Opinions

Had hoge verwachtingen van deze film. Deze worden aan het begin zeker waargemaakt, mede dankzij een fenomenaal spelende Christopher Waltz. Het eerste uurtje is vermakelijk, al zijn er veel heftige beelden, zoals we die van Tarantino kennen. Deze komen aan het begin echter nog realistisch over, en passen bij de film. Leonardo Di Caprio speelt zn rol erg goed en de scenes met hem zijn dan ook een lust voor het oog. Op het moment dat Candie echter wordt neergeschoten begon voor mij de ellende. Meer dan een halfuur film waarin goodguy Foxx al zijn tegenstanders een voor een koudmaakt, waarbij het bloed naar mijn mening iets te overmatig in het rond vliegt. Nu is dat een kenmerk van Tarantino-films, maar in dit geval vond ik het erg onrealistisch en fake overkomen. Het einde bevredigde dan ook niet.

Dit is erg jammer voor een film waarin ik de acteerprestaties erg goed vond, bovendien is de soundtrack goed uitgezocht.

Wat betreft beoordeling blijf ik door het slotstuk op 3,5* hangen.

Verder lezen

Het Marvel-universum dijt langzaam uit. Na de introductie van het personage Black Panther in Captain America: Civil War komt de filmstudio nu met de markante Stephen Strange (Benedict Cumberbatch). Hij is de spil in Marvel’s nieuwe origin story: een verbluffend visueel spektakel, waarin de grenzen van ons universum verkend en verlegd worden.

De rol van Stephen Strange is Benedict Cumberbatch op het lijf geschreven. Strange is een egocentrische betweter, die samen met collega-chirurge Christine Palmer (Rachel McAdams) perfectie nastreeft in zijn werk als neurochirurg. Als een heftig auto-ongeluk hem het opereren onmogelijk maakt, is een trip naar het verre Kathmandu (Nepal) zijn enige uitweg. Het verlangen genezen te worden brengt Strange in contact met the Ancient One (Tilda Swinton), een ingewijde meesteres in de Oosterse mystiek.

De film doorloopt vervolgens het clichématige stramien van de meester en de leerling, met een uitkomst die tot de verbeelding spreekt: ook de eigenzinnige Strange is uiteindelijk in staat een capabele magiër te worden. Het is allemaal niet voor niets. Marvel zou immers Marvel niet zijn als er geen villain (Mads Mikkelsen) aan te pas kwam. Diens duistere aspiraties sleuren onze protagonist mee in een universele machtsstrijd die datgene waarvoor hij kwam ruimschoots ontstijgt.

En dat is meteen ook de wat teleurstellende crux van Doctor Strange. De hoop op inventieve elementen in het plot, die iets nieuws toevoegen aan het gegeven van de held die de wereld red, is halverwege de film wel vervlogen. Je kunt je afvragen of de overdaad aan prachtige visuals niet een slimme manier is om het gebrek aan narratieve diepgang te verbloemen. Al heeft dat ongetwijfeld ook te maken met de keuzes van regisseur Scott Derrickson. Personages als de magiër Mordo (Chiwetel Ejiofor) en de met make-up besmeurde villain (Mikkelsen) hadden meer uitdieping verdient, maar Derrickson kiest duidelijk voor een one-man show. Cumberbatch’s personage is daarbinnen op script gezet als een man van actie en droogkomische humor, en heeft inhoudelijk weinig te bieden.

Die keuzes mogen dan ten koste gaan van gelaagde characters en een dosis narratieve inhoud, ze maken de film niet minder vermakelijk. Cumberbatch schittert met grappen over muziek en uiterst droge opmerkingen, en lijkt zich daarnaast in de meest bizarre settings nog thuis te voelen. Ook de reeds genoemde visuals dragen enorm bij aan de amusementswaarde. De cgi brengt Doctor Strange letterlijk en figuurlijk next level. Derrickson maakt op het narratieve vlak veilige keuzes, maar draait er tegelijkertijd zijn hand niet voor om Londen te laten imploderen (Inception, eat your heart out!). De schitterende visuele effecten genereren een metafysisch traktaat van astrale projecties, psychedelische voorstellingen en parallelle werelden.

