Opinions

Tja het is lastig om op dit soort oude stille films een waardering te plakken.Ik zag deze op YouTube Naar verluidt een fan-edit van de oorspronkelijke versie die 88 minuten duurt maar er bestaat ook een versie die teruggebracht is tot slechts veertig minuten die naar schijnt betere beeldkwaliteit te bezitten. Het is een reis door de geest van een neurotische schilder met een zwak voor een verleidster. Een oefening in de expressionistische stijl, die de regisseur Robert Wiene datzelfde jaar nog zal verbeteren tot zijn Magnus opus Das Cabinet des Dr. Caligari. Dit zag er visueel al wel erg mooi uit, voor zijn tijd was het waarschijnlijk nog best gewaagd maar het verhaal was gewoon... een beetje te wensen over

Redelijke Koreaanse exorcismefilm. Het doet ook precies wat het belooft exorcisme door nonnen, echter voor wie een jumpscare-horrorfilm verwacht....dat is het niet! Denk ook dat het eigenlijk niet geschreven was om mensen bang te maken. Volgens mij probeert de film zich meer af te vragen of de kerkelijke instantie moet vasthouden aan tradities of dat ze er zijn om mensen te helpen.

Exorcisme mag namelijk alleen door een priester (met toestemming van de bisschop) worden uitgeoefend. Als nonnen een exorcisme zouden uitvoeren, zou dat een regelrechte schending zijn van de heilige orde van de kerk. Dus zuster Yunia is een beetje een enfant terrible die dingen op haar eigen manier doet en die daarom op zoek gaat naar een paar medestanders want alles om de jongen te redden.

De cinematografie is soms onberispelijk mooi, het acteerwerk prima maar ik vond het script een beetje zwak. Wat is het nut van het ontdekken van de naam als uiteindelijk de demon in het lichaam van de exorcist overgaat? En oké nonnen mogen geen exorcisme uitvoeren, maar dat maakt eigenlijk niet uit omdat een willekeurige priester vanuit Italië even overvliegt om Junia en Michaela wel toestemming te geven. Door dit soort onnodige scènes, waarvan zelfs sommige verwijderd zouden kunnen worden, voelt de film te lang aan.

Er was wel één ding dat echt interessant was en dat was de combinatie van het katholicisme met het boeddhisme in de vorm van het gebruiken van een sjamaan. Die vermenging van exorcisme met sjamanisme was eigenlijk genoeg. Want de aanwezige genderkwestie is ook wat dubieus. Nu is deze Dark Nuns, het vervolg op de film Geomeun Sajedeul (2015) en daar kom de uitgedreven demon gevangen te zitten in een varken en hier in een vrouw... Enfin de film is oké voor wat het is, dus niet geweldig.

Mike Flanagan flikt het toch maar mooi om een vrij saai boek van Stephen King ter verfilmen tot zoiets spannends. Jessie Burlingham en haar echtgenoot Gerald trekken er een weekend op uit naar een afgelegen verblijf. Tijdens een spannend spelletje sterft Gerald en zit Jessie nog steeds vastgeketend aan het bed. Dit is het begin voor haar van een nachtmerrie.

Toen ik vernam dat regisseur Mike Flanagan dit boek ging verfilmen, vroeg ik mij toch wel even af of dat nu wel zo'goed idee was. In het boek speelt de confrontatie met haar demonen zich namelijk af in het hoofd van Jessie. Iets wat in een film natuurlijk onmogelijk was. Maar door de demonen te visualiseren als haarzelf, haar man en vader is dat zeer geslaagd. En dan zijn er natuurlijk ook nog de hond en haar verdrongen jeugdherinneringen, die de film nooit saai maken. Dit is ook vooral te danken aan de kundigheid van Mike Flanagan. Hij perst zelfs nog de laatste druppels spanning uit deze nachtmerrie op één-locatie.

Doordat alles zich op één-locatie zich afspeelt zijn er ook niet veel acteurs en valt of staat de film met die spelers. Gelukkig verstonden zowel Carla Gugino en Bruce Greenwood hun werk goed. Hun acteerwerk was zeer sterk en dan vooral Carla Gugino die de fysieke en psychologische pijn van Jessie bijzonder goed overbracht. Ook vond ik ze perfect gecast, het leek alsof ze precies de acteurs waren zoals Kings ze voor ogen had. Iets wat ook van toepassing was op hoe alles eruit zag.

Een Stephen King-verhaal zonder 'bovennatuurlijk' element bestaat haast niet. In deze film komt dan ook "de man in het maanlicht" rondhangen. Deze wordt gespeeld door Carel Struycken die we het beste kennen als de Tall Man uit Twin Peaks. Helaas komt zijn personage iets minder goed uit de verf. Waardoor het misschien lijkt alsof de laatste gedeelte van de film er maar een beetje achteraan hangt. Toch is dit iets wat bij het Stephen King-verhaal hoort en dan ook een klein minpuntje was.

Het boek heb ik nooit helemaal tot het einde kunnen volbrengen echter regisseur Mike Flanagan weet van het saaie verhaal een prachtige, krachtige intense thriller met horror-elementen te maken. Hiermee levert hij dan ook wederom een sterke film af

Heerlijke anthologie van drie op zichzelf staande verhalen. Met:

FINAL GIRL – van Jörg Buttgereit

Anders dan je van deze regisseur verwacht is dit een mysterieus en verontrustend filmpje. We zien en volgen een op het eerste oog onschuldig jong meisje (Lola Gave) bij haar dagelijkse beslommeringen in huis. Terwijl we te horen krijgen hoe we een cavia moeten verzorgen. Die bubbel van onschuldigheid spat algauw uit elkaar. Een zeer goed en sterk filmpje. Kort, langzaam opbouwend en de ideale opmaat voor wat er nog meer gaat komen.

