Opinions

Gog is vooral een voortbrengsel van zijn tijd.

Het is 1954 en in een ultra-geheime installatie ergens onder de grond in de woestijn, werken Amerikaanse onderzoekers aan een project om ruimtereizen mogelijk te maken. Dit complex wordt gerund door super-computer Novac. Deze heeft twee hulpjes in de vorm van Gog en Magog. Wat zal er toch mis kunnen gaan, met robots die zijn vernoemd naar personen (of landen) die volgens de geschriften van de drie grootste religies een rol spelen in de vernieling van de wereld?

De rol van vrouwen was in de jaren '50 ook anders; zo zien we Joanna Merritt wel als een capabel en intelligent persoon maar is het wél de MAN die haar moet redden. Terwijl de VROUW hysterisch wordt en een flinke tik mag ontvangen. Daarnaast was ook de technologie erg verouderd en de ontkenning in de film dat mens niet gemaakt was om in de ruimte te reizen, werd in 1961 al ontkracht. Er is in de film helaas geen humor die voor wat luchtigheid kon zorgen. Nee, we krijgen vooral veel wetenschappelijk ouderwets geklets en als er dan nog aardige kills te zien waren dan had ik misschien wat positiever kunnen zijn. Nu is het vooral sober acteerwerk en chauvinisme wat de klok sloeg. Een film met een leuke start, een paar leuke ideeën maar waarin te weinig gebeurd en die te oubollig is, om echt goed te zijn.

Eind 2010 weten Russische genrefilms als horror, sciencefiction en fantasiefilms op te vallen! Tja hoe anders is dat in anno nu..? Enfin één van de meest Interessant projecten was deze Gogol Nachalo. Het eerste deel van een tv-serie die als film in de bioscopen werd uitgebracht. Voor degenen die Nikolaj Vasiljevitsj Gogol niet kennen: hij was een schrijver uit Klein-Rusland (het huidige Oekraïne) die leefde in de 19e eeuw. Zijn werken zijn over de hele wereld populair vanwege hun duistere sfeer. Hier wordt Gogol gebruikt als een fictief personage die occulte zaken onderzoekt.

Het begint met "Murders in Dikanka" Je maakt kennis met Nikolai Gogol, een schrijver die hoofdonderzoeker Yakov Petrovich Guro helpt. Samen reizen ze naar het dorp Dikanka om een mysterie van verschillende meisjes die zijn vermoord te onderzoeken. Na die belevenissen gaat dit bijna naadloos over in "The Red Cape" Een huisvrouw die vreemdgaat met een andere man worden vermoord aangetroffen. Gogol probeert om de moorden op te lossen.

De film bevat prachtige periode en sfeer settings, kostuumontwerpen zagen er authentiek uit, soms zijn er beelden (een koets die door de nacht rijdt, afgetekend tegen een levensgrote maan) die enorm mooi zijn! Wel lastig is het dat als je niet weet dat dit een serie is je een einde zal verwachten. Echter het mysterie rond de ruiter dient als basis voor een overkoepelend uitgangspunt voor alle drie de films dus de conclusie is pas aan het einde te verwachten!

De film is een horrorfilm en op dat vlak stelt het zeker niet teleur! Mooie bijkomstigheid was dat de Russische dames naast mooi ook wel eens hun kleding verliezen. Een geweldige sfeer en goede combinatie van genres maken van dit een heerlijke belevening! Het vervolg is Gogol. Viy (2018)

Derde en laatste film in de titeltrilogie waarin Nikolai Gogol avonturen beleeft die hem zogenaamd inspireren voor zijn boeken en verhalen. Aangezien dit eigenlijk een tv-serie was begint het met hoofdstuk vijf. "Rider's Lair" In de laatste film leek het alsof Gogol stierf, echter hij herrijs uit het graf, wordt beschuldigt voor de dood van de Kozakken en de jonge vrouwen waarna de onthulling van de ware identiteit van de de zwarte ruiter volgt

In het laatste zesde hoofdstuk. "Terrible Vengeance" krijg je parallel de gebeurtenissen van nu en die van 163 jaar geleden met daarin de mythologie van de zwarte ruiter. Wat uiteindelijk overblijft is een prettig afgeronde finale. Tja verder valt ook niet veel te zeggen. Regisseur Baranov zet de elegante donkere gotiek uit de eerste twee delen voort en tja als je bij die al enthousiast was, is dat bij deze niet anders! Ik vond het echt geweldig, gave sfeer, en een goed in elkaar stekend verhaal.

Met dit tweede deel uit de Russische fantasie -horrorfilm zie je hoe het verder gaat met speciale onderzoeker Nikolaj Gogol. Aangezien het ook als tv-serie is bedoeld begint het hoofdstuk 3 "Enchanted place" Buitenstaander Basavryuk kom naar het dorp Dikanka. De lokale bevolking is bang van hem, omdat hij bekend staat als een jager op de zielen. Wanneer het volgende meisje verdwijnt, leidt dit uiteindelijk naar "hol van het beest" Daarna is het in hoofdstuk 4 de beurt aan het zo'n beetje bekendste verhaal van Gogol; "Viy" Nikolai Gogol gaat achter een heks aan maar voordat ze kan worden ondervraagd, wordt ze neergestoken door een vreemdeling met een espenstaak. In de kerk komt het tot een treffen met de demon Viy. Tja aangezien dit onderdeel uit maakt van een tv-serie waar een driedelige film van is gemaakt. Zit het net als met eerste deel, met de sfeer, de look, het acteerwerk en de effecten ook dit keer weer goed Op naar het vervolg, " Gogol. Terrible Revenge