Het maakt deze film tot een absolute must-see op het grote scherm (het liefst in IMAX 3D), en dat zal bijdragen aan de commerciële effectiviteit van Marvel’s nieuwste product. De opzichtige hints naar de Avengers-franchise passen het nieuwste solo-personage daarnaast direct goed in binnen het Marvel universum. Missie volbracht.

N.B. recensie is niet alleen voor moviemeter-doeleinden, vandaar het stukje gereproduceerd narratief

Redelijke film die net niet aan mijn verwachtingen voldoet.

Het begin is ijzersterk, met de introductie van Al Pacino en Cazale, die zich duidelijk niet al te professioneel betonen. Dit levert in het eerste halfuur enkele hilarische situaties op, maar naarmate de speelduur verstrijkt ga je wennen aan de situatie en heeft het dramagedeelte de overhand.

Grootste pluspunt is het ijzersterke acteerwerk van Al Pacino, maar ook Cazale doet het goed. Zijn personage bevindt zich wat op de achtergrond, maar brengt spanning, omdat Cazale nogal labiel overkomt en ieder moment zou kunnen ontsporen.

Een groot minpunt is het bestaan van enkele overbodige scenes en karakters; zo vond ik Sonny´s familie en Leon maar irritant, waardoor echt meeleven er voor mij niet inzat.

Ondanks dat ik dit een goede film vind was ik blij toen ie voorbij was, omdat het allemaal net iets te lang voortsleept.

Desondanks is dit bij vlagen een vermakelijk en goed werk.

3,5*

Net als in zijn eerdere films heeft Garrone oog voor de verrotte kanten van mens en wereld, die hij vervolgens weer vangt in een paradoxaal kader van pure filmesthetiek.

Of het nu de mens is die niet deugt of zijn omgeving, er blijft altijd ruimte voor humane inzichten, ook al wordt er zelden een definitieve oplossing voor de misère gevonden. In Dogman geldt telkens weer dat de overwegingen en karaktertrekken van de hondenman zijn lot bepalen. Gemotiveerd door de belofte van trouw en naïeve verwachtingspatronen belandt Marcello in een neerwaartse spiraal van desillusie en onmacht. Toch blijft de hondenman altijd een mens van vlees en bloed: een ambigue pion in de speeltuin van het leven.

Uitgebreide recensie is hier te lezen

Afgelopen week kwam ik in de universiteitsbibliotheek een analytisch naslagwerkje over Dogville tegen. Ben ik in retrospectief even blij dat ik die met het oog op een aanstaande kijkbeurt maar heb meegenomen...

Want wat brengt Dogville veel moois. Een prettige paradox voor een film die juist Von Trier's negatieve mensbeeld uitdraagt, maar daarmee niet een minder waardevolle uitspraak. Eigenlijk was ik al na een minuut of vijf om. De toneelsetting (ogenschijnlijk gemodelleerd naar Bertold Brecht) en de vertelling in akten zal veel mensen afstoten (zeker in combinatie met de speelduur) maar ik zag hierin vooral veel originaliteit, eigenheid en ook een zekere charme. Langzaam komt het verhaal van Dogville op gang. Het is vooral de prettige vertelstructuur die daarbij opviel. De warme vertelstem van John Hurt staat voor de verandering eens garant voor een voice-over die wél een meerwaarde heeft. Zijn dialogen geven de film een haast poëtische invulling, nog voordat von Trier gretig met metaforen gaat strooien. Daarnaast was Dogville het type film dat in eerste instantie alle tijd neemt op een verhaal op te bouwen, maar desondanks nergens saai wordt. Dit is vooral te danken aan het uitstekende script.