MAKE A WISH – van Michal Kosakowski

Een doof-stom Pools stelletje wandelt wat rond bij een verlaten fabriek. Tijdens een pauze in de fabriek vertelt de man zijn familieverhaal van de tweede wereldoorlog en waar de bijzondere ketting vandaan komt. Uiteindelijk komt er een groepje rechts-extremisten langs. Voor mij was deze iets minder doordat de dreiging van het groepje half om zeep werd geholpen doordat er een Engels sprekende lid bij was. Ook leek het of dat er niet voluit werd gegaan. Het had wel schokkender mogen zijn.

ALRAUNE – van Andreas Marschall

Voor mij de onbetwiste topper van het stel! Het is ook ver uit de langste van de drie en had wel iets weg van Cronenbergs body-horror met een vleugje Jacob’s Ladder. Eden, een modefotograaf, vertelt zijn vriendin Maya over een ontmoeting met de mysterieuze Kira in een obscure club. Geobsedeerd door haar volgt hij haar naar een appartement alwaar hij ene Petrus ontmoet. Deze introduceert bij Eden de alruin-plant (Mandragora.) Dit donker, erotisch en mysterieus filmpje doet vooral een beroep op je verbeeldingskracht. Prachtig!

Met “Final Girl” als het meest artistieke segment, “Make a Wish” het meest gewelddadige segment en “Alraune” vooral het diepere en donkere segment is dit een film die wonderwel zeer goed werkt. Ondanks dat de drie filmpjes verder geen overeenkomsten hebben dan de stad Berlijn en het thema angst is het geheel fantastisch! Voor de oplettende kijker is het leuk om de titels te vinden die in de filmpjes zijn verwerkt.

"Een heel klein dorpje in het noorden van Spanje zal heel beroemd worden, maar om de verkeerde redenen."

Dat waren de woorden van de hoofdrolspeler in deze film die het ooggetuigenverslag doorbelt van dat dorpje Gernika en de datum was 26 april 1937. Die rol werd lichtelijk gebaseerd op de Britse journalist George Steer, die dan ook daadwerkelijk deze verschrikking mee maakte en er verslag over uitbracht. De Spaanse burgeroorlog was nog maar net begonnen en generaal Francisco Franco probeerde ook de republikeinse Basken te onderwerpen aan zijn dictatuur. Dit gaat echter niet zonder slag of stoot en de hulp van de Duitse Luftwaffe wordt ingeroepen. Voor luchtmaarschalk Hermann Göring is het dé gelegenheid om zijn uitgebreide wapenarsenaal te testen. Als mikpunt wordt het historische stadje Gernika uitgekozen. Strategisch gezien is dit stadje niet interessant, maar het is het hart van de Baskische cultuur. Om 16.15 uur worden de eerste Duitse bommen gegooid. Binnen drie uur ligt bijna het hele stadje in puin en worden vele onschuldige burgers gedood. Hiermee is de eerste grote terreuraanslag op burgers in Europa een feit. Historische gezien spelen deze gebeurtenissen in Guernica dus een cruciale rol in de wereldgeschiedenis. Echter in de film zijn ze van ondergeschikt belang. Er is namelijk gekozen om een romantisch drama tegen een historisch decor te maken in plaats van een historisch drama. We zien Henry (James D’Arcy) een Amerikaanse journalist die vanuit Spanje de ontwikkelingen tijdens de burgeroorlog verslaat en Teresa (Maria Valverde) die werkt als censor voor de Republiek en verantwoordelijk is voor het screenen van het nieuws dat journalisten naar het buitenland mogen sturen. Nu krijgt deze romance tussen Henry en Teresa tamelijk veel aandacht, en gaat dat ten kosten van de rest van de film. Helaas want verder ziet het er prima uit en ook het acteerwerk is degelijk. Die romantische verhaallijn staat bol van de clichés, en dit leidt af van die historische vertelling. En wat erger is, de twee verhaallijnen vormen samen geen goed geheel. De personages worden op het eind bijna met hun haren in het dorpje geplaatst om de gruweldaad maar te laten meemaken. Erg jammer, want de acteurs doen goed hun best en de setting, plus het camerawerk zijn de moeite waard, maar verder is ‘Guernica’ dus helaas een teleurstelling.

Prima film, die afgezien van het Amerikaanse Black Lives Matter-thema niet heel veel anders heeft te bieden. Hierdoor is het wel een goede thriller maar faalt hij door zijn milde toon als horror. Daarnaast ben ik niet zo heel erg van de komedie en sloeg bij elk telefoontje van en naar die vriend de film voor mij vaak dood. Iets anders wat ik mistte waren de tegenstellingen er wordt wel vanuit de donkere medemens tegen het onderwerp aangekeken (wat ook zeker meer speelt) maar het was verfrissende geweest als er ook af en toe een tegen geluid was geweest. Daarom is de hype van deze film me niet zo goed duidelijk. (Bij de film It Follows van vorig jaar had ik dat ook niet) Toch is het leuke film en een prima debuut voor Jordan Peele.

Bonnie en Clyde..euh welnee Doc en Carol. Ach het verhaal is uiteindelijk ondergeschikt aan de rauwe stijl van de film. Ja, spectaculaire achtervolgingen en fraai gefilmde schietpartijen met bloed (ziet er uit als rode verf) kan je wel overlaten aan regisseur Sam Peckinpah! In de actiefilm spelen Steve McQueen en Ali MacGraw (Werkte ook mee aan Convoy’ uit 1978 van dezelfde regisseur) de hoofdrollen. En zoals gebruikelijk in jaren 70 zijn mannen van het stoer type en vrouwen aantrekkelijke verleidsters die af en toe een Bitch-slab nodig hebben. Wat de film goed doet is dat het de spanning er telkens in weet te houden. Het voortvluchtige stel is uiteraard ook niet vies van wat illegaal gedrag om aan centen te komen. Vooral de ‘achtervolging’ in een trein was echt "Vet" En dat alles op klanken van jazzy muziek gecomponeerd door Quincy Jones. Deze twee uur durende actiefilm is als je op zoek bent naar een “bankoverval die verkeerd gaat-film” een goede aanrader.

