Opinions

Vreemd want zelfs deze Found footage film uit Tsjechië slaagt er op de een of andere manier in om de Holodomor te vergeten...maar doet verder ook precies wat al die andere gevonden films ook doen. Drie amateurfilmers, natuurlijk een stel irritante Amerikanen (alweer... bestaat er nog een andere soort?) besluit naar Oekraïne te gaan om hun eigen documentaire maken over de overlevenden van de hongersnood van 1932 maar krijgen te maken met de geest van de bekende kannibalistische seriemoordenaar Andrei Tsjikatilo. (de Sovjet-Hannibal Lecter') Het voegt niets nieuws toe aan het found footage-genre, vreemd genoeg is er geen kannibalisme maar vooral bovennatuurlijke onzin, rennen donkere gangen en uiteraard veelvuldig schuddende camera's Er is dus niet veel interessants te beleven. Erg routinematig en hoe leuk je het dus zult vinden, hangt vooral af van hoeveel je van found footage houdt of je moet een horror uit Tsjechië wil afstrepen (zoals ik) maar iets missen doe je echt niet!

De film staat te boek als de eerste Britse horrorfilm met geluid; de zogenaamde 'Talkie" En praten doen ze! Het is een stormvloed aan woorden die we krijgen te horen. Terwijl juist het acteer en camera-werk gedateerd overkwamen. Al zijn er soms nog wel mooie expressionistische beelden. Verder lijkt de film gemaakt te zijn om graantje mee te pikken van het succes van de universele monsterfilms. Het lijkt dat de film 'The Mummy' (1932) model heb gestaan voor deze prent. Het was zelfs gelukt om de grote ster uit die film Boris Karloff te strikken! Al is zijn aandeel in deze film erg klein. We zien hem aan begin sterven en in de laatste 15 minuten wat rondlopen. Wat me brengt bij het tweede euvel van de film; de film was niets meer of minder dan een kluchtig geval. Iedereen zit achter het heilig juweel, Het Eeuwige Licht', aan. Er wordt dus algauw vergeten dat de film om spanning en verschrikking hoorde te draaien. Nee dit was niet geslaagd!

In 1970 richtte Kevin Francis, de zoon van de (Horror)regisseur Freddie Francis, Tyburn-Film op. Zijn ambitie was om de nieuwe Hammer of Amicus te worden.Echter was er een klein probleem want tijdens de oprichting in 1973 raakte de markt voor dat soort films verzadigd en veranderde de smaak van het publiek. Het produceren van gothic-horror was financieel gezien waarschijnlijk niet het slimste idee. Er zouden dan ook maar drie films gemaakt worden.

Als een fan van Hammer-horror wilde hij doorgaan waar zijn idolen waren gebleven. Bij de tweede film werd er dan ook vele cast en de crew-leden van de oude Hammer ingehuurd. Zijn vader en Hammer-regisseur nam de regie op zich, Anthony Hinds (John Elder) schreef het script en de make-up effecten zijn van Roy Ashton. Daarnaast zijn het ex-Hammer-actrice Veronica Carlson en Peter Cushing die de hoofdrollen speelde. Gek genoeg was het John Hurt die hier als beste presteert als de doorgedraaide tuinman.

De film speelt zich, vreemd genoeg en anders dan de grote voorbeelden , af in het jazztijdperk van de jaren twintig. Nu zal dit financieel voordeel hebben opgeleverd omdat ze gebruikmaken van sets die zijn gebouwd voor The Great Gatsby. Een stel rijke kinderen daagt elkaar uit om te gaan racen naar Land's End en raakt vervolgens verloren op de heide. Ze komen bij het huis van Dr. Lawrence (Peter Cushing) en zijn sinistere Indiase dienaar. Cushing mompelt nogal eens over een Oosters religieuze sekte en de kijker weet dus dat er niet veel goeds zal uitkomen.

Met dat script herwerkt Anthony Hinds (John Elder) eigenlijk de film The Reptile (1966) Waarin ook een Engelse man en zijn familie wordt gecorrumpeerd door een slechte Indiase sekte. Echter komt deze uitvoering veel minder goed uit de verf. De film is verstoken van enige spanning, heeft maar weinig gevoel voor stijl en bezit een saaie regie. Ook mist de film het naakt die Hammer in de '70 jaren in zijn films stopte. (afgezien van een bijna naaktvrije scene waarin Daphne een bad nam) Met maar slechts één "gore" scène en het ontbreken van zowel naakt en spanning is de film vrijwel pure middelmatigheid. Al was het nog wel leuke middelmatigheid.

Vanaf ergens begin jaren '90 tot aan minstens 2000 waren dit soort whodunit-thrillers met wat horror-elementen, gemeengoed. Regisseur Sam Raimi en een vrij grote sterrencast proberen ook een steentje bij te dragen, door spanning op te bouwen met deze suspense-film die zich afspeelt in zuidelijk Georgia. Helaas is het zwakste deel van de film het script (door Billy Bob Thornton en Tom Epperson). Rednecks, geweren, pick-up trucks, voodoo, bier en echtgenoot-met-losse-handjes, al het bekende uit het Zuiden van de VS zit er wel in. De spaarzame schokeffecten zaten visueel best goed in elkaar, echter het niet-paranormale gedeelte overheerst en is degelijk en erg bekend terrein. Daarnaast is de ontknoping niet heek verrassend. De film is nu meer een karakterstudie (een helderziende vrouw heeft het niet gemakkelijk) en het spannend mysterie speelt daarin maar een ondergeschikt belang.