De telkens terugkerende (schier ironische en veel te gemoedelijke) soundtrack, de loop van het verhaal, de toenemende grimmigheid... Je voelt dat er iets in de lucht hangt, en in het laatste halfuur mag von Trier dan alle registers opentrekken om de macabere climax zo krachtig mogelijk te brengen. In dat halfuurtje zit alles. Emotie, veel beeldspraak (tot Bijbelse allegorieën aan toe, een indringende visie en een hoop durf. Eens ben ik het niet met de overdosis misantropie en cynisme die von Trier tentoonspreidt, maar dat doet me in dit geval toch wat minder ter zake. Veel interessanter vind ik dat Von Trier de perfectie benadert in de wijze waarop hij zijn visie uit weet te dragen.

Nog meer omver geblazen werd ik door de rol van Nicole Kidman. Zonder meer haar beste prestatie ooit (van wat ik gezien heb in ieder geval). Kidman gaat duidelijk helemaal op in haar spel, en mede door de optimale mimiek geloofde ik alles wat ze zei. Bepalender nog zijn de momenten waarop haar gezicht boekdelen spreekt. Ik heb meer respect gekregen voor Kidman, als mens en als actrice; deze rol zal ontzettend veel van haar gevraagd hebben.

Nu goed, ik zou eindeloos kunnen gaan uitweiden over alle spoiler content, metaforen en andere verwijzingen, maar dat laat ik hier even zitten. Vooral omdat ik deze in de toekomst graag nog eens zou herzien, nadat ik eerst nog eens wat meer heb gelezen over de achtergronden van deze film, haar regisseur en de inhoud.

Eigenlijk wilde ik 4.5* geven, maar dat was voor het laatste halfuur aanving...

5*

Op het kruispunt van thriller en horror zal Don't Breathe me (naast The Neon Demon en 10 Cloverfield Lane) over filmjaar 2016 in positieve zin bijblijven. Fede Alvarez weet hoe hij spanning moet opbouwen en doseren, en buit dat goed uit.

Na een relatief rustige aanloop vangt een rollercoaster ride van suspense aan, die begint als de drie tieners het huis bereiken. De kijker die vatbaar is voor een beetje spanning zal de filmtitel waarschijnlijk vrij letterlijk nemen, en vergeten dat 'ie ook nog popcorn voor zich heeft staan (overigens heb ik het wijselijk bij een flesje water gehouden). Die spanning compenseert grotendeels de voorspelbaarheid. Ik was eigenlijk nergens echt verrast door de wendingen in het plot, en stoorde me hier en daar ook aan een aantal clichés en ongeloofwaardigheden. Echter, doordat Don't Breathe een heerlijk snelle pacing heeft en een beklemmende geluidsband, denk je daar pas ergens na de aftiteling over na.

En dat vond ik wel zo prettig, want ik zat er echt geheel in nu, ook al vond ik de film niet zo eng als verwacht. Wel erg jammer van de morbide ontwikkeling rondom de 'kinderwens' van de blinde man; het riep in de zaal heel wat 'what the f*'-geluiden op, zelf vond ik het vooral erg onnodig. Dit bracht het niveau w.m.b. in de laatste pakweg twintig minuten nog wat omlaag.

Het plot rammelde dus, maar verder scoort Don't Breathe op alle vlakken voldoende tot goed. Een fijne locatie, een sterke geluidsband, prima regie en gedegen acteerwerk.

Qua score blijf ik net steken op een 3,5* (was na afloop 4*, maar dat heb ik al schrijvende toch bij willen stellen).