Aan het begin van deze film zien we een aan lager wal geraakte acteur een appartement betrekken in een grauw flatgebouw. Deze acteur is Siu-Ho Chin (ook in het echt) deze was de acteur uit de film: Geung Si Sin Sang (1985) (Mr. Vampire) Waardoor dat het meteen duidelijk is dat dit dus een hommage is aan die genoemde film. Nu zijn vampieren niet precies hetzelfde zoals wij die kennen maar ze hebben wel raakvlakken met de Europese variant. In Aziatische landen wordt zo'n vampier "Jiangshi" genoemd en in het Engels is daar “hopping vampires” van gemaakt. Vanwege het loopje. In deze film kiest de regisseur niet voor veel enge of spannende momenten maar meer voor een zeer mooie sfeer. En aangezien Takashi Shimizu van de film “The Grudge” er mee te maken had, heeft het zeker wel daar iets weg van. Wat ik ook erg leuk vond aan de film was dat er vooral oudje te zien waren. Niet de gebruikelijke jonge mensen die verhuizen enz. Nee, een hele stal oudgediende zoals tante Mui (Nina Paw), ome Tung (Richard Ng), beveiliger ome Yin (Lo Hoi-Pang), getraumatiseerde huisvrouw Feng (Kara Wai) en mysterieuze Gau (Chung Fat). Echter de leukste rollen waren die van de badjas dragende buurman Yau (Anthony Chan) en albino jongetje Pak. Schitterende beelden en een plot dat voor Aziatische begrippen zelfs best rechtlijnig is dan mening andere film, maken van deze een lust om naar te kijken. Misschien dat voor de beginnende kijker van Aziatische films de culturele eigenaardigheden, even vreemd overkomen maar wie zich daarvoor openstelt en het gebrek aan spanning of enge momenten laat compenseren door verbluffende visuele en abstracte beelden, heeft hiermee een Heerlijk film!

Een zeer charmante en romantische film die op de een of andere manier erin slaagt te ontkomen aan de meest zoetsappige kenmerken van zo geheten vrouwenfilms. Het is een aansprekend verhaal over die enige ware liefde die je vind op de meest onwaarschijnlijke plaats. Gene Tierney schittert als de jonge weduwe Lucy die besluit om op haar eigen benen te staan. (rond 1900, een tijd waarin dit not done was) Ze wil Gull Cottage huren en weigert om zich bang te laten maken door de geest van kapitein Daniel Gregg. Uiteindelijk ontwikkelt zich dan een hartstochtelijke genegenheid tussen haar en de geest. De chemie tussen Rex Harrison en Gene Tierney is werkelijk waar fantastisch! Verder zien we ook George Saunders als de nieuwe vleselijke love-interest, een kinderboekenschrijver Miles Fairley aka Uncle Neddy (wat ook zoiets als pervert betekent) Vanaf het begin heb je een hekel aan hem. Iets wat uiteraard de bedoeling was. De film heeft een heerlijk gotisch gevoel maar begeef zich nooit echt op het horrorvlak. Al hangt er wel een zekere mystiek rond. Regisseur Joseph L. Mankiewicz levert met zijn derde film wederom een heerlijke film af. En ik ken maar weinig films waarbij het heengaan van de held(in) juist een happy einde was.

Verschrikkelijke Low-budget onzin. Daarnaast is er ook niets wat deze film gedenkwaardig maakt. Standaard-riedeltje van drie jongens en twee meisjes gaan op vakantie. Tja, en met een spel wat niet gespeeld mag worden vraagt je natuurlijk om problemen. Wie overleefd er de nacht? Na twintig minuten maakt je dat al geen ene zier meer uit! De film draagt de tag komedie maar ik heb niets grappigs kunnen ontdekken. Het acteerwerk is zoals je mag verwachten van een Low-budget-film. Scoorde de film nu nog maar op het vlak van ranzigheid met veel gore en een stel ontblote borsten,er zijn zes vrouwen in de film, (en vier mannen) dan was het misschien al een stuk beter geweest. Nu draait de film op één leuke grap en één goed kill en voor de rest is het vooral armoede.

In de jaren '90, was de personal computer (pc) in opkomst. Doordat dit nieuwe apparaat steeds meer in het leven van mensen kwam, ontstonden er ook angsten voor computers en de problemen die ze kunnen brengen. Een dankbaar geven voor horror/Thriller genre natuurlijk. Het plot van de film is op zijn zachts gezegd zwak. Er wordt geen onderscheid gemaakt tussen computer-systemen en elektrische systemen, waar het cyber-spook blijkbaar net zo gemakkelijk tussen kan schakelen. En een overleden persoon die voort kan bestaan en via het stroomnet mensen kan aanvallen was als eens gedaan in Wes Craven's Shocker. (en daarnaast haakte deze film in op het succes van The Lawnmower Man (1992) Echter wat de film wel beter doet, zeker bij het eerste slachtoffer zijn de make up effecten. Die eerste moord is fantastisch! De special effects bij dat slachtoffer zijn zelfs vandaag de dag nog goed te noemen. De computeranimatie die wordt getoond is daarentegen erg gedateerd. En er is niet echt een moment van spanning of verassing. De film pionierde in het verleden op gebied van CG en was wellicht vernieuwend. Maar het heeft de tand des tijds niet goed doorstaan.

