Opinions

Ik had nog niet van regisseur Thomas Anders Jensen gehoord maar dit is was zijn tweede film en zit vol met fijne absurditeit. De overmatig zwetende neurotische slager Svend (Mads Mikkelsen met een bijzonder bezopen kapsel) hunkert daarin naar erkenning. Zijn partner Bjarne heeft zijn eigen sores; iets met een geestelijk gehandicapte tweelingbroer. In de concurrentiestrijd met de nare dorpsslager stuit het duo bij toeval op een ongewoon recept, waardoor de klanten niet meer weg zijn te slaan bij de "groene slagers." En ook al zit de film gek genoeg vol met onmenselijke gebeurtenissen de karakters blijven je boeien. De zwarte humor druipt er gewoon vanaf. Vooral Mads Mikkelsen steelt hier de show met zowel hoe hij eruit zag dan ook door de dialogen die hij voert met Bjarne. Die zijn werkelijk fantastisch om te horen. Maar ook de andere leveren heerlijk acteerwerk af. Helaas blijft de spanningsboog niet de gehele film zich goed vasthouden. En is er na de sterke twist een dip in de film door een vrij nutteloze plotontwikkeling. Uiteindelijk was de film het kijken meer dan waard. The Green Butchers is dan ook een volslagen idioot verhaal, vreemd maar wel lekker!

Je moet vooral fan zijn van Herschell Gordon Lewis om naar zijn werk te kijken. Want voor sterk acteerwerk en goede cinema moet je niet bij hem zijn. Echter is de man een groot voorbeeld van de trash cinema. En ook deze keer lukt het hem om met iets bijzonders te komen Hij mixt namelijk zwarte humor met ranzige horror. Iets wat aardig gelukt is! Of zoals mevrouw Pringle aan haar opgezette kat

vraagt: Nietwaar, Napoleon? Het is bijna hilarisch om te zien hoeveel bizarre scenes er om de gore heen zijn gebouwd. Puur om de tijd op te vullen! Een lange achtervolging, meiden die op hun kamer dansen op een jazz-liedje, een vreemd intro, enz. Zelfs de muziek is een allegaartje van jazz, surf-pop en orkestmuziek. En wonderbaarlijk werkt het allemaal zeer goed. Een zeer fijne exploitatie-film en levert Herschell Gordon Lewis hiermee waarschijnlijk zijn meest grappigste film af.

"Bûter, brea en griene tsiis, wa’t dat net sizze kin is gjin oprjochte Fries"

Oké ik begrijp dat een Friestalige film over een berucht krijger en een belangrijk historische figuur uit de geschiedenis van Friesland niet een al te groot budget tot zijn beschikking zal krijgen maar wat was dit...? Het verhaal over Pier Gerlofs Donia (1480-1520). komt totaal niet goed tot zijn recht...Het verhaal springt van de hak op de tak zodat het maar moeilijk te volgen is. Als je een eerbetoon wil maken, is het wel handig als niet Friezen het ook snappen?(al betwijfel ik of die het wel kunnen volgen?)

Nu is Pier soms op zoek naar de moordenaars van zijn vrouw en kind, er zijn meerdere flashbacks naar die gebeurtenis, dan weer is er spiritueel gewauwel over Fries bloed-en-grond (Pier leverde ook strijd op de Zuiderzee... zijn hart ging dus ook uit naar de zee...hoezo dus klei, modder of aarde?), er is een waarzegster, waanvoorstellingen en een verschijning van een zonderling figuur...zucht! Ook gaat men de ‘Braveheart’- achtige kant op als redder van het Friese volk. Wat een onsamenhangend gedoe allemaal!

Ook werden de Gwijde van Vlaanderen (Bram van der Vlugt in zijn allerlaatste filmrol) en de hertog Karel van Gelre (Cas Jansen) opgevoerd maar wie of waarom ze daar waren....je heb geen idee.., als je de film kijkt? Dat de Arumer Zwarte Hoop ook bestond uit Gelderse huurlingen heb ik nergens kunnen horen. Een in de volkstaal geschreven Bijbel was wel ook heel opmerkelijk want Maarten Luther moest zijn Bijbelvertaling nog schrijven! En een Marokkaanse overloper van de Hollanders lijkt er met de haren bij gesleept te zijn omdat zijn rol er nergens echt toe deed!

De animatie die de plaats inneemt van (de waarschijnlijk te dure) massa-scènes waren zo gek nog niet maar regelmatig snakte ik bij de vechtpartijtjes, martelingen en plundering van het dorpje Kimswerd naar B-filmer Roel Reiné. Zijn eveneens Friese Redbad (2018) was ook tegenvallend, maar daar was tenminste aan actie geen gebrek. Ironisch genoeg werd de grote Friese volksheld, vertolkt door... een Hollander! Enfin de Nederlandse geschiedenis is rijk en heeft vaak géén eens opsmuk nodig! Echter was dit de zoveelste Historische film die dat niet echt snapte!