Hmmm, komt dit echt in de bios?? Het is voornamelijk 12 in dozijn! Degelijk maar ook heel saai! Voor een psychologische thriller film word het nergens spannend. Het kruip nergens onder je huid. Zelfs het acteerwerk is netjes en degelijk maar raak nergens. Deze film hoort gewoon rechtstreeks naar dvd of tv want absoluut niet Bioscoop waardig!!

Als deze film de eerste was in zijn soort zou het een erg goede zijn geweest, helaas zijn er al vele met eenzelfde soort plot langsgekomen, waardoor het niet meer heel origineel is. De film is, zeker voor horrorliefhebbers die van paranormale gebeurtenissen houden, ondanks dat, wel een aanrader. Er zitten een paar goede scènes in die je doen huiveren. (lift-scène) De gebroeders Pang weten de nodige atmosferische spanning te scheppen waardoor je geboeid blijft kijken. Dit zwakt helaas wat af naar het eind, omdat er steeds minder spoken voorbij komen en het verhaal zelf net iets te dramatisch is .

Het uitgangspunt voor de Guinea Pig - films is die van gevonden beeldmateriaal, (het nu veel beter bekende found footage) waarin zogenaamd echte gebeurtenissen vastgelegd zijn op videoband. Deze film kreeg daardoor begin jaren '90 nogal bekendheid en faam toen acteur Charlie Sheen deze film op een feestje zag. (wat voor feestje was dat?) Deze besloot om de FBI in te schakelen want hij dacht dat het een illegale snuff-film was. Echter alleen al de tekst aan het begin en de boodschap aan het einde sluiten eigenlijk dat het om een snuff-film gaat, uit. Maar wat de film betreft, doet die zeker zijn faam, eer aan. En vergeleken met de eerste was dit zelfs een verbetering. Een plot is er nog steeds niet of je moet; Een man verkleed als een samoerai die een meisje ontvoert en vervolgens aan stukken snijd, voor een plot willen aanzien. Enfin daar draait het bij de film ook niet echt om! De film wil veel meer laten zien wat er mogelijk was op het gebied van speciale effecten en protheses. Let wel dat het toen 1985 was en er nog niet de middelen waren die er nu zijn. Toch kan de film zich nog wel steeds schare in het lijstje van één van de meest beruchte extreme films. Want ook al zie je menigmaal dat de effecten nep waren, de mismakende geluiden en nietszeggende vrouwonvriendelijkheid maken van deze film een ongemakkelijk zit. Op Salò o Le 120 Giornate di Sodoma (1975) en Cannibal Holocaust (1980) ken ik geen films uit het verleden die ook aanspraak op die titel zouden kunnen maken? Enfin de film geeft je wat het belooft, niet meer en niet minder.

Sisters of the Gion volgt de levens van twee zussen, de meer zelfstandig en hardere (ik haat mannen) Omocha (Isuzu Yamada) en de meer op traditie gerichte Umekichi (Yoko Umemura), beide zijn geisha's in het Gion-district van Kyoto. Nu gebeurd er niet heel veel in de film. De geisha-vrouwen worden zonder meer uitgebeeld als handelswaar die met een reeks transacties hun omstandigheden, waar ze in zijn opgesloten, proberen te verbeteren. De beide vrouwen verschillen natuurlijk sterk van elkaar en dit levert dan ook de nodige frustraties op. Daarnaast voelt de film als een soort onderzoek /studie van waarop de vrouwen van die tijd werden behandelt in Japan. Ze werden gezien als tweederangs burgers en tevens beperkt door heersende seksuele dubbele standaard. Wat de film klaarblijkelijk maakt tot Japanse feminisme op beeld, die in conflict zijn tussen traditioneel en hedendaags. Wel visueel mooi in beeld gebracht maar qua verhaal voor mij minder boeiend.

Een Italo-thriller (er zijn wel Zwartleren handschoenen maar niet de horror) die voortreffelijk sfeer en stemming weet creëren. Elke ruimte en architectuur (zowel interieur als exterieur) draagt bij aan een claustrofobische spanning. Daarmee onderscheidt de film zich van veel andere gialli. Ennio Morricone verhoogt die spanning nog iets meer door een soundtrack waar menigmaal een macaber neuriënde vrouwenstem is in te horen.Het is dan ook best jammer dat het verhaal over de alcoholistische journalist Andrea Bild, die een reeks moorden onderzoekt, gepleegd volgens een bepaald stramien dat hij maar niet weet te ontcijferen, veel te warrig en onder de maat wordt vertelt. Ook het acteerwerk laat soms te wensen over. Wel goed aan de film is dat vanaf de opening er al getracht wordt om de kijker deelgenoot te maken van de verwrongen psyche van de moordenaar, door (zoals Argento dat in 1982 met Tenebre zou doen) hem over zijn obsessies te laten praten. Ook het feit dat de killer zich bijna aan een kind wil vergrijpen is niet alledaags! Alhoewel de film ook niet bijzonder gewelddadig is. Zeker niet voor een giallo. Waar de film het meest in het oog-springend is de goede cinematografie van Vittorio Storaro. En dat maakt van deze film een solide en zeer plezierige Giallo-thriller.

