Opinions

Cinematografie. Sfeer. Cast. Score. Camerawerk. Mise-en-scène. Production Design. Script.

Waarom deze recensie niet beginnen met het benoemen van de aspecten waarin Road to Perdition precies de juiste snaar raakt? Als je een film hebt met een (te) gedegen scenario, en enkele plotholes die de wenkbrauwen doen fronsen, moet je het anders aanpakken. En dat doet Sam Mendes, door een scala aan filmtechnische en sfeergerelateerde aspecten tot in detail te beheersen dan wel uit te werken.

Het filmwerk in de regen, de lichtval op het juiste moment op de juiste plaats accentueren, de score optimaal inzetten...(audio-)visueel is Road to Perdition een lust voor het oog (en oor). Daarnaast excelleert de cast. Tom Hanks speelt een atypische rol voor zijn doen. Michael Sullivan is duidelijk niet navenant zijn comfort zone, maar hij brengt het er toch goed vanaf. Jude Law krijgt beperkte screentime, maar weet daarbinnen wel te overtuigen. Newman heeft net dat stukje charisma dat nodig is om een geloofwaardige maffiabaas te zijn, terwijl Craig altijd nog z'n natuurlijke appearance mee heeft als 'ie op acteervlak niet z'n beste prestatie toont.

Het is wat jammer dat het scenario steken laat vallen. Het plotje had echt meer kunnen verrassen, en de onwaarschijnlijkheden moeten we de schrijver maar vergeven. Ook de samenwerking tussen vader en zoon Sullivan (Hanks en Hoechlin) oogde ietwat geforceerd, door de wijze waarop het narratieve concept de vader-zoonrelatie (ook bij vader en zoon Rooney) centraal stelt.

4*

Haal het woord 'drama' maar weg en maak er komedie van [knipoog]. Vrij onbeschrijfelijk hoe de zonnekoning eerst tien minuten ligt te kermen in een fel fluoriderende expositieruimte (Versailles kon niet verder weg zijn) en vervolgens doodleuk z'n toevlucht neemt tot z'n antieke spiegel en een vrachtlading koekjes. Verder is het niet veel bekijks [en zo denken de meeste bezoekers er duidelijk ook over - maar dat is dan weer precies het punt], maar ik keek deze dan ook vooral om uit te kateren van Liberté en (in de lange nasleep van het wél zeer sterke La Mort..) te beslissen of er nog hoop is voor Serra. Over dat laatste blijf ik nog even twijfelen - eerder werk trok me voordien toch aan.

De mooiste film-herinnering in tijden komt van een regisseur die een meester is van het stille vertellen. Kern bij Cuáron is telkens dat de (politieke) waarheid zich in de marge bevindt; op de achtergrond, in de uiterste hoek van het frame. Vrijwel alles verschijnt ons visueel, een grote schoonmaak van narratief waarna de essentie blijft. De urgentie van Cleo's omarmde bestaan wordt gevangen in een werkelijk adembenemende beeldtaal van levend zwart-wit.

Ik heb niets met Formule 1. Misschien is dat ook wel de reden dat ik deze film nog nooit opgezet had, ondanks de hoge scores hier. Ik kon er niet verder naast zitten…

Rush gaat m’n herinnering in als een film met een nagenoeg perfecte pacing en een excellerende main cast. De speelduur van twee uur vliegt voorbij, mede omdat ik volledig meeleefde met zowel Hemsworth als Brühl. En dat verbaasde me haast, want twee grotere tegenpolen zul je niet snel tegenkomen. De macho, de womanizer en de levensgenieter die zichzelf geconfronteerd ziet met een bedachtzame streber, die bijna antisociaal lijkt, maar daardoor wel grootse ambities kan koesteren. Het personage van Hemsworth sluit naadloos aan bij het imago dat hij als acteur ook heeft, waardoor hij als geen ander in staat is een rol als deze te vertolken. Brühl verraste met zijn intense, krachtige acteerprestatie. Dit is de eerste keer dat ik hem écht zag uitblinken.

Verder verraste Ron Howard enorm. De man had een beetje een suf imago in mijn perceptie, zeker nadat ik afgelopen jaar Inferno en een matige Beatles-docu van hem zag. Hier acht ik hem echter hoofdverantwoordelijk voor de heerlijke pacing. Op technisch vlak ontbreekt het Rush verder aan niets. Het camerawerk is sterk, met prachtige shots tijdens de races zelf, en de cinematografie rust qua vormgeving wat op een documentaire-stijl, die hier goed tot haar recht komt. De muziek van Hans Zimmer is afwisselend episch en sfeervol, sluimerend en alomvattend. De montage tenslotte is spot-on, en draagt ook weer bij aan de prettige pacing.

Een meeslepende film. Pakkend als het gaat om de acteerprestaties en het script, maar ook in de representatie van de autosport. Trefzekerder dan ooit is Rush in het overbrengen van de gevaren die aan de Formule 1 verbonden zijn. Als leek in dat wereldje zal ik, vermoed ik, toch altijd met andere ogen kijken.

4.5*

Deze film kwam op tv vanavond, en aangezien ik wel zin had in een beetje komedie maar eens deze bekeken. Duurt niet te lang, en 3.23 gemiddeld is niet slecht voor een slapstick actie/comedy. Rush Hour is dan ook een degelijke film, die vooral zouteloos vermaak biedt. Alles in deze film is met een korreltje zout te nemen, maar daarom niet minder leuk. Het is even wennen aan de stem van Tucker, maar voor een Eddy Murphy-copycat is hij bij vlagen toch verrassend grappig met enkele mooie oneliners. Dankzij Chan, die ik sowieso wel mag, kentdeze film ook prima actie. Aardig om te zien wat Chan allemaal kan. Zoals gezegd, niet te serieus nemen, maar een stuk prima amusement is het gevolg. Zelfs op Veronica vloog de speelduur zo voorbij. Kleine 3.5*

Kolderiek vermaak in de geslaagde buddyformule Chan/Tucker. Zeker in de eerste helft van de film valt er genoeg te lachen. De heren hebben het net zoals in het eerste deel naar hun zin, en dat enthousiasme komt goed over. Het verzacht het feit dat het plot los zand is, en dat de actiescènes wel heel erg op de automatische piloot worden uitgevoerd. Ook enkele bijrollen zijn vrij beroerd ingevuld. Het maakt Rush Hour 2 geen goede film, maar wel een vermakelijk tussendoortje. Ik heb tóch weer zin in deel 3 (over een tijdje). 2,5*

Ook deze derde film in de buddy cop-formule Chan/Tucker zit weer vol met de meest flauwe (maar daarmee gelijk ook briljante) humor. Ik kan niet anders dan hiervan genieten, ook al speelt het dertien in het dozijn-plot Rush Hour 3 natuurlijk parten. Zouteloos vermaak voor tussendoor; knipper even met de ogen en je kijkt alweer naar de aftiteling.

Ik kijk positief terug op een reeks die nergens hoogstaand was, maar zich desondanks moeilijk laat bekritiseren. Dit is leuk amusement waarin bovendien alle pretenties iets serieus neer te zetten ontbreken.

In mijn score blijf ik wel behouden, want veel voorstellen doet dit werkje uiteindelijk ook weer niet.