De tiende aflevering in de House of Horror-serie is er weer een die het waar maakt! Ook wel omdat de man in de regisseursstoel Don Sharp hier vermoedelijk de randjes van wat toegestaan is in tv-land, opzoekt! Occulte spiegels, Zwarte magie, geheim satanische genootschap, kippenbloed, een jonge meid in een onthullende witte jurk met twee omgekeerde zwarte kruisen over de borsten, voodoo die een pittige slaapkamerscène veroorzaakt en het aanbieden van brood, zout en wijn kan een risico zijn voor een hypnose... ja het levert tenminste zeer amusante Hammer-onzin. Lekker gestroomlijnd (voor de jaren ;80) en snel tempo, met bijna geen opvulling, daarnaast een grote Hammer-cast en meer dan voldoende spanning eindigt in een uiterst inventieve climax. Wat wil je nog meer...? Oké ik moet toegeven dat ik ook een zwak heb voor dit soort dingen en dat ik er dus echt van heb genoten

De lat lag erg hoog voor een opvolger van deze film. Die kon natuurlijk niet uitblijven. Zijn voorganger was een gigantische blockbuster-hit en ook nog een zeer sterke en goed gemaakte actie/superhelden-film. Nu is het verrassingselement uit dat origineel natuurlijk een beetje weg. Maar evenaart de film zijn voorganger? Neen, het is niet zo goed als de eerste film! Het duurde wat mij betreft allemaal net iets te lang en veel van de grappen zie je toch van te voren aankomen. Gelukkig is de 70-80'ties vibe nog wel overeind gebleven. En dan de CGI want daar draait het bij dit soort films om, die is wisselend; goede CGI (zoals aan het begin) volgt slechte CGI op (Drax aan een lijn achter het ruimteschip) en het einde is er zelfs een overkill. De nieuw geïntroduceerde karakters van vooral Nebula (Karen Gillan) en Ayesha, (Elizabeth Debicki) zijn er erg goed. Echter hierdoor komen Gamora en Drax minder goed over. Het onbenullige rolletje van Sylvester Stallone had voor mij niet gehoeven, zo ook baby Groot of Twijg, die duidelijk gericht is om emotie op te wekken. Ster van de film is Yondu (Michael Rooker) hij weet zeer goed te imponeren! De conclusie is dat de film noch slecht noch super goed is. Er zijn zeker goede momenten echter worden die ook afgewisseld met slechtere.

Een film die van alles wil zijn maar nergens slaagt om daadwerkelijk te overtuigen. De film gaat van start als Anders eindelijk wordt vrijgelaten uit de gevangenis. Zijn zus haalt hem op en beide kampen met een ruw verleden. Dit uit zich in alcohol, drugs en criminaliteit. Echter zodra de film interessant werd, zapt deze weg. Hierdoor zijn de getoonde beelden vaak,niet meer dan braaf handelen; Meisjes worden ontvoert voor vermoedelijk de mensenhandel, een brave handeling over incest tussen vader en dochter en broer en zus, wel te zien zijn het overmatig drugs en alcohol gebruik en wat onschuldige s/m en lesbische handelingen. Mensen die meer affectie met drama-films hebben, kunnen misschien deze film iets beter waarderen doordat de perverse relatie tussen broer en zus sterk uitgemeten wordt. Het thema is duidelijk; er schuilt iets duisters in een ieder van ons. Mensen die gewend zijn om horror-films te kijken, zullen echter niet zo gauw geschokt zijn door dit Deense tamme filmpje. Ikzelf vond de film nu niet echt heel bijzonder of sterk. De film is een drama met verschillende onafgemaakte vage horror-elementen.

Londen, 1946: een jonge, succesvolle schrijfster (Lily James, wat een schoonheid) wordt uitgenodigd door een kleine maar fanatieke leesclub (de naam van de film) op het Kanaaleiland Guernsey. Eenmaal gearriveerd blijkt er een dieper verhaal te liggen achter de vrolijke eilandbewoners en hun club.

Films van regisseur Mike Newells zijn oerdegelijk en getuigen vaak van redelijk goede acteursregie. Maar opzienbarend zijn de meeste niet en zo ook dit kabbelende historisch en romantisch drama. Maar die degelijkheid werkt hier wel bovenverwachting goed. Met het acteerwerk zit het ook wel prima. Ook logische als half Downton Abbey (vier acteurs uit die serie ) hun opwachting maakt. Het hart van Guernsey ligt bij Lily James (Juliet Ashton) en die bewijst de hoofdrol met bezieling te kunnen dragen. Fijn bovendien om pittige vrouwen te zien in zo’n kostuumdrama. Ook is er een Nederlands tintje in de vorm van Michiel Huisman. Deze geeft een sterke vertolking en laat zien te kunnen wedijveren met de meer ervaren Britse acteurs. De film vinkt met gemak de diverse vakjes van het genre aan die nodig zijn om een fijn liefdesverhaal neer te zetten en ook het idyllische karakter van de omgeving is netjes weergegeven. Beide vullen het zoetsappige verhaal goed aan. Deze ouderwetsige film schetst in flashbacks dan misschien een versimpeld beeld van de Tweede Wereldoorlog, het heeft ook het hart op juiste plaats. En is daarnaast ook nog eens een fijne ode aan de kracht van boeken. Dit naoorlogse eilanddrama is misschien oubollig en het verdient zeker niet de originaliteitsprijs maar een aardig leuke romantische film was het wel!