Meer dan aardige indie-coming of age film met een bijzondere twist. We ontmoeten Greta, een veertien (bijna 15) -jarige pubermeisje en muurbloempje, voor het eerst als ze net op haar nieuwe school vrienden maakt met Elliott, eveneens een buitenbeentje. Tot zover begint de film niet veel anders dan andere van dit soort films. Een worsteling op weg naar volwassenheid, met de nodige problemen van vaders, moeders en medeleerlingen op school. Waarbij gelukkig Elliott meer dan eens de film voorziet van de nodige maar eigenzinnig humor. Maar dan naar het treffen van drie pestkoppen valt ze in slaap, en belanden we in Greta's droomwereld. Alwaar haar innerlijke onrust en angsten over opgroeien, het vaarwel zeggen tegen haar kindertijd en de manier hoe ze tegen andere in haar leven aan kijk, tot uiting komen. In die droomwereld hoort ze wolven huilen en heeft ze ontmoetingen met wezens en als sprookjesfiguren verkleedde familieleden en vrienden. De film is uitgevoerd in een zeer mooie en gedetailleerde 70's-look. En ook de droomwereld is vrij bijzonder mooi uitgevoerd en heeft wel wat weg van een soort Freudiaanse Alice in Wonderland. Hoe de gehele film eruit ziet en door de wat abstractere bijzondere personages is de vergelijking met Wes Anderson bijna onvermijdelijke. Toch voelt de film bijzonder origineel aan en is het bijna onmogelijk om niet gecharmeerd te zijn van de hoofdrolspelers. Een betoverende leuke film.

Leuke, kleine, Oegandese thriller. Oeganda is nu ook niet direct een land waarvan je zo gauw verwacht dat het degelijke of veel films (op MM staan er 11 films en IDMB zijn er 604 titels) uitbrengt. Dapper ook omdat het grootste deel van de film zich afspeelt in een auto met maar drie mensen; één politieagent, één slachtoffer en één getuige. Het overkoepelende verhaal is dat over The Cigarette-Butt Killer" een seriemoordenaar die een sigarettenfilter achterlaat op zijn plaats delict. Je weet dat er dus iets mis is met deze mensen, vraag je eigen af zijn de verhalen die ze elkaar vertellen wel de waarheid, het blijft over sommige dingen best gissen. Het script en het acteerwerk zijn uitstekend en de productiekwaliteit is hoog, zeker gezien het feit dat het een low budget film was. Ook de vertelstijl is interessant! De drie mannen op een road-trip beginnen hun verhaal, terwijl het overschakelt naar de flashback en daarnaast is er ook een nog geanimeerd gedeelte en wordt de film een paar keer onderbroken voor een uitleg-video. Dit was een behoorlijke prettige film, uit een land waar je niet elke dag iets uitkijkt!

In 1633 wordt de zesjarige Christina als enige troonopvolger van Gustaaf Adolf II benoemd tot koningin van Zweden. Toen ze op achttienjarige leeftijd persoonlijk bewind mocht gaan voeren, was de aandacht van alle Europese vorsten op haar gevestigd. Ze hield van kunst, studeerde talen, filosofie en exacte wetenschappen, was grillig, verkwistend en onevenwichtig en had affaires met zowel mannen als vrouwen. Deze film richt zich voornamelijk op haar lesbische relatie met Ebba Sparre (Sarah Gadon)

Je volgt de 'maagdenkoningin' (Malin Buska) over een periode van tien jaar, vanaf de dood van haar vader totdat ze afstand doet van de troon. Maar hoeveel van de gebeurtenissen er in de film gebaseerd zijn op historische feiten en hoeveel er fictieve speculatie zijn, blijft uiteraard de vraag? De echte correspondentie van Kristina met Ebba Sparre wijst op een passie die verder ging dan beleefde vriendelijkheid. De oplossing van de Zweedse monarch voor de erfopvolgingskwestie en de katholieke kwestie zijn inderdaad historische feiten.

Anders dan veel Engelse edelen kent deze koningin niet heel veel verfilmingen.(ik ken alleen

het weinig historische Queen Christina (1933) met Greta Garbo) Terwijl deze jonge koningin best een fascinerende bewogen historische verhaal kent. In outrage was het Zweedse koningshuis wat somberder dan het Franse of Engelse en dat was hier mooi weergegeven. Daarnaast zijn de personages boeiend, krachtig en sympathiek. Al is het bij de mannen (raadgevers, ambassadeurs, bisschoppen, vrijers) soms niet helemaal duidelijk wie ze waren. Het werd niet altijd duidelijk of de mannen die tegen haar samen zweerden protestants of katholiek waren. Toch was dit 106 minuten lang genieten van de Zweedse geschiedenis.