‘…lived through … the sulphur pit…was good for you…it preserved you …’.

De vierde film in de Frankenstein-filmserie van Universal. En gaat min of meer verder waar ‘Son of Frankenstein’ uit 1939 was gestopt. Ygor ( Bela Lugosi) is op onverklaarbare wijze zijn dood (drie kogels) te boven is gekomen en het monster dat ten onder ging in een gloeiende zwavelkuil, komt weer tot leven. Samen gaan ze op weg naar de volgende zoon van Heinrich von Frankenstein; Ludwig Een flashback van de eerste film en een bezoek van zijn vaders geest verder. Ja de titel klopt! Verder is er een romance van Ludwig's dochter(Evelyn Ankers) en de plaatselijke officier van justitie (Ralph Bellamy). En het monster sjokt hier dan ergens achteraan of tussendoor. Ditmaal kroop Lon Chaney Jr. voor de eerste keer in het pak van het monster. Het acteerwerk is solide, de film entertainend maar heel veel nieuws is er niet te ontdekken.

Tja wat moet je over een film als Ghost Shark zeggen? Het voldoet compleet aan de verwachtingen! Het is een vreselijke cheesy Tv-film gemaakt voor Syfy. Het acteren geeft je waarschijnlijk migraine, de dialoog zijn afschuwelijk en de haai en gore zijn niets minder dan goedkope CGI. En toch lukt het de makers om het idee van de etherische haai, maximaal te benutten. Dit doen ze vooral door de haai overal waar water is te laten opduiken. Die vervelende manieren om mensen te laten opeten waren nog wel gezellig maar elke keer als de film zich meer met het plot wilde bezig houden dan werd het een stuk minder. Kortom, de film is belachelijk, en bijt amper maar tja wat wil je met een ... haaienfilm!

'The Ghost Ship' is de eerste film die Mark Robson maakte. Het is ook de eerste samenwerking met producent Val Lewton Die naam staat garant voor films waarin het gruwelijke steevast zijn oorsprong vond in de menselijke geest. En een schip en zijn kapitein lenen zich hier natuurlijk erg goed voor! Zoals wel vaker bij films van Lewton is de titel misleidend. Sprekende titels laten de kassa beter rinkelen.

Het is een psychologische thriller over een man van vlees en bloed, kapitein Will Stone (een rol van Oscar genomineerde Richard Dix) die geplaagd wordt door zijn persoonlijke demonen en dat maakt hem een gevaar voor iedereen rondom hem. Russell Wade speelt de nieuwbakken officier en doet dat verder prima. Mysterieus en cruciaal voor het verhaal is Finn de stille (Skelton Knaggs) die met zijn gedachten (uitgebeeld door een donkere voice-over) een soort gotische dimensie toevoegde. En ook al doet de poster vermoeden dat er een vrouw in meespeelt, is de enige vrouw Edith Barrett met een bijrol als Ellen Roberts. De oude vrijster die wacht op haar kapitein.De film hergebruikt de set van Pacific Liner (1939)

Het tweede gedeelte staat in teken van het kat-en-muis-spel tussen de kapitein en zijn officier. Waarbij de kalme buitenkant van de kapitein waarmee hij de rest van de bemanning voor de gek houdt, het isolement van de jonge nieuwkomer die hierdoor wanhopig werd, en de claustrofobische spanning die leidt tot een brute climax het beste van de film zijn. En daarmee levert producent Val Lewton wederom een heerlijke film, die net even anders is dan andere films, af.

Professor Phillip Goodman (Andy Nyman) staat sceptisch tegenover het bovennatuurlijke. Hij ontmaskert voor zijn beroep dan ook menig oplichter. Op een dag krijg hij van zijn dood-gewaande grote voorbeeld drie zaken om te onderzoeken. Dit is het begin van een film-anthologie maar in plaats van wat erin veel andere anthologieën gebeurd, het tonen van losse filmpjes, worden in deze film de spookverhalen aan elkaar geweven doordat tijdens zijn onderzoek drie personen aan Goodman hun verhaal (in beeld te zien) vertellen. Terwijl de film met name aan het einde vrij interessant is, voelen de individuele verhalen zelf wel een beetje te vertrouwd. Er is de nachtwaker Tony Matthews (Paul Whitehouse) in een verlaten gebouw, een mysterieuze ontmoeting op een verlaten weg met de jonge Simon Rifkind (Alex Lawther) en de rijke Mike Priddle (Martin Freeman) die alleen thuis is wanneer hij last krijg van een poltergeist. Al deze verhalen worden, ondanks het bekende terrein, wel erg mooi en spannend in beeld gebracht. Uiteraard draait het om het doen schrikken van het publiek en deze "schrik" zijn van de old-school variëteit, griezelig en sfeervol, en niet snel gemonteerd. Zoals ik al schreef is vooral het einde apart en daarmee valt of staat de film. Voor mij werkte het goed, maar niet iedereen zal dit einde appreciëren. Verder is het degelijke Engelse cinema, sfeervol, in de beste tradities van horrorverhalen, met een vleugje humor en hoewel misschien niet heel innovatief, het is wel verdomde leuk.

Vijf jaar na zijn de poging om A Ghost Story for Christmas, voor de BBC nieuw leven in te blazen, kreeg schrijver en regisseur Mark Gatiss wederom een kans een kort film te maken. Voor deze gelegenheid besloot Gatiss af te zien van een bewerking van het werk van Mr. James maar zich te laten inspireren op de essay "Ghosts - Treat Them Gently!" uit 1931 van auteur MR James. In feiten is dit pas de tweede film met een eigen verhaal sinds The Ice House (1978)

Dit (horror)verhaal is in essentie een aangrijpend liefdesverhaal, gesitueerd in de hedendaagse tijd. Het begint met dat de zelfingenomen stemacteur,/voorlezer Aubrey Judd (Simon Callow) die de nieuwste aflevering van een langlopend hoorspel radioshow "The Dead Room: aan het inspreken is. Uiteindelijk komt het een beetje neer op het mijmeren van een oude man tegen zijn jonge producer Tara (Anjii Mohindra) dat vroeger alles beter was...Echter zijn liefde was in het verleden taboe en werd door de maatschappij als 'ontaard' beschouwd.

