Opinions

Net als bij Blood of a Poet had ik bij deze Cocteau het gevoel dat er het een en ander langs me heen ging. Ik heb maar een basale kennis van Griekse mythologie en daar wordt nu juist erg veel naar verwezen in deze film. Ook is het achteraf jammer dat ik niet eerst Orphee gekeken heb, want dit is (in tegenstelling tot wat de dvd-hoes mij deed vermoeden) toch echt een film die er op een bepaalde manier op voortborduurt. Wellicht moet ik Testament of Orpheus dan ook maar eens herkansen nadat ik Orphee zelf gezien heb.

Ondanks een gat in mijn kennis vond ik het een fascinerende film. Wellicht heb ik het verkeerd, maar Cocteau lijkt vooral zijn eigen rol als kunstenaar en ook een beetje zijn eigen belang te onderzoeken. Dit is met name interessant als er visueel iets mee gedaan wordt. Als filmer was Cocteau duidelijk briljant. Helaas zitten er ook wat erg langdradige stukken in. Zo'n dialoogscène in een soort van rechtbank begint geweldig, maar wordt te lang aangehouden. Dit in combinatie met een bepaalde onduidelijkheid zorgt ervoor dat ik er nog niet helemaal over uit ben over hoe briljant deze film is, maar het smaakt op een bepaalde manier wel naar mee. Ik zal Orphee zo snel mogelijk eens huren.

3*

Blijft toch een prachtige film. De eerste keer viel ik kennelijk over het vreemde einde. Die kon ik me niet meer echt herinneren, maar het bleek de tweede keer prima te werken. Het is nogal een mysterieus slot, maar het idee dat er gewoon een nieuwe Mabuse is geeft wel een extra donker randje aan de film. Alsof de film extra donkere randjes nodig heeft...

Zo duister als M is dit nog lang niet. Het plot is wat onwerkelijker en luchtiger, maar de toon van M is nauwelijks verdwenen en houdt de hele film, wel, onguur. Een beetje een raar woord, maar het past hier wel. Er is iets ongrijpbaars aan het kwaad in deze film. Niet in de directe zin, want schurken worden gewoon gearresteerd. Toch overheerst het gevoel dat het kwaad nooit zal verdwijnen. Dat is eigenlijk ook typisch voor Lang sinds hij de epische films achter zich liet. Het blijft ook door zijn hele Amerikaanse aanwezig.

Dat de film hier en daar wat sloom is en dat die vrouw die Lilli speelt een vreselijke actrice is nemen we maar even voor lief, want we krijgen er heel veel voor terug. Die laatste auto-achtervolging, compleet met spookachtige bomen en de geest van Mabuse, blijft toch wel een hoogtepunt uit Langs oeuvre, maar dit is tevens zo'n film waarin spektakel naar spektakel elkaar opvolgt, zonder daarbij het plot uit het oog te verliezen. Ik ken weinig films uit die tijd die zo veelzijdig is. Zelfs ieder genre lijkt langs te komen.

Ik verhoog naar vier sterren. Ook zeer benieuwd naar Dr. Mabuse der Spieler.

Een tv-film van Jean Renoir. Wellicht dat daarom zijn herkenbare filmstijl compleet ontbreekt. Geen diepteshots, lange takes, grootse camerabewegingen en personages die druk door elkaar heen rennen. Het is allemaal een stuk simpeler. En eerlijk gezegd daardoor niet meteen boeiender.

Het is een ietwat vreemde variant op het Jeckyll & Hyde gegeven, al is het maar omdat de Hyde in deze film meer doet denken aan een gemeen cartoonpersonage dan aan iets dat uit een horrorverhaal is weggelopen. Vreemde make-up, maar ook de slapstickachtige bewegingen zijn bizar. Echt eng kon ik hem daarom ook nooit noemen, al wekte deze aparte verschijning wel een gevoel van vervreemding op. De notaris die de belangrijkste tegenstander is van Hyde is ook niet bepaald typisch voor een film als deze. Zijn goedaardigheid is zwaar overdreven, door hem haast huppelend door de gangen te laten bewegen, met een glimlach op zijn gezicht. Dit werkt écht niet.

De twee hoofdrollen daargelaten is het vooral thrillervakwerk, met een aantal effectieve momenten (de eerste aanval van Opale), maar ook enkele vreemde plotwendingen (de ouders van het aangevallen meisje verliezen wel heel snel hun interesse in het voorval). Het meest typisch Renoir vond ik nog wel dat het monster zelf uiteindelijk ook goed wou worden. Renoir gelooft niet in het absolute kwaad lijkt het en dat gaf de verder voorspelbare ontknoping wel iets extra's. Een beetje.

Maar over het algemeen is dit toch een tegenvaller van de grootmeester. De man heeft veel meer in zich en hoewel deze film zijn aanhangers heeft heb ik vooral het gevoel dat Renoir zijn toevlucht naar tv moest zoeken om überhaupt nog iets gemaakt te krijgen in de laatste periode van zijn carriére. Ik vraag me dan ook serieus af waarom de film begint met beelden van Renoir zelf die de tv-studio binnenloopt en zich klaarmaakt voor de uitzending van deze tv-film.
2,5*

Sorry Reinbo, maar The One Ring vond het niets. Maar dan ook echt helemaal niets. Om het maar meteen gezegd te hebben: ik geloof dat Tetsuo de meest verschrikkelijke film is die ik ooit gezien heb.

Dat Tetsuo niet helemaal mijn ding zou zijn lag in de lijn van verwachting. Toch wou ik het eens proberen, want een iets anders kijken kan nooit kwaad. Waar ik bang voor was bij deze film was vooral de berichte adhd-montage, waar ik doorgaans geen fan van ben. Uiteindelijk bleek de montage nog haast het minst slechte aan de film te zijn.

Laat ik maar meteen zeggen wat het grootste probleem was: ik vond deze film spuuglelijk. Geen enkel shot en geen enkele seconde vond ik mooi of sfeervol of wat dan ook positief is. De camera lijkt constant de verkeerde kant op te richten en als hij al eens iets goed in beeld krijgt is hetgeen wat er in beeld is niet om aan te zien. Alles voelt heel willekeurig aan, alsof Tsukamoto geen flauw idee heeft wat hij nou in beeld wou brengen. Vooral het ontwerp is lelijk. En dan bedoel ik niet lelijk op een sfeervolle manier. Met name het mechanische pak dat de hoofdrolspeler draagt lijkt niets meer dan een willekeurige verzameling buizen en metalen voorwerpjes die even willekeurig ergens neergezet zijn. Het dieptepunt wordt bereikt in de laatste scène als de twee hoofdfiguren samengesmolten zijn tot een... ding. Dat... ding ziet er zo afgrijselijk uit dat ik me eens te meer afvroeg of Tsukamoto enige moeite genomen heeft om met een fatsoenlijk ontwerp te komen.

Mijn hoop voor deze film was gericht op het verhaal dat nog wel grappig klonk hierboven. Helaas is de uitwerking vreselijk. Het verhaal kon me totaal niet boeien en geen enkele plotwending stond me aan. Het deed licht aan Akira denken, maar dan wel het deel van Akira dat me niet beviel. Ik vond het allemaal maar gebakken lucht om eerlijk te zijn. Al was dat waarschijnlijk ook wel de bedoeling.

Minstens zo storen waren de acteurs en dan met name de schurk. Die maakte zichzelf onsterfelijk belachelijk met misschien wel het meest irritante personage ooit op film vastgelegd. Maar ook de hoofdpersoon speelde niet bepaald briljant, waardoor ik nooit iets om hem gaf.

Dan rest er nog de muziek en de montage, maar van beide werd ik niet bepaald vrolijk. Nee, dit soort cyberpunk-rommel hoef ik nooit meer te zien. Wat dat betrefd een troost voor de fans van deze film: ik zal me niet snel meer aan een vergelijkbare film (als die er echt zijn) wagen. Deze film was gewoon een martelgang en het is een wonder dat ik hem helemaal uitgezeten heb. Ik snap overigens wel wat hier bijzonder aan is, maar mijn ding is het nou eenmaal niet.
0,5*

Een van de grootste verrassingen die ik ooit gehad heb. Het leek me eerlijk gezegd totaal uitgesloten dat ik deze film goed zou vinden. De enige reden dat ik de film nog wel wou zien was de klassiekerstatus, maar met mijn totale desinteresse in het genre van de tienerslasher kon het nooit iets worden, dacht ik. Maar nu blijkt The Texas Chain Saw Massacre een zeer vermakelijk filmpje te zien. En belangrijk: hij werkt!

