Opinions

Matige film over een familie die buurtgenoten kidnapt voor losgeld. Zoon Alejandro gaat zich, mede onder invloed van een bloeiende romance, steeds meer tegen de handelswijze van zijn vader afzetten. El Clan beslaat enkel vader en zoon (later wordt ook een tweede terugkerende zoon bij de ontvoeringen betrokken), maar beschadigt de gehele familie. Terwijl moederlief rijst met kip opdient, klinken er vanuit de kelder angstschreeuwen. Deze op een waargebeurd verhaal gebaseerde film behandelt interessante materie, maar de uitwerking Is niet heel bijzonder, en soms zelfs aan de saaie kant. Het plot ontwikkelt zich als verwacht. Het acteerwerk van vader Puccio Is uitstekend, maar de acteur met misschien wel de belangrijkste rol (Alejandro) weet niet te overtuigen. Beste aspect van El Clan vond ik het ironische, scherpe muziekgebruik bij enkele sleutelscènes. Ook het einde Was aangrijpend. 2.5*

Jaws (1975) garandeerde de doorbraak van Steven Spielberg naar de absolute top van de filmindustrie. Het duurde niet lang of een tweede klassieker diende zich aan: Close Encounters of the Third Kind is de eerste echte familiefilm van Spielberg's hand, en zou daarom model staan voor E.T. (1979) en alle andere fantasievolle familiedrama's die nog zouden volgen.

En tóch lijkt deze film een beetje ondergesneeuwd, want qua naamsbekendheid doet Close Encounters of the Third Kind aanzienlijk onder voor Spielberg's grootste klassiekers. Enigszins onterecht, want dit sci-fi drama is een visueel spektakel van de bovenste plank, dat anno 2016 nog steeds een prettig sfeertje in de huiskamer weet te projecteren.

Uiteindelijk is dat immers waar het Spielberg hier om draait. Op gewiekste wijze smeedt hij sci-fi elementen en een stukje familiedrama samen, met als doel tot een aangename crowdpleaser te komen. Dat de speelduur hier en daar ten faveure van de sfeer te veel gerekt wordt, neem je als kijker dan wel op de koop toe. Dat de characters nogal kleurloos zijn is ook geen al te groot manco; een fijn maniakale Roy Neary (Richard Dreyfuss) geeft immers wel wat tegenwicht. Een prettige werkwijze van Spielberg om zo'n komische scène zoals die met de zelfgemaakte Devil's Tower de plaats te laten innemen van het wat zwaardere geneuzel en gefilosofeer over Aliens waarmee de film evengoed gevuld had kunnen zijn. Luchtig vermaak is de sleutel voor een formule die zich later meermaals succesvol zou bewijzen.

Gelukkig is Close Encounters wel meer dan alleen vermakelijk. Filmtechnisch grossiert de film in schitterende settings, sterk kleurgebruik en een aantal adembenemende shots, die het geheel tot een visueel plaatje maken. Het slotakkoord is wat betreft het summum; dat op schaal tot leven gekomen ruimteschip is echt prachtig, en maakt de laatste scène mede tot de beste van de film. Ook de score van John Williams komt dan eindelijk echt tot leven, en maakte dat ik met een glimlach afsloot.

3.5*

Ik zag nog niet alles van de Wachowski's, maar als 'voetnoot' bij de duidelijk herkenbare thematische en ideologische lijnen (waarover je zo een heel boek kunt schrijven, misschien toch maar eens iets met The Matrix doen) vind ik het fascinerend dat ze zichzelf ook zo kunnen tegenspreken. In Cloud Atlas wordt dat laatste bijna lachwekkend (in de categorie óók lachwekkend of zelfs meelijwekkend: Tom Hanks). Wie de film bekijkt, ontdekt al snel dat de meeste acteurs in dubbelrollen op verschillende tijdlijnen verschijnen. Nu, één van hen, Bae Doo-Na, is in haar rol als Sonmi-451 (deze 451) eigenlijk het orakel van de film, zo maken de even lompe als lyrische voice-overs duidelijk. Eén van haar quotes luidt als volgt:

Ondertussen blijft een stichtelijke Hugo Weaving maar bazelen over de natuurlijke orde der dingen, en als een personage dat doet.... weet je dat de schrijvers er iets mee willen. De conventies van de Wachowski's zijn stokpaardjes: seks en gender, religie en politieke onderdrukking (de nieuwe wereld in het oude Korea is hier een soort WALL·E-esk anti-paradijs). Het probleem is dat de ideologie van de zusters een 'revolutie' of een verwerping van waarden helemaal niet legitimeert, omdat hun eigen opvatting van moraal (álle grenzen wachten erop overschreden te worden) zo'n vastigheid niet toelaat. Met andere woorden: door via de plotlijnen stelling in te nemen rond morele thema's als slavernij en seksualiteit, doen de zusters aan zelfkritiek. Als moraal een conventie is, is er geen draagvlak voor de stelling ''maar oppressie is slecht''. Zo'n uitspraak is niet onbegrijpelijk, maar wel hol en arbitrair.

Overigens trekt dit artikel de thema's van de film uitgebreid uit elkaar en wordt een vergelijkbare kritiek op de Wachowski's fijnzinnig verwoordt.

Vader Garcia tegen de priester die Rayo, de hond, houdt:

Blij om aan het eind een duidelijke credit voor "La Famille Belier" (2014) terug te zien. Dit lijkt relatief onbelangrijk maar het is nu eenmaal niet ongewoon dat (Amerikaanse) producties hun inspiraties al dan niet ten dele onder stoelen of banken steken. Het beïnvloedde in ieder geval mijn kijkbeurt, aangezien ik de Franse film al kende.

Dat gezegd hebbende werd ik erg opgewekt van de frisse cast, die naast Emilia Jones (zie mijn bericht eerder in dit topic) gelukkig bestaat uit daadwerkelijk dove acteurs (d.w.z. voor de rollen van de familieleden). Het kalme tempo van de film en de sympathieke hoofdrollen bieden compensatie voor het redelijk goedkope scenario en de meer 'cheesy' momenten in highschool film-modus (inclusief een koorcoach die zijn studenten verbiedt om Glee na te doen terwijl hij in feite zelf uit de serie lijkt te zijn weggelopen). Ik waardeerde vooral de balans tussen momenten van conflict en momenten waarop de personages elkaar weer vonden. De regisseurs weerstaat grotendeels de conventionele neiging om het "rebellerende kind" af te zetten tegen de "conservatieve/afwerende ouders". Dat is namelijk precies wat me in redelijk wat coming-of-age films tegenstaat. CODA mag dan wel degelijk gaan over het scheiden van wegen, de conflictmomenten maken in ieder geval nooit antagonisten van de familieleden.

Zeer zwak.

Conceptueel gezien heeft Coherence nog een heel aardig narratief om uit te putten, maar de uitwerking is echt bedroevend. Reguliere burgers die het ene moment van niets weten en het andere moment kwantumfysica uit hun mouw schudden alsof ze Einsteins in de maak zijn. Een nobele poging tot intelligentie, dat dan weer wel, maar in schier contrast met de oersaaie dialogen en de onderlinge liefdesverwikkelingen.

Filmtechnisch viel ik daarnaast behoorlijk over de beroerde editing. Ironisch dat de film dan Coherence heet. Visueel vond ik het een fletse bedoeling (op die staafjes na) en het camerawerk was bij vlagen ineens vervelend schokkerig.

Een bijna tenenkrommende B-film met kleurloos acteerwerk en een zwak script, gehuld in een zweem van ongeloofwaardigheid en slecht filmwerk.

0.5*

In de nasleep van een clubbrand legt een reeks dodelijke ziekenhuisopnames een web van bestuurlijke corruptie en nalatigheid bloot. Menig auteur van medische thrillers zou tekenen voor een premisse van deze aard, maar Collective is ‘gewoon’ een documentaire uit Roemenië. Het is, en dat mag een understatement heten, niet gemakkelijk om dit verslag van mensonterende praktijken en medische misère te bekijken tijdens een lopende gezondheidscrisis van mateloze omvang.

Boekarest, 30 oktober 2015. Een korte, maar felle brand maakt een tragisch einde aan een muzikaal optreden in een nachtclub. 26 mensen laten het leven, mede door een gebrek aan goede branduitgangen. In de nasleep van de ramp belanden brandwondenslachtoffers van de regen in de drup: 38 van hen sterven aan infecties die bestreden worden met sterk verdunde desinfectiemiddelen. De verantwoordelijke partij, Hexi Pharma, opereert onder het fiat en medeweten van de Roemeense overheid.