Denk dat het eerlijkst is om dit te omschrijven als vakkundig gemaakt, en dat die omschrijving ook de belangrijkste tekortkoming aangeeft: de film is niet bijzonder griezelig. Er is niets bijzonders indrukwekkends aan een paar pratende mensen. Het haalt nergens een bevredigend spook-niveau en het zal waarschijnlijk dus ook niet lang blijven hangen. Gekeken op 17-10-2025

Je kan natuurlijk zeggen dat in een tijd dat alles sneller gaat dit een prima film is om te onthaasten? Je kan ook zeggen dat dit een origineel bedacht liefdesverhaal is. Dat de film een uitdaging is en dat het prachtig artistiek vormgegeven is. Echter mij deed het meer denken aan dat sprookje van "de nieuwe kleren van de keizer." Waarbij iedereen riep dat het zo mooi was maar uiteindelijk het letterlijk niets om het lijf had.

Nu wist ik van te voren dat ik niet te maken had met een horrorfilm. Echter dat het zo zal tegenvallen had ik ook niet gedacht. De film oogt als een home-video waarbij Casey Affleck onder een laken de spil was. En waar we verder alleen maar toeschouwer zijn. Er is maar weinig of geen dialoog. Behalve dan na een uur, dan krijgen we plots een man die een dialoog houdt die nog het meest weg heeft van iemand die wiet heeft gerookt en dan stoned op eens denkt diepgang te hebben. Ook komt er een paar keer een verschrikkelijke irritant liedje langs wat C zong. Verder viel het mij vooral op dat spoken blijkbaar (in dit verhaal) vrij racistisch waren want alleen bij de Latino-familie ging hij ook daadwerkelijk spoken om ze weg te krijgen?

Nee, dit soort films waarbij je 5 minuten zit te kijken naar een taart-etende actrice, onder het mom van kunst, zijn niet aan mij besteed.

Zelfs al is het verhaal onzinnig, hulp-sheriff Langley volgt het spoor van een vermiste vrouw naar Cruz del Diablo, een oud western spooknederzetting. Echter de actie en de sfeer maken het de moeite van het bekijken waard. Tijdens de opening leveren een aantal scènes goede beelden op; Catherine Hickland, meegesleurd door een stofstorm, een herrijzenis van een lijk en later nog een kruisiging op een windmolen. Maar wat begint als een interessant uitgangspunt, verandert echter al snel in een alledaagse, zaterdagmiddag slechterik western, met als enige verschil dat het hier om geesten draait. De cinematografie is redelijk goed. Beter dan sommige andere horrorfilms uit de jaren 80. En misschien komt het omdat we horror associëren met nacht, in plaats van met de brandende hete zon, echter is dit een leuke film. Geen goede film. Maar wel leuk.

Film die vooral bij niet-horror-fans in de smaak kan vallen! Het is een low-budget zwart-witte romcom. De film volgt klusjesman Jack die een woning renoveert en “spectral agent” ( 'geest' oftewel een vrouw met witte gezichtsverf) Muriel die in het hiernamaals door haar supervisor Ms. Henry (ja, hier hebben spoken blijkbaar bazen en opdrachten), de taak heeft gekregen om ervoor te zorgen dat niemand in haar huis komt wonen. Tja...er zijn kleine knipoogjes naar "The Ghost en Mrs. Muir" en "BeetleJuice" Alleen hier is de geestenwereld net zo saai en "normaal" is als de onze. Het duurt alleen al lang om op gang te komen. Toen ik Jack aan het appartement zag werken (eigenlijk veelal eten, bier drinken en slapen) en tegen zichzelf aan het praten was, kreeg ik al snel de zenuwen. En dan werkt het schuddend camerawerk ook niet echt mee! Verder dan een handvol standaard-angsten kwam de film niet! Veelal hangen de twee leads rond en praten met elkaar. Het is tenslotte een liefdesverhaal waar er een obstakel is om samen te zijn. De film deed niet per se iets verkeerd was misschien zelfs "prima" maar door het lage budget, raakte het me niet echt.

Vrouw of man het interesseert me niet veel! Wat meer er toe doet is of het een goede film is! En daar kan ik heel kort over zijn: Ik vind van niet! Een ander vraag die ik me eigen stel is: hoe komt dat? Is het de nostalgie van die oude film uit de jaren `80 (Je wordt ouder papa syndroom?) of schort er toch meer aan de film? Oké veel van wat we zien komt natuurlijk uit de eerste film, het is niet voor niets een reboot. Daar is verder ook niets mis mee, want de locatie zijn prima, de geesten vertrouwd en zelfs misschien wel indrukwekkender Slimy zag ik voor bij komen , de auto is er,de apparaten om geesten te vangen, enz. Het meest leuke uit de hele film. Nostalgie? Verder is het gewoon een platte koude drol om maar eens me te verlagen naar het niveau van de grappen uit de film. Nu geef ik toe dat komedie niet één van mijn meest favorieten genres is. Dit komt voornamelijk doordat verplicht leuk doen nooit leuk is. Goede humor waardeer ik best wel, al levert het dan vaak nog steeds geen hele goede film op! Ook geef ik toe dat ik van regisseur Paul Feig tot nu toe nog niet bijster kapot ben. En dat is misschien dan ook precies wat er aan de film schort, geforceerd leuk doen met grappen die 10 á 15 jaar geleden al niet leuk waren en die nu nog steeds in alle varianten in Blockbusters langs komen. McKinnon, McCarthy, Wiig, Jones leveren ditmaal gewoonweg wan-prestaties. Het kwartet komt over als een stel kibbelende kippen zonder kop die een stortvloed aan vervelende irritante grappen loslaten en daarnaast knullig acteren. En zijn totaal niet op elkaar ingespeeld. En hier overtreft de oude film wel degelijk dit exemplaar want de oude acteurs zijn wel op elkaar ingespeeld en ook al zijn er minder grappen, het zijn wel goede en raken grappen. Oh en tja dan is er nog Chris Hemsworth, de man die naar mijn mening niet kan acteren maar het geluk heeft om voor veel grote producties gevraagd te worden. Die speelt na zijn bar slechte vertolking van Kirk hier misschien wel zijn meest slechte rol. Helaas, voor mij voeg deze prent niet veel goeds toe aan de bestaande delen.