Slasherfilms hebben bij mij vaak twee problemen: 1. een oninteressant verhaal met dito personages en 2. ik vind ze vaak niet eng of zelfs maar spannend. Op het eerste punt is The Texas Chain Saw Massacre helaas geen uitzondering. De slachtoffers zijn saaie tieners die mij verder geen zak kunnen schelen, het verhaal is bijna compleet leeg (al volstaat het wel) en de acteurs zijn duidelijke tweedeklas. Dit staat een complete betrokkenheid bij de film voor een belangrijk deel in de weg.

Het tweede punt is echter zeer goed. De film heeft met name veel sfeer. Het ziet er allemaal heel goedkoop uit, maar dat geeft hier een groezelig en smerig effect aan dat goed uitpakt. Het decor van het huis van Leatherface is eveneens geweldig. De dvd die ik heb was een zeer goedkope uitgave waar volgens mij geen enkele moeite is gedaan om het beeld te herstellen, maar dat is deze keer een pluspunt. Hoe minder glad het eruit ziet hoe beter lijkt me hier. Het geeft de film iets realistisch mee. De regie is overigens ook zeer effectief. Er zitten shots in die mooi zijn in hun lelijkheid en ondanks dat het budget aan de film af te lezen valt voelt het allemaal zeer geïnspireerd aan.

De eerste helft vond ik overigens nog niet eens zo heel sterk, eerder gewoon voldoende. Alleen die scène met die lifter was fantastisch. Verder iets teveel screentime voor kibbelende tieners. De tweede helft gaat de film echter los. De introductie van Leatherface en de vleeshaakscène zijn zeer sterk. Ik was bang dat de film na de dood van 4 van de 5 tieners nog een half uur door zou gaan met een achtervolging tussen Leatherface en die meid in de stijl van Halloween, waar ik het op een gegeven moment gigantisch eentonig begon te vinden. Gelukkig moet dan nog het hoogtepunt komen. Die dinerscène is gewoon top. Die opa vind ik het engste personage uit de film, ondanks dat hij verder niets kan. De laatste scène is het hoogtepunt. Perfect einde.

Leatherface zelf vond ik overigens niet eens zo'n heel geweldig personage. Dat loopje en dat gemompel van hem vond ik wat flauw en maakten hem wat lachwekkend. Het masker en zijn wapen moeten vooral het werk doen om hem bedreigend te maken. De andere schurken waren veel leuker en effectiever.

Maar zeker een geslaagde prent. Tegen alle verwachtingen in dus.
3,5*

Dit vind ik nou net één van de sterkere kanten, dat iedereen hier voor de gek gehouden wordt. Je kunt dit zien als iedereen te vriend houden, maar ook net zo makkelijk dat iedereen gewoon de zak is hier. Ik ga voor dat laatste.

Ik vond het wel een fijne satire, vooral dankzij de goede dialogen, het flitsende, zelfverzekerde stijltje en het prima spel van Eckhart. Het leukst zijn uiteindelijk met gemak de zwartste momenten of die waarin Eckhart zich met gladde praatjes uit moeilijke situaties weet te krijgen. Maar ondanks dat ik me goed vermaakt heb met de film door de gehele speelduur heen (met uitzondering van het slecht uitgewerkte plotje rond de journaliste gespeeld door Katie Holmes) heb ik ook weer niet de indruk dat dit lang zal blijven hangen. Daarvoor mist het net iets teveel bijt en is het einde te tam en nietszeggend. Het is vooral een leuke karakterstudie van een man met mooie praatjes, maar als de film het had aangedurfd om zowel de tabaksindustrie als de gezondheidsadvocaten met de grond gelijk te maken was het denk ik nog iets sterker geweest. Niettemin de moeite van het bekijken wel een keertje waard.
3,5*

Wellicht de meest legendarische van alle feministische films blijkt nog altijd goed overeind te staan. Het is moeilijk om geen zwak te krijgen voor deze film, met zijn aanstekelijke soundtrack, schitterende beelden van uitgedroogde landschappen, bloedmooie cinematografie en vooral de twee sympathieke en sterke rollen van Geena Davis en Susan Sarandon in wellicht de beste acteerprestaties van hun carrieres. Ridley Scott zag ik altijd als een regisseur van meer machofilms en het is daarom merkwaardig dat juist zijn meest vrouwelijke werk het meest levendig is en de meeste schwung heeft. Er zit zelfs veel humor in, ook iets wat je niet veel ziet bij Scott. Een groot deel van het succes van de film komt dan ook wellicht voort uit het voortreffelijke script en de eerder genoemde dames (evenals sterke bijrollen van Brad Pitt, Michael Madsen en een ondergebruikte Harvey Keitel), maar het is mooi om te zien hoe goed Scotts herkenbare stijl toch aansluiting vindt bij dit voor hem a-typische materiaal. Oké, het is misschien geen Blade Runner, maar het is evengoed één van Scotts beste films. Er zijn wel wat minpunten, zoals dat de manier waarop het geld verdwijnt wel erg ongeloofwaardig is (waarom zou Louise het geld dat ze van haar vriend gekregen heeft in bewaring brengen bij Thelma? Je hoort de scenarioschrijfster bijna denken) en de rollen van Stephen Tobolowsky en vooral Christopher McDonald zijn te dik aangezet, maar het positieve gevoel overheerst dik.

En het einde is natuurlijk prachtig. Het is zo bekend dat ik al lang wist dat het zou komen, maar evengoed werkt het dan nog wonderlijk wel.
4*

Na het tegenvallende The Imitation Game verwachte ik de tweede Oscarfilm volgens het boekje. Dat kwam wel en niet uit. Het voordeel is dat James Marsh filmisch veel meer gevoel voor stijl heeft dan Morten Tyldum. Het moment bij de dokter waar Hawking te horen krijgt dat hij ALS heeft en de momenten waarop die ziekte parten speelt zijn erg sterk gefilmd, ietwat onwerkelijk en oncomfortabel. Zulke toevoegingen maken zoiets toch al snel meer interessant.

Verder is het een vrij gewone biopic, al viel het mij net als iedereen op dat de professionele kant van Hawkings leven hier duidelijk op de tweede plaats staat en geen diepgang krijgt. Natuurkunde is waarschijnlijk het grootste gat in mijn algemene kennis; zo erg zelfs dat het een klein wonder is dat ik al wist wie Stephen Hawking is, zelfs al was ik voor The Theory of Everything totaal niet bekend met wat zijn vakgebied was. De vraag is of een film over Hawkings bijdrage aan de wetenschap me meer had kunnen boeiend, maar dit alternatief is in ieder geval geen echt goede keuze.

De reden is een beetje flauw, maar ik kan er niet omheen: ik vond het gewoon allemaal wat suf. Toen het effect van ALS in werking treed werd het kort een boeiende film over een man die de grip op zijn lichaam kwijtraakt en de vrouw die er mee om moet leren gaan dat ze haar leven compleet zal moeten wijden aan het welzijn van haar echtgenoot. Niet verkeerd, maar de film gaat er snel overheen en zodra Hawking eenmaal aan zijn rolstoel vastgekluisterd zit is alle dramatische spanning verdwenen en krijgen we slechts beelden van een ietwat gezapig huwelijk te zien. Er was nog nauwelijks sprake van conflict en Hawking heeft zo'n sterk karakter dat hij zich verrassend mogelijk door iedere tegenslag weet te slaan. Jane kijkt af en toe moeilijk, maar blijft standvastig. Dat siert ze enigszins, maar na een tijdje begon het thema van lieve mensen die zich nauwelijks iets aantrekken van problemen me wat te vervelen. Zelfs de uiteindelijke breuk levert geen vuurwerk op. Het behoort tot de meest vriendelijke scheidingen die ooit op film is vastgelegd. Leuk voor hen, maar ik vond het moeilijk er iets bij te voelen.

The Theory of Everything is niet zozeer slecht als wel gewoon niet bijster interessant in mijn ogen. Het helpt dat het zeer vaardig gemaakt is en kan steunen op twee acteurs die het eerlijk gezegd beter deden dan ik verwachtte. Wellicht ben ik een van de weinigen die de rol van de vrouw interessanter vond dan de man en dat Felicity Jones de meer gelaagde acteerprestatie afleverde, al is er niets mis met Redmayne. Hun Oscarnominaties zijn begrijpelijk (overwinning lijkt me overdreven), maar voor de rest is het niet meer dan aardig.
2,5*

Zeg niet zulke onzinnige dingen! Volgens mij heb je helemaal niet op zitten tijdens There Will Be Blood en alle andere films van Anderson. Als je dat wel gedaan had dan had je allang geweten dat Anderson al één van de grootste regisseurs is!