Verder lezen (indebioscoop)

Heerlijke actiethriller. Goed verhaal, spanning van begin tot eind. Een Minpuntje is het matige middenstuk, maar het begin en vooral laatste gedeelte zijn om te smullen ( met zeer goede filmmuziek ).

Cruise en Foxx acteren erg goed, dit draagt de film. Twijfel tussen 3,5 en 4* maar dankzij het fantastische laatste halfuur van de film maak ik er 4* van.

Domino Day met Will Smith.

Al vanaf de eerste minuut lijkt regisseur David Frankel maar één doel voor ogen te hebben: sentiment opwekken. En veel. Voor zo’n tranentrekker met de kerstdagen wellicht een aardig excuus om weg te komen met een verhaal over een depressieve man (Will Smith) die brieven gaat schrijven aan de concepten waarop ons bestaan rust (liefde, tijd, dood). Hier is vast een doelgroep voor, maar wat had ik een moeite de karikaturale personages van Smith, Keira Knightley en Michael Peña serieus te nemen. Het scenario werkt uiteraard toe naar een allesomvattend, groots en pakkend einde waarin alle ‘universele’ normen en waarden nog eens de revue passeren. Het ontbreekt me aan de behoefte een klaagzang te ontsteken over de overdosis geforceerd drama die ik op m’n rekest kreeg, maar al te vatbaar was ik er niet voor.

1.5*

Bescheidenheid op het doek zoals ik die graag omarm. Prachtige coming of age-vertelling over een schuchter meisje dat in herkenbare highschool-taferelen terechtkomt en daarin zichzelf moet zien te (her)ontdekken. Gelukkig ligt de focus van de regisseuse echter niet alleen op de identiteit van deze Mylia, maar evengoed op de mensen in haar omgeving en de sociale verschillen die in het lokale bestaan verankerd liggen. Misschien werkt de film op papier soms net iets te sterk in tegenstellingen, maar de uitwerking is subtiel genoeg om eventuele valkuilen daarin te vermijden. Het ritme van Une Colonie is een verademing en de kleinste details worden met gevoel in beeld gebracht.

(P.s. ik heb nog nooit meegemaakt dat heliocentrisme, humanisme en Renaissance in een paar ademteugen zo laks op een hoop werden gegooid, maar dat mag dan tekenend zijn voor de verdere onmacht van de lerares in deze film)

De makers van The Commuter onderschatten de intelligentie van hun publiek. Deze nieuwe actieflick met standaardheld Liam Neeson oogt als een vermakelijk tussendoortje, maar het scenario barst van de onlogische ontwikkelingen en mist iedere vorm van originaliteit.

Verzekeringsagent Michael McCauley (Neeson) is één van de forensen die dagelijks een vast traject bereist van en naar zijn werk. Die eigenschap komt van pas wanneer een mysterieuze dame (Vera Farmiga) hem in de trein opzoekt, filosofeert over persoonlijkheidstypes en en passant nog even meldt wat haar werkelijke doel is. Ergens in het rijtuig bevindt zich namelijk een persoon die niet op dit traject thuishoort. Na die mededeling komt The Commuter niet meer af van de vergelijkingen met Source Code (ook met Farmiga) en Murder on the Orient Express, al doen die vergelijkingen de film op zichzelf nog niet per se de das om.

Veel verwonderlijker is McCauleys reactie: de opdracht van de dame (vindt de man en verzeker jezelf van 100,000 dollar), ademt het woord complot, maar voor we het weten struint Neeson al gepassioneerd door de trein, zoekend naar de ongewenste verstekeling. Het excuus is slap en kunstmatig: Neesons personage is zojuist ontslagen, en het vooruitzicht van dollartekens doet wonderen. Pas iets later gaan bedreigingen aan het adres van zijn familie een rol spelen.

