisseur James Gray (gebaseerd op een boek van David Grann) springt van de hak op de tak, en garandeert één van de meest fragmentarische films die ik in tijden zag. Een sterke opbouw ontbreekt, en iedere keer als één van de in totaal drie expedities écht haar tol gaat eisen van de reizigers volgt een abrupte cut. Naar de rechtszaal in Londen, naar vrouwlief, welja, zelfs naar een Russische waarzegster tijdens de slag bij de Somme. Het is tamelijk frustrerend dat de film met name daardoor haar eigen glazen ingooit. Echt meeleven met de personages zit er niet in, de sfeervolle dan wel cinematografisch hoogstaande sequenties die er zijn verworden tot momentopnames.

Hoofdrolspeler Charlie Hunnam mist verder het charisma en het echte doorzettingsvermogen dat ik van Fawcett’s vertolker had verwacht. De Londense elite verwijt Fawcett zijn obsessie voor een illusionair luchtkasteel, maar als het erop aankomt blijkt Fawcett toch voor zijn gezin te kiezen en het gevaar waar mogelijk te schuwen. Op een aantal specifieke momenten lijkt daar verandering in te komen. Hunnam acteert dan echter weer te kunstmatig; je gelóóft gewoonweg niet dat deze man koste wat het kost zijn Z wil vinden. Wat dat betreft had ik veel en veel liever Benedikt Cumberbatch (of zelfs Brad Pitt, die nu als producer bij deze film betrokken is geweest) in deze rol gezien. Cumberbatch moest afhaken door zijn hoofdrol in Doctor Strange, maar had de intensiviteit en met name de geloofwaardigheid die Hunnam nu miste in zijn personage kunnen leggen. Daar ben ik vrij zeker van. Waar het de rest van de cast betreft, overheerst het gevoel van opvulling. The Lost of City of Z kent geen uitblinkers, duurt te lang, en vertelt een veilig, maar juist daardoor onevenwichtig aanvoelend verhaal.

Om zeep geholpen potentie.

De eerste pakweg drie kwartier van de film vond ik werkelijk angstaanjagend; op sterke wijze zet Lynch een donkere, mysterieuze sfeer neer, die nog verder ondersteund wordt door de doffe tonen van Badalamenti. De hallucinaties van de hoofdpersoon hebben een beklemmende uitwerking en dragen bij aan het verwarde gevoel dat je als kijker al hebt. De scene in de cel is een omslagpunt; hierna volgt er een relatief rustige plotontwikkeling, waarbij het spanningselement van ondergeschikt belang lijkt. Richting het einde stapelen de vragen zich dan weer op, en waar ik bij Mulholland Dr. eindeloos door mijn eigen vragen gefascineerd was, heb ik dat bij deze film toch minder. Een aantal stoorfactoren maakten dat Lost Highway me nooit echt greep, ook al was de pretentie zonder enige twijfel aanwezig. Denk hierbij aan de overmatige en soms doelloze seksualiteit, de misplaatste pop/rocksongs in de soundtrack en het matige spel van de hoofdrolspeler. Arquette was dan wel weer uitstekend, met haar acteerspel redt ze mijns inziens het relatief ongrijpbare personage dat ze dient te portretteren. Absolute hoogtepunt van de film mag genoemd, dat is de 'telefoonscene' met een excellerende mystery man. Werkelijk creepy, een weergaloos stuk film wat mij betreft! En, ik zou het bijna vergeten, Lost Highway levert ook eem memorabele quote af:

fucker gets more pussy then a toilet seat

Na een uur had ik nog steeds geen idee waar dit allemaal over ging. Heerlijk.

Gosling zal als regisseur geïnspireerd zijn door de werkwijze van Refn bij Drive (2011) en Only God Forgives (2013), twee films waarin eerstgenoemde natuurlijk de hoofdrol speelde. Daarnaast lijkt het of de enigmatische acteur goed heeft gekeken naar Lynch (Blue Velvet, Twin Peaks, Mulholland Dr., Lost Highway). Het pakt in Lost River enkel positief uit.

Ik had deze al een tijdje klaarliggen, maar wilde per se wachten tot een late, enigszins broeierige avond in het weekend. Dat pakte goed uit. Dit is zo'n film die je wilt voelen en ervaren, zonder je al te veel druk te maken over de betekenis van bepaalde sequenties. Lost River is uiterst sfeervol, soms verontrustend, dan weer prettig licht en betoverend (Wat is Saoirse Ronan toch geweldig ).

Intrigerend debuut.

Verward en terughoudend aanschouwt een dame op leeftijd de jeugdige menigte die het strand van een idyllisch badplaatsje tot een toeristische hotspot verheft. Als Louise door een verkeerde blik op de klok de laatste trein mist, wordt het nu verlaten strand een plaats waar herinneringen samen komen met nieuwe perspectieven.