...

Nu even serieus. Toen ik There Will Be Blood donderdag eindelijk zag wist ik dat dit een film zou zijn die niet iedereen zal bevallen. Anderson heeft een film gemaakt die niet gemakkelijk te duiden valt en waarvan de betekenis niet bepaald vast ligt. Het is een film waar iedereen volgens mij iets anders uit zou kunnen halen. Dat geldt misschien voor elke film, maar voor There Will Be Blood in het bijzonder.

De titel doet een martelfilm vol slachtpartijen in de stijl van Saw vermoeden, maar laat je niet voor de gek houden: de film bevat opvallend weinig bloed (en er vallen 'maar' 4 doden). De titel doet echter goed zijn werk, want hij herrinnert je er constant aan dat alles wel eens flink mis zou kunnen gaan. En dat doet het dan ook; al was het einde totaal anders dan ik had verwacht. Maar daarover later meer.

Paul Thomas Anderson had van de film met gemak een allegorie over de huidige oliemaatschappij kunnen maken, maar opvallend (en naar mijn mening gelukkig) genoeg laat hij dit achterwege. In plaats daarvan maakt Anderson er een karakterstudie van. En het karakter in kwestie is Daniel Plainview, een man met een bijzonder negatief beeld op de mensheid. Hij beweert dat hij het slechte in mensen ziet, dat er niets is in mensen wat de moeite waard is om te waarderen. Dit is de sleutel tot waar de film over gaat.

Ik lees veel berichten die beweren dat Plainview begint als een aardige man die langzaam een soort kwaadaardig monster wordt. Dit wil echter flink in twijfel trekken. Ik vond het moeilijk om in het eerste kwartier, waarin niet gepraat wordt, hoogte te krijgen van Plainvew. Geen idee of hij daarin wel sympathiek was of niet. Maar zodra hij eenmaal een echte olieman is deugt hij voor geen meter. Of hadden de gebruikers hier werkelijk het geovel dat het een prettige vent was toen hij op locatie aankwam om 'kwartels te gaan jagen'? Ik niet. De haat zat er al meteen, hoewel uiteraard nog niet zo aan de oppervlakte als in de latere scènes.

Wellicht denken mensen dat het zo'n sympathiek figuur is doordat hij bijna altijd mensen vriendelijk lachend benadert. Die lach vind ik erg typerend voor Plainview, want het is een soort ingestuurde glimlach; hij acteerd dat hij lacht om een vriendelijke indruk te maken. Maar zijn ogen vertellen de waarheid. Er is iets in zijn ogen dat ongeduld uitstraalt en zelfs een soort haat. Hoe dan ook, ik geloof er absoluut niets van dat Plainview verwildert puur en alleen door de gebeurtenissen waar de film zich voornamelijk op richt. Het was er al.

De rest van de film draait er vooral om dat deze kwade kant naar de duidelijke oppervlakte komt. Zoals Plainview zelf al aangeeft wil hij absoluut niet dat iemand anders succes heeft. Om dat te bereiken zal hij zelf succes moeten hebben. Ik denk zelf dat dit belangrijker is dan het geld. De film gaf mij nergens de indruk dat Plainview een echte geldwolf was. Het leek er meer op dat hij zichzelf probeerde bezig te houden en in dat proces andere mensen dwarsbomen. Waarom zou hij anders die mooie deal afwijzen die ervoor zorgt dat hij voor zijn geadopteerde zoontje kan zorgen? Plainview is net een haai: hij moet in beweging blijven om in leven te blijven. Er zijn gemakkelijker wegen naar rijkdom dan de weg die Plainview kiest, maar die wegen vergen minder beweging. En hij kan geen andere mensen dwarsbomen.

Daarbij wist Plainview denk ik dondersgoed wat er zou gebeuren als hij rijk zou zijn. Er zou niets meer zijn om te bereiken. Sommige berichten hier lijken te beweren dat Plainview op het einde bitter is omdat hij geen mensen meer om zich heen heeft. Zoals Charles Foster Kane in Citizen Kane. Het was echter de bedoeling van hem om van de mensen af te komen, zoals hij zelf beweerde. En hij had verder ook geen reden om zijn zoon weg te sturen. Nee, Plainview is niet verbitterd omdat hij geen mensen meer om zich heen heeft. Hij is verbitterd omdat hij geen doel meer heeft. Hij is te oud om zelf nog zo actief olie te gaan zoeken en alle noodzaak ervoor is ook verdwenen. Hij kan geen mensen meer dwarsbomen, omdat zijn leven hem tot isolement heeft gedreven. Wat dat betrefd had hijn wel mensen nodig.

Sommige mensen kunnen vinden dat Day-Lewis overacteerd in deze latere scènes, maar onthou wel dat Plainview hier nog maar slechts een geest is van zichzelf. Door zijn eenzaamheid heeft hij veel tijd om na te denken en zal hij langzaam in een karikatuur van zichzelf veranderen. De Plainview aan het begin van het verhaal was werkelijk een larger than life-karakter. De latere Plainview is een karakter dat larger than life probeert te zijn. Compleet terechte overacting als je het mij vraagt.

Dit verklaard het einde. Het einde is heel vreemd en het viel me al op dat veel critici het niets vonden. Persoonlijk vind ik het ten eerste dé scène die het meest aan de stijl van Andersons' vorige films deed denken. Ten tweede vind ik dit vooral de ultieme afronding voor het verhaal. Persoonlijk dacht ik, ook gezien de titel, dat het zou eindigen met een moord op Plainview. Dit einde zag ik niet aankomen. Maar het is deze laatste scène waarin Plainview weer even tot leven komt. De komst van Eli Sunday is waarlijk een geschenk uit de hemel voor Plainview, want zijn favoriete zwarte schaap komt weer in zijn leven. Hij heeft iemand die hij weer kapot kan maken en slaagt daar wonderwel in. Uiteindelijk doet hij iets wat hij volgens mij al de hele film wou doen: hij vermoord God, in de gedaante van Eli. Daarmee wordt hij werkelijk de duivel. De jongere Plainview was nog rationeel genoeg om Eli nooit op een dergelijke wijze aan te vallen. Maar de oude Plainview heeft geen ratio meer nodig en daarnaast is hij dronken. Hij weet dat zijn verhaal afgelopen is en maakt er voor zichzelf een waardig einde aan. Vandaar ook zijn vreemde reactie als hij zijn laatste opmerking maakt: "I'm finished." Wat maakt het nog uit?

Anderson had van Plainview een complete schurk kunnen maken, maar Anderson heeft nog nooit voor de gemakkelijke weg gekozen, dus dat doet hij hier ook niet. Vreemd is de relatie tussen Plainview en zijn geadopteerde zoon. Het is niet de meest warme vriendschap ooit in een film, maar soms had ik het gevoel dat Plainview toch wel om H.W. gaf. Maar we weten het nooit zeker. Anderson geeft ons in deze film geen antwoorden. Hij stelt slechts vragen. Dat maakt hem ook zo interessant.

Maar hij had het nooit kunnen doen zonder Daniel Day-Lewis. De man zet zijn beste rol tot nu toe neer en zijn acteerprestatie hoort misschien wel tot de 10 beste staaltjes acteerwerk die ik ooit heb gezien. Echt meesterlijk. De film is ook voor een groot deel een one-man-show. Er zijn natuurlijk sterke bijrollen, maar het draait toch constant om Plainview en de film bevat maar 1 scène waarin hij niet voorkomt.

Anderson heeft er dus een indrukwekkend werkje van gemaakt. Ook knap is dat hij zich niet door het formaat van zijn films laat afschrikken. Enerzijds is het een man die een groots epos weet te maken vol grote gebaren. Maar tegelijkertijd weet hij ook bij vlagen subtiel te zijn en zet hij kleine gebaren prachtig in. Maar bovenal biedt Anderson ons met There Will Be Blood een ervaring. Al deze bovengeschreven theorieën bedacht ik vooral achteraf en niet zozeer tijdens het kijken. Daarvoor had ik namelijk geen tijd want ik werd compleet meegezogen in deze filmwereld. There Will Be Blood wijkt wat af van Andersons vorige films, maar zijn hand valt toch nog wel te herkennen. Deze film komt vooral over als een mix tussen Citizen Kane en The Treasure of the Sierra Madre geregisseert door Stanley Kubrick. Jawel.

