Opinions

Zelden een film met zoveel explosies gezien. Transformers: Revenge of the Fallen is er absoluut niets bij. Ik probeerde de explosies te tellen, maar na 15 minuten raakte ik bij rond de 3000 de tel kwijt, dus gaf ik het op.

G.I. Joe is geen goede film. Een hele slechte eigenlijk. Maar na de tweede Transformersfilm kan ik schijnbaar wat meer verdragen. In ieder geval gaat deze film zonder enige schaamte totaal voor de actie. Het actietempo ligt hoog. Verhaal wordt genegeert waar het kan (gelukkig maar, want iedere 'onverwachte' wending zag ik heel ver van te voren aankomen) en vliegt maar door en het schiet maar door. Is dat leuk? Mwah, alleen in de Parijs-achtervolging en zelfs dat is niet het meest opzienbarende dat ik ooit zag. Maar na Transformers was ik allang blij dat ik weer zag hoe de actie in elkaar zat.

Verder is er niets te waarderen in deze film. Ik heb een kleine zwak voor Sienna Miller, maar daar houdt het op. Geen leuke personages, geen opvallende actiescènes, geen locaties die echt leuk gebruikt worden, geen spanning, geen adrenaline, geen echt geslaagde humor, geen originaliteit (is er werkelijk iemand die nog niet al deze dingen al eens eerder gezien heeft), geen goede regie: niets. Bovenal moet er vermeld worden de film spuuglelijk is. En dan bedoel ik ook echt spuuglelijk. CGI lijkt wel meer dan 10 jaar oud, maar het ergste is nog wel dat het gebruikt wordt voor ongeïnspireerde zaken, zoals afzichtelijke legerbasissen, slecht ontworpen onderwatersteden en weinig overtuigende bovenmenselijke stunts. Dieptepunt is het gevecht tussen de twee ninja's, waar op de achtergrond bliksemstralen te zien zijn die lijken op effects uit de jaren '50. Ze leken wel 2D, die stralen. Vreemd is dat de gehele film er nep uit ziet, maar dat ergens in het midden er een scène in Parijs is waarin er gewoon op locatie gefilmd is en we ineens in een echt uitziende wereld belanden. Zelden zo'n opvallende stijlbreuk gezien. Deze gaat zeker op mijn lijst van lelijkste films ooit gemaakt.

Ik behoor dit lager te geven dan 2 sterren, maar ik voel me mild gestemd. Transformers deel 2 was schijnbaar toch zo verschrikkelijk dat het bijna onmogelijk voor me was om me nog gigantisch aan G.I. Joe te ergeren. Ieder nadeel heeft zijn voordeel, zullen we maar zeggen.
2*

Op de helft van de film schotelt de vader van Jamil zijn zoon varkensvlees voor. "Ik eet dit niet", zegt Jamil. "Waarom niet?", vraagt zijn vader. "Omdat varkensvlees eten een zonde is", is het antwoord. Vervolgens vergelijkt Jamils vader de zonde van het eten van varkensvlees met andere zonden die Jamil begaan heeft, waaronder moord, en zet hij vraagtekens bij de manier waarop Jamil tegen zonden aankijkt. Deze scène is zo sterk en goed gevonden dat de rest van de film bijna overbodig wordt. Dat religie of ideologie vaak nogal selectief uitgevoerd wordt, zoals het uitkomt, wordt hier prachtig vertoond.

De rest van de film is een goed gemaakte en geacteerde dramathriller die vooral goed spannend is, maar ook wat voorspelbaar en te voor de hand liggend. Na die varkensvleescène is het bijzonder jammer dat er een lange dialoog volgt tussen Jamil en zijn vader over moraliteit, wat dan gewoon overbodig wordt, omdat dit net al kort en bondig behandelt was. Ook wordt er zo lang doorgegaan over hoe belangrijk het wel niet is dat Jamils zoontje goed opgroeit dat er geen twijfel over bestaat dat die het einde niet gaat halen. Het ligt er wat te dik bovenop. Sowieso vond ik dat er te weinig aan de fantasie van de kijker werd over gelaten. De personages stellen constant vragen rond moraliteit en de film neemt een bijzonder duidelijk standpunt in rond thema's als eerwraak, religieus fanatisme en bende-oorlogen. Het wordt er met de paplepel ingegoten. Niets van dit alles komt bij mij als een verrassing aan en ik had dan ook liever een wat meer objectieve aanpak gezien. Door de actualiteit van de film was het wellicht nodig om de boodschap er wat dikker bovenop te leggen. De actualiteit is nog niet verloren gegaan, maar toch kan ik niet onder het gevoel uitkomen dat het allemaal wat simplistisch is. Niettemin blijft er een spannend drama over, maar er had een betere film in gezeten.
3,5*

Een poging om de biopic eens anders te doen, om vervolgens toch in de gebruikelijke valkuilen te stappen.