Duidelijk weer een film die tussen wal en schip valt! Maar die geenszins als slecht kan worden bestempeld! Oh, degene die de film willen kijken omdat ze gelezen hebben dat het lijkt op Neil Marshall's The Descent (2005) dit klopt niet echt! Afgezien dat tunnels inderdaad een claustrofobische omgeving kunnen zijn, is dit een hele andere film! Het is er eentje met een Lovecraftiaanse invloed!

De film neemt zijn tijd! ​​Het eerste deel leunt ook meer op een sociaal drama over mijnwerkers in de jaren vijftig. Na een proloog uit 1856 waarin een groep mijnwerkers een mysterieus iets tegenkomen, gaat de film naar 1956, waar Amir uit financiële noodzaak zijn thuisland Marokko verlaat om te werken in de ergste mijn van Frankrijk, bekend als het Duivelseiland. En plotseling...kort nadat de mijnwerkers en een professor op de diepte van 1000 meter door een instorting komen vast te zitten, verandert het in een horrorfilm!

Het script is niet helemaal zonder gaten of onwaarschijnlijkheden, maar dit wordt gecompenseerd door een grimmige sfeer en claustrofobische spanning. En het monster natuurlijk! Het wezen-ontwerp is bijzonder en met praktische effecten. De gruwelijke sterfgeval scènes zijn duidelijk niet voor de preutse kijkers bedoeld! Het is onder de grond natuurlijk donker en dat helpt om dingen te verbergen. Ik denk ook dat er een stukje CGI was dat er niet per se geweldig uitzag.

En er zijn hier ook veel Lovecraft-referenties. Er werd de inscriptie 'that is not dead which can eternal lie, and with strange aeons even death may die' voorgelezen wat een citaat is van "mad poet" " Abdul Alhazred" (pseudoniem van HP Lovecraft en schrijver van de Necronomicon) Ook refereren ze aan dat de god/monster afstamt van een "Elder god" Ik ging meteen iets rechtop in mijn stoel zitten! Uiteraard levert dit kosmische bij mij ook punten op!

Regisseur Turi (van het ook al fijne Méandre), die als regieassistent heeft gewerkt voor Quentin Tarantino, Stephen Sommers, Guy Ritchie en Luc Besson, bewijst hier dat hij zeer bekwaam is om een film te maken die lekker opvalt! Het uitgangspunt is niet perse nieuw. Maar ik hou van verwijzingen naar Lovecraft! Het acteerwerk is goed, evenals het geluidsontwerp en film-maken. Kortom, ik heb nogal genoten van deze wezensfunctie.

Je moet gezien worden om te kunnen bestaan...het gaat in de film alleen niet om influencers of andere celebrities op social-media maar om geesten. Want als je sterft kom je in een tussenleven terecht dat een een soort reality-tv show lijkt te zijn. En al die spookachtige influencers moeten voor hunn views en likes, zoveel mogelijk mensen in het echte leven de stuipen op het lijf zien te jagen, anders verdwijnen ze volledig. Het is het uitgangspunt van deze drukke, snelle Taiwanese feelgood-horrorkomedie. Het is visueel zeker niet slecht, de acteerprestaties zijn goed genoeg, er zijn wat grappen die inderdaad grappig zijn en er zijn wat scenes waar bloed vloeit. Maar net als in veel andere horrorkomedies, is er geen sprake van horror, maar veel meer "het Leven van Casper, het vriendelijke spookje." Dit is de moeite waard om te bekijken maar meer vanwege de onnozelheid.

De eerste film in de Japanse Guinea Pig-serie. Geschreven en geregisseerd door Satoru Ogura (hij schreef ook een paar van de andere Guinea Pig-films, en is bekend als de producent,) Devil's Experiment is opgezet als een soort snuff-film en is verder heel rechttoe rechtaan; Een onaantrekkelijk Japans meisje ondergaat een reeks steeds sadistischer wordende martelingen uitgevoerd door drie relatief onopvallende Japanse jongens. We weten niet wie ze is, we weten niet waarom ze daar is en we weten niet wie de jongens zijn die haar martelen. Deze film gaat puur over sadisme en de speciale effecten, niet over karakterontwikkeling. Elk segment van de film is gemarkeerd met een titel op het scherm. We beginnen met "Hit" gevolgd door "Kick", "Claw", "Unconscious", "A Sound", "Skin", "Burn", "Worm", "Guts" en eindigen met "Needle" Inmiddels, is de film meer dan 30 jaar en zijn de speciale effecten met grote sprongen vooruitgegaan en hebben we ook veel meer verontrustende dingen op film gezien. Echt heel goed vind dit soort films niet want ik mis toch vooral een plot. Maar wel credit voor deze film want het zette toentertijd wel een nieuwe standaard voor extreme horrorfilms.