Euh, wat moet je hier nu weer mee? Dit is verre van een meesterwerk, ondanks dat de scenarioschrijver van deze film, Zeph E. Daniel (voorheen Woody Keith genaamd) ook degene was die Brian Yuzna's “Society” en “Bride of ReAnimator” schreef. Maar hier zijn het script en ook de regie één grote wanorde! De regie is gewoon slecht, het verhaal was misschien aardig maar wordt zo slecht uitgevoerd dat elke poging ontbreekt om het ook maar iets meer te laten zijn. Het budget is er niet naar! De muziek is verschrikkelijk. Camerawerk is waardeloos. Acteerwerk niet al te best!

Met het plot over Misha en Heinrich die mind control-technieken en de hallucinogene drugs "Aqua Velva" gebruiken om jonge ontvoerde meisjes te transformeren in volgzame 'Sofia-poppen', was nog niet veel mis! Echter in handen van de regisseur veranderd het in een zooitje! Plots is er een onstoffelijk wezen, een groot clownhoofd verschijnt soms, het dode lichaam van het meisje van het begin popt-op in scenes (waaronder één met een Necrobilly), de regisseur bedeelde zijn eigen de rol als sheriff toe en dan was er nog het personage Charlotte... De hoofdpersonage is het mooie meisje Lorian en Lacey Cofran is een inderdaad erg mooi en met enige regelmaat naakt te aanschouwen, maar betwijfel of ze een echt goed actrice is! Tja deze film had een paar factoren waardoor het zeker potentie had kunnen hebben, maar het werd uiteindelijk een teleurstelling.

Als ik van te voren had geweten dat dit een verfilming was van een boek dat dertien weken lang op de eerste plaats in de New York Times Bestseller-lijst heeft gestaan. Had ik me misschien bedacht om te kijken. Aangezien boekenhypes als Fifty Shades of Grey of een meer mannelijker versie The Da Vinci Code ook niet tot mijn verbeelding spreken. Langzaamaan werd het me duidelijk dat de film alles behalve voor mij als man bedoeld was. De film hangt voor mij teveel aan elkaar aan van onwaarschijnlijkheden. Iets waardoor de uitdrukking: "mannen komen van Mars en vrouwen van Venus" van toepassing is op deze film (en ook het boek?) De mannelijke acteurs blijven eenzijdig en simpel uitgewerkt. Terwijl de vrouwelijke juist teveel zijn ontwikkeld tot zelfs het irritante toe. Ook zag ik de ontknoping, compleet met twist, ver van te voren aankomen. Het mogen duidelijk zijn dat als je van het vrouwelijke geslacht bent je deze film met meer sterren zal belonen. Echter ik ben van het mannelijke geslacht en kom niet verder dan 2 sterren. Omdat, de door mij zeer gewaardeerde, Rebecca Ferguson mee doet, verhoog ik het tot een halve ster meer.

Ondanks dat de film nogal eens wordt aangekondigd als; de eerste Iraanse vampieren-spaghettiwestern film, is dit wel zeker een Amerikaanse film. Toch klopt het ook wel gedeeltelijk want er zijn wel Iraanse invloeden te vinden. Zo is de regisseuse Ana Lily Amirpour van Iraanse afkomst maar geboren in Engeland en al jaren woonachtig in Californië. Waar de film dan ook werd opgenomen. Ook wordt er in de film Farsi gesproken en horen naast Amerikaanse popliedjes ook Iraanse liedjes. Maar er zijn bijna net zoveel Amerikaanse invloeden te zien. De nonchalante Arash lijkt in zijn een jeans, wit T-shirt en pilotenzonnebril sprekend op een jonge James Dean uit de jaren 50. Maar in het fictieve spookstadje Bad City waar bejaarde heroïnejunkies, dealers en hoeren rondlopen is het toch de in niqab gesluierde, dodelijke vampier die het meest in het oog springt. 'S nachts, stil, aan de overkant van de straat wachtend op haar prooi of skateboardend met de niqab flapperend achter haar aan als een batman-cape. Actrice Sheila Vand overtuigd met haar rol zeer goed. En zoals vele verhalen is dit ook een liefdesverhaal. Met zijn zwart-wit-beelden is dit stilistisch gezien zeker een uitstekende film. Helaas blijft het inhoudelijk een beetje aan de oppervlakte zweven. Echter wist de atmosferische magie van de film mij te betoveren en nam me mee om rond te dolen over de donkere straten van Bad City.

Alleen het meisje, Christina Bowden, wist levend te ontsnappen aan Elizabeth Caulfield. Tientallen jaren later is er wederom een confrontatie tussen moordenaar en slachtoffer. Nu lijkt het alsof dat de film de 'Oh nee, de moordenaar is terug!' kaart wil spelen. Echter toont de film niet veel meer dan Lexi Johnson die getraumatiseerd is.

Meisje met trauma dat last heeft van slaapwandelen, voor extra emotie prop je er een moeilijk voortgang van een adoptie in, uiteraard is er de politieagent die onderzoek doet en er is het voorspelbare mysterie over wie verantwoordelijk is voor de moorden. Met al deze voelde het alsof ik naar een Hallmark/Lifetime-film zat te kijken. Met idem dito acteer en camerawerk en als dan ook nog de moorden maar veilige in beeld worden gebracht, blijf je achter met een middelmatige film.