Verder wil ik nog kort samenvattend zeggen dat de muziek en cinematografie vrijwel perfect zijn en dat de film veel geweldige scènes bevat. Ik heb echter niet zo veel zin om ook daarover nu in detail te treden.

Het enige dat ik op de film aan te merken heb is dat hij iets minder verrassend is dan Andersons Boogie Nights en Magnolia, maar dat is nauwelijks een goed verwijt. Anderson heeft weer iets heel bijzonders gemaakt. Een duidelijk meesterwerk dat ik zeker nog eens wil zien. Niet een film voor iedereen, maar wel eentje die bij iedereen een kans verdient. Gek dat twee van zulke bijzondere en ietwat ongewone films als No Country for Old Men en There Will Be Blood uit hetzelfde jaar konden komen. Mag natuurlijk vaker gebeuren.

4,5*

Kort samengevat: Kos mag zich met recht verheugen op deze film

Tja, het is wel een aardig wegkijkende film, maar ik heb maar zelden moeten lachen. De enige prestatie die ik de film heb zien leveren is dat hij nooit irritant werd, terwijl dat toch al snel gebeurt bij een komedie als deze als hij je niet of nauwelijks aan het lachen kan maken. Vooral een film die leuk is om eens gezien te hebben, maar me waarschijnlijk niet bijzonder zal blijblijven.

3*

They're a Weird Mob geeft wat mij betrefd vooral een flauw beeld van Australië. Het is een van zo'n vreemde films die probeert stereotypes te ontkrachten door ze steeds te tonen. En nee, dat is niet helemaal logisch. Powell en Pressburger (hier slechts scriptschrijver) hebben zich vrij vaak in hun carriére gericht op het sympathiek portretteren van een bepaald van volk, maar hier slaan ze wat door. De film heeft niet eens meer echt een verhaal, maar is vooral een verzameling sketches waarin de Australiërs hun ding doen, terwijl er een idiote Italiaan door hun land heen rent. Het eindresultaat is af en toe sympathiek, maar ook vaak irritant. Vooral omdat de Australische cultuur hier vooral onderscheiden wordt door hun dialekt. Ik vraag me af hoeveel scènes er in deze film zitten waarin Nino een typisch Australische uitdrukking niet begrijpt en iemand hem het uit moet leggen. Te veel in ieder geval.

Zelfs Powells visuele talent laat hem, op een paar momenten na, in de steek. De film stelt gewoon niet veel voor en ik zal hem ook snel vergeten. Wat heeft die Powell toch een kwalitatief afwisselend oeuvre.

2*

Die Angelopoulos toch. Meneer maakt zomaar een vier uur durende kroniek van een land waarin hij in slechts 80 shots in zeer traag tempo een complex verhaal verteld waarin geschiedenis en mythologie door elkaar verweven worden. En meneer denkt dat er mensen naar gaan kijken. En ook nog dat mensen de film gaan waarderen. Nou ja, gelijk heeft ie. Al verbaast het me niets dat Hollywood nog altijd niet in de startblokken staat voor een blockbusterremake.

Genoeg onzin. O Thiassos is een opmerkelijke film, dat ziet iedereen. Een lange, taaie zit die echter zwaar beloond wordt. Een recensie schrijven voor zo'n immens werk (op meerdere fronten) vind ik erg lastig. Moeilijk om eer te doen aan een film die zo vol zit en dat niet alleen bereikt door zijn lengte. Iedere scène, nee bijna ieder shot, is een soort microcosmos op zich, compleet met eigen verhaal. Wellicht is het voor sommige moeilijk om de connectie tussen al die scènes te vinden en ik zal ook zeker niet alles meegekregen hebben, maar de kern van iedere scène op zichzelf kreeg ik denk ik wel aardig mee. Wel moet ik Paalhaas bedanken voor de twee links die hij aanraadde bij de Pakketservice. Dat hielp wel. Dat Oresteia verhaal bleek ik al te kennen uit De Odyssee, die ik toevallig net een aantal maanden geleden gelezen. Met die mythe in het achterhoofd kom je toch al een aardig eind met het volgen van het algehele verhaal.

Ik mag de stijl van de film wel. Veel tergend lange shots waarin veel gebeurt en waarin een soort rust zit die je genoeg de tijd geeft om er zowel goed over na te kunnen denken en er wat bij te voelen. Er zit opvallend weinig dialoog in. Het grootste deel van het verhaal wordt vertelt met alleen camerawerk en opvallend veel volksliederen. Qua teksten vallen vooral drie monologen op die plotseling vanuit het niets op de kijker gericht worden. Bovenalles zit O Thiassos gewoon vol met ontzettend veel gedenkwaardige momenten, die ik hier allemaal kan opsommen. Een aantal favorieten: het dansje met de Engelse soldaten, Orestes' moord op zijn moeder en haar minnaar (erg sterk dat ze zo theatraal doodvallen), de vader van Orestes die in uniform voor zijn vrouw verschijnt, een symbolisch moment na WOII waarin een groep mensen de vrijheid viert met een lied terwijl ze zowel communistische als Amerikaanse vlaggen bij zich dragen (wat het conflict dat zeer snel zal volgen al aankondigt) en gewoon alle momenten waarop we de acteurs met hun koffers zien rondtrekken. Dat heeft toch wat.

Ja, er zijn ook wat zwakke punten. De lengte is uitendelijk misschien toch net iets teveel van het goede. Na 3 uur is de film toch wel duidelijk over zijn hoogtepunt heen en daarna begint het wat te slepen, met nog maar sporadisch sterke momenten. Ook is met name die dikke verader uit de groep, met die snor, wel een erg flauw karikatuur. Als laatste zitten er iets teveel momenten in waarop er iets vredigs gebeurt (meestal het zingen van een lied), wat verstoord wordt door een harde knal op geschiet waarna er paniek uitbreekt. Na de vierde of vijfde keer is het effect daarvan wel weg.

Maar op een bepaalde manier lijken bij een film die zo groots en zo rijk is zo'n minpunten niet zo zwaar mee te tellen. Een verdiende Europese klassieker in ieder geval.
4*

Goede misdaadthriller, die zich onderscheid van de gemiddelde genrefilm en ook van andere Mannfilms door de bizarre visie van het hoofdpersonage. Veel films over criminelen geven hun protagonist een droom mee die ze via hun werk proberen te realiseren, maar in Thief wordt hier wat de draak mee gestoken door Caan een erg geforceerde droom mee te geven. De scène in het café, waarin hij zijn geliefde (wat heet, 'geliefde' is hier een groot woord) zijn toekomstplannen voorlegt is groots, omdat we hier merken dat Caan zijn plannen niet uit zichzelf komen maar uit wellicht een handboek voor gangasterdromen. Hij kan zich geen leven zonder misdaad voorstellen, maar doet alsof. Hilarisch is dan ook als hij een oversture Tuasday Weld woedend zegt dat ze niet meer hysterisch moet doen en dat gewoon een goede tijd moet hebben. Zijn huwelijksaanzoek aan haar in het café is geen romantische aangelegenheid, hij vraagt haar indirect of ze gewoon een pop in zijn poppenhuis wil zijn. Er wordt tussen de misdaden door best veel aandacht besteed aan de manier waarop Caan zijn ideale burgerleventje in de buitenwijken opbouwt, maar de film weet dat dit een onzinnige illusie is. Hij is nooit verliefd geweest op de vrouw, de baby wordt gekocht en het interieur van het huis past gewoon niet bij hem. Het enige nadeel van dit verhaalelement is dat we moeten geloven dat er een vrouw bestaat die met Caans plannen akkoord zou willen gaan. Dat Tuesday Weld verliefd werd op hem heb ik nooit echt kunnen accepteren.

Het misdaadplot is wat voorspelbaarder en minder origineel, maar werkt uitstekend door de stijlvolle manier waarop het gefilmd is (niemand doet steden bij nacht zo goed als Michael Mann), een goede actiescène tegen het einde aan en de sterke bijrol van Prosky. Caan zelf bediende zich net iets teveel van acteertruks, maar was over de gehele lijn wel overtuigend. De grootste zwakte hier is helaas de centrale inbraak, gek genoeg het enige moment waar het voor mij saai werd. Er ontbrak een spanningsfactor, er werd alleen maar aandacht besteed aan de techniek achter de inbraak. Jammer. Thief is dan ook geen perfecte film, maar wel een die ondanks dat boven het gemiddelde uitsteekt en gewoon erg goed bekijkbaar is.
4*

Leuke avonturenfilm, vooral door het lekker vlotte eerste half uur en het spectaculaire laatste half uur. De rest is vooral aardig. De film moet het vooral hebben van de grootste decors, een aantal vindingrijke special effects en een charismatisch optreden van Fairbanks.