Zwart/wit film die luchtig en zelfs soms grappig begint maar hoe verder de film vordert steeds grimmiger wordt en in het laatste half uur zelfs zeer aangrijpend. Met name de onderlinge (mis)communicatie tussen de krijgsgevangenen en dorpelingen waren soms erg grappig in beeld gebracht. Doordat de film een lange speelduur heeft gingen die Chinese drukte en zoveelste overleg wel een beetje tegenstaan. Maar gelukkig zag het er allemaal zeer mooi uit waardoor er genoeg te beleven viel en werd die lengte enigszins gecompenseerd. En ook het einde was iets minder goed, doordat er als mosterd na de maaltijd opeens kleur werd gebruikt?

Op 9 april in de vroege ochtend begon Operatie Weserübung en sloegen de Duitsers toe bij een aantal strategisch gelegen steden, havens en bruggen in Denemarken en Noorwegen. Hoewel Noorwegen niet goed voorbereid op oorlog was, boekte ze bij Oslo een klein succesje. Ze wisten de Duitse kruiser Blücher (de boot is ook in de film te zien) tot zinken te brengen, hiermee rekte ze tijd om de regering en het nog aanwezige goud uit Oslo te verplaatsen. Deze film handelt over de mannen die het transport van de Norges Bank en regering in Oslo begeleiden en het goud in veiligheid brachten

De film over dat transport via Lillehammer, Åndalsnes, Molde en Tromsø terwijl er gaande langs delen van de route gevochten werd, houd best goed de waargebeurde feiten aan. Onontkomelijk permitteert men voor de film wel enkele vrijheden of is een en ander weggelaten om het soepeler te laten verlopen. Zo was het grootste gedeelte van de goudvoorraad al veiliggesteld. Voor de rest van het goud wilden men wachtte op een wetswijziging om zo ook de bankbiljetten in het buitenland veilig te stellen Op 8 april besloot men om het al opgestelde evacuatieplan, de volgende dag te laten plaatsvinden. Tja dat liep even iets anders..!

De film zelf is solide en goed gemaakt. Geen buitensporige actie, overdreven dramatisch scenes of experimenteel camerawerk. Daarnaast zijn er ook solide acteerprestaties. Ja alles was dus heel degelijk...een beetje zoals het je ook verwacht van het oorlogsfilmgenre. Ondanks dat je weet of kan aanvoelen wat er met goud gaat gebeuren, weet de film nog aardig wat spanning op te wekken.

Aan het einde is er een nogal bevreemde opmerking dat niemand een gouden munt heeft gekregen als bedankje...Afgezien dat het nogal wat tijd heeft geduurd voordat het goud terug was in Noorwegen, handelde de bij naam bekende hoofdrolspelers in staatbelang (de centrale figuur in deze film; Fredrik Haslund was bv. een secretaris in de parlementaire fractie van de Noorse PvdA) en de vele honderden vrijwilligers, de echte helden, waren veelal niet gedocumenteerd en dus helaas naamloos!

Deze western is vrij middelmatig. Als het leger een stel forten op het grondgebied van de Sioux-indianenstam wil bouwen is dat aanleiding voor de indianen om in opstand te komen. Morgan en Denning zijn twee scouts van de cavalerie die nu in een wildwestshow werken. Deze worden opnieuw eropuit gestuurd omdat ze vrienden zijn met de Sioux. De verdere film draait om wat schermutselingen tussen die indianen en de cavalerie. En de enige kans op vrede zijn dan de nieuwe Springfield-geweren. De beelden van het indianen-dorp zijn duidelijk opnames die zijn gemaakt bij een toeristische indianenshow en vallen uit de toon bij de rest van de film. Zoals ook de beelden van de natuur en bizon-jacht. De actiescènes zijn nog aardig in een verder standaard en misschien wel enigszins overbodige film.

Japans wraakfilmpje dat net even iets anders is dan we doorgaans verwachten! Zeer bloederig, trashy en voor sommige schokkend maar met een zeer hoog entertainment-factor. Twee huurmoordenaars rijden naar een kill weg in hun auto omdat ze toch niets beters te doen hebben verteld de één het verhaal achter de kill aan de ander. En zo begint de film over necrofilie, kannibalisme en andere gore. Dit alles uitgevoerd met een bescheiden budget en in een soort van jaren 80 porno-style. 'Gun Woman' is, zonder twijfel, een uitstekende exploitatie/genre- film die doordrenkt is van de meest absurde en bloedige scenes. En daarnaast een soort van hommage brengt aan de wraakfilms van de jaren '70 en '80, zonder alleen maar een kopie te zijn. Het is sterk, eenvoudig en volledig over de top.