Het is een van dé cultklassiekers uit de jaren tachtig: Ivan Reitmans ‘Ghostbusters’ (1984) Een film met Bill Murray, Dan Aykroyd en Harold Ramis als het innemende trio spokenjagers (later aangevuld met Ernie Hudson) die zich mochten uitleven met allerlei gadgets als proton packs, geestenvallen en natuurlijk de Ectomobile. In 2016 besloot men 'Ghostbusters' een nieuw leven in te blazen. Dat werd een serieuze flop. Nu verwijt men aan het feit dat de fans de casting van vrouwen niet zagen zitten. Maar volgens mij is niets minder waar want het was juist het flauwe, kolderieke verplicht leuk doen (wat nooit leuk is) die deze film lieten falen.

Nu in 2021 is er wederom een poging en men moet hebben gedacht ‘Keep it in the family’ want voor de nieuwe sequel was het zoon Jason (Juno, Up in the Air, Tully) die in de regisseursstoel werd gezet. En een verhaal opbouwen kan hij wel, ook qua humor scoort de film beter met droge woordgrapjes. Verwacht geen overdaad aan spoken of horror want daar soort type film is Ghostbusters ook niet! En je moet ook niet al teveel nieuwe zaken verwachten van een nostalgische blockbuster

Uiteraard is het voor de veertigplussers enorm leuk om bijvoorbeeld; de Ecto-1 weer in actie te zien, of de bekende hellehond maar de film zwaar te laten leunen op nostalgie doet het gelukkig niet! Nee, het hart van deze film klopt dankzij de frisse, nieuwe personages en de liefdevolle aanpak van het verhaal. Het is een echte familiefilm! Ja de nieuwkomers Paul Rudd, Mckenna Grace, Finn Wolfhard & Carrie Coon leveren geslaagde acteerprestatie! Een prima film!

Hollywood lijkt vastberaden om ook van de Ghostbuster-franchise een succes te maken. Eerst in 2016 met een vrouwelijke reboot die (terecht) mislukte Daarna in 2021met een smaakvolle en nostalgische blockbuster. Nu is ook op die film een vervolg verschenen...gaat terug naar de basis....voor maximale ‘fanservice’. Tja de film kiest volledig voor nostalgie; De burgemeester, de oude brandweerkazerne, de ECTO-1, Slimer, (ook als eerbetoon aan Ivan Reitman) marshmallowman(netjes), enz Het voelt alsof ze het nog één keer het commercieel dunnetjes overdoen voordat de oude crew er niet meer is om de franchise te behouden. Nostalgie is oké maar als je dat veilig combineert met dingen die bekend zijn uit andere films. Lig het aan mij of voert Paul Rudd gewoon zijn Ant-man act op? Tja en Kumail Nanjiani vind ook geen grote aanwinst, bij hem heb ik altijd het gevoel dat ie is verdwaalt op een set. Ach met zijn oppervlakkige feelgood-gevoel was het aardig betrouwbaar bioscoopvoer.

Oké, vreemd dat een prima als regisseur Pearry Reginald Teo toch steeds weer verzeild raakt in dit soort producties? Ditmaal een film voor de filmmaatschappij 'The Asylum', die bekend staan om hun mockbusters. Hier haken ze in op de één na laatste Ghostbusters. En zo erg was dit nog niet eens! Sterker ik durf zelfs te beweren dat dit een stuk beter was dan dat Feig-vehikel! (ook niet zo heel moeilijk)

Oké dit MacGyver-team heeft een speciale bril om spoken te zien, heeft/maakt een machine om geesten te vangen en ze vervolgens om te zetten in ectoplasma (alleen niet fluorescerend groen). En hum, ze hebben een binaire ding waarmee ze ectoplasma in een ​​stem kunnen omzetten?

De regisseur doe nog wat hij kan om er enigszins iets van te maken. Het is dan ook zijn verdiensten dat deze film nog relatief effectieve horror en sfeer levert. Door middel van een plotselinge openingsscène van een moord op een moeder en haar dochter door een geheel in het zwart gemaskerde seriemoordenaar bekend als de 'Nightstalker' vallen we middenin deze film. In eerste instantie lijkt die moordenaar ook maar een McGuffin, maar later keert hij toch terug en heeft enkele van de meest fijne en sfeervolle scènes van de film.

De kracht lig dan ook bij die reeks flashback-achtige, nachtmerrie-momenten en een paar aardige jump-scares. Verder werd er gefilmd op maar één locatie om zo wat geld te kunnen besparen en de cast was wisselend van kunde, maar gelukkig nog wel toereikend. Echter, zodra de film zijn derde act wil onthullen en probeert de puzzelstukjes een plaatsje te geven om de voorgaande gebeurtenissen en motivaties uit te leggen, brokkelt veel van de logica van de hele film af. En schenkt het net iets te weinig voldoening.

