The Final: Attack on Wembley (2024)

Het is al ver gekomen wanneer veiligheidsmensen hoopten op een verlies van hun Engeland in de EK-finale in het legendarische Wembley om te voorkomen dat de uit de hand gelopen massa de boel helemaal tot een bloedbad zou laten komen. En dat was een inschatting, want je merkte dat ze het helemaal niet onder controle hadden en geen besef hadden van wat er nog komen zou. Wat als Engeland won en die massa het stadion (opnieuw) wou betreden? Het was ook een moment van bewustwording dat de veiligheidsmaatregelen vóóraf gefaald hebben. Toch wel hallucinant bij momenten. Ik snap het gedeeltelijk wel in een moment van feestgedruis en euforie, maar het was bijzonder gevaarlijk aan het worden. Minder begrip heb ik dan weer voor enkele geïnterviewde lui achteraf. Die zijn zich ook achteraf nog steeds van geen kwaad bewust. Vrij interessante docu, zowel op sportief als maatschappelijk vlak. De druk op het Engelse team moest enorm geweest zijn. De linken en herinneringen met 1966 werden veelvuldig gelegd. En dat het dan nog moest komen tot het absolute summum via penalty's... Wat volgde was de zoektocht van enkele dwazen naar zondebokken. De huidskleur van de drie spelers die misten waren dan het meest makkelijke kenmerk om hen op te pakken. Gelukkig was er al vrij snel een tegenreactie van de overgrote meerderheid van de bevolking die de jongens en het hele team in hun armen namen.

Vanwege COVID werd Euro 2020 (het EK voetbal voor heren) pas in 2021 afgewerkt. Op 11 juli stond gastland Engeland voor het eerst sinds 1966 in de finale van een EK of WK. Engeland verloor die finale na strafschoppen en volgens Lyam Brylan, die verantwoordelijk was voor de beveiliging van Wembley Stadium, was dat maar goed ook! Duizenden mensen (voornamelijk mannen) waren zonder toegangskaartje afgereisd naar Londen en werden – onder invloed van grote hoeveelheden drank en drugs – een steeds grotere en niet in de hand te houden bedreiging. Miller en Oppong belichten alle perspectieven in deze nauwgezette reconstructie van de gebeurtenissen die je doen afvragen wat er zou zijn gebeurd als Engeland had gewonnen. De aandacht voor de nasleep voor Marcus Rashford, Jayden Sancho en Bukayo Saka. Een schrijnend portret van “mannelijkheid” dat niet alleen een gif is in de Engelse samenleving.