ASMR is kort voor ‘autonomous sensory meridian response’. Een soort hypnotiserende, tranceachtige staat van ontspanning. Ben jij dus iemand die een fijn rustgevend gevoel krijg van geluiden en beelden van dieren (varken, kip, koe, fluitende vogels, enz)? Dan is deze film wellicht een goede oplossing om even bij in slaap vallen of te ontspannen? Aan alles is gedacht want tegen het einde van de film gaat er zelfs een soort van wekker. (in de vorm van een tractor) Ikzelf kan me zonder, ook goed ontspannen en verder geen last van slaapproblemen. Daarom doet deze ASMR-film mij net zoveel als de tv-programma's van Bob Ross. NIETS dus!

Dit is de eerste poging van uit Indonesië om een ​​superheldenfranchise van eigen bodem te ontwikkelen. Uiteindelijk moet het resulteren in minstens acht films in het 'BCU' (Bumilangit Cinematic Universe). Gebaseerd op strips die tussen 1969 en 1982 zijn gepubliceerd. Deze film vertelt het oorsprongsverhaal van de held Gundala en ziet er zeker erg stijlvol uit! De meeste Indonesische superhelden, bevechten de rijke, corrupte, bevoorrechte menselijke elite in plaats van monsters of buitenaardse indringers. Ook hier is dat dus het geval! De actie was uitstekend. En dit zijn voornamelijk veel Martial arts met een creatieve choreografie. En toch voelt de film als een gemiste kans. Dit geldt vooral tijdens de tweede helft van de film. Regisseur Joko Anwar vergeet het hoe en waarom van de superkrachten uit te werken. En propt te veel sociale en politieke context in de film. Te vaak zie je dan ook een boze menigte betogen. Daarnaast zijn er ook veel subplots die nauwelijks verbonden zijn met het verhaal. (Of nog niet) Een geheime superheldin genaamd Sri Asih die zomaar plots opduikt tijdens een cruciaal moment? Een netwerk van weeskinderen die opeens zijn opgeleid tot moordenaar. Of iemand die probeert een oeroud kwaad weer tot leven te wekken met een afgehakt hoofd bewaard in een blok glas. Dit zal waarschijnlijk allemaal goed bedoeld zijn om een ​​toekomstige groep van helden en schurken samen te brengen maar maakt de film enorm chaotisch. Ergste was dat men een "immoreel serum" wat geïnjecteerd werd in pakjes rijst opvoert, waardoor zwangere vrouwen immorele baby's kregen. Tja en wat was dan immoreel....LGBT en Porno? Vergeet ook niet om bij de aftiteling rond te blijven hangen, want ook deze film bevat een gebruikelijke tussentijdse scène.

Moordende girlpower! Vrouwelijke moordenaars zijn hot. Het is dan ook een snelgroeiend sub-genre. Deze film doet verder niets nieuws met de verhaallijn en heeft daardoor wat moeite om zijn eigen identiteit te vinden. Het is de bekende mix van; ‘Hitvrouw/man die het doelwit wordt van zijn vroegere opdrachtgevers’ en ‘de killer die zich moet ontfermen over een kind’ De film liep verder soms een beetje stroef met de humoristische one-liners en het verteltempo had iets hoger gemogen! Toch ging de film niet vervelen!

De wapenvrije ijssalon in jaren '50 stijl, de bibliotheek en het misdaadsyndicaat genaamd 'The Firm' deden een beetje vermoeden dat er meer was. Dit werd echter nooit uitgewerkt of duidelijker. Ach het mag de pret niet drukke want de film bouwt een vermakelijke wereld rond zijn personages. Met een heel stel powervrouwen! Lena Headey ( Cersei Lannister "Game of Thrones,") duikt op als moeder en de bibliotheek wordt gerund door drie vrouwen - Madeleine, Florence en Anna May gespeeld door respectievelijk Carla Gugino, Michelle Yeoh en Angela Bassett. Zij geven dit spektakel nog meer schwung maar het is toch vooral Jumanji en Avengers-ster Karen Gillan die de show steelt! Wat een heerlijke verschijning! Ja deze neon-doordrenkte, kleurrijke bombastische wereld met een hele rits goed gemaakte actiemomenten was zeer vermakelijk!

Op 5 november vieren Britten dat op die dag in 1605 voorkomen werd dat katholieke samenzweerder Guy Fawkes (1570-1606) zowel de protestantse Engelse koning James als het parlement opblies. Deze viering staat bekend als Guy Fawkes Day. Deze miniserie handelt over de geschiedenis hiervan.

Het eerste gedeelte gaat over Mary, Koningin van Schotland (Clemence Poesy) die terugkeert van haar verbanning naar Frankrijk. De Schotten hekelen haar omdat ze een Frans accent heeft en zich laat bij staan door een Italiaan. Ondanks dat is ze krachtig genoeg om ervoor te zorgen dat ze trouwt met Lord Darnley (Paul Nicholls) om zo te zorgen voor machtig nageslacht.

Hierna volgt het tweede gedeelte waar het uiteindelijk allemaal omdraait. We zien dat de inmiddels volwassen kreupele en biseksuele James VI of Scotland (Robert Carlyle bekent uit Once upon a time) zijn eigen moeder laat onthoofden. Om zo na de dood van koningin Elizabeth van Engeland de heerser van beide landen te worden. Door geld gebrek breek hij echter zijn woord tegenover de katholieken met als gevolg dat Guy Fawkes (Michael Fassbender) tot zijn daad komt.