Don’t look now begint met een ijzersterk staaltje editing, waarbinnen bovennatuurlijke verbanden worden gelegd op een manier die deed denken aan Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922). Wat is het ontzettend jammer dat de film me daarna eigenlijk geen moment meer echt wist te boeien…

Ik denk dat vooral lag aan het scenario. Het verhaal vond ik tamelijke quatsch, een echte richting ontbrak en veel spannender dan tijdens de opening wil het allemaal niet meer worden. Artistiek sterk, maar inhoudelijk pakte Don't Look Now me gewoon niet. Het is mij verder een waar raadsel waarom deze film onder de noemer Horror valt hier. Goed, die paranormale vrouw is aardig, maar daar blijft het ook wel bij. Sutherland werkte een beetje op de zenuwen in de hoofdrol, hij paste niet echt in het plaatje. Julie Christie vond ik dan al beter.

De setting (Venetië) vond ik aardig, maar ze leed aan hetzelfde euvel als het verhaal: na de introductie weet ze nauwelijks meer te intrigeren. Bij vlagen wordt het zelfs saai, en ook de (wederom) sterk gemonteerde finale kan Don’t Look Now dan niet meer redden.

1.5*

”Als je alleen jezelf hebt, kun je wel inpakken”, preekt de verlichte Donnie (Jonah Hill) tijdens een bijeenkomst van zijn markante praatgroepje. Na zo’n semi-religieuze oneliner moét alcoholverslaafde annex cartoonist John Callahan (1951-2010- vertolkt door Joaquin Phoenix) haast wel naar de fles grijpen. Uiteindelijk heeft hij toch vooral zichzelf.

Strak beschouwd is Don’t Worry, He Won’t Get Far On Foot (voor het gemak hierna met kortere titel) geen ‘echte’ biografie. De film richt zich vooral op de existentiële stilte voor de storm: Callahans getroebleerde bestaan voor hij zijn successen als cartoonist zou boeken. Ook wie het enfant terrible niet kent, haakt gemakkelijk aan. Een tragisch auto-ongeluk deed hem in een rolstoel belanden, zijn worsteling met alcoholisme en eigenaardige gevoel voor humor lijnden het vervolg uit.

De opzet van Don’t Worry is sterk fragmentarisch. In de continu meanderende tijdslijn van de film en de snedige beeldovergangen schijnt al door dat regisseur-scenarist Gus van Sant (Elephant) zich intensief heeft bemoeid met de montage. Het resultaat mag er op zichzelf wel wezen, ware het niet dat de set-up ook een groot nadeel heeft: er is nauwelijks ruimte voor andere personages. De rollen van Rooney Mara (Callahans geliefde) en Jack Black (verrassend sterk als de man achter het stuur op de avond van het ongeluk) hebben potentieel, maar deze personages komen en gaan met de wind. Iedere scène fixeert zich op Callahan. En dat is jammer – omdat de film zo alsnog als een bij vlagen doodsaaie biopic gaat aanvoelen.

In zo’n mal kunnen alleen acteergiganten als Joaquin Phoenix Callahans film-ego nog dragen. Toch ligt de routine bij momenten op de loer. De kernwaarden voor de cartoonist – zelfmedelijden versus ongeremd cynisme, fatalisme versus narcisme – rieken af en toe te veel naar het soort rol dat Phoenix al speelde in de meest enigmatische films van Paul Thomas Anderson (The Master, Inherent Vice). Wat ook niet helpt is dat Don’t Worry richting het einde ineens drammerig wordt op dramatisch vlak; alsof iedere vorm van schuldbewustzijn automatisch vraagt om vergeving en verzoening. Een geforceerd zijplotje rond de afwezigheid van Callahans moeder strookt qua toon niet met de rest van de film. De kracht van het al dan niet onuitstaanbare zit hem er nu juist in dat er geen excuses worden gemaakt.