Het verhaal wordt echter wat te lang uitgesponnen. Daarnaast worden de echt magische momenten helaas nauwelijks gekoesterd. Leuk hoor, zo'n grote onderwaterstad, maar waarom krijgen we die nog geen minuut te zien? Die pegasus van de poster heeft zelfs nog minder schermtijd. Ook de verschillende obstakels die de dief moet overwinnen om bij de schat te komen worden snel afgeraffeld, met name om plaats te maken voor de verschillende intriges aan het koninklijk hof, wat niet het interessantste is aan de film. Ook wat jammer dat tussen zoveel aandacht voor decors er wat vreemde elementen zitten zoals een overduidelijk plastice rozenstruik. Als laatste was het niet logisch dat die Mongoolse schurk ineens zijn troepen liet aanvallen terwijl er nog kans was om het land in handen te krijgen via door te trouwen. De beslissing was nog niet genomen immers. Maar in ieder geval levert dat wel een spectaculaire scène op. De dief die al die troepen te voorschijn tovert is toch wel gaaf om te zien.

Er valt dus wel genoeg op aan te merken, maar het is tegelijkertijd allemaal wel erg vermakelijk. Wat dat betrefd is er rond Hollywoodspektakelfilms nog niet eens zo heel veel verandert. Benieuwd of de Powellversie beter is.
3,5*

Amen!

Het blijft een onweerstaanbare charme hebben, die technicolorfantasiewerelden. The Thief of Bagdad, een ietwat superieure remake van de Walsh-Fairbanks-samenwerking, is vooral gemaakt om mensen te laten genieten van het visuele spektakel. De effects zijn zeer goed voor hun tijd, al vond ik het wat jammer dat je bij shots waarin een personage duidelijk 'uitgeknipt' (de correcte term weet ik even niet) is en in een ander beeld geplakt is je een blauwe rand om de personages heen zit, waardoor ze nog altijd te duidelijk niet in die wereld zijn. Voor mij eerlijk gezegd de belangrijkste doorslag om niet naar de 4 sterren te gaan. Ik kan beste door wat oude effecten heen kijken, maar dit is toch wel een misser. Het lijkt me eventueel wel op te poetsen (en wellicht deed Criterion dit al?). Ook jammer is dat de geest als hij vliegt duidelijk een pop is, terwijl er voor het vliegende paard wel een echt bewegend paard gebruikt is. Waarom was dat?

Het duurde ook even voor ik de film echt bijzonder begon te vinden. Aanvankelijk leek het alsof de film avonturenscènes ontweek. Waarom mogen we niet de ontsnapping uit de gevangenis zien? Dat ging nu veel te makkelijk (de bewakers gaan naar bed?). Had iets leuks mee gedaan kunnen worden. Maar als het spektakel eenmaal los barst wordt het toch een feestje. Het voordeel van deze film ten opzichte van sommige andere effects-gebaseerde films is dat het toch meer bedoelt lijkt om verwondering voor een fantasiewereld op te wekken, in plaats van effects om effects. Zo'n grote geest, die door een deurtje kijkt is toch wel geef, evenals een speelgoedpaard dat echt wordt en ook vliegende tapijten hebben hun charme nog niet verloren.

Jammer is dat de acteurs niet de meest aansprekende ooit zijn. De prins en prinses zijn standaard en de film steunt vooral op de charme van Sabu en Conrad Veidt als schurk. Sabu doet het leuk, maar mist het charisma van een Douglas Fairbanks. Veidt is gelukkig echter een van de beste schurkacteurs uit die tijd en steelt de show.

Ik ben uiteindelijk toch best kritisch op de film. Misschien omdat er in dit genre toch betere films zijn. Ja, ook al in die tijd, zoals King Kong, The Wizard of Oz en het meer vergelijkbare, maar latere tweeluik Der Tiger von Eshnapur en Das Indische Grabmal van Fritz Lang. Toch heb ik met name in de tweede helft veel plezier gehad van dit werkje.
3,5*

Het is gemakkelijk om te vergeten hoe vernieuwend The Thin Blue Line in 1988 overkwam. Het gebruik van reconstructiebeelden werd in die tijd als not-done beschouwd en de film werd daardoor ook gediskwalificeerd voor de Oscars. Tegenwoordig zijn reconstructies een standaard geworden binnen documentaires over misdaden.

Toegegeven, echt overweldigen deed The Thin Blue Line me niet, al is het wel zeer boeiend. Zo'n psycholoog die roept dat Adams zo gestoord is als Hitler is toch wel beangstigend. De interviews, zo moet ik toegeven, zijn eigenlijk gewoon zeer goed en graven heel diep in hun onderwerpen. De gestoorde Harris is zeker een boeiend persoon te aanschouwen. Hij is charmant aan de ene kant, maar je merkt haast het psychotische onder hem. Een van de meer gedenkwaardige schurken van het witte doek, die nog eens extra eng is omdat hij niet voor het witte doek geboren is.

Ik denk dat er een bepaalde afstandelijkheid in Morris' filmstijl zit die ervoor zorgde dat ik nooit echt diep in zijn docu getrokken werd. Ja, de eindeloos herhalende reconstructies met slechts minimale variaties zijn goed gevonden. Ja, Philip Glass' muziek voegt veel toe aan de onderhuidse spanning. Maar nee, raken doet het niet. Het is gewoon een prima gemaakte docu over een onderwerp dat zeer boeiend is.

3,5*

Intussen heb ik wel door dat de dader een persoon is die de gehele film niet verdacht wordt. Daarvoor hoef ik de film niet eens meer te kijken. Gelukkig is het spel van Powell en Loy gewoon weer op niveau en is dit weer een aardig deel in de reeks. Wel vond ik de film moeizaam op gang komen. De leuke grappen kwamen pas later. Jammer ook dat er in het eerste half uur ineens wat slapstickscènes opduiken. Hoort niet echt bij deze reeks. Maar buiten dat om weer leuk vermaak.
3*

Zoals verwacht is dit inderdaad een zeer aangename film, al is het wel bijna volledig te danken aan de scènes waarin Powell en Loy samen te zien zijn. Tijdens deze scènes is de film echt magisch en de twee zijn werkelijk fantastisch op elkaar ingespeeld en hebben een bijzondere chemie. Terecht een van de meest gewaardeerde filmkoppels ooit. Fijne humor ook in deze scènes.

Jammer is dan wel dat de film deze twee personages soms verlaat. In het eerste half uur komen ze zelfs nauwelijks voor. Ze worden hier wel al geïntroduceert, op erg leuke wijze, maar lijken dan nog haast bijrollen. Het iets te warrige plot is inderdaad een kapstok voor de grappen, maar daarom is het juist zo jammer dat er zoveel aandacht aan besteed wordt.

Maar veel te klagen heb ik verder niet. Het was ongeveer het soort film dat ik er van verwacht had en ik heb er met veel plezier naar gekeken. Als de vervolgen van ongeveer deze lijn voortzetten ben ik zeer tevreden.

4*

Geweldige herziening gehad, maar eerlijk gezegd twijfelde ik daar ook niet aan.

Het meest opmerkelijke aan The Thin Red Line is hoe goed Malicks, zachte, lyrische en zweverige stijl past bij oorlog. De manier waarop de oorlog constant in contrast staat met de onverschillige natuur is prachtig en zorgt regelmatig voor kippenvel. Die slag om die heuvel is wellicht de beste veldslag ooit op film vastgelegd, mede doordat je de tegenstanders aanvankelijk maar zelden ziet, terwijl het wuivende gras alle aandacht krijgt. Dat brengt een hoop spanning met zich mee, maar het gaat nooit ten koste van de diepere laag die in feite gaat over de zin van het leven, iets waar je over na kunt denken als je constant op het punt lijkt te staan om te sterven. Kennelijk had ik er in mijn eerste kijkbeurt in 2006 moeite mee, maar eigenlijk vloeien die voice-overs die typisch Malick zijn hier perfect over in het geheel, zelfs al zijn er nog een paar wat te gekunsteld.