Aardige post-apocalyptische -film gebaseerd op een boek van Mike Carey (vooral bekent van Marvel Comics.) Zombie of zoals hier 'hongerige' zijn er in alle vormen,soorten en maten en overspoelen ons in series en films. Zo ook in deze film alhoewel toch net weer even anders. Duidelijk is dat het vleesetende en zielloze wezens zijn en op voorhand onze vijand maar wat als dat nu niet zo is? Wat als het monster een jong en intelligent kind is, dat ook nog eens mensen redt? Is het dan echt een monster of moet ze behandeld worden als een mens? Deze tweestrijd is dan ook de rode draad in film. En hierdoor leunt de film dus duidelijk meer op drama dan de horror. De setting lijken op die van ‘The Walking Dead’ en de 'hongerige' op de uit Engeland komende films 28 days/weeks. Echter heeft de film genoeg eigens om op te vallen tussen die als maar groter wordende dystopische zombiefilms. Daarnaast is door de aanwezigheid van de actrices Gemma Arteton en Glenn Close het acteerwerk zeer goed. Toch gaat de meeste lof naar het meisje Sennia Nanua want zijn speelt fantastische het intelligente zombie-kind.

Een blik op de titel of de poster en je weet waar je aan toe bent. De vraag was dan ook hoe slecht was het? Nou dit was een zeer goedkope slasher waar misschien tienerjongetjes nog wat lol aan beleven. Er is heel veel T&A, af en toe een moord en weinig anders. Rebecca Foster, een meisje met een zeer religieuze moeder, gaat met haar vriendinnen, Missy, Mandy, Kelly, Jessie en Lisa weg voor een weekendje plezier in de zon. Maar er is een bijl zwaaiende maniak die deze meisjes in stukken snijdt, wie zou dat kunnen zijn? Het had een cheesy slasher met legio aan naakte meisjes kunnen worden, waar ging het mis? Tja de meeste scènes gaan gewoon nergens heen. Meisjes die dansen, meisjes die spelen (en elkaars bikinitopjes uittrekken...) in een zwembad, eten en drinken in een restaurant. En dan is er nog het Crazy Girls Unlimited-gedeelte (en elke 8-10 minuten een commercial ervoor) wat helemaal niets weet toe te voegen of het moet zijn om waardeloze Z-lijst bekendheden op te voeren. De denigrerende opmerkingen (ze zijn niet grappig en al helemaal géén satire) die zij maken over vrouwen en het overgrote deel van de looptijd die ze in beslag nemen maakte dit tot een beroerde film. Door dit weg te snijden (ongeveer 30 minuten), had er een nog behoorlijke by-the-numbers slasher voor de dag gekomen De praktische make-upeffecten zijn namelijk nog best goed maar zoals het nu is, is het gewoon bedroevend!

Films van regisseur Joon-ho Bong blinken uit in het benadrukken van sociale kwesties en het onderzoeken van de kwetsbaarheid van de mensheid onder 'extreme' druk. Dit was al te zien in zijn vorige films. Helaas doen Science-fiction en horror het als genres vaak domweg minder goed. Het is dan ook niet gek dat nu deze elementen weer ietwat zijn 'afgezwakt' de regisseur meer lovende kritieken mag ontvangen. Echter voor mij is het persoonlijk een gemis want hierdoor kwam de nadruk veel meer op komedie en tragedie te liggen. En daar kan ik dan weer veel minder mee! Hierdoor had ik nogal wat moeite om de 132 minuten door te komen. Ik moest me echt door het gedeelte waar alle gezinsleden een baan kregen slepen. Ik ben blij voor de regisseur dat hij hiermee groot succes oogst, maar helaas pakte de film mij een stuk minder!

Sergio Leone’s vijfde en laatste spaghettiwestern, is geen western in de traditionele zin van het woord want er zijn geen revolverhelden te vinden en de film speelt zich af tijdens de Mexicaanse revolutie. Daarom zie je ook auto’s, motoren en tanks! Het is duidelijk niet het zoveelste rechttoe rechtaan shoot-’em-up-verhaal! Best bijzonder ook een spaghettiwestern met een politiek tintje ; gezinspeeld op de Chinese revolutie, flashbacks van de Ierse revolutie en op de achtergrond van de film de Mexicaanse revolutie. Terwijl er ook nog verwezen wordt naar de wreedheden van de nazi's. De vermenging van het grote revolutieverhaal met het kleinere intieme verhaal van de toevallige helden John en Juan werd heel goed aangepakt en zorgde voor meerdere fijne momenten. Het duurt even voordat het verhaal op gang komt, maar de dingen worden alleen maar beter naarmate de plot vordert. James Coburn is fijn ingetogen terwijl Rod Steiger heerlijk extravagant mag vloeken, drinken, lachen en bidden! Verder bezit het de gebruikelijke typische stijl van Leone; een scène begint of ontvouwt zich, maar je weet niet precies waar de personages zijn of waar ze mee bezig zijn. Tja maar als je in 1971 een film begint met een citaat van Mao Tse-Tung, weet je dat het in Amerika niet of nauwelijks succes oplevert! (Vietnam-oorlog) Enige storende was de onontkoombare score van Ennio Morricone. Het terugkerende stuk met zang (zongen ze nu Zooem, Zooem?) was zelfs op het irritante af! Verder niks mis met deze prachtfilm!