Deze verfilming van een boek van de Britse fantasy schrijver Terry Pratchett stond al een tijdje op mijn lijstje. Alle verhalen van Pratchett spelen zich af op ‘Discworld’ een wereld die wordt gevormd door een platte schijf, gedragen door vier olifanten die op de rug van een gigantische schildpad staan. We zien die wereld even aan het begin, zodat het duidelijk is dat we in de wereld van Pratchett zijn belandt. Maar het verhaal is verder tamelijk los van andere Schijfwereldverhalen, waardoor het goed op zichzelf kan staan. Geen donker werkje trouwens maar ruim drie uur luchtige fantasie, die overigens moeiteloos voorbij kabbelt vanwege het aanstekelijke verhaal. Waarom het in twee delen van ieder anderhalf uur is opgesplitst is niet goed duidelijk, deel 1 eindigt midden in het verhaal dat in deel 2 gewoon verder gaat waar het was gebleven. Het verhaal draait om de oplichter Moist von Lipwig. Zijn motto is ‘you can’t fool an honest man’. Totdat hij op een dag tegen de lamp loopt en ter dood veroordeeld wordt voor zijn wandaden. Hij wordt echter van het schavot gered door de mysterieuze lord Vetinari. Hij geeft aan hem de keuze: alsnog de doodstraf of een baan als de nieuwe postmeester in het stadje Ankh Morkpork. Of Moist aan de vloek van het postkantoor zal weten te ontsnappen vormt grotendeels de inhoud van de eerste aflevering, terwijl de tweede aflevering vooral over de concurrentiestrijd tussen het postkantoor en de clacks ( soort vroege versie van de telegraaf) gaat. De aankleding ziet verzorgd uit en doet zelfs bijzonder alledaags aan. Wat een pluspunt is. Denk aan een soort Charles Dickens setting. Ook de acteurs zijn goed gecast. Veel semi bekende hoofden dan ook. We zien Andrew Sachs (bekend als Manuel uit 'Fawlty Towers') als de stokoude junior postbode Mr. Groat, Charles Dance als Lord Vetinari. Richard Coyle ('Prince of Persia', 'Sands of Time') als Moist von Lipwig is erg goed en weet een perfecte oplichter te spelen en toch charmant te blijven. De gelauwerde acteur David Suchet ('Hercule Poirot') zet ondertussen met vilein genoegen de onbarmhartige schurk Reacher Gilt neer, en een opvallende verschijning is Adrian Schiller als monsterlijke banshee. Maar Actrice Claire Foy ('Season of the Witch') steelt tenslotte, de show als Miss Dearheart. Ondanks dat het een alledaags of universeel verhaal is, wordt de wereld ook bevolkt door andere wezens en zal niet iedereen gecharmeerd zijn of zich op zijn plaats voelen. Maar degenen die dit wel zijn beleven een mooi stukje fantasie waarmee je gemakkelijk een lange avond vult. Klasse!

Zeer mooie Zuid-Koreaanse film. The Wailing laat zich vertalen als huilen of jammeren en dat zien we in de film dan ook regelmatig voorbij komen. Dit gebeurd op een Aziatische manier die misschien niet voor iedereen is weggelegd. Daarnaast is het een vreemde mix van meerdere genres. Echter is het thriller-gedeelte wel de leidende draad in de film. Wie pleegt de gruwelijke moorden? Aan hoofdpersonage Jong-Gu, een politieagent in een plattelandsdorpje, de taak om dit op te lossen. Hierdoor ontstaan er soms komische situaties of beland je regelrecht in een bizarre horror. Deze Jong-gu is trouwens ook maar een sulletje die door de gehele film aardige wat maaltijden verorbert. In het hele begin van de film is er een bijbel-citaat uit Lukas 24: 38 Maar Hij zei: "Waarom schrikken jullie zo? Waarom denken jullie dat? 39 Kijk naar mijn handen en voeten. Dan kunnen jullie zien dat IK het Zelf BEN. Voel maar. Een geest heeft geen vlees en botten, maar Ik wel." En dat is precies waar de film ongeveer overgaat. Naar dit citaat begint de film nog redelijk luchtige en rustig maar hoe verder we in de bijna tweeënhalf uur durende film vorderen, hoe dreigender de sfeer wordt. Die tijdsduur is nodig om het oosters occultisme en de christelijke symboliek een duivels spel te kunnen laten spelen en het geheel op een heerlijk kookpunt te brengen. Waarnaar aan het einde het kringetje rond is en het bijbel-citaat op een vreemde manier op zijn plaats valt.