Interessant is in ieder geval dat hier niet van het ene belangrijke punt in Gainsbourgs leven naar het andere wordt gegaan. Verplichte elementen worden overgeslagen of slechts naar gehint, terwijl er wel veel aandacht is voor droomsequenties en andere gekke, surrealistische elementen. Ik denk dat het de bedoeling was om Gainsbourg meer als artiest op impressionistische wijze te vangen, in plaats van een meer objectieve opsomming van de feiten te geven. Gainsbourg is ook wel een artiest bij wie zo'n aanpak past, zo ver ik kan beoordelen (ik weet wie hij is, zonder een kenner te zijn). En als het voor Bob Dylan werkte (zie I'm Not There), waarom dan niet hier?

Het jammere is vooral dat ondanks deze originele vorm het nog steeds aanvoelt als een hak-op-de-tak-opsomming. Niet van belangrijke gebeurtenissen, maar van sfeerbeelden, impressies en muzikale sequenties. Net als veel biopics was waarschijnlijk ook deze beter geweest als de focus misschien meer op één periode had gelegen in plaats van zo ongeveer het hele leven. Het is absoluut amusant om naar te kijken, daar niet van. Gainsbourg is een boeiend figuur en Eric Elmosnino doet hem eer aan. De artistieke uitstapjes van regisseur Sfar zijn ook leuk getroffen. Het beklijft echter niet echt en duurt allemaal uiteindelijk ook wat lang.

3*

Schattige Miyazaki. Misschien iets te schattig.

Op het gebruikelijke gevlieg na zitten alle Miyazaki-elementen er wel weer in, van het kleine meisje in de hoofdrol tot het gevoel van ontdekking. Het verhaal doet vaag denken aan The Little Mermaid en veel elementen worden gerecycled uit eerdere Miyazakifilms, maar de tekenstijl is net ietsje anders, wat met name bij de opening opvalt. Het ziet er simpeler uit, maar daardoor niet lelijker. Knap werk weer.

Het is boeiend om te zien hoe de relatie tussen Ponyo en Sosuke groeit en bijrollen als de oma's en de moeder van Sosuke hebben de gebruikelijke Miyazakicharme. Wel moet ik toegeven dat Ponyo en Sosuke beide niet zoveel karakter hebben als andere hoofdfiguren in films van dezelfde regisseur. Misschien dat ik daarom ook voelde dat de film flink in een dip begon te raken. Op een gegeven moment had ik het wel gezien. Ponyo on the Cliff by the Sea heeft niet minder diepgang dan Totoro, maar toch kwam het verhaal hier wel te mager op mij over voor een lange speelduur. Sommige dingen heb ik misschien ook iets te vaak gezien bij Miyazaki, met name kinderen die verbaasd op iets simpels reageren. Dat is mooi, maar de verrassing is er een beetje af en deze film steunt er veel op. Ponyo's reactie op een baby kon me dan ook niet meer zo boeien. Gelukkig zit er nog wel een leuk slot aan de film.

Niet helemaal Miyazaki op het hoogste niveau dus. Duidelijk mijn minst favoriete tot nu toe. Toch blijft het nog altijd de moeite waard door veel vondsten en ligt dit boven de standaard van de animatiefilms.
3,5*

Ik ging er overigens blindelings vanuit dat de Lux in Nijmegen hem in het Japans zou vertonen (Coraline werd daar immers ook netjes ondertiteld). Het bleek echter om de Nederlands nagesynchroniseerde versie te gaan. Jammer, maar ik moet toegeven dat de stemmen er goed pasten bij de karakters en ik me nooit heb geërgerd.

Toen Gambit aangekondigd werd leek het erop dat de Coens dit zelf zouden gaan regisseren. Dat bleek niet waar te zijn. Kennelijk is dit één van de scripts die ze in opdracht schreven, tussen eigen projecten door en voor andere regisseurs. Er schijnen er zo meer in omloop te zijn en oorspronkelijk vielen Intolerable Cruelty en The Ladykillers ook in die categorie. Die laatste was bijvoorbeeld kennelijk bedoelt voor Barry Sonnenveld. Gambit was dus nooit echt een Coen-project en volgens IMDb is het script ook nog eens flink herschreven om een PG-rating mogelijk te maken, al is het niet duidelijk of de Coens zelf verantwoordelijk zijn voor het vernieuwde script.