Een van de vele Italiaanse Peplum's, uit de jaren '60. Deze is een beetje gebaseerd is op het conflict van Julius Caesar met de Galliërs en hun stamhoofd Vercingetorix. Het script volgt de gebruikelijke genre elementen; verboden liefde, gevangengenomen meisjes en vecht-scenes van het slagveld, met honderden gepantserde ruiters en voetsoldaten die op elkaar hakken. Hoewel sommige cavalerie-aanvallen nog wel opwindend zijn, zijn voor het grootste deel de vecht-scènes klungelig en eentonig. En doordat militaire campagnes en politiek in Rome onevenwicht zijn, is het verhaal niet boeiend genoeg om het gebrek aan visuele grootsheid goed te maken. Het resultaat is over het algemeen een aardige maar middel of de road zwaard-en-sandaal mini-epos.

Vierentwintig jaar later....probeert men hard om een vervolg aan Gladiator te geven....en vraag ik me af....of een andere naam, iets veranderd aan het feit dat het nu erg tegenvalt. De afstammingslijn is oncreatief, de film lijkt het belang van het offer van de eerste film teniet te doen en het hoofdpersonage is niets bijzonders Euh werkelijk niet de hoofdrolspeler maar een bijrol, ook nog eens een ex-gladiator is degene die wraak probeert te nemen op de mensen die hem tot slaaf hebben gemaakt..? De film was misschien nog oké als popcornfilm In veel van de actiescènes met neushoorn, apen (waren ze nu gemuteerd ?) of complete galeischepen en haaien in het Colosseum, kan ikzelf wel enig plezier vinden want dat zijn lekkere domme over-de-top momenten, maar ze willen meer en het mist juist diepgang! Tja begrijpelijk want het is een Gladiator-vervolg en wordt er ook wat anders verwacht...maar daarin schiet het op veel manieren tekort.

Een gezin van een moeder, drie dochters en een zoon, met als toevluchtsoord een glazen huis, ver weg van anderen, overleeft The Shred, een gifstof in de lucht dat de herinnering uitwist. Totdat een vreemdeling verschijnt en hun veilige manier van leven bedreigt. Kortom de post-apocalyptische horrorversie van de "The Beguiled" (1971 en 2017) Ik kan me niet voorstellen dat iemand niet aan die film zal denken.

Het voelt ook bijna aan als een Victoriaans historische film. Doordat de film prachtig is vormgegeven met decorontwerpen en dochters die sensueel rondlopen in witte luchtige schouder-ontblote outfits die rechtstreeks uit de periode lijken te komen. Wat de intensiteit nog verder vergroot, zijn de sterke prestaties en schoonheid van de dames. Met name Jessica Alexander (Bee) en Anja Taljard (Evie) creëren een intense rivaliteit tussen de twee verschillende denkwijzen van de harde realiteit. Ondanks dat de setting vertrouwd is, is het door de uitvoeringen, kostuums, decorontwerp en laatste schokkende onthulling moeilijk om niet door te worden meegesleept. Daarom een half puntje meer!

Ach, het is weer eens wat anders dan videoclips bij singles! De regisseur is namelijk de Italiaanse singer-songwriter Margherita Vicario, die ook weleens voor de camera verschijnt en nu dus haar muzikale speelfilmdebuut uitbrengt. De film is best prettig om te kijken. Mede door het lichtgewicht feelgood-script.

Een soort Assepoester-verhaaltje waar in een katholiek weeshuis en muziekschool, Teresa moet schrobben en vegen en andere meisjes van een muzikale opleiding genieten. Teresa is natuurlijk een talentvol muzikant die popmuziek uitvind op de gloednieuwe uitvinding, de pianoforte, samen met vier andere meisjes van de school. Waar de ploert van een kapelmeester Perlina en paus Pius VII niets van moeten weten!

Het verhaal bevat wel verschillende historische details, zoals de pianobouwer Johan Stein, de net verkozen paus Pius VII, het verval van de Republiek Venetië, rond 1800 waren erin Venetië weeshuizen (ziekenhuizen) weesmeisjes muzikaal werden opgeleid om zo geld te laten binnenkomen. en de composities van rivale Lucia komen overeen met het werk van één van weinige vrouwelijke Italiaanse componisten, Maddalena Laura Lombardini Sirmen.

Wat ik me wel afvraag; een film maken waar je, je afvraag hoeveel vrouwelijke musici in de vergetelheid zijn geraakt omdat ze nooit de kans kregen. Maar waarom in je titel dan verwijzen naar een nummer van componist Antonio Vivaldi? Enfin redelijke film Waarin klassieke muziek met moderne twist een fundamentele rol speelt. Wanneer de muziek er niet bij betrokken is, zijn dit de momenten waarop de film vertraagt. Maar tenslotte wel vermakelijk.