De film opent met een scene die zo past in elk ander gangster-epos. We zien namelijk Akira Kagayama verklaren dat hij altijd al lid van de Yakuza wilde zijn. Niet voor de indrukwekkende tatoeages maar voor de trots en macht. Echter Miike zal Miike niet zijn als deze film verder niet totaal anders verliep. En in dit geval compleet ontspoort in knotsgekke ideeën en maffe figuren. Want Kagayama's baas en voorbeeld is niet zomaar een Yakuza-godfather, nee hij wordt door de bevolking op handen gedragen maar is ook een vampier. En als deze door een vampierenjager-priester, die eruit ziet als een kruising tussen een inquisitor en Django, wordt gedood ontploft de film in één grote orgie van krankzinnigheid. Een stad vol met Yakuza-vampieren, een stinkende Kappa goblin, een braaf schoolmeisje en verpleegstertje waarbij hun slechtste zelf naar boven komt, een vrachtwagen waar Knight Rider bij verbleekt, en last but not least een man in een Kermit de Kikker-pak die zijn beste Bruce Lee imitatie weggeeft en iedere Yakuza kan verlammen En later groeit een maatje zelfs uit tot Godzilla-proporties. En dit alles eindigt in een maf gevecht tussen Kagayama en The Raid‘s Yayan ‘Mad Dog’ Ruhian. En dit is nog maar de helft van alle bizarre gebeurtenissen. Charmant, gek, geestig en creatief, dat is dit werkje van Miike zeker! Elk dorp heeft zijn gek en die van de filmwereld heet Takashi Miike.

Welkom in de knotsgekke wereld van Takashi Miike, en dat wordt direct duidelijk vanaf de eerste scene. Echter wat hierna volgt is een lange lijst van nog absurder en nog meer hilarische momenten en scenes. Bizar... wat zeg ik, dat is zelfs te licht uitgedrukt! Het is gewoonweg waanzinnig! Een review schrijven is bijna niet mogelijk. Daarom neemt plaats op je bank en laat je meenemen op reis door de Yakuza-crimineel Minami en ervaar zelf de extravagante-filmische wereld van Miike.

De film is losjes gebaseerd op het Canadese Bre-X schandaal uit 1993. Een gigantisch goudvoorraad zou toen ontdekt zijn in de jungle van Indonesië. Maar uiteraard om juridische redenen zijn de namen (David Walsh werd Kenny Wells)en betrokken bedrijven (Bre-X werd Washoe en Canada werd Amerika) veranderd. En het is een solide film, met een prima tempo en vol energie met een aardige 80's soundtrack. Geld, geld en nog eens geld maar geld maakt niet gelukkig...de wereld van kostbare metalen is er één van foute corrupte mannen in pakken. Te midden van deze bevindt zich Kenny Wells een wanhopige dromer..maar met .‘a dangerous sickness’ Gespeeld door een zichtbaar genietende Matthew McConaughey met zijn bierbuik, scheve gebit en wijkende haarlijn. Het maakt van de film een aangename en vermakelijke. Die gelukkig niet zwaar op de hand of zeer dramatisch was!

Goud, het kostbare edelmetaal veroorzaakt al honderden jaren voor totale gekte, onder andere in Amerika, Canada en Australië zijn er grootschalige, stormachtige goud-rushes uitgebroken. Ook heden ten dage zoekt de mens nog koortsachtig naar goud...wat ook is te zien in realityseries van Discovery (o.a. Gold Rush) Ook nu de goudprijs al langere tijd op recordhoogtes staat, brengt dat in Australië heuse goudzoekers op de been vooral in de streek van Kalgoorlie, waar ook goudmijnen zijn.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat het in deze Australische film draait om Man One (Zac Efron) en Man Two(Anthony Hayes) die in een dystopische toekomst een enorme goudklomp in het midden van een onherbergzame woestijn ontdekken. Een niet al te ingewikkeld plot. Maar als je een actievolle thriller film verwacht heb je het mis. Dit is namelijk een vrij minimalistische survivalthriller over hebzucht en hoe ver het iemand gaat voor het beschermen van een goudklomp.

Het kost tijd om op gang te komen en aangezien er maar weinig dialoog is (en soms helemaal geen dialoog), is het aan Efrons vermogen als acteur om ons betrokken te houden bij het verhaal en zijn karakter. Gelukkig is dit iets wat hij uitzonderlijk goed doet. Geholpen natuurlijk door de regie en het camerawerk die verder géén veel opsmuk nodig hebben. Eén locatie, éénpersoon en een subtiel gebruik van rekwisieten en de metamorfose van Efron. Gedempte kleuren dragen bij aan het gevoel van hitte en ontbering. De nacht wordt verlicht door een zelfgemaakte fakkel of kampvuur. Het gehuil van hongerig wilde honden zorgt voor koude rillingen. Aan de gemengde reacties te zien spreekt de film niet iedereen aan maar ik vond dit behoorlijk sterk.

De reis begint wanneer een mysterieus vliegend wezen (Humunculus) een gouden amulet op het dek van het schip gedropt. Samen met een goud gemaskerde grootvizier van de stad Marabia gaat Sinbad en zijn metgezellen op weg om een profetie te vervullen. Echter de duistere Prins, Koura, een kwaadaardige tovenaar, is ook wanhopig om deze amuletten te bemachtigen en zo zijn jeugd terug te verwelkomen.

Dus zowel Sinbad als Koura racen naar Lemuria maar voordat het zover is, zie je voor het eerst waarom deze film een mijlpaal in de fantasie cinema is. Er breekt een boegbeeld los en dit was de eerste van een stel uitstekende creaties van Ray Harryhausen en zijn gezelschap. Deze klei-stop-motion animaties (of "Dynamations") komen uit de willekeurige wereldmythologie. Er is zesarmige Kali (het hoogtepunt) uit de hindoe-religie, een griffioen en een combinatie van centaur/cyclops uit de Griekse mythen, en de homunculus komt uit de middeleeuwse alchemie. Maar al deze wezens zijn geweldig vormgeven!