De schaamteloos poëtische aanpak is sowieso heerlijk. Ik zat al meteen in de film vanaf het serene begin met Jim Caviezel, maar Malick laat die aanpak nergens voor schieten, ook niet voor cynische scènes met door hun carrière geobsedeerde leiders of de harde behandeling van Japanse gevangenen. Alles is gelijk onder Malicks oog. Overigens ook echt een extra pluim voor de muziek, die was echt schitterend. Ook was het me voorheen niet zo bewust opgevallen hoe goed de cast is (de dieren incluis).

Net als bij The Tree of Life is de precieze bedoeling van Malick wat vaag. De waanzin van de oorlog, man versus natuur, religie en vergankelijkheid zitten er allemaal in, maar Malick laat open wat hij ermee bedoelt en volgens mij staat het open voor de kijker. Tegen het einde trekt de film een beetje, maar verder is het een constant boeiende kijkervaring.

Ik verhoog naar 4,5*

De vergelijking met de remake van John Carpenter laat ik hier even achterwege, daar is elders al genoeg over geschreven. Daarnaast is dit ook gewoon een totaal ander beest, figuurlijk, maar ook letterlijk aangezien we hier meer te maken hebben met een meer conventioneel allesverwoestend monster, iets wat in 1951 trouwens ook weer niet totaal nieuw was, denk aan King Kong, maar ook die film kent weer een totaal andere uitwerking. The Thing From Another World heeft eigenlijk de typische sfeer die latere jaren '50-films in het science-fictiongenre ook zouden hebben, inclusief de onmisbare paranoia (die waarschuwing voor ufo's op op het einde is duidelijk een verhulde waarschuwing voor communistische aanvallen).

Het voordeel dat deze film heeft ten opzichte van veel tijdgenoten is een doordacht plot en personages die echt intelligent nadenken over hoe ze hun probleem met het ding oplossen. Daardoor is het ook helemaal niet ongeloofwaardig dat het merendeel het gewoon overleefd (inclusief alle herkenbare personages). Een ander pluspunt is dat het hier niet gaat om bordkartonnen personages met platte dialogen, maar dat ze leuke en intelligente teksten mogen uitspreken en over het algemeen goede acteurs hebben gekregen, met uitzondering van de overacterende Douglas Spencer als comic relief Scotty. Aangezien dit een film is waarin meer gepraat wordt over dreigende zaken dan dat er werkelijk gruwelijke dingen gebeuren (zoals gezegd vallen er nauwelijks doden) is dat wel zo prettig en het geheel kijkt heel aangenaam weg.

Het gevolg is wel dat dit meer aanvoelt als een vermakelijk jongensavontuur dan als een horrorfilm. Kennelijk werd dit in 1951 heel eng gevonden, maar nog meer dan andere tijdgenoten of zelfs oudere films zoals Nosferatu, King Kong of Whale's Frankensteinfilms vind ik het hier vaak moeilijk om te zien wat er nu zo eng aan is. Dit komt vooral omdat iedereen zo luchtig acteert, alsof ze soms meer bezig zijn met one-liners verzinnen dan met het buitenaardse gevaar. Het intense gevoel van spanning en dreiging dat in bijvoorbeeld veel noirs van die tijd zit is hier ver te zoeken. Alleen de laatste tien minuten, in de opmars naar de laatste confrontatie lijken een werkelijke opbouw van suspense a la Hitchcock te hebben, al had ik toen al lang niet meer gedacht dat er nog iets mis zou gaan. Voor de rest komt alle horror vooral van personages die praten over enge dingen dan de enge dingen zelf. Die paar moorden blijven dan ook ver uit beeld. Ik dacht dat ik met Poltergeist wel een dag eerder wel één van de meest tamme horrorfilms ooit had gezien, maar vergeleken met The Thing From Another World is Poltergeist een enorme nachtmerrie.

Erg veel deren doet het niet, The Thing From Another World is goed gemaakt en absoluut een vermakelijk avontuur. Maar geniaal werd het nergens en zijn belangrijkste verdienste rust voor mij vooral op zijn invloed op latere films, in plaats van zijn verdienste als film op zich.
3*

Tot nu toe was ik niet echt onder de indruk van het werk van Carpenter, maar met The Thing wist hij me wel te overtuigen. Het is eigenlijk een soort kruising van het idee van Alien van een ruimtewezen die één voor één leden van een groep afmaakt en het concept van Invasion of the Body Snatchers waarin buitenaardse creaturen het voorkomen van mensen over kunnen nemen. Alien is sfeervoller dan The Thing en Invasion of the Body Snatcher werkt zijn identiteitsvraagstukken dieper uit, maar toch maakt The Thing net iets meer indruk op mij. Puur om de simpele reden dat ik deze film echt razend spannend vond. Een van de weinige horrors die mij echt deed gruwelen.

Dat komt toch vooral door de paranoïa. Een allesverslindende alien is op zich spannend, maar het niet kunnen vertrouwen van de omgeving en de mensen met wie je al lang optrekt is wat mij betrefd gewoon enger. Carpenter haalt eruit wat erin zit. Natuurlijk is het slachtoffers aftellen wat voorspelbaar en wordt het paranoïa-thema weinig verrassend uitgewerkt, maar het werkt gewoon gigantisch effectief. Zo'n bloedtestscène is gewoon zenuwslopend en het onzekere einde liet mij niet met het geruststellende gevoel achter waarop ik gehoopt had, zoals het hoort bij een echte horrorfilm natuurlijk. Carpenter kan ook steunen op opvallend goede special effects. Ik verbaasde me erover hoe sterk de transformaties en monstercreaties nu nog oogden, al is het wel jammer dat Het Ding op het einde wel oogt als een wel erg willekeurig samenraapsel van een heleboel dingen. De muziek van Morricone is anders dan ik van hem gewend ben, maar past uitstekend.

De film werkt dus als smerige gore-horror, maar tegelijkertijd ook als psychologische paranoïathriller. Een combinatie die ik eigenlijk te weinig zie. Wel jammer dat sommige bijrollen wat zwak acteren, met name die vent die Childs speelt is niet echt goed. Het doet gelukkig geen afbraak aan de spanning.
4*

Hoezo?

Persoonlijk snap ik niets van de goede berichten hier. Ik vond het maar een duffe thriller, met alleen op het einde nog een paar onderhoudende scènes. Het eerste half uur vond ik zelfs stomvervelend. Alles kabbelde maar vooruit en zelfs de personages die in levensgevaar verkeerden leken het allemaal niet spannend te vinden. Als het dan ook nog eens allemaal op een bijna slaperige manier gefilmd wordt blijft er weinig over. Tot het aardige laatste half uur dan.

De vergelijking met Hitchcock had ik nooit gemaakt als de titel niet hetzelfde was. Op het gegeven van 'de verkeerde man' na heeft de film weinig gemeen met de jaren '30 klassieker. De 39 Steps zelf zijn zelfs iets totaal anders in deze film. Nog schandaliger is dat ze de twee belangrijkste pluspunten uit Hitch' film weggelaten hebben: de humor en de scènes waarin de hoofdpersoon geboeid is aan een vrouw die hem niet vertrouwd. We blijven hier met een veel te serieus werkje zitten. Dat de snor van de schurk in verschillende scènes verschijnt en dan weer verdwijnt helpt ook niet bij het waarderen van de film. Ga Hitchcocks film kijken en laat dit standaardwerkje liggen, zou ik zeggen.

2,5*

Erg grappig. Hoewel ik wel een liefhebber ben van rockmuziek en ook van bands waar Spinal Tap duidelijk een parodie is weet ik over het algemeen weinig over concerten en alles wat er omheen komt kijken, vooral omdat ik zelf nooit naar concerten ga. Dan is het toch een verrassing om achteraf te lezen dat veel situaties gebaseerd zijn op dingen die echte bands overkomen zijn en dat enkele bands de grap van de film niet inzagen omdat het te herkenbaar was. Enkele artiesten zouden zelfs gehuild hebben bij het zien van deze mockumentary. Dat maakt het alleen maar grappiger.