Deze politieke intriges, vergaring van macht en geld en de strijd tussen protestanten en katholieken zijn prachtige vertaald naar beelden. Door veelvuldig bloederige en actievolle scenes in te lassen blijft het complexe historische verhaal erg spannend. Alhoewel enige aandacht wel gewenst is om niet te verdwalen in al die personages.

Hoewel ik er niets op tegen heb om de mooie Emilia Fox (silent witness) zowel in mooie victoriaanse jurken als poedelnaakt te zien, is haar subplot als Lady Margaret een beetje overbodig. Verder zijn er lichte parallellen te onderscheiden met het huidige terrorisme (Twin Towers enz.) Of dit bewust was gedaan of dat het echte historie was weet ik niet.

Al met al een zeer mooi stukje in beeld gebrachte geschiedenis. Waar verder maar weinig aan op te merken valt!

Misschien wel leuk om te weten is het feit dat Guy Fawkes in de Tachtigjarige Oorlog ook nog in Den Nederlanden heeft gevochten.

Oké, het concept is misschien verre van origineel, we kennen al voorgangers als; The Running Man, Battle Royale, Series 7, Gamer, Death Race en meer. En ondertussen doet het soms ook nog aan Crank denken. Maar hé, deze film doet best lekker als energieke shoot-em-up. Een non-stop actiefilm die perfect is voor een dikke anderhalf uur plezier. Waarbij de invloed van videogames niet uit de luchht kom vallen. Het geweld is fijn bloederig, soms sadistisch en humoristisch maar valt misschien ietwat in herhaling. Daarnaast zijn er de muziekvideo-achtige sequenties op basis van iets te overbekende liedjes. Ach, het zijn kleine minpuntjes. Radcliffe is weer geweldig en omarmt zijn rol volledig. En ook Samara Weaving is te gek als fijne grofgebekte badass chick. De film is campy, dom, hyperactief en gewelddadig. Het is zeker een nichefilm, maar het valt niet te ontkennen hoe leuk dit is voor fans van genrefilms.

Ik dacht dat dit het tweede deel uit de Magnificent Seven reeks was. Echter was het de derde. Dit keer viel George Kennedy de eer ten dele om Chris te spelen. En afgezien van zijn karakteristieke kop viel dit me tegen. De rest van de zeven waren dit keer ook niet zo heel indrukwekkend. Het bleef allemaal maar vlak. Aangezien dit een vervolg is, is de gehele film maar zeker de climax aan het eind in de overtreffende trap. Verder zat er wel nog spanning in de film. Waardoor de film nipt een voldoende haalt.

Voor een goed verhaal hoef je ‘Grotesque’ niet te kijken; krankzinnige dokter overmeesterd een jong stel, bindt ze vast aan een operatietafel in zijn kelder en probeert seksuele voldoening te krijgen uit hun wil om te overleven. En die voldoening krijgt hij door de prille geliefde geestelijk, seksueel en fysiek te martelen. Iets wat binnen 5 minuten van aanvang film al duidelijk is. Fans van ‘bloed en gore’ zullen zeker niet teleurgesteld worden. De film vertoont nogal wat vergelijking met de Guinea Pig-serie. Echter zijn er ook een paar verschillen. Met een paar flashbacks krijgen de slachtoffers en wij als kijker een rustmomentje en komen we ietsje meer te weten over de personages. Maar de meest sterke troef is toch wel hoe acteur Shigeo Osako de gestoorde psychopaat speelt. Die killer luistert naar klassieke muziek, (op één of andere manier maakte dat het nog meer verontrustend) is vrij timide en heel beleeft naar zijn slachtoffers. Hij komt daardoor zeer geloofwaardig over. Daarnaast vond ik het camerawerk van regisseur Kôji Shiraishiis opvallend strak, met prima kleurgebruik en bijzondere beelden. De film provoceert, maar tegelijkertijd imponeert het getoonde ook! Een goede verdienste van deze martelporno-film.

??? Waarom de ratings voor deze independent horror-film zo hoog liggen, is mijn een raadsel? Het verhaal gaat over Dan en Tom, twee mannen die al jaren vrienden zijn. De één getrouwd de ander nog steeds vrijgezel. Het verdere verloop van de film is een aaneenschakeling van min of meer dezelfde scenes. Dan en Tom op kantoor of in de lunchroom, Tom in bed met zijn vrouw Lily, Dan in zijn eigen huis aan het film kijken of Dan en Tom samen. De "snuff" films die ze kijken zijn daarbij zo tam dat ook daar maar weinig plezier aan te bleven viel. Daarbij komt dat het verder verloop over het van slag zijn van wat ze zien ook niet geloofwaardig meer over, waren dat horror-fans? Nee acteertalent hebben de heren niet. Daarnaast is er nauwelijks dialoog, bloed, verminking of moord te vinden in deze film. Dit is amateurisme ten top! Voorspelbaar en saai. Was het allemaal wat interessanter (beter psychologische spel) of had er iets meer impact (bloed, horror) geweest dan had het nog wat kunnen zijn. Met een best goed idee was er potentie, maar helaas is het zo slecht uitgewerkt! Ook al was er klein budget, dit had echt een stuk beter gekund.