De cast is zeer verdienstelijk John Phillip Lawdie (Sinbad) is bezit de klassieke heroïsche charme en Tom Baker speelt de schurk met vermakelijke slechtheid. Caroline Munroe (The Spy Who Loved Me (1977) liefdesbelang Margiana krijg niet veel kansen maar valt zeker op! Of was dat misschien omdat regisseur Gordon Hessler meer geïnteresseerd in haar decolleté lijkt?

Er zijn zoveel andere prachtige gebeurtenissen die plaatsvinden, dat het kijken naar deze film pure vreugde gaf! Het zat vol met leuke en nostalgische animaties effecten van Ray Harryhausen. En het is de enige van de drie die zijn held afbeeldt zoals ik hem het liefste heb; als de zeeman die de vrijheid van de zee verkiest, boven het trouwen met de prinses en daarmee een einde maakt aan zijn avonturen.

Hm, hier had ik toch nog niets neergepend!? Enfin deze film baseert zich dus op een gelijknamige bestseller die handelt over het waargebeurd relaas over de gruweldaden van de Duitse seriemoordenaar Fritz Honka. In de jaren zeventig maakte hij Hamburg onveilig en vermoordde meerdere prostituees. En blijkbaar is de film bij verschillende pers nogal controversieel. Ophef over dat de film ranzig en weerzinwekkend zal zijn? Dat de film geen enkele ambitie toont om de gruweldaden te verklaren en dat ook nog door hun zo geliefd regisseur de Duits-Turkse Fatih Akin? Kortom de critici waren geschokt.

Na het kijken van de film is de conclusie; critici zijn gewoon niets gewend! De gewelddaden in de film zijn enorm afgezwakt. En oké vervreemdend is het wel; het afzagen van een hoofd, domweg buiten beeld, met schlagermuziek op de achtergrond. Verder toont de film door ietwat uitvergroting de leefwereld van een gemiddelde seriemoordenaar. De film valt niet bij iedereen in de smaak, maar is uitvergroting van de realiteit niet het wezen van drama? Fritz Honka is hier niets meer dan een sneue, lelijke, niet al te intelligente man die bijna per ongeluk moorden pleegt.

Vorig jaar (2019) in april werd op Imagine Film Festival de film (een publieksfavoriet) beschreven als "horrorvariant op Jiskefet" En daarmee lijkt de film vooral voor de genreliefhebber, niet voor de casuele kijker. Mijn enige puntje van kritiek op de film is dat regisseur Akin, het niet helemaal is gelukt om zijn sociale engagement mede door zijn achtergrond , achterwege te laten.

'O My Gosh' wat een chaotische puinhoop...Een stel Britten arriveert bij hun AirBNB midden in het bos, maar het blijkt dat dit het verkeerde adres was, heel logische dat je dan maar inbreekt....Al is dudielijk te zien dat ze niet de deur forceren maar draaien aan de deurknop...hilarisch...! In dit huis vinden ze vier bedden, één te zacht, één te hard, enzovoort. Ze vinden ook vier stoelen, kommen en vier borden. Enfin niet belangrijk maar er moest wel iets terug te zien zijn van het sprookje van Goudhaartje...De personages waren op zijn best matig Alhoewel ik dit niet goed kon vast te stellen, aangezien het grootste deel van de dialoog achteraf in ADR (Automatic Dialogue Recording) is opgenomen. Was er geen geld voor geluidsman? Was de geluidsband voor groot deel verprutst? Helaas was dit niet heel veel beter! Sowieso is de editor geen groot talent want er zijn tal van montage-problemen; er zijn zoveel onsamenhangende scènes en verwarrende overgangen dat de verhaallijn flink werd verstoord. En de gore en het bloed kwamen naast dat ze amateuristisch waren gewoon te laat! (pas het laatste halfuur) Samengevat, de film slaagt er niet in om welk vlak ook het echt goed te doen. Daardoor is het ook een beetje een merkwaardige film!

Alhoewel de Golem, een schepsel uit de Joodse legendes, binnen de populaire cultuur geen onbekende is, verschijnt hij niet heel vaak in films. 'Der Golem, wie er in die Welt kam' uit 1920) een Duitse expressionistische film van Paul Wegener is denk ik de meest bekendste. De regisseur-broers Doron en Yoav Paz (JeruZalem) wekken in deze periode-folk-horror het mythische wezen met wat Kabbalistische spreuken, water en vruchtbare grond dan ook weer tot leven.

En dat doen ze best verdienstelijk! Door de setting plaats te laten vinden rond 1673 in een Litouws afgezonderd dorp doet het je onontkoombaar denken aan die andere zeer bekende folk-horror-film uit 2015. Verder lijken het Jiddisch en Slavisch volkssprookje van de klei-jongen en 'Fiddler on the Roof' model te hebben gestaan voor het verhaal. Echter alles wel met een moderne draai want het is hier een vrouw die touwtjes in handen heeft. Actrice Hani Furstenberg levert in deze film dan ook buitengewoon goede prestaties.

De broers weten prima om te gaan met het beperkte budget. Het bloed en gore zijn over het algemeen CGI maar door vaak maar vluchtig in beeld te zijn weten ze dit aardig te maskeren. Jammerlijk is dat het Golem-kind, algauw gewoon een "creepy kid" met soms een CGI-gezicht en zwarte ogen werd. Daarnaast is het script wel erg gemakkelijk, voorspelbaar en zeker naar het einde toe te dramatisch. Desondanks dat dit een prima folk-horror is, blijft het helaas hangen in de middenmoot.