Het is moeilijk voor te stellen, want puur op het vlak van het script bekeken (voor zover je dat kunt doen met alleen de uiteindelijke film als uitgangspunt) lijkt het nauwelijks Coenwerk. Voor je het weet zit je al in een scène in Texas waarin een redneck op de meest stereotype manier wordt neergezet, compleet met gemakkelijke homofobische opmerkingen. Juist van de Coens, die uitblinken in rake, komische portretten van Amerikaanse culturen is zoiets ondenkbaar. Helaas is het één van de vele scènes die op de makkelijke lach richt.

Er zit verrassend veel platte humor in en het is ook geregisseerd door iemand die niet weet hoe je komische timing naar film vertaald. De situaties lijken zelfs zo weinig te bieden te hebben dat er halverwege een zijlijn geïntroduceerd wordt waarin Firth een vaas probeert te stelen en we een clichématige klucht voor voor onze kiezen krijgen. Dit brengt de grootste lach van de film (Firth die relaxed in de kamer van de vrouw blijft staan alsof hij daar thuis hoort), maar de hele situatie zelf is zo gekunsteld dat het duidelijk een wanhoopspoging is om een film met te weinig plot langer te rekken.

Ook matig is het "slimme" einde, waarin Firth op onverwachte wijze Rickman te slim af is. Ik weet niet of de suggestie is dat dit altijd al het plan was, maar dat zou niet verklaren waarom hij zich ook als hij alleen is als een idioot gedraagt. Als het een improvisatie aan het einde was past het alsnog niet bij het personage, want juist de hele film maakt duidelijk dat hij slecht is in zich aanpassen aan onverwachte situaties.

Als laatste kritiekpunt moet ik ook even Cameron Diaz een speciale vermelding geven, want die is wel echt belachelijk slecht hier. Doorgaans ben ik vrij slecht in het herkennen van de authenticiteit van accenten, maar zelfs ik heb door dat haar poging Texaans te klinken de plank volledig mis slaat. Firth en Rickman houden zich nog wel staande en kunnen af en toe grappig uit de hoek komen, maar over het algemeen is dit een grote misser voor iedereen die erbij betrokken is. Of de Coens er met hun regie iets aan hadden kunnen veranderen valt te bezien. Alles wijst erop dat dit gewoon altijd al een gedoemd was te mislukken.
1,5*

Die David Fincher weet wel hoe hij thrillers moet maken. Ik ken geen regisseur die mij in zijn films zo vaak heeft weten te verrassen als hij. The Game is geen uitzondering op die regel, maar op de een of andere manier is dit toch niet van het niveau van Se7en of Fight Club.

Michael Douglas is natuurlijk geweldig als Nicholas van Orton; een rol die voor hem nauwelijks acteren is, maar meer zichzelf spelen. Sean Penn is ook zeer goed, maar zoals wel vaker bij hem vind ik hem wat eentonig. Ik weet niet wat dat is.

Zoals ik al zei weet de film telkens weer te verrassen, wat de film zeer boeiend en spannend houd. Je weet net als die twee andere films van Fincher nooit hoe het allemaal in elkaar zit, maar op het einde valt alles toch nog op zijn plaats. Dit houd de film lekker onvoorspelbaar. Toch weet ik niet of ik in dit geval wel tevreden ben met het einde. Het probleem is vooral dat het allemaal wel heel goed afloopt. Dat Van Orton door alle gebeurtenissen vriendelijker wordt is mooi en zelfs best geloofwaardig gebracht, maar het is wel wat overdreven dat iedereen alles zomaar vergeet en vergeeft en hij er zelfs waarschijnlijk een relatie op na houd. Wat ik dan wel weer goed vind is dat je het einde eigenlijk wel had kunnen raden, net als Van Orton, maar je net als hij toch telkens weer op het verkeerde been gezet wordt.

Een twijfelgeval qua sterren. Ik hou het op 3,5* voorlopig, misschien dat herziening nieuw licht werpt op de film.

Dit is pas de tweede film die ik zie van de Dardennes, maar toch voldoet hij compleet aan het beeld die ik van hun heb. Hiermee bedoel ik handheldcamera's die personages dicht op de huis volgen terwijl ze zich door armoede en sociale ellende heenworstelen. De berichten uit Cannes waren echter dat deze nieuwste aanwinst in het oeuvre van de broertjes toch wat anders voor hun was, vooral luchtiger ook. Ik las ook een interview met het duo waarin ze uitlegden dat ze gingen voor een simpel sprookje, een wat meer optimistische film dan gewoonlijk. Zoals gezegd heb ik hiervoor alleen maar L'Enfant gezien en hoewel Le Gamin au Vélo niet zo zwaarmoedig is als die film kan ik dit toch nauwelijks luchtig vermaak noemen.

