Grizzly (1976)

Deze film over een zeer agressieve killer beer heeft heel wat bloedvergieten en verrassend veel slachtoffers. Het camerawerk is goed : denk aan de POV shots vanuit het oogpunt van de beer, maar ook vanuit de slachtoffers. Geweldig als die grote beer op zijn achterste poten staat. De scène die blijft hangen is natuurlijk de jongen met het konijntje. Lekker bruut. De personages zijn wat vlakjes uitgewerkt. Degelijk zonder meer. 6/10

Grizzly is de zoveelste matige film die in de jaren 70 in het kielzog van Jaws verscheen en een graantje probeert mee te pikken van die succesvolle en ijzersterke film. Wat voor de film spreekt is dat hij ver weg blijft van strand en zee en zijn heil zoekt in een Nationaal Park op het vaste land. Het is meteen het enige originele aan de film. Het script volgt verder heel slaafs het script van Jaws en doet dat bovendien tamelijk onbeholpen. Als de camera vanuit het perspectief van de grizzly die wordt aangelokt door het vrolijke gekwebbel van de bostoeristen door het donkere woud strompelt, dan ziet dat er knullig uit. In plaats van door de actie vol spanning op de stoel vastgepind te worden, voel je je eerder een goedkope voyeur die op weg is naar een opwindend tafereeltje om aan zijn gerief te komen. De camera genereert een ander soort spanning, zou je kunnen zeggen. En ja, ik overdrijf, maar het is (op een enkel aardig shot na) gewoon niet best. Het budget liet een elektronische grizzly niet toe. Een echte beer dan maar. Nadeel: een echte beer kun je natuurlijk niet loslaten op de acteurs. Hoewel… het had van mij gemogen hoor. Veel acteertalent loopt in deze film niet rond. De vertolkingen van de personages staan op naam van tv-acteurs zonder charisma. Gelukkig zijn de personages heel oppervlakkig vormgegeven. De combinatie tv-acteur en oppervlakkig komt heel geloofwaardig over. Een uitstekende casting dus. Maar goed. De echte grizzly soleert wat door de bossen en verschijnt nooit samen met de acteurs in een frame. Niet spannend. Een heftig wiebelende camera, een man in een berenpak en een pluchen berenklauw wakkeren de neiging om op het puntje van je stoel plaats te nemen ook niet aan. Het muzikale behang is irritant en lijkt gekopieerd uit een tv-serie uit de jaren 70. De dreiging spat nu niet bepaald van het scherm. En als het nou nog om te lachen was, maar dat is niet de bedoeling. De film is serieus. Serieus slecht, bedoel ik dan.

Jaws met een beer! De live streams vanuit Brooks Falls zijn gisteren weer gestart - het begin van het jaarlijkse gebeuren dat eindigt in Fat Bear Week. Maar er is nog geen zalm te bekennen, en dus komt er maar heel af en toe een beer langswandelen. Daarom dus maar een ouwe berenfilm opgezocht. Hoe noemen we dit precies, berencult? Berenhorror? Bearsploitation? Neo-unrealism? Met hoe een échte beer zich gedraagt heeft wat we te zien krijgen nog minder te maken dan Jaws met die haai. Waar de film je wil laten geloven dat de beer extreem agressief is, ziet er voor mij uit alsof hij in een vrolijke bui is en wil spelen - wat overigens nogal bevestigd wordt door de uitleg op de engelstalige Wikipedia; de 'brul' scenes werden in scene gezet door een marshmallow net buiten bereik boven zijn snuit te houden, en het geluid is allemaal nep. De beer heette 'Teddy', om het nog wat treffender te maken. Wat de film op zich leuk doet is dat veel van het geweld gesuggereerd wordt - wel wat in het absurde ook daarmee, want die scene met het paard, dat lukt volgens mij ook een kwaaie grizzly niet. En dat de poot halverwege de scene af en toe van kleur verandert, wat maakt dat nog uit. Of dat je af en toe het idee krijgt dat het iemand met een berenpak aan is. Of dat de 'cub' een zwarte beer is, geen grizzly. Als persiflage op Jaws eigenlijk gewoon perfect gelukt, als komisch vermaak voor een berenkenner scoort het eigenlijk toch wat minder. Dan kan je beter iets even onzinnigs als Cocaine Bear (2023) kijken, of Ted (2012), of desnoods Brave (2012). Maar die hebben allemaal lang niet zo'n mooie poster als deze...