Horrorfilms en kleine ruimtes het levert regelmatig innovatieve films op! Het is de kracht van eenvoud! Zo ook deze waarin het enige personage gedurende het grootste deel van de looptijd op het scherm te zien is.Da t personage is Wes (Ryan Kwanten), die blijkbaar in zijn auto leeft, na een relatiebreuk. Wes stopt bij een stopplaats langs de weg en wordt opgesloten in een wc-gebouw met niets anders dan een mysterieus figuur die tegen hem praat...vanuit het hokje naast hem...

De film weet het voor elkaar te krijgen om steeds net genoeg mysterie te bieden om de interesse te blijven wekken en net genoeg uitleg om de kijker door te laten kijken. Dat alleen al is een indrukwekkende prestatie! Met minder dan 80 minuten weet de film ook hoe het tijd die hij heeft zo goed mogelijk kan benutten! Daarnaast zijn er paar zeer goed geplaatste, perfecte grappen (dubbelgelegen van die humor) En is er een mooie vormgeving van het toiletgebouw...

De stem uit het glorie-gat is die van Academy Award-winnaar, JK Simmons. Die je in de film nooit op het scherm ziet. Hij is een halfgod, de eerstgeborene van Cthulhu oftewel de Lovecraftiaanse Ghatanothoa en hiermee voeg de film zich bij de kosmische horror Verder creatieve speciale effecten en de regie van Rebekah McKendry was behoorlijk indrukwekkend! Het kleinere budget staat deze grotere ideeën nooit in de weg. Dat komt allemaal door de balans tussen effecten en verbeeldingskracht! Het is duister grappig met een aantal werkelijk indrukwekkende beelden! Dit was een wonderbaarlijk goede film!

Dit is een leuke en vermakelijke low-budget film. Het is gemaakt in 13 dagen voor slechts $ 8.000 (volgens IDMB) en dat is niet te zien! Deze film heeft indrukwekkende productiewaarde en biedt een leuke kijkervaring. Tenminste als je er net iets meer erin wil investeren! Vergis je niet, het is geen echte horrorfilm maar er gebeuren wel eigenzinnige en vreemde dingen in deze film.

De film gaat over Elizia (Linnea Gregg) die wordt gedumpt door haar vriend, vanwege zijn obsessie met complotten. Kort daarna begint ze zelf paranoïde te worden, ze hoort stemmen van god of hallucineert ze, ze ziet/hoort een pratende een hond en kabouter en een mysterieuze telemarketeer, belt haar steeds op.

Dit is een beetje een mindfuck met genoeg stijlfiguren uit andere subgenres. Soms zijn er een split-schermen, reclamespotjes en zelfs een Ayahuasca-trip. Tijdens één scène is een fragment van Carnival of Souls te zien. Er zijn verder een paar horror-elementen maar er is ook komedie en in zijn kern is het met het afglijden in waanzin (psychische aandoening) door een relatiebreuk (liefdesverdriet) natuurlijk enigszins een drama.

Elizia, het personage dat je van het begin tot het einde volgt en de film staat of valt dus met een goede geloofwaardige actrice, gelukkig speelt Linnea Gregg haar geweldig! Kortom deze film was een uiterst ambitieus, en goed gemaakt speelfilmdebuut.

Goddess of Love is geschreven en gedeeltlijk geproduceerd door Alexis Kendra (Hatchet II) Deze zeer mooie dame neemt dan ook zelf de hoofdrol voor haar rekening. Groot voordeel voor de kijkers is dan ook dat zij menigmaal naakt of in sexy lingerie door het beeld loopt. Al speelt ze ook zeer gedegen haar rol. Regisseur Jon Knautz liet bij zijn vorige film: The Shrine (2010) al zien dat hij een prima filmer was, met een oog voor detail. Dat is ditmaal niet veel anders! Maar het verhaal is een beetje te routineus met teveel nadruk op het oninteressant drama en te weinig op de horror. Ikzelf kreeg ook het gevoel dat het rond 2015 populaire boek Fifty Shades of Grey lichtelijk dienst had gedaan voor inspiratie. Bijzondere van de film was de interessante twist tijdens de climax. Echter voelt de film in het geheel, door te weinig verandering in tempo, enigszins vlak. In het algemeen is Goddess of Love mooi gefilmd en is Alexis Kendra aantrekkelijke om naar te kijken. Heeft het een aantal leuke ideeën waardoor het verhaal net interessant genoeg is om je aandacht vast te houden, maar zie ik mezelf niet weer op zoek gaan naar deze Godin van de liefde. Daar maakt de film te weinig impact voor.

Een anti-exorcisme. Ondanks een paar jump scares en hallucinaties van Lara is het nergens echt een goed horrorverhaal. Eerder een film die religieus fanatisme, godsdienstwaanzin en twijfelachtige praktijken van charlatans onderzoekt. Wat als geestelijk ziekte, psychologisch trauma of verkeerd begrepen gedrag binnen een geloofsgemeenschappen niet worden erkent of worden verblind door geloof in een hogere macht? Wat als wetenschap wordt verworpen?