Duitse-expressionistische horrorfilm. Nu had ik wel Nosferatu meerdere keren gezien en daar erg van genoten maar deze iets eerdere en minder bekende Der Golem nog niet. Vergeleken met die film was deze zeker minder! Het was leuk om weer een keer een stomme film te zien, al doe ik dat wel met mate. De vertelstijl is toch een stuk langzamer dan films van latere leeftijd. De decors waren mooi en ik vond dat de scene waarin de rabijn het verhaal van zijn volk vertelt erg vooruitstrevend gefilmd.

Een boeiende thriller met goed acteerwerk maar die niet uitgroeit tot een volledig bevredigend resultaat. De jongere vriend van de middelbare leeftijd zijnde vrouw verdwijnt abrupt nadat ze een gehuurd vakantiehuisje in een afgelegen bosrijke omgeving moeten delen met een stel twintigers. Ze probeert het mysterie op te lossen, wat er met hem is gebeurd...

Opvallendste publiekstrekker is het optreden van Winona Ryder. Nu is Winona's echte achternaam Horowitz dus bestaat mijn vermoeden dat de regisseur haar neefje is! Maar de rest van de cast deed het zeker niet slecht! Helaas gaat het nooit echt helemaal los of weet het iets meer spanning op te wekken. Eerst kijk je naar een vrij eenvoudige thriller, die bijna meer een relatiedrama is, na de verdwijning gaat het richting mysterie waarvan het op een of andere manier gaat verklaren waarom de oorspronkelijke titel "The Cow" was!

Een andere minder aspect van de film was dat er in de verhalende structuur onhandig gebruik van flashbacks werd gemaakt! Om uit te leggen wat er aan de hand is, zie je niet alleen stukjes film opnieuw, maar deze verkleinen ook de spanning of mysterie. Je ziet namelijk eerder dan het hoofdpersonage de uitkomst. Ryder en Mulroney vormen nog wel voldoende genoeg een leuk paar op het grote scherm om er een fatsoenlijke thriller van te maken maar er is niets opmerkelijks aan deze film.

Een soort Hong Kong Horror variant op Se7en (1995) Alhoewel de nadruk meer op de thriller en drama kant lag. Was er redelijk lekkere gore en wat we zien was mooi in beeld gebracht. Helaas kon de vrouw van de politieagent niet acteren, wat was die slecht!

Technisch gezien is er niets op deze film aan te merken en ook bezit het een goede cast het vooral de fout van een ongeïnspireerd verhaal dat elementen uit verschillende films haalt. Deels Zuid-Koreaans periodefilm en deels Zatoichi-look-a-like. De film is dus technisch bekwaam, bevat grote sterren, het productieontwerp en de kostuums zijn gedetailleerd. De film is dus redelijk goed om naar te kijken, echter is het enigszins onopvallend. Een wraak-actie verhaaltje van Kyun-ju voor zijn vermoorde familie die omgeven wordt door politieke intriges. Het probleem is dat het dit Kyun-ju-verhaal gewoon niet zo interessant is.Het is verder gewoon een verhaal over een man die wordt aangenomen door een vreemde mentor. Het kleine romantische zij-plot was zelfs interessanter, helaas wordt deze niet uitgewerkt. Dit kleine liefdesverhaal was eigenlijk best aardig.Ook bij de actie (zwaardgevechten ) aan het einde wordt er onnodig gebruik gemaakt van slow motion. De film is op geen enkele manier echt slecht het is alleen allemaal zo onopvallend, je hebt het reeds eerder gezien.

Het door Vicente Amorim geregisseerde Good (2008) is gebaseerd op het gelijknamige succesvolle toneelstuk van Cecil Philip Taylor uit 1981. Waarin hoofdpersoon John Halder, een Duitse literatuurprofessor, zich langzaam maar zeker tot in de hoogste regionen van de nazi-organisatie wordt gezogen. Hij staat niet bepaald achter de politieke ideeën van de nationaal-socialisten, maar hij lijkt niet in te (willen) zien dat ze echt een gevaar zouden kunnen worden. Vooral voor zijn Joodse vriend Maurice (Jason Isaacs), en waarvan hij het dan ook nalaat om hem te helpen. Het klinkt als uiterst boeiend maar helaas walsen de filmmakers in telegramstijl door de thema’s heen en is verdere subtiliteit ver te zoeken. Ook Viggo Mortensen lijkt aan het slaapwandelen te zijn in de film en weet de kijker niet goed mee te krijgen in zijn belevingswereld. Er zijn teveel saaie, ongeïnspireerde momenten en helaas te weinig interessante elementen in de film. Al zijn ze er gelukkig wel! Daarnaast kan ik me gewoon niet voorstellen dat een intellectueel als Halder niet door kan hebben wat voor een verschrikkelijk drama, en hier zelfs onderdeel van uit maakt, zonder hier überhaupt geen weet van blijkt te hebben. Het camera en acteerwerk zijn verder zeer degelijk en de Engelse taal, waar Duits de voertaal hoort te zijn, stoort echter maar weinig als je eenmaal in de film zit en het feit geaccepteerd hebt. Helaas voelt de film als een gemiste kans.