Euh ja...er wordt duidelijk wel geprobeerd om een jaren '80 -vibe te creëren, echter helaas niet het goede van wat de jaren '80 ons bracht...maar meer de goedkope shot-on-video-rommel. De film, ziet er echt lelijk uit. Dus tja...wat je hier krijg is erg geen toffe splatter-film. Oh, er zit zeker wel veel bloed in, het is jammer dat je voor het grootste deel door troep heen moet zitten om het te kunnen zien. Onvolwassen vanaf het begin met een opening met uiterst onaangename personages die proberen grappig te zijn. Oei...dat voorspelde direct al niet veel goeds! Continu "fuck, bitch, cunt, of fag" enz is een zwakte en eerder een gebrek aan humor. En nee het is ook geen excuus dat deze film zich afspeelt in de jaren 80. Daarna is er een verkrachtingsscène in een speelhal, boven de bowlingzaal en dan...is er even weer niets...totdat eindelijk een paar goede splatter-effecten beginnen. Die moorden zijn dan wel goed gedaan maar verder is er niets positiefs te bedenken. De regisseur beweert dat dit allemaal een eerbetoon is aan de goede oude horror uit de jaren 80, maar dan wel met de verkeerde nostalgie, de verkeerde humor (zelfs eerder aanstootgevend) en de verkeerde reden (choqueren om te choqueren) en maken van dit een niet zo'n beste film.

Voor de horror-challenge moest ik nog (voor derde keer) een Shot-on-Video kijken en omdat deze tussen een YT-lijstje stond maar eens een Aziatische zelfgeproduceerde videobeelden gekeken! Oké ik heb bewondering voor de ambitie en inzet. Er is hier, ondanks het lage budget, een behoorlijk tentakelmonster dat rechtstreeks uit een campy jaren 50 B-film lijkt te zijn gestapt. Maar het is tammer dan de posterafbeelding suggereert. Nou … oké het is soms bloederig … en er is een gigantische nautilusschaaldier achtig ding. Het plot is irrelevant. Er zijn vier giechelende meisjes, die kaart spelletjes doen, opeens op vakantie gaan in een vakantiehuis waar de vrouw van het huis heel toevallig mysterieus onderzoek doet, ze lummelen en zwemmen wat rond in een zwembad en spiegels ontbreken in het huis of worden vernietigd. Gelukkig hangt er nog een grote spiegel, net voor de koelkast, waardoor de goedkope speciale effecten uit de kelder ze nog kan aanvallen! Belangrijkste advies van de film, ga nooit van huis zonder je fluit! Het script is eenvoudig, er is weinig actie, het acteerwerk is niet zo overtuigend, en de effecten zijn niet al te duidelijk in beeld maar het was niet eens een slechte manier om 40 minuten door te komen!

Surrealistische film van Andrey Iskanov. Bijzonder sfeervolle aaneenschakeling van beelden. De beelden hadden volgens mij ook wel weg van Andy Warhols popart en Japanse invloeden. Ik zag zo voor me dat de film in een museum werd vertoont. De eerste kennismaking met deze regisseur en het beviel me goed! Ook de soundtrack was vet! Elektronische soundscapes die perfect paste bij de beelden. Door deze klanken kwamen de laatste 10 minuten zelf nog beter binnen!

Wonderschoon speelfilmdebuut van regisseur William McGregor (hij heeft ook verschillende afleveringen van Poldark gedaan). Nu kan ik sowieso al erg genieten van dit soort donkere op volksverhalen lijkende films met enigszins historische achtergrond. Echter weet deze film over drie vrouwen die proberen te overleven in de harde wereld van de koude, winderige bergen van Snowdonia, Wales, die blijkbaar altijd in grijze, mistige onweersbuien zijn gehuld, me onverwacht in verrukking te brengen.

Een moeder en haar twee dochters hebben een zwaar leven in dit geïsoleerd gebied, terwijl de industriële revolutie ook tot dit onherbergzame gebied doordringt in de vorm van een leisteen/mijnbouwmaatschappij. Vechtend tegen ziekte, barre omstandigheden, een afwezige vader door oorlog en vijandige dorpelingen en met hun enige houvast; het geloof. Moeder Elen (Maxine Peake )is hardvochtig en toont maar weinig liefde voor haar dochters. Kortom diepe ellende! De Horror komt dus vanuit het leven zelf.

Hoewel de film nauwelijks bloederig is, wordt er behendig veel spanning gecreëerd doordat er op de boerderij mysterieuze omstandigheden voorvallen. Is er door macabere, paganistische rituelen soms hekserij in het spel? Daarnaast wordt dit nog meer versterkt door de gespannen relatie tussen moeder en dochter. De aanwezigheid van alleen fakkel en kaarslicht helpt dit nog meer te versterken. Langzaam ontplooit de film zich richting de escalatie van angst en terreur. Het kiest zeker niet voor een gehaaste weg!