Het is niet eenvoudig uiteen te zetten wat er verder misgaat, gezien de film pas in de laatste twintig minuten écht onnavolgbaar wordt. In het middenstuk dat daaraan voorafgaat weet The Commuter soms nog best te vermaken. Regisseur Jaume Collet-Serra tekende eerder voor Unknown (2011) en Non-Stop (2014, beide films met Neeson), en betoont zich niet onkundig in het aaneen smeden van Neesons wandelingen door de coupés. Het scenario van deze film bewijst echter nog maar eens dat er met een zwak plot geen enkele eer te behalen valt.

web

Essomba Tourneur is geen filmmaker, hij is een cineast. De gangsters die hij van wansmaak beticht zijn nog eerder cultuurbarbaren dan criminelen. In Jean-Pierre Bekolo’s metacinema staat de scherpe preferentie van hoge boven lage cultuur op den duur, hoe paradoxaal dat ook mag klinken, garant voor een weinig subtiele filmgimmick.

Er gaan al belletjes rinkelen als Tourneur zichzelf in de eerste minuten van de film met de naam ‘Cinema’ aanduidt. De allegorie die daar ontspringt krijgt doorheen Aristotle’s Plot op meerdere niveaus betekenis: enerzijds krijgen de zielloze actiefilms van Hollywood-makelij ervan langs (want: géén Cinema), anderzijds zijn er talloze toespelingen op de vermeende sociaal-culturele impact van film. De cinema van Cinema zal leven in de brouwerij brengen, de ‘white man-cinema’ die de gangsters aanhangen leidt tot de dood. Letterlijk. Laat dat maar aan Bekolo’s inventieve metaforen over. Een zombie op een treinspoor spreekt in het kader van het rigide scenario tot de verbeelding.

Dat de migrant-protagonist bij terugkeer in zijn thuisland weinig melk in de pap te brokkelen heeft, blijkt wel als Cinema zijn status als filmmaker bespreekt. Hij is de outlaw, politie en crimineel zijn één pot nat. Bekolo had veel kunnen doen om dieper op Cinema’s motieven in te gaan, maar gebruikt zijn krappe uurtje film liever voor dogmatisch aanvoelende tegenstellingen en een ridiculiserende portrettering van de men in command. Die kijken vooral naar Schwarzenegger en van Damme, imiteren een imitatie van het leven, maken seksgrapjes en vragen zich af waarom the Terminator in deel twee in vredesnaam een goedzak moest worden. Ondergetekende zit overigens ook al jaren met die hamvraag.

Een saillant detail is de taal die in Aristotle’s Plot gesproken wordt. De beslissing om de heren in het Engels te laten converseren is ongetwijfeld niet genomen op basis van hun kwaliteiten. De uitspraak is af en toe zo beroerd dat de neiging naar het Franse audiospoor te switchen zich opdringt. Helaas is er bij die optie ineens geen Engelse ondertiteling meer beschikbaar.

De voice-over van Cinema is de doodslag voor de film. Alle ideeën die Bekolo had kunnen verbeelden, of anders tenminste dramatisch had kunnen uitwerken, zijn netjes verpakt in drammerige dialogen. Het ‘verhaal’ dat zich daarbij ontvouwt ontstijgt de compacte premisse geen moment.

In de openingsscène van Compulsión wordt een prostituee opgepikt door een man met duistere plannen. Op het moment dat de twee in een auto stappen, maakt de positie van de camera duidelijk dat er iemand kijkt. De auto vertrekt richting een luxe buitenverblijf in het Spaanse binnenland, de camera volgt – íemand volgt.

Wie? Met het antwoord op die vraag is de grootste angel al snel uit het verhaal gehaald. De minimale premisse van deze rauwe thriller doet begrijpen waarom Compulsión al op 71 minuten inklokt. Het probleem is niet zozeer dat debutant Ángel González binnen die tijd niet genoeg doet om de spanning op te bouwen, maar eerder dat een psychologische uitdieping van de personages ontbreekt. Hierdoor is er nooit voldoende draagvlak om oprecht om het lot van de dame in nood te geven. Zonder empathie uiteindelijk ook geen spanning; de epiloog voelt aan als een goedkoop goedmakertje, een gimmick bijna die de vlakke aanloop moet doen vergeten. De prettige cinematografie (Rosana Torres) en de snedige montage bieden in de marge nog enige uitkomst.

Als danseres Mónica te horen krijgt dat haar vader terminaal ziek is, verruilt ze Buenos Aires voor een afgelegen Spaans winterlandschap. Drie generaties ontmoeten elkaar in Con el viento in het huis van mater familias Pilar, waar het besef van verandering herinneringen en vragen voor de toekomst samenbrengt.