Rijkeluiszoon Christian, lijkt op het eerste gezicht een aardige, verlegen man, hij woont samen met Frank, een mens die aan puppy play doet oftewel verkiest om zijn leven te leiden als een hond.(naar onze mening) Je ziet Christian op Tinder Sigrid ontmoeten, daten, ze heeft moeite met zijn ‘hond’ maar ach geld maak veel goed..... enfin ze gaan naar een buitenhuis in de middle of nowhere. Tja wat er dan gebeurd is natuurlijk ook gewoon voorspelbaar. Want ondanks de vreemde situatie is de film, niet heel spannend. Het had van mij wel meer mogen ontsporen maar helaas was dat maar erg tam. Een Scandinavische film dus acteerwerk en verdere filmische kwaliteit waren netjes. Het fetisj-uitgangspunt was interessant, het einde enigszins een verrassing en dus best oké maar meer ook niet!

De film doet het goed voor wat het is. De hele film wordt verteld vanuit het perspectief van de hond, er zijn geen gezichten van mensen. Ze doen er niet toe, alleen hun stemmen en de hond Indy die op zijn enge spookavontuur ging. Het enige probleem hier is dat de schrikmomenten niet echt geweldig zijn. Visueel is het prima in orde maar afgezien van deze opvallende gimmick (want ik vind dat het niet meer dan dat is) gebeurde er maar weinig en was het repetitief. Tja de film was wel kort maar voelde nog steeds als een korte film die te ver is uitgerekt. Ach en er is een flink portie aan schattigheid van de hond die een grote rol speelt in mijn beoordeling!

Ondanks vele anderen, kan ik deze film, zelfs met zijn acteer- en plotfouten, wel waarderen. Een film die geheel is opgenomen met oude camera's en licht- en geluidsapparatuur om de eenvoudige stijl van de jaren veertig zo veel mogelijk te benaderen, en waarbij archiefbeelden uit het decennium worden gemengd met zwart-wit nieuw materiaal.

Het verhaal wordt in drie delen verteld door de ogen van jonge chauffeur Tully (Tobey Maguire), oorlogscorrespondent Jake Geismer (George Clooney ) en de Duitse Lena Brandt (Cate Blanchett) en speelt zich af tijdens de Conferentie van Potsdam in Berlijn tussen Truman, Churchill en Stalin na de overgave van Duitsland. De drie raken verzeild in een rustig noir-moordmysterie dat ze naar alle uithoeken van Berlijn brengt.

Je ziet een naargeestige en kille wereld. Visueel weet het de sfeer van jaren veertig studiofilms als The Third Man en Casablanca (al overtreft het die klassiekers nergens) goed op te roepen. Kortom de film werkt als eerbetoon aan een vervlogen genre of stijl. Misschien zelfs wel te goed waardoor het voor kijkers van vandaag te ouderwets en langzaam was. Je moet eenvoudigweg, wat langer wachten tot het mysterieuze plot zich uitbetaald.

Grootste struikelblok zijn de optredens van de hoofdrolspelers. Clooney weet blijkbaar niet zo goed wat hij aan moet met een held-tegen-wil-en-dank. Tobey Maguire lijkt soms meer te denken dat hij Peter Parker speelde. Het is Cate Blanchett die als enige een overtuigende vertolking geeft. Echter ook de magie tussen Clooney en Blanchett ontbreekt. Hoewel het dus een paar gebreken kende, is het zeker een interessante meeslepend amusant experiment.

De filmposter kondigt aan van de maker van Final Destination en het is duidelijk dat regisseur Jeffrey Reddick (hij schreef alles behalve deel 4) ook werkt vanuit datzelfde draaiboek. Relatief vreemden die worden verenigt door een extreme gebeurtenis om vervolgens een voor een te worden uitschakelt. Het plot probeert ook sociaal commentaar toe te voegen over omstanders die bij gebeurtenissen niet ingrijpen maar toekijken. De boodschap is nogal prekerig en onhandig. Er is ook een terugkerend thema met het getal zevenentwintig en de symboliek van de kraai, als de brenger van de dood. De film probeert meerdere componenten uit andere films te lenen (en niet eens de beste) en beseft niet dat ze helemaal niet passen. In veel opzichten doet het meer denken aan een tv-thriller; De productiekwaliteit is niet indrukwekkend en de personages zijn nogal eendimensionaal. De focus lag meer op geloof, karma en schuld en de sterfgevallen zijn gewoon flauw en bijna volledig buiten de camera, iets wat de 'Final Destination'-franchise juist onvergetelijk maakte. Dit speelfilmregiedebuut van een scenarioschrijver was maar een ondermaatse bedoening!

Connie Nikas (Pattinson) plant met z’n verstandelijk gehandicapte broer Nick (Benny Safdie) een overval (let op hun gruwelijk goede maskers) op een bank. De overval lukt nog min of meer maar Nick blijf niet uit de handen van de politie. Dit is de start van grandioze film! Een misdaad/actiefilm zonder dat er wapens aan te pas komen. Heel wat anders dan wat we doorgaans voorgeschoteld krijgen. Toch zijn er genoeg explosieve situaties en zijn ze gevarieerd genoeg. Telkens als je verwacht dat de plannen dreigen te mislukken, verzint Connie weer iets om het anders te benaderen. Maar met elk van die ontsnappingen graaft hij zichzelf ook dieper in de ellende. Veel snelheid van de film komt uit de cameravoering van Sean Price Williams, die de film een constante beweging meegeeft, een gevoel van rusteloosheid in een stad die nooit slaapt. Close-ups worden afgewisseld met luchtshots die doen denken aan politiehelikopter achtervolgingen. En die prachtige rauwe, ongeromantiseerde -beelden komen tijdens die nachtelijke trip samen met de pulserende score van de experimentele muzikant Oneohtrix Point Never. Daarnaast speelt Robert Pattinson (The Twilight Saga) hier zeer overtuigend en is haast onherkenbaar als Connie. Regisseur Benny Safdie die zelf de rol van Nick op zich neemt was iets minder maar nog steeds verdienstelijk. Ook leuk is dat we actrice Jennifer Jason Leigh in de rol van Corey Ellman als een vriendin van Connie zien. Deze film is erg mooie New Yorkse straatpoëzie over destructieve Broederliefde; verpakt met een jachtig tempo, smoezelige locaties, pulserende elektronische soundtrack en bijzondere camerawerk, die het nachtelijke leven vangt met schaduwspelen en neontinten. En al die factoren maken dat Good Time een enerverende film is geworden.