Een oude vrouw alleen op het strand; parallellen met het Robinson Crusoe-narratief uit o.a. Cast Away dienen zich snel aan, met name als Louise na een tijdje troostend gezelschap krijgt. In Louise en Hiver is overleven echter een minder groot issue dan je initieel misschien zou denken. Snel komt de eenzame protagoniste van dienst erachter dat ze zelf meer kan doen dan ze ooit voor mogelijk had gehouden. Basale handelingen bieden genoegdoening en helpen Louise in haar levensonderhoud te voorzien.

Toch zit er ook een schaduwzijde aan Louises eenzame verblijf. Flashbacks onthullen een ongelukkige jeugd, gevuld met herinneringen die zij nooit heeft kunnen loslaten. Zelf zegt Louise het heel treffend: ‘Wie gelukkig is, hoeft niets te onthouden; we onthouden die momenten uit het verleden waarop we ongelukkig waren’.

Zelf vraag ik me sterk af of dat waar is: Zijn wij als mensen juist niet geneigd nare herinneringen te verdringen, en situaties tegen beter weten in te idealiseren? Dat dit soort vragen opkomen in een ogenschijnlijk simpele animatiefilm, is een verdienste van Jean-François Laguionie, die eerder o.a. Le Tableau (2011) en L’Île de Black Mór (2003) maakte. Louise en Hiver doet sterk denken aan The Red Turtle (Michiel Dudok de Wit, 2016). Een prachtige tekenstijl geeft ruimte aan eenvoudige taferelen, maar achter de oppervlakte schuilen existentiële thema’s en ambigue bespiegelingen.

Vervormde huizen en surrealistische dromen suggereren in Louise en Hiverdat vergetelheid en dementie op de loer liggen. Het zijn paradoxale wendingen in een film die juist ook het belang van herinnering lijkt te willen overdragen. Misschien zijn mijn vrije associaties met de vloed en het getij hier wel leidend in mijn interpretatie van deze multi-interpretabele animatie: We kunnen ons nog zo laten leiden door herinnering en melancholie, uiteindelijk nemen de zee en de golven alles met zich mee.

Stilistisch stijgt Noe hier op momenten tot grote hoogten. Met name in het kleurgebruik maakt de Franse cineast sterke keuzes; het samenspel van rood en groen is sfeerbepalend. Haast automatisch wordt de cinematografie eigenzinnig en memorabel, maar ook het camerawerk speelt hierin een doorslaggevende rol.

Minder enthousiast was ik over de inhoud. Duidelijk is dat Noe een film wilde maken die onverbloemde emotionele seks zou tonen. De (voor een niet-pornofilm) vrij verregaande beelden zijn in dat verband zeker functioneel, maar door de overdaad verliezen de scènes in kwestie na een uurtje hun zeggingskracht (op het vrij sterke slotstuk na). Op teveel momenten voelt Love daarbij aan als een hedonistisch manifest, met gebrek aan een echte poging meer te doen met het scenario.

Wat niet meewerkt, is het feit dat Noe zijn vrouwelijke hoofdrolspeelsters oppikte bij een feestje, wat ook wel te zien is aan hun beperkte acteerkwaliteiten. Verder is de man wel heel narcistisch, getuige de manier waarop zijn achter (en ik dacht ook voor)naam terugkomt in het script. Subtieler en aangenamer waren dan de verwijzingen naar grote titels uit de filmgeschiedenis (2001, de posters aan de muur).

Love intrigeert door de eigenzinnige regie en de gedurfde stijl, maar tegelijk is de film me te pretentieus en te lang. Het beperkte scenario en het matige acteerwerk wegen op tegen filmtechnische hoogstandjes.

3*

Verder lezen

Eerlijkheid met een hoofdletter, dromerige, atmosferische beelden en een soepele montage van vervlochten persoonlijke verhalen. Over liefde en het gebrek daaraan: wat gebeurt er als je imperfecties niet wegmoffelt maar ze recht onder ogen ziet? Heel bijzonder en zo te zien door veel te weinig mensen gezien. Laatste dag op Netflix.

Het is jammer dat de bravoure in Loving beperkt blijft tot dat soort details. Iedere mogelijke spanning is subtiel getackeld in Nichols’ vertelling. De cinematografie is gevangen in een warm kleurenfilter dat afbreuk doet aan de rauwe en onzekere tijd waarin de film zich afspeelt. Het conflict tussen de Lovings en de staat blijft erg gematigd, de slachtofferrol die met name Edgerton aanneemt is onbegrijpelijk in het licht van de compleet verwerpelijke wijze waarop hij en zijn vrouw worden behandeld. Duidelijk is dat Loving vorm heeft gekregen als een filmisch equivalent van de eerdere documentaire (The Loving Story, 2011) over het verhaal van Richard en Mildred Loving. De sterke acteerprestaties in deze biografische hervertelling verdienen lof, maar door de keuze voor een routineuze aanpak ontbreekt het de film aan durf, conflict en ambiguïteit.

Concluderende alinea recensie Loving; volledige stuk is hier terug te vinden.

Een Spaanse dame gaat op een tropisch eiland op zoek naar haar geliefde, die er een gecompliceerd liefdesleven en nog onvoltooid manuscript op nahoudt. Niet heel lastig qua plot, maar regisseur Julio Medem moest er toch een wat warrige niet-lineaire vertelstructuur aan verbinden. Ik begrijp zo na het kijken niet zo goed waarom. Voor een complex, gelaagd verhaal kan zoiets een grote meerwaarde hebben, hier betreft het toch vooral een kwestie van onnodig moeilijk doen.