De dood van haar man doet Pilar (Concha Canal) besluiten het huis te verkopen waar ze decennialang woonde. Het interieur is klam en lijdt onder gebrek aan onderhoud, maar de familiegeschiedenis leeft er en de omgeving (Burgos, Castilië) is prachtig. De keuze zorgt dan ook voor gevoelens van weemoed, die op subtiele wijze (opmerkingen in de marge, wegkijken en zwijgen) inzichtelijk worden gemaakt. Het huis móet weg, maar wat laat je achter als het ook echt zover is?

verder lezen

The Conjuring 2 is misschien nét iets minder goed dan zijn voorganger. Toch kom ik qua score gelijk uit, wat maar aangeeft dat Wan een uitstekende prestatie heeft geleverd met deze vervolgfilm.

Qua locatie is dit deel er wat mij betreft wat op achteruit gegaan. Het sferische landhuis is vervangen voor een klam, onguur rijtjeshuis in een schijnbaar vredige Londense woonwijk. Dat maakt dat de gebeurtenissen je als kijker nog iets meer benauwen, maar qua sfeer en setting levert dit tweede deel wel wat in.

The Conjuring 2 duurt een minuut of twintig langer dan het eerste deel, met als gevolg dat er nog iets meer ruimte is om het narratief van de Enfield poltergeist, de rol van de Warrens en de media-ophef eromheen goed uit te werken. Ook was de spanningsboog over een langere periode uitgesponnen, en had ik meer echte schrikmomenten dan in deel één.

Dat is niet per se positief, want waar Wan me in the Conjuring nog in extase bracht met perfect gedoseerde spanning, voelde een en ander hier allemaal wat meer gehaast en gemakkelijk aan. die oude man vond ik maar zo-zo en de demonische non werd te snel zichtbaar gemaakt, waardoor de shock value in de laatste scène eigenlijk nauwelijks nog aanwezig was. Dan misschien eerder die onzichtbare angst in the Conjuring, dat sluimerende kwaad dat overduidelijk aanwezig, maar toch niet tastbaar is.

Filmtechnisch is het dus allemaal iets minder dan het in 2013 was, maar het narratief krijgt hier meer aandacht en wekte inhoudelijk net iets meer mijn interesse. Ook zou ik bijna nog de score vergeten, die al even beklemmend is als bij deel één.

Jaarlijst-kandidaat, 4*.

Vooroordelen moeten even snel ingeslikt worden na het zien van de twee Conjuring-films van James Wan. Anders dan de trailers doen vermoeden, draait het in deze werken niet alleen om shock value en jumpscares, maar is er ook sprake van intrigerende verhalen, die veel ruimte krijgen en sterk worden uitgewerkt.

Met name in dit eerste deel is het genieten geblazen, want Wan weet de spanning zo goed te doseren dat ik daar bijna meer van genoot dan van de spanning zelf. Ook het camerawerk is echt fantastisch, met mooie standpunten en vooral fijne camerabewegingen, waarbij de camera de personages volgt en nog meer betrokkenheid creëert.

De engste momenten bevinden zich met stip in het eerste stuk van de film. Zeker dat hide and clap is echt angstaanjagend, maar tegelijk heel goed gevonden. Ook dat hele sfeertje eromheen stond me aan, met dat prachtige landhuis, de boom bij het water en de maar al te toepasselijke soundtrack (The Zombies met Time of the Season!).

Als de Warrens erbij komen wordt het (mijns inziens) narratief gezien interessanter, maar zakt de spanning wat weg, omdat al snel duidelijk wordt dat de climax gaat draaien om de exorcisme. Echt erg is dat overigens niet, maar het niveau van het eerste stuk film evenaart Wan niet meer.

The Conjuring is één van de beste horrors die ik ooit gezien heb (nu zijn dat er nog niet zo ontzettend veel hoor), en haalt met gemak 4*.

De continue dialoog tussen conflict en verbinding, dat is de rode draad van Joachim Lafosses Continuer. Het begrip van een moeder, het temperament van een zoon. Ergens voor de film begon lieten de twee hun Westerse thuis achter zich. Nu cirkelen ze op paarden door een Kirgizisch berglandschap.