Aan het einde tijdens de credit's is er nog een mooie melancholische bijdrage van Iggy Pop die in volledige Leonard Cohen-modus zingt.

Eenvoudige maar effectieve 13 in een dozijn wraakthriller met een opvallende prestaties van Sarah Bolger. Beetje sociaal realisme, een alleenstaande timide moeder, zoontje met een trauma en lokale slechteriken maken haar het leven zuur tot de druppel overloop. De setting van Noord-Ierland doet niet veel onder voor die van zijn Engelse of Amerikaanse equivalent. Het uiterlijk van de film is solide. Een iets te cartoonesk schurk. Deze grote baas voelt te gekunsteld. Zo ook de scenes met de politie en vuilnismannen die waren vooral pijnlijk. Dit wordt gecompenseerd door een paar leuke licht-bloederige scenes. Over het algemeen is het resultaat dus effectief, maar soms te bekend. Het is een film die niet slecht is, maar ook niet heel bijzonder.

De film speelt zich af tijdens de Joseon-dynastie,een dynastie die 500 jaar heeft bestaan en die grotendeels het gezicht van de hedendaagse Korea bepaald heeft. Kostte of moeite zijn dan ook gespaard om het leven binnen de muren van het paleis zo mooi mogelijk in beeld te brengen. Die beelden waren dan ook erg indrukwekkend. Honderden bedienden zorgde voor het wel en wee van koning en andere hoog geplaatsten. En als dan een dienstmeisje zichzelf ophangt, ontrafelt zich een web van intrige, machtsmisbruik, doofpot affaires, verboden liefdes en het veiligstellen van posities. Paleisarts Chunryung leg zich niet bij de conclusie van zelfmoord neer en start een onderzoek. We volgen haar onderzoek en zien ondertussen het harde en wrede leven in en rond het paleis. Verdriet, wanhoop, angst en zelfs de lijfstraffen alles wordt in beeld gebracht. Een fantastische heerlijke sfeervolle Koreaanse kostuum-film.

Niemand zal de films van Herschel Gordon Lewis ooit verwarren met hogere kunst; 'The Gore Gore Girls' vormt daar ook geen uitzondering op! Het is low-budget Schlock, ontworpen voor de drive-in en gevuld met felrood nepbloed en een paar ontblote borsten. Nuance? Subtiliteit? Dat is niet aan H.G. Lewis besteed! Goede smaak kan samen met verwachtingen het raam uit worden gesmeten. En toch, bezitten zijn film iets...

Deze film opent met dat stripster Suzy Cream, door een onzichtbare zwart-gehandschoende aanvaller, met haar gezicht herhaaldelijk tegen een spiegel wordt geslagen. Tevens wordt er in de film getracht om gebruik te maken van schaduwen, en is er voor het subgenre gebruikelijke wending. Hiermee lijkt mij dat H.G. Lewis een eigen versie van de Italiaanse Giallo wilde maken. Maar dan wel met de voor Lewis bekende bloederige Gore en humor.

Doordat de film zich in en rond een nachtclub afspeelt, kon H.G. Lewis ook zijn andere specialiteit; Nudity's aan de film toevoegen. Een groot gedeelte van de film bestaat dan ook uit er niets toedoende stripteases. Ach, als erin een andere scene bij een slachtoffer de tepels worden afgesneden, en er dan uit de ene borst gewone melk terwijl uit de andere chocolademelk in een glas wordt opgevangen, maakt dat weer heel wat goed. De 'Gore Gore Girls' vind ik niet de beste film van Lewis, en de term 'best' wordt in deze context subjectief gebruikt. Als je Herschel Gordon Lewis andere films leuk vindt, zal je hier van genieten. Als je zijn andere werk al erg vindt, is dit bij deze niet anders. Zo simpel is het!

Regisseur Scott Derrickson startte zijn carrière niet erg hoopvol met Hellraiser V, maar herpakte zijn eigen met het heerlijke The Exorcism of Emily Rose. De rest van zijn filmografie bestaat echter uit prima, op het bar slechte Deliver Us from Evil na, maar veilige bioscoopfilmpjes. Het is dan ook bijna ironisch dat als hij juist wat knotsgek en buiten de geijkte paden doet, de film wordt verbannen (of gedumpt op) naar de streamingdienst!

Ondanks een onhandige opzet, (of juist daardoor) maakt het zijn potentieel meer dan waar. Oké misschien is de opening met het achtergrondverhaal voor Levi (Miles Teller) en Drasa (Anya Taylor-Joy) niet echt nodig. Tja, films van nu moeten helaas 2 uur duren hé? Het verhaal is kort; bewaak de kloof, niet tegen buitenstaanders, maar tegen wat eruit zou kunnen komen. Uiteraard kom dat dan tevoorschijn.