‘Great, Rob Zombies house,’

Bij het horen van die woorden vroeg ik me eigen af of regisseur Laugier zich misschien enigszins verwant voelde met Zombie. Want beide ondervinden nogal problemen om een horrorfilm van de grond te krijgen en alles wat ze uitbrengen wordt langs de lat van hun succesvolle tweede film gelegen. En dat terwijl beide heren binnen het genre juist goede en constanten factoren zijn! Enfin het gaat om deze film:

En die film begint met een literaire verwijzing naar H.P. Lovecraft en Howard Phillip komt later zelfs ook nog even in persoon voorbij. Zo vinkt regisseur Pascal Laugier al spelend met de kijker alle bekende horror-elementen af, om binnen die grenzen met een vrij akelig verhaal te komen. Beth (Emilia Jones, Brimstone,High-Rise,Youth), een in zichzelf gekeerd meisje dat griezelverhalen schrijft is op weg samen met haar moeder Pauline (gespeeld door de Franse popzangeres Mylene Farmer) en haar zus Vera (Taylor Hickson) naar het oude huis van tante Jourda. Voordat ze aankomen bij dat afgelegen spookhuis hebben ze al een enge ijsco- en snoepwagen gezien en gehoord over een actieve seriemoordenaar. Eenmaal in het huis zien we een interieur vol enge poppen Ook de boodschap op de spiegel of de Jumpscares ontbreken niet. Echter vraagt de film ook iets meer van de kijker dan enkel het veroorzaken van zoveel mogelijk schrikmomenten. Grote pluspunt hierbij is dat elke vorm van dramatiek wordt verbannen en we enkel pure horror zien!

Een andere grote troef van "GhostLand" is het heerlijk ouderwetse decor die werkt enorm sfeer versterkend. Daardoor levert regisseur Pascal Laugier wederom een bovengemiddelde en ditmaal lekker onsmakelijke horrorfilm af.Hopelijk hoeven we dit keer niet zo lang te wachten!

De posters die bij deze film horen zijn inderdaad intrigerend! Ook het uitgangspunt klonk best interessant, maar de manier waarop deze film zich ontvouwt, laat sterk te wensen over. Het is een rommelig allegaartje. Het wil high-school tiener-problemen combineren met een liefdesverhaal, een geest en tot slot het meest interessante een samenzwering van heksen. Visueel is de film ook niet zo spannend, zowel in uitwerking van Gore als ook cameravoering, het ziet er teveel uit als een degelijke tv-film. Al waren de scenes s'nachts op het kerkhof nog wel mooi! Ik kan niets slechts zeggen over de cast dan dat ze vooral onopvallend waren. Daarnaast zitten er in de film alleen maar jump scares en de score leidt je constant naar deze jump scares. Zucht dit maakte de voorspelbaarheid zelf nog meer vermoeiend! Het feit wil dat deze horror-trucjes meestal ook ten koste gaan van het verhaal. Wat in dit geval niet best is want dit verhaal zat ook niet zo...goed in elkaar. Plotgaten genoeg! Wat gebeurde er al die jaren geleden, en waarom deed het er toe? Waarom waren er heksen en wat hoopten deze te bereiken? Onzin over een Bijbelse bloedlijn? Wiens baby was dat en wat was daarvan de bedoeling? De film belandt hierdoor ergens tussen saai en onaangenaam middelmatig.

Als je eenmaal gewend ben aan de lage kwaliteit, valt het nog steeds niet mee...er is wat bloed, er zijn een paar spoken of demonen, en er is een grote variatie aan deuren.... Ja alle dingen die misschien eng en horror kunnen opleveren met deuren zijn er te zien: Deuren die opengaan. Deuren die dichtgaan. Deuren die heel langzaam opengaan. Deuren die heel langzaam dichtgaan. Deuren die op een kier staan. Deur in een gang die dicht zit en langzaam op in gezoomd wordt. Verborgen deur. Deuren die openslaan. Deuren die dichtslaan. Kastdeuren die opengaan en dichtgaan. Buitendeur die opengaat en dicht. Licht en schaduw onder een deur. Deuren die opengaan om andere omgevingen te onthullen. Kortom er zijn een heleboel dingen die ze doen met deuren. En te midden van die deuren zijn er twee personages, een spiritist en sceptici om de geruchten over het spookhuis te ontkrachten. De finale bezit overdreven gebruik van CGI Helaas was het dus allemaal maar erg middelmatig.

Mensen versus de geesten van oude marsmannetjes, Sciencefiction-chaos met een groot herinner u zich deze Carpenter nog? Gevangenen en agenten die samenwerken, is ontleend aan Assault on Precinct 13 (1976), de wraak van de geesten komt van The Fog (1980) en ondertussen ript het ook minstens een dozijn andere films. Toch is dat niet wat dit maar een middelmatige film maakt...

Nee dat is de uitvoering; Mars-geesten die iedereen die ze bezitten in heavy metal-aanhangers veranderen...? Deze zijn gewoon niet eng...En flashbacks binnen flashbacks zijn bijna nooit een goed idee voor een film waarin elke vijf minuten er een grote actiescène is waarin gezichtsloze mijnwerkers worden gedood, geslagen of opgeblazen. De cross-fades naar flashbacks zijn absoluut ook een grote boosdoener!

Daarnaast is de actie regelmatig herhalend wat het er ook niet beter op maakt! Iets wat ik me steeds maar afvroeg was; Als de geesten inderdaad geesten zijn, waarom hadden ze een fysieke vorm nodig? Was dat echt alleen omdat ze niet door muren en deuren kunnen gaan? Het meeste van het bloed in deze is van de snel gesneden variëteit, en de acteurs kregen te maken met verschrikkelijke campy-dialogen...