De grillige natuur en de oneffen vlaktes zijn betekenisvolle decors voor het spanningsveld tussen de twee hoofdrolspelers. In het uitgestrekte hier en nu hebben Sybille (Virginie Efira, momenteel ook te zien in Un Amour Impossible) en Samuel (Kacey Mottet-Klein) alleen elkaar. Met het verleden achter hen en tussen hen in is de roadtrip een constante combinatie van uitersten: voor de pessimist een bitter medicijn, voor de optimist de hoop op wederzijdse waardering.

Prachtig is het moment waarop Sybille haar zoon zonder zijn medeweten gadeslaat. Op een heuveltop gaat Samuel los met housemuziek op zijn oren, niet wetende dat zijn moeder van een afstandje een denkbeeldige hand reikt. Haar voorzichtige blik wordt bruusk afgeschermd wanneer Lafosse gelijktijdig snijdt in beeld en geluid. Met een scherpe cut, op beide niveaus, betreden we de chaos en ontlading in Samuels hoofd. Gaat de één de ander ooit vinden? En als ja, dan hoe?

Geruime tijd zit de kracht van Continuer voornamelijk in oud zeer dat verzwegen blijft. De geschiedenis van moeder en zoon wordt in brokjes opgediend, waarbij het telkens aan iedere individuele kijker is om de lege vakjes open te laten of in te vullen. Extra jammer is het dan ook dat een voice-over in de slotakte orde op zaken stelt; op de valreep verbrokkelt de film als mythe.

De abrupte climax die aan die laatste onthullingen voorafgaat rekt de filmtitel op een jammerlijke manier op. Lafosse grijpt naar een onnodig vraagteken, om het met een doffe klap achter de ambigue realiteit van vijfenzeventig minuten speeltijd te plaatsen. Is het nog wel mogelijk om door te gaan?

[web]

De onbehaaglijke climax van deze volstrekt eigenzinnige cultfilm komt niet als een verrassing, omdat de twee centrale vormen van consumeren - vlees in de vorm van voedsel en vlees in de vorm van seks - al in een zeer vroeg stadium via parallelle montage aan elkaar worden verbonden. De twee zijn dus gedoemd om samen te komen, en achter het ogenschijnlijk vrij simpele narratief schuilen allerlei psychoanalytische subteksten; wel alleen voor degenen die daar trek in hebben natuurlijk.

Uiteindelijk is het echter niet het Cronenbergiaanse veld van aangesneden thema's, maar het vormelijke aspect dat het meest aanspreekt. Het is even wennen aan de groteske operastemmen, maar dan komt er snel meer schwung in en vinden ook de instrumentale leidmotiefjes subtiel hun weg. Verder zijn de rode tinten brengers van sfeer en betekenis, tekenende toonzetters in een decor dat optimaal benut kan worden door de sierlijke tracking shots. De cast is dan weer weinig memorabel, al zal het iconische geleuter van de Ier Gambon me zonder meer bijblijven. Dat de film net te lang is, en in het tweede uur iets van haar magie verliest, doet me twijfelen aan vier volle sterren.

Had hier een beetje hetzelfde gevoel als bij Koreeda's Verité. Op de Frans-universele toer in warempel een soort Before Midnight, nog steeds vintage Kiarostami in regie, maar het was wat mij betreft helemaal niet nodig? Binoche leidde me eerder af dan dat het nieuwe inzichten bracht en tijdens een specifieke scène in een kapelletje lijkt Kiarostami het cynisme van Shimell's auteur (die met de minuut vervelender en zelfgenoegzamer wordt, tot het oordeel aan toe) op curieuze wijze te bevestigen. Dan vond ik ''Like Someone in Love'' in het land van Koreeda toch een stuk geslaagder uitstapje.

Flashback Corpo Celeste & Le Meraviglie

''Door de ogen van haar protagoniste onderzoekt Rohrwacher de verschillen tussen compassie en ‘hemelse rechtvaardigheid’, tussen emotionele authenticiteit en verhulde machtszucht. De zoektocht naar identiteit is hier ook altijd een zoektocht naar de betekenis van tijd en plaats, naar ideeën over mens en wereld en de schurende dimensies daarvan.''