Nu moeten een aantal laat getimede scriptgrappen het werk doen, maar dat is dan weer niet zonder succes: een cartoonist die zichzelf op de hak kan nemen bouwt ook voor de meest smakeloze tekeningen het nodige krediet op. Onvergeeflijk racistische opmerkingen worden zodanig van hun context gescheiden dat een belangrijk besef langzaam kan intreden: die pennenstreken zijn uiteindelijk vooral zelftherapie. Alleen door de wereld te relativeren kan Callahan zijn ongrijpbare ik nog een beetje redden.

web

Degelijk, maar ik had toch wel iets meer verwacht. Een plot in deze contreien vind ik altijd wel interessant, ware het niet dat ik alles al eens eerder gezien heb. Ook hier volgt het narratief de nodige conventies, niet in de laatste plaats omdat het verhaal van Brasco weer eens non-fictief moet zijn. Een (pak 'em beet) Goodfellas wint het dan met afstand, aangezien dit werkje audiovisueel doorgaans weinig te bieden heeft en ook best wat vlotter geënsceneerd had mogen worden.

De kwaliteit zit hem met name in de solide vertolkingen van de main cast; met dit soort rollen bekoort Al Pacino me altijd wel, Madsen hoeft enkel z'n maniakale ik te zijn, Depp bevestigt maar eens dat 'ie vroeger capabeler was dan vandaag de dag. Tel op de constante spanning die Brasco's undercoverstatus met zich meebrengt, en ik kom nog steeds op een acceptabele 3,5* uit. Overigens zag ik de lange versie, wellicht is het daaraan te wijten dat het qua pacing niet overal even strak was.

Een ingenieus spel van verwijzingen, metaforen, intertekstualiteit en dubbelzinnigheid. Donnie Darko is een modern meesterwerk, dat mijns inziens zijn plekje in de toplijsten zeker waard is.

Bij vlagen heeft de film bijna iets weg van een legpuzzel. Wordt er een bioscoopfilm bezocht? Dan kun je er heel wat op inzetten dat de betreffende film een functie heeft binnen het overkoepelende narratief. Zoomt de camera in de eerste tien minuten semi-opzichtig in op de cover van Stephen King's It? Als er binnen de climax ineens een clown uit een auto stapt weet je waarom. Het zou bijna kunnen verworden tot mijn enige kritiekpunt van formaat: het conglomeraat aan verwijzingen lijkt hier en daar de film te hebben voortgebracht, in plaats van vice versa.

Daar al te zeer over vallen kon ik echter niet, omdat de uitwerking zo (nagenoeg) perfect is dat het me eigenlijk louter deed genieten. Dat is mede te danken aan de sterke cast, met de hier nog echt jonge Jake Gyllenhaal voorop. De uitstekende acteerprestaties van (naar ik me kan heugen) alle characters dragen bij aan de realistische representatie van het volkomen surrealistische plot. Het maakt Donnie Darko tot een film die verfrissend en origineel overkomt, en door de gedegen cinematografie ook visueel punten scoort.

Afsluiten wil ik met de soundtrack: ik heb namelijk zelden of nooit een film gezien waarin de gebruikte nummers qua lyrics zo naadloos bij het plot aansloten. De opening is al een audiovisueel genot met INXS' Never Tear us Apart, maar het paradoxale verband met Love Will Tear us Apart deed me helemaal genieten. Dan Tears for Fears (alleen de bandnaam al), dat Mad World stiekem speciaal voor Donnie Darko heeft geschreven.

the dreams in which i'm dying are the best I ever had

. Dat galmde nog wel een tijdje na in m'n hoofd...

Dichtbij de optimale score, een intelligent drama.

4.5*

In Doubles Vies vangt een Parijse uitgeverij de klappen op van de doorgeschoten digitalisatie. Bestaat informatie nog wel? Waar ligt de balans tussen verzet en vooruitgang? Tijdens het schrijfproces ontdekte Olivier Assayas dat zijn vraagstukken hun gewenste effecten alleen zouden hebben in de speelse mal van de komedie.