Het moet dan ook wel gezegd worden dat veel van het succes hier afhangt van een zekere geloofwaardigheid. Veel situaties zijn belachelijk, maar zeker niet ondenkbaar (ik maak een uitzondering voor ontploffende drummers natuurlijk). De acteurs spelen hun rollen voornamelijk serieus, met een strak gezicht, voldaan van zichzelf. Dat werkt hilarisch. Alleen Harry Shearer speelt iets grootser, maar dergelijke rockers zijn natuurlijk ook niet zeldzaam. Mijn favoriet was toch duidelijk Christopher Guest als Nigel. Prachtig hoe die man met zo'n zelfverzekerde, arrogante air de grootste, pretentieuze nonsens uitkraamt. Zit die achter een piano zichzelf te vergelijken met Mozart en Bach (oftewel "Mach"), terwijl hij een liedje (of eigenlijk een trilogie) componeerd genaamd Lick My Pump. En natuurlijk de 'Eleven'-scène, die terecht beroemd is. Ik had al zoveel over die scène gehoord dat ik niet verwachtte dat hij nog echt grappig zou zijn, maar de uitvoering is zo leuk dat ik toch in de lach schoot.

Verder is het gewoon een knappe aaneenschakeling van scènes die eigenlijk allemaal werken. Volgens mij is de film stiekem beter opgebouwd dan het lijkt. Een knap effect is dat net als dat ik wilde dat in Ed Wood de hoofdpersoon die slechte films ging maken ik hier hoopte dat Spinal Tap een succesvolle toekomst tegemoet gingen. Niet omdat ze zo'n fantastische muziek maken, maar omdat ik zoveel sympathie voor ze kreeg. De film is niet alleen spottend, maar heeft ook een hart. De acteurs lijken te houden van de jongens (je kunt het ondanks hun leeftijd nauwelijks mannen noemen) die ze spelen en het is dan ook weinig verrassend dat ze deze rollen nog vaker vertolkt hebben. Het laatste moment, waarin Nigel terugkeert bij de band terwijl ze uit kunnen kijken naar een succesvolle carriére in Japan (waar anders?) is een perfect, idioot kippevel moment. Er is geen reden waarom we zouden moeten geven om deze arrogante mafkezen, maar we houden nou eenmaal allemaal van de underdog, niet?

4*

Dit zal ongetwijfeld de plaats zijn, maar wat hebben we er te zoeken? This Must Be the Place is zo'n film die me continu wist te boeien en die veel memorabele scènes op het scherm tovert, maar die me toch wat onbevredigd laat. Het is een plotgedreven film die zich erg oncomfortabel lijkt te voelen bij zijn verhaal. Nazi-jagen en gedeprimeerde rocksterren mixen niet zo gelukkig zo blijkt. Als portret van een oude, excentrieke rockster die totaal alle zin van zijn leven verloren lijkt te hebben is dit eigenlijk helemaal raak. Als film over de holocaust zoals die in deze tijd nog een rol in de wereld speelt, en over andere vormen van kwaad, is het nogal onovertuigend. Ik snap waar Sorrentino ongeveer heen wil gaan met deze combinatie, maar het werkt niet zo. Iets te bedacht misschien. En misschien iets te gladjes mooi gefilmd voor beide thema's.

Niettemin is dit grotendeels toch wel erg genietbaar. Penn is erg genietbaar in een zeer a-typische rol en de vele ontmoetingen die hij heeft zijn nagenoeg altijd interessant. Vaak geldt ook dat hoe minder belangrijk een scène voor het plot is hoe beter hij is, wat een beetje mijn gevoel bevestigd dat dit als karakterstudie van de hoofdpersoon een sterker resultaat had kunnen hebben. Zo'n scène als die met die tatoeagezetter in de bar is bijvoorbeeld prachtig geschreven en geacteerd. Daarbij is de mix tussen komedie en drama ook over de gehele linie heel goed uitgevoerd.

Sorrentino is een talent, maar misschien meer ambitieus dan hij kan waarmaken. Veel maakt het verder niet uit als het zo'n vermakelijk filmpje oplevert.

3,5*

Ach ja, Marvel. Echt veel te marvelen valt er zelden bij hun films. Met uitzondering van Dreamworks Animations is er geen studio die zo voorspelbaar is. Thor is ook weer verre van uniek. Gelukkig bevat deze stripverfilming niet wederom een gekwelde held, maar gewoon een stoere God die constant spreekt in grootse woorden zoals het een God betaamd. Een boeiend personage levert het niet op, maar dat is eventjes weer iets anders. Thor zou zich thuis gevoelt hebben tussen de Schwarzeneggers van de jaren '80.

Helaas wordt er niet echt een noemenswaardige film omheen gebouwd. Het is allemaal erg voorspelbaar en ongeïnspireerd. Je weet wat je krijgt. Er zitten mooie sets in af en toe, maar de film geeft ons nauwelijks de kans er naar te kijken. Ook is er 3D, maar dat merk je meer aan je portomonnee dan door naar het scherm te kijken. Er is veel CGI, die maar weer eens bewijst dat men nog steeds niet overtuigend lichteffecten en stormen uit de computer kan toveren. Er lopen acteurs rond, maar wie heeft de indruk dat ze werkelijk betaald waren om te acteren? Hoe zouden ze dat kunnen zonder boeiende of anders wel leuke personages? Het opvallendste is nog wel dat Natalie Portman de saaiste rol krijgt. Gelukkig valt dat niet al te veel op, omdat ze bijna al haar scènes deelt met één van de saaiste acteurs die er bestaat: Stellan Skarsgaard, die waarschijnlijk alleen maar gecast is omdat dit een film is over Noorse mythologie en de makers dachten dat ze er dan wel een Scandinavische acteur in moesten stoppen. Die moeite hadden ze beter kunnen stoppen in het creëren van iemand die werkelijk overkomt als een schurk, want Loki staat er maar wat slapjes gemeen te doen.

Wat je hieruit allemaal kunt opmaken is vooral dat Thor een film is die weinig doet. Hij bestaat gewoon. Daarbij moet gezegd worden dat het geen echt slechte film is en zelfs geen echt vervelende. Het wordt nergens irritant of langdradig en dat scheelt al snel een hoop. De leukste momenten vond ik persoonlijk de kleine grapjes rond Thors Noorse, Goddelijke persoonlijkheid op Aarde, dus als hij koffiekoppen kapotgooit, vraagt om een paard in een dierenwinkel of Caulson 'Son of Caul' noemt (dat laatste vond ik enorm grappig, vraag me niet waarom). Voor de rest is er geen reden om deze film te zien of te vermijden. Er zijn duizenden films die je beter aan kan zetten, maar mocht je toch bij Thor aanbelanden dan is het niet vervelend om te kijken naar wat er over het scherm glijdt.

2,5*

Thor: The Dark World is hier al terecht als 'zielloos' getypeerd. 'Overbodig' is echter het woord dat ik zou kiezen. Er moest voor The Avengers 2 een nieuwe Thor komen, maar het lijkt erop dat niemand echt een idee had wat ze er mee aan moesten vangen. Kenneth Brannagh beweerde niet teruggekeerd te zijn voor het vervolg omdat ze hem te weinig tijd gaven om het project voor te bereiden. Zoiets verbaasd me niets als je het eindresultaat ziet: een rommeltje dat aanvoelt als een verplichtertje.

Het plot is gewoon niet te harden. Ik begrijp ook wel dat dit genre niet degene is waar je de meest fantastische verhalen moet verwachten, maar om weer een soort magisch artifact of goedje erbij te halen en dan ook nog eens planeten op een rij is wel erg suf. Maar niet zo suf als de hoofdschurk. Wat een oninteressant en stijf figuur is dat zeg. Komt geen dreiging vanaf en Eccleston krijgt niet eens de kans om op zijn minst plezier te hebben ermee. Thor zelf komt er nauwelijks beter vanaf. Hij was nog enigszins vermakelijk als arrogante God in deel 1, maar daarin completeerde hij zijn ontwikkeling tot rechtschapen held al, dus blijft er niets van de charme meer over en heeft hij ook geen ontwikkeling meer om door te maken. Geen wonder dat het dan lijkt dat Loki de hoofdrol heeft, zelfs al heeft hij lang niet zoveel schermtijd. Hij wordt echter met de film complexer en vermakelijker en maakt dit samen met het rolletje van Kat Dennings nog net uit te zetten.

Het meest schandalige nog wel is dat een film met een budget als deze er gewoon totaal niet uitziet. Ik ben nooit fan geweest van het luie design van Marvelfilms en heb ook al meerdere keren geklaagd over dat hun special effects gemaakt lijken om er uit te zien als special effects, maar hier wordt echt een grens overschreden. Het is één lelijk CGI-festijn en degene die The Dark World ontworpen heeft moet nooit meer in de buurt van een filmproductie komen. Een soort rotswoestijn, gemaakt van CGI. Wauw. Spannend.