Satirisch ingestoken film over de maakbaarheid van de mens. Anno 2020 een gepaste titel om terug te zien, omdat Le Couple Témoin een technocratisch schrikbeeld presenteert waarin alle aspecten van het bestaan gemeten en gecontroleerd worden. We zien hoe een tweetal wetenschappers alle gangen van een 'gemiddeld' jong stel nagaan. De centrale vraag laat zich beknopt formuleren: als het gedrag van het stel uiteindelijk volledig in kaart gebracht en gemodelleerd kan worden, is er dan nog wel sprake van de autonomie waar modeldefinities van westerse identiteit zich vaak maar al te graag op willen beroepen? Onder het mom van wetenschap blijkt de mens veel vatbaarder voor autoriteit en inmenging dan hij zelf waarschijnlijk toe zou geven. Overigens hoef je Klein's film beslist niet in een vacuüm te bekijken: je kunt Curtis' vierdelige documentaire Century of the Self er ideaal naast leggen, en de invloed van Kubrick's Clockwork Orange is nooit ver weg.

volledig

Na drie kwartier was ik er wel een beetje klaar mee.

Crank is nog best goed te vergelijken met Hardcore Henry (2015), al had die film natuurlijk specifiek het eerste persoon-perspectief als handelsmerk. Beide films bedienen zich echter van een scenario waarbinnen de hoofdpersoon anderhalf uur lang schietend door het beeld gaat. Daarnaast is er in beide gevallen sprake van een miniem wraakplotje en een overdosis aan masculien vertoon. Leuk voor even, maar op den duur begint het vervelend te worden. Veel van hetzelfde, en in het camerawerk, de muziek en de montage vaak té hyperactief. Om over het scenario niet te spreken, want van een echt verhaal is nauwelijks sprake. Is ook nooit de intentie natuurlijk, maar punten zijn er op dat vlak dus niet te scoren.

Statham kan ik in de no-brainers op actievlak doorgaans goed hebben. The Mechanic (2011) vond ik bijvoorbeeld goed te pruimen, in de Expendables-films speelt hij een fijne rol en the Italian Job kon zijn gladde uitstraling ook wel gebruiken. In Crank bleef van die uitstraling eigenlijk weinig over. Flink over de top acterend snuift en manoeuvreert Statham zich richting zijn einddoel, onderwijl met veel uiterlijk vertoon de macho uithangend. Het mag passen bij de stijl van de film en het personage dat 'ie speelt, mij irriteerde het vooral.

Een adrenaline-ride die zo voorbij is, maar niet beklijven zal.

1.5*

Een ridicuul plot, geen richting. Anderhalf uur van hetzelfde, gevuld door erotische scènes die elkaar maar blijven opvolgen, B-acteurs (Spader had ik hoog zitten, maar wat een lege huls is 'ie hier zeg) en pogingen iets van thematiek over te dragen. Cronenberg slaagt erin zoveel afstand te genereren tussen kijker en beeld dat ik eigenlijk al na een kwartiertje geen idee meer had naar wat voor onzin ik eigenlijk aan het kijken was. Toch verder gekeken, want ik had wat goede dingen over dit werkje gelezen. Vergeefse moeite. Enkel het camerawerk en het sound design wilden nog enigszins positief opvallen.

De minimale score.

Als een hooggeplaatste CIA-agent (Ryan Reynolds) met geweld van het leven wordt beroofd door een pretentieuze crimineel (Jordi Molla), is de CIA in alle staten. Bill Pope (Reynolds) heeft zijn kennis over een lopende missie mee het graf in genomen. Of toch niet? Criminal speelt met thema’s als herinnering en identiteit, maar is toch vooral ook gewoon een vermakelijke thriller met Kevin Costner in een absolute glansrol.

3,5*

uuuh... Engelstalig?

De taalkeuze is geen raadsel meer eens je op de aftiteling ziet wat een curieuze productie dit eigenlijk is; Deze ''Crouching Tiger'' (die de naam eigenlijk niet mag dragen) wordt geafficheerd als Netflix original met productiesteun van de Weinsteins en Peter Berg (!), en de hoofdrollen worden vertolkt door acteurs (Donnie Yen, Michelle Yeoh) die jammerlijk genoeg steeds meer in Hollywood zijn gaan doen, maar tegelijkertijd nog wel voor het veramerikaniseerde karretje van hun eigen genre worden gespannen. Omgekeerd krijgt soapacteur en danser Harry Shum Jr. hier een dubieuze make-over waarvoor ik zijn acteerkwaliteiten als ontoereikend beschouw. Welke historische momenten van verstrengeling moeten we hier nu zoal benoemen? The Matrix kan hoe dan ook niet vergeten worden, aangezien Iron Monkey-regisseur Woo-Ping Yuen daar opdook voor de actiechoreografie, met bekend resultaat.