Een element waar de film zonder twijfel John Carpenters "slechtste" is, is de score. In de openingscredits is er nog wel even Carpenter's, kloppende elektronische muziek om vervolgens over te schakelen naar metal-gitaren die keer op keer maar een beetje tokkelen. Het is lui en heeft nooit enige samenhang met wat er op het scherm wordt weergegeven! Zeggen dat de film een mislukking was gaat te ver, het bezit nog wel iets van een fun-factor maar Carpenter kan als regisseur veel beter!

Aangekondigd als de eerste horrorfilm uit Cyprus is dit een film waarin paranormale geestenjagers een reality-tv-show opnemen in een spookhotel Deze volgen meestal een hetzelfde basisprincipe: de groep gaat op onderzoek uit in een legendarische, spookachtige omgeving en vindt meer dan ze hadden verwacht. In deze film dus ook....het draait allemaal om het in 1880 op een slagveld gebouwde Grand Hotel Gula, waar naar verluidt op een maandagavond in 1990, 100 mensen in de eetkamer werden gedood door rattengif (De verwijzing uit de titel) Via de aankomst van twee van de personages worden voorgesteld aan iedereen en pas kort in de film of je krijg de eerste jump-scare al. Gek genoeg volgt er later een twist en blijkt de film een allegaartje te worden. Slasher-perikelen, een Cultus van Teshub en zowaar een monster. Aan de cast lag het niet, de acteurs die de personages vertolken zijn behoorlijk en internationaal. Onder hen is ook Julian Sands (Warlock 1989 , The Blacklist TV-serie ) in één van zijn laatste rollen voor de noodlottige wandeltocht. Helaas mist de film verder te weinig samenhang om echt spannend te zijn, al was er wel iets waardoor dit een beetje intrigeert. En Euh...als je een horrorfilm in een hotel opneemt en een meisjes-tweeling opvoert kan je verwachten dat er onontkomelijk een vergelijking wordt gemaakt met Kubrick... Leuke poging om verschillende subgenres te combineren maar spijtig genoeg is de film niet geslaagd!

Ondanks dat een en ander misschien een voorspelbare uitkomst had, was dit prachtig vormgegeven horror westernverhaal, zo gek nog niet! De film speelt zich af in Arkansas rond 1866 net na de Amerikaanse Burgeroorlog, Een angstige afro-Amerikaanse reiziger James McCune (Thomas Hobson) trekt door het bos. Hij is door zijn oom Matthew geroepen om de stadsdokter van het stadje Norfork te worden. In eerste instantie lijkt het dorpje uiteraard idyllisch maar gelukkig voor ons kijkers is er wat mis..!

Deze film is een uitgebreidere versie van een korte film uit 2016 die is aangepast tot een afgrijselijk leuke speelfilm. Er waren dus wel een paar trucjes om de film te verlengen. Maar één van de oplossingen was een ook onverwacht erg leuk muzikaal nummer tussen Nelson en Bettis. Ja, die deed de film meer dan goed! Gelukkig vloog tijd om zonder dat ik erg in had en dat toch met een aardige tijdsduur en laag budget.

De film bezat ook een aangenaam ongehaast tempo, dat werkt voor Doc en de kijker om langzaam kennis te maken met alle opmerkelijke stadsfiguren. En die personages komen van een behoorlijk goede cast met onder meer Tim Blake Nelson (O Brother, Where Art Thou?), David Arquette (Scream), Angela Bettis (May, The Woman) en Phil Morris (Star Trek III) die allemaal leuke uitvoeringen leveren.

De filmmakers lijken zich vooral bezig te hebben gehouden met wereld-bouwen, (het hele dorp is een door makers zelf opgebouwde filmset) iets waarin ze ook echt uitblinken. Helaas betekent dit ook dat er niet veel tijd is om de horrorfilm te zijn die het beweert te zijn... en wat Norfork echt teistert...is iets wat maar al te duidelijk was. De mensen die in het dorp wonen zijn veel interessanter dan wat er gebeurt. Het is gewoon jammer dat vermoedelijk door budget dit horror-aspect niet iets meer kon worden benadrukt.

De filmmakers verdienen lof voor originaliteit, decorontwerp en karakterontwikkeling en de cast zou een schouderklopje moeten krijgen voor de uitstekende uitvoeringen! Waren alle low-budget maar zo bekwaam en onderhoudend als deze!

Regisseur Eric Bress zijn eerste film was 'The Butterfly Effect' uit 2004 en afgezien wat serie
en schrijfwerk voor The Final Destination is er niet veel meer van hem vernomen. En nu brengt hij opeens deze film over vijf Amerikaanse soldaten die een opdracht krijgen om tijdens de Tweede Wereldoorlog een landhuis op het Franse platteland te behouden. Het is niet eens zo'n hele slechte film maar het grijpt vooral terug naar het tijdperk waarin hij succes had, aangevuld met wat moderne jump scares. Wel aardig ook omdat de film zich in de Tweede Wereldoorlog afspeelt. Het zorgt voor een enigszins leuke afwisseling binnen het subgenre de spookhuis-films. Ook het wat meer actiegerichte treffen met de Duitsers was meer dan welkom. Mede doordat er nogal wat plotgaten in de film aanwezig zijn. Die ook niet worden weggewerkt door de wending in de laatste momenten, waarbij het onthult dat niet alles is zoals het lijkt te zijn. De film stijgt nergens boven zijn middelmatigheid uit en rillingen of opwinding zijn er voor de horrorfans niet veel te vinden maar de film kijk aardig makkelijk weg.