De keuze voor (k)lucht roept al vroeg in de film een prikkelende vraag op: hoe serieus moeten we Doubles Vies nemen? De openingsscène ontpopt zich als een volmaakt experiment. De laconieke uitgever van dienst (Guillaume Canet) discussieert met een onverzorgde modelschrijver (Vincent Macaigne) over de verhouding tussen literatuur en de digitale revolutie. De dialoog tussen de twee ontvouwt zich in een zodanig tempo dat het je gemakkelijk kan gaan duizelen. Waar kijken we naar? Is dit stiekem een banale film voor praatzieke intellectuelen of gaan we richting een subtiele ontmanteling van geijkte stereotypen?

verder lezen (uitgebreid)

Zeer matige film, die maar bij vlagen een beetje grappig is. Dodelijk voor een komediefilm. Zwakke regie ( te duidelijk zichtbare bluescreens ), zwak acteerwerk. Een van de karakters wekte zelfs behoorlijke irritatie op ( degene die ´overboord wordt gegooid´. Enkel de scene waarin een bemanningslid een walvis imiteert vond ik nog wel de moeite waard . Ik heb me nog wel enigszins vermaakt en de film duurde gelukkig niet te lang. Vandaar geen minimale score. 1,5*

Zeer matige tot slechte film, die naarmate de speelduur vordert steeds minder op mijn aandacht kan rekenen. Het verhaal van Dracula is zeer interessant, de wijze waarop dat verhaal hier is neergezet niet. Een user op de vorige pagina schetste hoe een dergelijke film eruit had moeten zien: hard, realistisch en meedogenloos. In plaats daarvan is Dracula Untold verworden tot een tien in een dozijn-Hollywoodfilm met de nodige cliches. Ik vind Luke Evans een prima acteur (Hobbit pt.II en III), maar hier staat hij voor zijn volk als een soort protector tegen wil en dank, die in werkelijkheid enkel om zijn vrouw en zoontje geeft. Een en ander gaat gepaard met redelijk ongeloofwaardig sentiment (al vind ik het jongetje nog wel knap acteren voor zijn leeftijd) en een stel oninteressante actiescenes. Evans in een vleermuizenstorm zien veranderen en een heel leger door zien spitten, het maakte gewoon geen indruk. Pluspunt vond ik de prima opzwepende muziek, en het einde van de film. Het is jammer dat een acteur van het kaliber Charles Dance zich verlaagd heeft tot het niveau van deze film, maar de slotscene lijkt toch nog iets te beloven voor een eventuele (betere?) vervolgfilm.. De film duurt niet lang, sterker nog, hij is eigenlijk voorbij voor je er erg in hebt. Dit draagt mee bij het feit dat de karakterontwikkelingen tamelijk ongeloofwaardig zijn, en dat er geen ruimte is voor enige vorm van diepgang.
Af en toe wat goede muziek en een leuke scene hier en daar, daar moeten we het mee doen. Dat is bij lange na niet genoeg voor een goede beoordeling.
1,5*

Een prachtig sfeerbeeld van het Parijs van de sixties. Niet zozeer van de stad zelf (het grootste gedeelte van de film speelt zich immers binnen af), maar des te meer van de jeugdcultuur, de sociaal-politieke onrust en de afbrokkeling van zeden die zich in die periode opdrongen. Daarnaast is the Dreamers een fijne ode aan de nouvelle vague-periode, en eigenlijk überhaupt aan het medium film in het algemeen.

Het is heel herkenbaar te zien hoe-hier vertegenwoordigt door de drie ontluikende tieners- film een grote rol kan spelen in je leven, waardoor je in films gaat denken en in films gaat handelen (hoe ik dat dan ook verder zou moeten definiëren). Het langdurige verblijf van de drie tieners versterkt daarbij het proces van vervreemding van de realiteit. Het gevolg? het onderzoeken van grenzen. Eerst vooral seksueel, maar aan het eind van de film laat Bertolucci in een sluimerende, surrealistisch aandoende slotsequentie zien hoe die zoektocht naar identiteit op den duur uit kan monden in maatschappelijke betrokkenheid.