Strijd om een zwaard dus, met een laagje mystiek, want als je het ding eenmaal in handen hebt bestuurt het jou - en niet andersom. Helaas blijft het wat die mythevorming en de verkozen symboliek betreft bij platitudes, en worden er verder vooral open deuren ingetrapt: personages delen een verhuld verleden (*personage begint verhaal, flashback, personage rond verhaal af*), wraakmotiefje, master-apprentice-constructie en zo verder. De gevechtschoreografie is doorgaans wel uitgekiend (al is de regie dan weer wat uitgekauwd - we hebben die sierlijke poses in combinatie met zooms al zo vaak gezien, en beter), visueel zag ik te veel doorzichtig computerwerk waar natuurlijke omgevingen beter benut hadden kunnen worden. Het oogt zelden écht naturel allemaal, misschien ook een iets te volle/verzadigde kleurcorrectie. Bij Yimou Zhang word ik op dat vlak standaard echt weggeblazen, en die maakte z'n meesterwerken toch een decennium eerder.

Heeft een horrorfilm altijd jumpscares nodig? Xavier Gens (Hitman, The Divide) zou wellicht instemmend knikken. Helaas doen de voorspelbare en vaak ook misplaatste schrikmomenten in The Crucifixion afbreuk aan de sterke sfeerzetting en het intrigerende narratief. Achter een clichématige façade van bangmakerij schuilt een uitgesproken visie op geloof, ongeloof en de grijze gebieden daartussenin.

Verder lezen

Het ontglipte me een beetje, je krijgt aan het begin wel iets van persoonlijke achtergrond mee voor de hoofdpersoon, maar niet genoeg om haar monoloog en gedachtegangen in het vervolg ook echt mee te beleven / te voelen. In ieder geval ontbrak bij mij de klik terwijl de actrice volgens mij wel potentie heeft.

Een idyllisch kasteel, gelegen op een heuvel. De duistere geschiedenis die dit macabere decor ademt doet denken aan een Bram Stoker-verfilming, wat binnen gebeurt hint naar Shutter Island, The Shining en Ex Machina. Gore Verbinskis psychologische thriller speelt zich af in dit medische kuuroord, waar de aanwezige patiënten paradoxaal genoeg alles behalve genezen worden...

Verder lezen: klik

In het Ierse horrordrama The Cured kijken we voor de verandering eens naar de nasleep van een verwoestend zombievirus. Geen grote massacres dus – zie World War Z – maar een tragisch terugkijken, met korte flashbacks naar de tijd dat Ierland nog een doodsoord was. Zoals de titel al onthult is de huidige populatie verdeeld tussen The Cured en The Resistant; een gelukkig tegengif genas 75 % van de geïnfecteerden, de rest moet het met onverbiddelijke opsluiting doen.

Full feature-debutant David Freyne bouwt zijn verhaal rond Senan (Sam Keeley), die in ‘genezen’ staat zijn schoonzus Abbie (Ellen Page) opzoekt. De aandacht gaat snel naar de paradox rond Senans herstel: alle eens-zombies zijn zich telkens bewust gebleven van hun gruweldaden, ze konden zich er alleen niet tegen verzetten. En dus krijgen we mee hoe Senan vanbinnen verteerd wordt door een verleden dat hij niet meer rechtzetten kan. Iedere flashback naar zijn zombie-periode gaat gepaard met acute beeldovergangen en een aanzwellende geluidsband. Deze dynamiek in Freynes scenario gaat doorheen de film steeds frustrerender werken, en draagt werkelijk niets bij aan de spanning. Zombies met de camera dicht op de huid; been there, done that. Veel interessanter is het morele dilemma dat The Cured omspant. Door het gebrek aan karakteruitdieping rust er echter te veel gewicht op de schouders van de acteurs. Ellen Page – routineus als ze is – draagt veel, maar Keeley zakt genadeloos door het ijs. The Cured is daarmee een stuk zoutelozer dan de beloftevolle premisse doet vermoeden.