Het script neemt verder elementen uit horror, actie, sci-fi en romantiek en stopt ze in een blender. Veel zijn er niet meer films met een van-de-pot-gerukt plot en een redelijk budgetniveau. Ze stammen vaak nog uit de tijd dat zandwormen in de woestijn rondkropen en J. Lo en Ice Cube stoeiden met een gigantische slang. Het is dan ook volkomen logisch dat dit niet in de bioscoop te zien is, de meeste blockbusters bezitten zelden dit soort anarchistische horror-actie-energie! En ja...de logica en geloofwaardigheid zijn gesneuveld voor entertainment! So What?

De film is duidelijk gericht om ‘tegenpolen trekken elkaar aan’-dynamiek te geven en wie wil er nu niet een schattige Anya Taylor-Joy zien dansen op Blitzkrieg Bop van The Ramones? Verder een prima score van Atticus Ross en Trent Reznor (NIИ) en met All Along the Watchtower en Spitting Off the Edge of the World een paar toepasselijke rocksongs. En daarnaast nog overtuigende CGI ook! Al die verschillende elementen samen, voegen een soort eigenzinnige charme toe. Ja dit vond ik gaaf!

Deze Hammer Film combineert het goede regiewerk van Terence Fisher met het super-acteerwerk van Christopher Lee en Peter Cushing. Een dubbele traktatie dacht ik zo! Zeker als ook de voor Hammer zo bekende sfeer aanwezig is. De setting is zoals vanouds ergens in Duitsland/Oostenrijk van de negentiende eeuw. En het enige nieuwe komt van de “Gorgon.” Waarschijnlijk op zoek naar nieuwe creaturen hebben ze hun inspiratie proberen te halen uit de Griekse Mythologie en vonden die in een soort van moderne Medusa. Een van de weinige foutjes is de hier al eerder aangehaalde fout van de naam Megara. Of dit nu komt omdat ze personages door elkaar hebben gehaald of dat ze het bewust gedaan hebben zullen we helaas nooit weten. Afgezien van de wat neppe “Gorgon” is deze film een prachtige en entertainde Hammer film geworden die best in het rijtje van klassiekers kan worden geplaatst.

Het jaar zonder zomer 1816, in dat jaar arriveert dichter Percy Bysshe Shelley (Julian Sands) samen met zijn toekomstige vrouw Mary Godwin (Natasha Richardson) en haar stiefzuster Claire Clairmont (Myriam Cyr) bij de villa Diodati aan het Meer van Genève om te verblijven bij dichter en schrijver Lord Byron (Gabriel Byrne). Ook aanwezig is de arts John William Polidori (Timothy Spall). Deze bijeenkomst van literaire bekende zal de geschiedenis in gaan als de geboorte van zowel Frankenstein als ook de moderne vampier. Deze film van de Britse regisseur Ken Russell heeft verder een 'fictief' verhaal maar is deels wel gebaseerd op die bijeenkomst. Vandaar dan ook de naam 'Gothic.' Echter is dit geen makkelijke of rechtlijnige film. Eerder chaotische en het zal absoluut niet iedereen in de smaak vallen.

Enige voorkennis over de histories personages maakt het kijken misschien iets leuker maar is niet echt een vereiste. Wel is het nodig om sterk tegendraadse films leuk te vinden want regisseur Ken Russell doet wat erin hem opkomt en wat hij zelf leuk vind. Dit kan soms Artsy Fartsy (is het niet) overkomen en dat moet je natuurlijk wel liggen! In de hoofdlijn zijn het die vijf karakters die uiteindelijk iets creëren maar verder is alles plot-technisch zo'n beetje losgelaten. Af en toe lijkt het dan ook op experimenteel toneel, terwijl op andere momenten het meer kinds overkomt.

Dit kan ook komen doordat iedereen ook daadwerkelijk aan de laudanum heeft gezeten. Er zijn zoveel rare beelden. De meest bizarre zijn toch wel een harnas dat tot leven komt waarvan tevens de fallus is geharnast, borsten met ogen, een gerecht met rijst en levende bloedzuigers, Een Turkse buikdansende mannequin. Daarnaast zijn er ook de terugkerende elementen van de gotische literatuur te zien; een oud kasteel, verval, demonische (en Byronische) figuren, schedels, stormachtige nachten, bliksem, dromen, voortekenen, en romantische liefde, we zien ze allemaal in cameo's in de film.

De cast met bekende namen speelt erg goed en doen niet voor elkaar onder. Toch is het Timothy Spall die het meest opvalt. Hij maakt optimaal gebruik van zijn kansen om een hysterische, overspannen dokter Polidori uit te beelden die krankzinnig jaloers lijdt onder suïcidale gedachten. De gek onder de gekken. Om deze gekte te completeren is er dan nog de soundtrack van Thomas Dolby. Zijn maffe synthipop past goed bij de verwarde sfeer.

Met een onderwerp uit het begin van de negentiende eeuw, gefilmd op een manier die doet denken aan de flowerpower van de jaren '60 maar die toch overduidelijk uit de jaren '80 komt, weet regisseur Ken Russell een geïsoleerde, opzettelijk clichématige maar wonderbaarlijke gotische wereld te scheppen.Een filmische orgie!

Als laatste nog een klein feitje: Het schilderij dat op de schoorsteenmantel hangt in de logeerkamer, en die in een droom wordt nagebootst in live-actie, is gebaseerd op John Henry Fuseli's The Nightmare