Voor het zover komt trakteert the Dreamers op een drietal meeslepende karakterschetsen van de tieners, gespeeld door Eva Green, Michael Pitt en Louis Garrell. Vooral Green toonde zich een perfecte hoofdrolspeelster: vrij, mysterieus, bij vlagen ronduit raar. Daarbij vergeleken is de bleke Pitt in eerste instantie vooral heel schuw en braaf, maar naarmate hij zich laat meenemen in Green's wereld, verandert langzaam maar zeker zijn persoonlijkheid. Garrell maakt de situatie nog eens interessanter. Overduidelijk worstelend met zichzelf getuigt hij ook nog eens van een vrij onnatuurlijke broer-zusrelatie. Het overkoepelende beeld mag duidelijk wezen: Pitt vertegenwoordigt het relatief conservatieve Amerika, terwijl broer en zus het vrije, losbandige Frankrijk representeren.

Een meeslepend, sferisch stukje cinema, vooral opvallend door het niets ontziende camerawerk. The Dreamers is een warm bad voor filmliefhebbers, en voor dromers-mensen zoals ik dus.

Het Chelsea Hotel in New York was in de hoogtijdagen van de Amerikaanse tegencultuur een beruchte broedplaats voor artistieke geesten. Een select gezelschap van inmiddels bejaarde huurders hield het langer vol, ook toen de muren langzaam begonnen af te brokkelen en een langdurig renovatietraject een absolute noodzaak werd. Dreaming Walls is een even ontnuchterend als mijmerend portret van de kunstenaars die hun laatste dagen slijten in een vervallen droompaleis.

Verder lezen

Lees de volledige recensie

Cinematografisch en sferisch levert Nicholas Winding Refn echt een weergaloze prestatie met Drive. Prachtige beelden van (nachtelijk) L.A. worden vergezeld door een passende soundtrack en een sterke score van Cliff Martinez (Refn’s vaste componist).

Dat Drive audiovisueel zo volmaakt oogt (en misschien zelfs wel is), maakt dat ik Refn de simpliciteit van het plot vergeef. Immers, op narratief vlak heeft de film niet heel veel om het lijf (los van de dualiteit van Gosling's character), al verdient juist op die momenten een goede uitwerking complimenten.

Normaliter was ik misschien minder te spreken geweest over de klein gespeelde, bijna angstaanjagend bedaarde rol van Ryan Gosling. Maar hier klopt het; in een oase van muzikale pracht en visueel spektakel is de rust van Gosling’s personage precies op zijn plaats. Ook de non-verbale communicatie met Carey Mulligan doet net genoeg; ook wel eens fijn om zo’n relatie op een weinig expressieve wijze te zien opbloeien.

Al met al durf ik dit toch wel een klein meesterwerk te noemen van de Deense Refn. Zijn filmstijl heeft iets betoverends, en de man verheft het tot een kunst beeld en geluid naadloos in elkaar over te laten lopen. Drive is een genot voor het oog (en het oor).

4,5*

Wie de wetten van de mens afwijst, houdt alleen de natuur nog over als bondgenoot. Het mag uiteindelijk geen drempel heten voor de zestigjarige Nils Leidal, die aan het begin van het bescheiden filmportret Drømmeland zijn paspoort aan de vlammen toevertrouwt. In een beknopte YouTube-tirade worden overheid, banken en corporaties in hun meest algemene zin aan de schandpaal genageld.