In het middelpunt van het verhaal staat de tienerdochter. Dit zou niet zo sterk zijn zonder ook capabele actrice aan het roer. Maar Eleanor Worthington-Cox doorstaat dit met verve! Ze doet dan ook wel wat denken aan Anna Taylor-Joy, die in 2015 een soortgelijke rol speelde. De cinematografie, met name het geïsoleerde en bedreigende landschap is verbluffend en sfeervol. De subtiele suggesties, dat aanhoudende gevoel van onbehagen maken deze film effectief. Meedogenloos somber maar ooo zo mooi!

Regisseur Just Jaeckin werd bekend door het wereldwijde kassucces van Emmanuelle (1974) de bekendste erotische film uit de jaren zeventig. Het personage Sweet Gwendoline is het belangrijkste vrouwelijke personage uit de strips van bondage-artiest John Willie die verschenen tussen 1947 en 1950. Onder welk genre deze film dan ook valt, laat niet moeilijk te raden. Echter deze film was beter dan ik had verwacht!

Deze filmversie de strip van die Franse regisseur is een gekke aangelegenheid. De hoofdlijn van het verhaal heeft te maken met Gwendoline ( Tawny Kitaen), een naïef meisje dat uit een klooster is ontsnapt om op zoek te gaan naar haar vermiste vader, samen met haar gouvernante Beth ( Zabou Breitman) Het wonder van Gwendoline is dat het eigenlijk steeds beter wordt.

Startend als een damsel-in-distress pulpavontuur met wat komisch scenes. De opening is in Hong Kong en heeft een mix van actie, Kung Fu en humor. En niet eens zo heel geslaagd! Maar wanneer Gwen en Willard (verschrikkelijke acteur Brent Huff ) een boot pakken op zoek naar haar vader (die op exotische vlinders jaagt), wordt het steeds maffer en leuker.

Uiteraard zien we Tawny Kitaen (voor de jaren '80 kenners ze was die vrouw uit verschillende Whitesnake -video's ) meerdere keren vastgebonden zijn. Waaronder een erotische achtige scene waar ze zijn vastgebonden in een hut bij de inboorlingen. Pluspunt voor de film was ook dat er wel veel naakt was maar gelukkig nooit van dat duffe soft-porno gebeuren. En dan... komen ze uiteindelijk aan in Yik Yak en wordt de film pas echt een vreemde eend. Fetisjistische fantasieën, met bizarre martelwerktuigen, halfnaakte vrouwen in zwart leer en gladiatorengevechten. Zelfs een wagenrace die doet denken aan Ben-Hur.

Het acteren is behoorlijk slecht, maar dat was ook wel te verwachten in dit soort film, toch was ik behoorlijk verrast door de hoge productiewaarde die in veel van de scènes te zien was. En zoals ik ook al zei; 'een stuk beter dan ik had gedacht' en zeker de moeite waard voor wie van trash en cheesy films houd!

Koreaanse standaard-horror... Waarin een jonge vrouw voor een grootmoeder gaat zorgen in een groot afgelegen huis in de buurt van een spookachtig meer. Kinderen zijn verboden dus smokkelt ze die in een koffer mee...hé iemand moet wel die enge tekening kunnen maken! De film lijkt ook maar een beetje aan te rommelen; iets bovennatuurlijks uit het stuwmeer, water (want dat is eng), een beetje mysterie of het oudje bezeten of gek is. Geen idee ook waarom ze dit ook oprekken tot 111 minuten! Al de genoemde dingen en het verhaal zelf zijn namelijk al eens eerder gedaan (en met mijn bescheiden mening ook beter) Als horrorfilm mist het de kracht om duidelijke angst uit te stralen, en de lange speelduur helpt daar natuurlijk ook niet aan mee! Had de sterkste punten gekozen, de film korter gemaakt en het had zeker beter gewerkt! Visueel was het nog best in orde. Het is ook geen horrorfilm die zwaar leunt op special effecten. Oké, het had dus op een betere manier kunnen worden uitgevoerd, vooral de horrorfactor, maar slecht wil ik het niet noemen, het is gewoon zo alledaags!

Zeer vermakelijke creature -film waarin meerdere genres worden verwerkt tot een prima geheel. Dat het niet ontspoort in een tegenvallend allegaartje is een pluspunt voor de regisseur. In de rivier Han muteert een vis door formaldehyde tot gigantische proporties en treft de verkeerde familie. Als de jongste telg Hyun-Seo van deze Park-familie wordt meegenomen ontstaat er komische zoektocht. De film lijkt vooral een combinatie van zowel Aziatische en Amerikaanse invloeden waardoor de film redelijk licht verteerbaar is. Het monster zelf ziet er redelijk goed uit en ziet er beetje uit als een mix van Gojira, de "Shriekers" uit Tremors en een vleugje Alien. Ondanks dat de film verre van goed is, zelfs soms rommelig, is het een fantastische feel-good film die er zeker mag wezen!