Echte bezetenheid is in deze film natuurlijk onwaarschijnlijk door de opzet van de film maar waarom ze het vaag laten en/of Lara een onverwerkte trauma of psychose had, snapte ik niet zo goed...Het maakte de film wel minder aangrijpend maar de benarde situatie was zeer goed gedaan. Deze keerzijde van duiveluitdrijvingen, kent zo zijn problemen; praterig, en in het middenstuk helaas minder interessant doordat het niet altijd even duidelijk waarom of emotioneel meelevend was.

De film is losjes gebaseerd op een echte gebeurtenis, de mislukte exorcisme van Joan Vollmer in Antwerp, Victoria (Australië), in 1993.Wat de echte horror is...Want dit kan en gebeurt ook nog steeds! In de aftiteling van de film somt Kozakis dan ook verschillende namen (Janet Moses, E’Dena Hines en Israa Zourob) op van mensen die zijn gedood tijdens ongeoorloofde exorcisme.

Hm, voor mij zit er een nuance tussen een slechte film en een B-film...die laatste tonen vaak nog enigszins een combinatie van passie en doorzettingsvermogen. In tegenstelling tot de mockbusters van Asylum of films van Uncork'd Entertainment wordt er daadwerkelijke een poging ondernomen om een ​​film te maken. Niet iedereen is tenslotte Spielberg of Scorsese en kan werken met grote budgetten en dat is prima. Deze film is noch zeldzaam noch uniek, maar het is wel een echte B-film

Horrorfilmmaker Charlie Steeds en zijn kleine Britse onafhankelijke filmmaatschappij, Dark Temple Pictures , doen tien jaar lang hun zijn best met het produceren van low-budget horrorfilms met passie en rauw doe-het-zelf-gevoel. En ja deze film heeft lang niet genoeg budget om de ambitie die het heeft waar te maken. Dat sommige dingen niet goed of goedkoop uitpakken, is jammer, want er is hier een ogenschijnlijk aardige film.

De film begint veelbelovend. met Jim Peters, wordt gevraagd om mee te doen aan een expeditie aan boord van de nieuwe experimentele onderzeeër Providence 3 Ze gaan onderzoek doen naar een ontdekte stenen poort in een sleuf bij Antarctica. Wat doet het daar beneden? De Pickman Company gelooft dat er belangrijke geheimen te ontdekken zijn. Het team van zes personen bestaat ook uit kapitein Atkins, ingenieur Hank O'Connell, bezorgde bioloog en beveiligingsman Joe Meeker. Waarom heeft een project als dit een beveiligingsman nodig en geen oceanograaf? Iemand moet het machinepistool dragen, daarom!

Een van de dingen waar het lage budget echt in naar voorkwam is de "onderzeeër". Het uiterlijk van het voertuig is alsof men met een minimum aan budget naar de bouwmarkt waren geweest om materialen te kopen. Het zag er erg Spartaans uit bijna zoals de eerste Godzilla-films. De acteurs, zijn allemaal vaste Dark Temple. acteurs, hebben dus enigszins ervaring en doen volledig hun best voor hun optredens. De effecten zijn weliswaar beperkt, maar wel praktisch en goed gedaan. Ook een pluspunt is dat het grotendeels een origineel verhaal is wat geïnspireerd is door de Cthulhu-mythos.

Tot slot, was deze film leuk? Tja...hou je van B-films? Hou je van sets en miniaturen die doen denken aan de B-films uit de jaren 50? Kan je door tekortkomingen heen kijken die worden weggemoffeld door ​​een snel tempo, montage en andere trucjes? En niet onbelangrijk ben \je fan van Lovecraft? Low budgetfilms als deze staan ​​bekend om een ​​mindere kwaliteit maar compenseren dat door te entertainen en dat deed deze!

Een prima zaterdagmiddagmatineefilm met uitgebreide spectaculaire effecten als de hoofdattractie! In 1962 vocht Godzilla al eens tegen Kong en in 1974 en 1975 nam hij het op tegen Mechagodzilla Je kon er dus op wachten dat men elkaar weer zal treffen in het "MonsterVerse" -franchise. En met dezae vierde film was het dan zover! De techniek om gigantische monsters te laten vechten is uiteraard sindsdien heel sterk veranderd en de film ziet er dus supergoed uit. Beide titelmonsters bezitten zo ook hun eigen fan-schare en om daar een aardige balans in te vinden valt niet mee, toch is regisseur Wingard daar best in geslaagd! Ja je kan best spreken dat de twee CGI-gevechten tussen beide titanen, gigantische waren! Echter waar men veel minder in slaagde waren de personages! Terugkerende personages uit de eerdere Godzilla- franchisefilms worden gemengd met nieuwe mensen om te proberen het Godzilla- universum een nieuwe vorm te geven. Echter waren zij oftewel standaardcliché of gewoon overbodig! In het beste geval wisten ze het plot een klein beetje verder te helpen. In de effecten was ook een goede verbetering na het teleurstellende tet donkere en kletsnatte "Godzilla: King of the Monsters" Regisseur Adam Wingard liet zien hoe dat moest door de eerste Titanen-confrontatie midden op een zonovergoten zee te ensceneren! Al met al een film die precies geef wat de titel belooft! Al had er zeker iets meer ingezeten! Aangezien je spreekt van de "MonsterVerse" -franchise is het wachten op een volgende deel maar hoe men die wil vormgeven is mij niet zo duidelijk...?