Voeg daaraan toe weinig lol buiten Loki en Dennings en vergetelijke actie (zelfs de Monsters Inc. stijl climax voelt suf aan) en je hebt een dieptepunt in de Marvelcatalogus.
Twee zeer kleine sterren.

De minst vrolijke film die ik zag sinds Idi i Smotri. Die werd een jaar na Threads gemaakt. Dat moeten neerslachtige tijden geweest zijn als ze dit soort films voortbrengen.

De kwaliteit van Threads is eigenlijk heel simpel te duiden: hij is gewoon heel geloofwaardig. Nou ben ik geen expert in de gevolgen van een nucleaire holocaust, maar naar mijn gevoel is dit zeer accuraat. Geen seconde had ik het gevoel dat ik naar onzin aan het kijken was. Sterker nog, het was me misschien wat al te realistisch, want op een gegeven moment wilde ik gewoon de dvd uitzetten. Ik heb het afgekeken, maar het voelde als een straf voor een misdaad die ik niet gepleegd heb. Vandaar de vergelijking met Idi i Smotri, de enige andere film waarbij ik dat ooit had.

Aanvankelijk was het nog niet zo heel indrukwekkend en vond ik het zelfs vrij saai. De aanloop naar ramp wordt droogjes verteld en de kleine persoonlijke drama's die zich eromheen afspeelden bij de twee families boeiden me niet zo, ook omdat de acteurs niet bijzonder goed waren. Maar toen de hel eenmaal losbarstte werd het ineens bijzonder aangrijpend en werkte het wat saaie begin zelfs in het voordeel, omdat dit zo simpel mogelijk gehouden was en het iets alledaags had, wat de geloofwaardigheid van de hele film verhoogt. Daarbij werden verwachtingen niet ingelost. De centrale personages aan het begin waren een jong koppel waarbij de vrouw zwanger was geraakt. Ik dacht dat de gevolgen van de 'fallout' door hun ogen gezien worden, maar meteen nadat de bom gevallen is zien we de man niet meer terug. Een hoofdpersoon gewoon snel weggevaagd. De hele tijd zat ik te wachten tot hij ergens onverwachts weer opdook, maar dat gebeurde niet. Dat zegt eigenlijk alles over Threads. Dit is een nietsontziende film waarin ik geen sprankje hoop heb kunnen ontdekken.

Er zijn wel minpunten, die waarschijnlijk allemaal voortkomen uit het feit dat dit een televisieproductie is. Zoals gezegd zijn sommige acteurs wat matig, maar ook de regie liet soms wat te wensen over als op cruciale momenten er niet goed te zien was wat er gebeurde. Dat was misschien maar af en toe, maar toch. Het viel me ook op hoeveel close-ups van zowel mensen als objecten er waren en weinig totaaloverzichten van de gevolgen van de ramp. Die waren er wel, maar door vermoedelijk budgettaire redenen is dit denk ik tot een minimum beperkt gebleven. Puur als film is Threads dan ook niet zo goed als Idi i Smotri, maar qua effect lijkt dit weinig uit te maken.

Ik ben benieuwd hoe dit zich verhoudt tot The War Game, dat klinkt als precies hetzelfde idee. Ik kan me echter moeilijk voorstellen dat het nog naargeestiger kan Threads, waar ik een dag later nog altijd me niet goed bij voel. Een film die je zowel extra bang en kwaad maakt over het daadwerkelijke bestaan van nucleaire wapens.

Ik wil Threads nooit meer zien, dat is zijn beste prestatie.
4,5*

P.S.: Ik dacht al dat de naam van de regisseur me bekend voorkwam. De man achter L.A. Story en The Bodyguard, dus. Valt moeilijk te rijmen met Threads.

Fijne Keaton. Van te voren hoorde ik dat het een parodie op Intolerance zou zijn, maar dat valt wel mee. Alleen de structuur wordt geleend, dus ook dit is een verzameling verhalen die zich allemaal afspelen in andere tijden, gelinkt door één thema. Directe referenties naar Griffiths film blijven echter uit. Niet dat je er bij stil staat, want Keaton bedenkt over het algemeen leukere scènes dan zijn voorganger. Hoogtepunten zijn de leeuw (geweldig kostuum!), de race met de sledehonden met die kat op de stok, het ritje op de dinosaurus, de gekrulde slagtanden van de 'mammoet', Keatons achterwaatse val van een ravijn waarin hij een kusgebaar maakt en een geweldige achtervolgingsscène aan het einde van het moderne verhaal. Niet zo uniek of verfijnd als de beste Keatons, maar toch zeker de moeite waard voor liefhebbers.
3,5*

Een soort realistischere voorloper op de Bourne-films, dit. En ook een superieure voorloper. Met name de eerste helft vond ik zeer spannend. De Condor is geen getrainde spion, hij werkt slecht bij de CIA om boeken te lezen. Dat maakt hem voor mij net wat interessanter dan Bourne of Bond. Hij is hulpelozer, maar zoals die moordenaar al zegt, daarmee ook onvoorspelbaarder. Het is leuk hoe hij zich uit verschillende benauwde situaties improviseerde. Schijnbaar hou ik van dit soort helden. North by Northwest vond ik ook al zo goed omdat de hoofdpersoon daar een reclameman was en geen geheim agent.

Pollack zet een aantal leuke obstakels voor zijn held op een creëerd zo sterke Hitchcockiaanse spanning. Ook het paranoia-gevoel dat de overheid overal zit komt mooi over. Hier is zo'n zeldzame film waarin iedere suspense-scène ook gewoon echt spannend is. En er zijn best veel suspense-scènes. Hoe het gedoe met die boeken nou precies in elkaar zat was me een tikkeltje onduidelijk, maar de complotten rond olie hebben tegenwoordig een extra nare bijsmaak. Cliff Robertsons verklaring op het einde is sterk. Sowieso een bijzonder eind. Vrij open, met een onzeker gevoel. Werkt prima bij een paranoiathriller. Eveneens goed voor de spanning is Max Von Sydow als intimiderende huurmoordenaar. Zijn tekst in de laatste scène waarin we hem zien is erg sterk.

De relatie tussen Dunaway en Redford vond ik dan weer wat minder goed, al deden beide acteurs hun best. De dialogen hadden een heel ander karakter dan de rest. Ze voelden meer geschreven aan. Alleen die bed-scène, afgewisseld met die eenzame foto's wist me in hun relatie te overtuigen. Gelukkig richt Pollack zijn aandacht vooral op het complot en niet op de romantiek. Een ander klein minpuntje was dat teveel van de uitleg op het einde kwam. Hoort er een beetje bij natuurlijk, maar na een halve film pure spanning is het toch een afknapper dat op 3/4 van de film de spanningsboog wat doorbroken wordt. Het laatste kwart herpakte de film zich wel, maar het beste zit vooral in de eerste helft.

Hangt ergens tussen 3,5* en 4* in. Eens kijken wat de tijd met mijn waardering hiervoor doet. Er zit toch echt veel mooi thrillerwerk in.

Vreemde mix tussen genres die niet helemaal overtuigd. Vooral doordat ze niet goed door elkaar gemixt worden en het daarom nooit als een geheel voelt. Als komedie vond ik hem het minst geslaagd. Dat komt gewoon omdat dit niet mijn soort humor is, hoewel er hier en daar wel een geslaagd grapje is. Het drama werkt bij vlagen wel, maar de personages zijn niet diep genoeg om werkelijk indruk te maken. De actie daarentegen is geweldig, net als de daarbij horende oorlogsscènes.

Dit is ook een van de weinige films waarbij ik al dat gegoochel met visuele truukjes echt vind werken. Vreemd genoeg waarschuwde de dvd van te voren dat de kleuren aangepast waren voor de emotionele kracht van de film. Geen idee waarom ze dat erbij vertellen, want we zien het immers zelf al.

De acteurs doen het niet slecht, maar krijgen geen tijd om hun personages uit te diepen. Alleen Jonze vond ik miscast. Laat die man maar vooral regiseren.

Toch maakt de film wel indruk. Er zitten namelijk toch een paar sterke scènes is. Heel even leek de film zelfs op 4 sterren af te stevenen, maar na de grote actiescène ging de film te lang door, waardoor er een anticlimax ontstond. Mooie aanklacht tegen het Amerikaanse leger, dat wel.

3,5*