Goed, dat terzijde gelaten is deze film op haar mooist (en best) op de momenten dat de potentie van de prachtige omgeving benut wordt. Zon, zee en strand, badend in een lichte gloed, en dan Lucia op haar elektrische fiets/motor toerend door het idyllische landschap. Het is gewoonweg jammer dat het verhaal uiteindelijk weinig voorstelt, ondanks de poging dat wel uit te dragen. De verwikkelingen van de hoofdpersonen en de daaraan gelieerde seksuele uitspattingen deden mij daarnaast vrij weinig, waardoor dit op den duur een kwestie van verplicht uitzitten werd. Het einde vond ik mooi en technisch knap gefilmd, dat dan weer wel.

2*

“Realisme is een ding. Het is de gewoonte om een situatie te accepteren zoals ze is en de bereidheid hebben daarnaar te handelen”. Woordenboeken hebben de gewoonte om simpele betekenissen te vermommen als tegeltjeswijsheden. Lucky doet feitelijk niets meer dan een poging om zijn kruiswoordpuzzel af te maken, als zijn zoektocht naar synoniemen hem bij de kern van zijn persoonlijkheid brengt.

De negentigjarige Lucky (Harry Dean Stanton) is eigenzinnig, cynisch, maar ook goudeerlijk. Altijd en overal is hij op zoek naar de essentie van dingen. Naar de wetenschap dat alles eens zal verdwijnen, dat de ‘ziel’ niet bestaat. Je zou Lucky een atheïst kunnen noemen. Tijdens de film valt die term echter geen moment. De nadruk ligt niet op labels en categorieën, maar op Lucky’s menselijkheid. Als we oud zijn, en onze dood gedwongen onder ogen zien, worden onze illusies en dromen ons ontnomen. We kijken naar de wereld zoals we die op dat moment zien. Al het andere is opgeslokt door de tijd.

verder lezen

Redelijke sf-film, die onder de mantel van amusement toch flink speelt met 'het' eeuwige vraagstuk. De reden dat ik deze film ben gaan kijken is toch vooral het leuke trailertje en, ook ik kon er niet omheen, de hoofdrolspeelster. De eerste pakweg drie kwartier vliegen in sneltreinvaart voorbij. De rauwe intro werkt goed, en het is betreurenswaardig dat de echte spanning van de overture nergens overtuigend terugkeert. Johansson speelt haar rol met verve; deze rol is haar toch wel op het lijf geschreven. Geen pogingen hoeven doen grappig te zijn, en haar moorddadige bitch-attitude volledig kunnen inzetten. Daarmee zeg ik uiteraard niet dat ze geen knappe verschijning is . Het plot is interessant, maar strookt niet echt met de serieuze benadering van Freeman. Aan de ene kant moet alles wat in deze film gebeurd niet te serieus worden genomen, aan de andere kant pretendeert de film toch meer te zijn dan een doorsnee actie/sf-film. Sommige scenes zijn genieten geblazen (de Mozart-scene is vaker genoemd, maar ook de scene met de cheetah/Johansson koppeling vond ik de moeite waard), maar naarmate de film vordert gaat het surrealisme steeds meer irriteren. Gelukkig duurt de film dan nog geen anderhalf uur, en is ie zodoende voorbij voor je er erg in hebt. Nadeel hiervan is het abrupte en teleurstellende einde.

Vermakelijk, maar toch ook doorspekt met ongeloofwaardigheid die de wenkbrauwen regelmatig doet fronsen. Deze film niet al te serieus nemen helpt uiteraard, maar dekt niet de gehele lading.

3*

Het krachtigst zijn Fremaux’ visies op de vroegste en bekendste titels, die vooral in het eerste halfuur van de documentaire voorbij komen. Naarmate de tijd vordert, openbaart zich geleidelijk een storende tendens: Fremaux benadrukt maar al te graag op welke wijzen het werk van talloze grote regisseurs zich tot de Lumières laat herleiden. Een groep matrozen op zee (geframed met een groter schip op de achtergrond) is al voldoende om over Sergei Eisenstein te beginnen, terwijl een tweetal sparrende acteurs in Oosterse kledij moeiteloos aan Akiro Kurosawa’s Seven Samurai (1954) wordt gelinkt. Het is duidelijk dat de Lumières aan de bakermat staan van de Westerse filmgeschiedenis, maar Fremaux’ meeste referenties zijn wel zwaar overtrokken. De nationalistische ondertoon had gerust plaats mogen maken voor nuances: zo zagen de gebroeders film in eerste instantie nog als een medium zonder toekomst.

Lumière! is een must-see voor filmstudenten en geïnteresseerde liefhebbers. Fremaux’ inzichten roepen discussie en reflectie op, maar de zelfgenoegzame houding van de filmmaker vermindert de impact van het geheel aanzienlijk.

uitgebreide recensie