De Nederlandse documentairemaker Joost van der Wiel (Het Kind is Groot) kreeg de kans om Leidal een geruime periode te volgen tijdens zijn zelfverkozen voortbestaan into the wild. Ergens in de Noorse bergen zijn we getuige van een man die zijn rigoureuze afwijzing van maatschappij en samenzijn aan de lopende band tegenspreekt. Eenmaal gestationeerd in een berghut blijkt het verlangen naar wereld en WiFi regelmatig groter dan het regime van zijn eigen declamaties. Het is precies wat van der Wiel aantrok in het verhaal van Leidal. In een podcastinterview geeft hij aan dat Drømmeland uiteindelijk ontsprong uit de spanning tussen Nils’ wens om alleen te zijn en zijn zo mogelijk nog sterkere verlangen naar menselijk contact.

verder lezen

Extended edition (ik kon het toch niet laten)

Wie een beetje bekend is met het Star Wars-universum, ziet de overeenkomsten al snel. Een strijd tussen goed en kwaad, gelokaliseerd op verschillende planeten. Er zijn stormtroopers, er is een (hier narcotische) oerstof die alles in beweging houdt (the Spice, of toch the Force?), er is een uitverkorene (Paul Atreides), en ook een keizerrijk en een rebellenafdeling ontbreken niet.

Het is de omgekeerde wereld die ik hier schets: A New Hope (1977) was er voor Dune (1984), maar het boek van Herbert (1965) was er voor het eerste script van Lucas. Toch voelt deze film in alle opzichten aan als het kleine broertje van Star Wars, en waar dat een franchise is, wordt hier een episch verhaal in een mal gepropt.

Het scheelt enorm dat ik een fan van David Lynch ben. Het op zichzelf vrij rechtlijnige script is doordesemd van mysterieuze en unheimliche dialogen, de decors, de kostuums en personages zijn extravagante elementen in een Lynchiaans filmuniversum.

Die kenmerkende stijl zorgt voor pluspunten, maar tegelijk komt Lynch’ aanpak ook weer niet heel goed uit de verf in dit ruimte-avontuur. De grens tussen eigenheid en kitsch is jammerlijk dun, de personages zijn te karikaturaal. In Twin Peaks (leuk hier McLachlan en McGill weer te zien) werkte het allemaal, maar daar was de setting anders en kon Lynch de tijd nemen zijn verhaalwereld vorm te geven. Ook visueel valt de film tegen, met gekunstelde actiesequenties en weinig geslaagde visuele effecten die aantonen dat Lynch’ kwaliteiten echt elders liggen.

Verder zit het verhaal de film hier nogal in de weg. Ik zeg dit met enige reserve, want ik las de boeken (nog) niet, maar dit is nu bij uitstek het type verhaal dat idealiter zou worden uitgesmeerd over een tiendelige miniserie. Nu had ik een beetje het gevoel dat ik wellicht gehad zou hebben als er van Game of Thrones boek één een film van drie uur was gemaakt. De vele personages en de groots opgezette verhaalwereld vragen hier om meer uitdieping, en misschien toch ook wel om een wat minder uitbundige uitwerking.

Ik ben erg benieuwd wat moderne kunstenaar Denis Villeneuve van Dune kan maken, al blijf ik voorzichtig gezien mijn ideeën over de verfilmbaarheid van Herberts verhaal. Lynch is en blijft een fenomeen wat mij betreft, en sommige scènes waren ronduit hilarisch, maar ik had hem niet op dit project gezet. Dune is een soort Star Wars, ik zei het al, en ik had de film qua toon dan ook liever in Star Wars-sferen gezien. Narratief gezien is Dune namelijk zeer de moeite waard, en ik was graag uitgebreider en op een minder theatrale wijze meegenomen in het verhaal dat wordt verteld. Ook nu komt Lynch’ genre-uitstapje al over als een mislukte rip-off, dus dat Star Wars-effect heeft de film toch wel. De oppervlakkige uitwerking doet Herberts romans (vermoed ik dan) echter tekort, en op visueel vlak had ik moeite de dosis bombast en abstracte vreemdheid serieus te nemen.

2,5*

Bizar weetje trouwens: Lynch heeft de kans om the Return of the Jedi (1983) te regisseren laten liggen om Dune te kunnen doen...