In feite is dit ook weer een hoop sociale ellende: een vader die uit armoede en uit een slecht gevoel voor verantwoording zijn zoon in een weeshuis dumpt zonder dit aan zijn kind te vertellen plus een buurt met kindercriminaliteit en drugdealers vormen het hoofdplot en ik vond het niet bijzonders luchtig gebracht worden, eerder erg pijnlijk. Zelfs het grote optimistische moment waarop Cyril de wraak van de jongen die hem uit de boom kegelde accepteerd komt eerder hard aan dan als een feelgoodmoment. Ik vond het eerder een emotioneel afmattende film dan een warm sprookje. De poster vangt de sfeer totaal niet. Daar komt nog eens bij dat Cyril niet bepaald een innemende jongen worden. Wellicht zelfs het meest egoïstische kind dat ooit de hoofdrol heeft mogen spelen in een film.

Ik kan dus niet zeggen dat de Dardennes helemaal in hun opzet geslaagd zijn, maar daar til ik niet te zwaar aan, want er blijft evengoed een sterke en meeslepende film over. Een aangrijpend drama dat ondanks zijn sprookjesachtige intenties vaak geloofwaardig aanvoelt. Het dicht-bij-de-huid-camerawerk kan ik goed waarderen en de film is uitstekend geacteerd, zeker door de jonge Doret. Het enige wat ik echt jammer vond is dat Le Gamin au Vélo weer hetzelfde stramien volgt als iedere straatschoffiefilm, een genre met kennelijk weinig variatie sinds Charles Dickens Oliver Twist schreef. Dus is er weer een engelachtige beschermer, een verdwenen en/of onbruikbare ouder, een weeshuis, een wreed personage waar de jongen door aangetrokken wordt maar die dreigt een slechte invloed te worden: ik heb het allemaal al veel vaker gezien en van alle verhaaltypen is dit sowieso al geen favoriet. En waarom worden al die kleine jochies toch altijd zo aangetrokken door straatcriminelen. Ik had enige moeite om te accepteren dat Cyril zo snel wilde meedoen met een straatroof waarin hij iemand met een knuppel bewusteloos moest slaan, kennelijk alleen maar omdat hij even op de Playstation 3 heeft mogen spelen. Het hoort bij het genre, lijkt het wel.

Negativiteit ten spijt is het toch een pakkende film en ik moet eens het eerdere werk van de Dardennes opzoeken.
3,5*

Of dit de beste filmversie van Hamlet is vind ik moeilijk in te schatten, want ik zag er pas drie (vier als je The Lion King mee wilt tellen, maar laten we dat voor het gemak maar niet doen). Echter is dit wel de beste van de drie en laat het de versies met Laurence Olivier en Nicol Williamson met gemak achter zich.

Daar zijn twee belangrijke redenen voor. Ten eerste is dit de best geacteerde van de groep. De twee Britse edities hadden enkele sterke acteurs, maar even veel zwakke, inclusief Willamson zelf in de titelrol wat mij betreft. Bij de Russen werkte voor mij de gehele cast en dat is enorm essentieel bij zo'n karaktergedreven toneelstuk als Hamlet. Innokenti Smoktunovsky speelde ook min of meer hoe ik me de Deense prins altijd voorgesteld heb.

Ten tweede is dit een zeer filmische versie, die moeite onderneemt om niet te veel op een toneelstuk te lijken, waar mogelijk. De verschijning van de geest van Hamlets vader is zelfs overdonderend te noemen. Het helpt verder ook echt dat er duidelijk met een goed oog naar locatie is gekeken. De zee die altijd dichtbij lijkt te zijn voegt veel toe aan de sfeer.

Dat het Russisch is maakte mij verrassend weinig uit. Kenners lijken van mening te zijn dat Pasternaks vertaling op zichzelf briljant zijn, maar dat kan ik als iemand die niet Russisch spreekt moeilijk beamen. De Engelse ondertiteling kwam op mij getrouw aan Shakespeare over en dat was genoeg voor mij. Het enige wat mijn eindcijfer net iets naar beneden haalt is vooral het gevoel dat dit wéér een Hamlet is. Het is misschien de beste, maar na het stuk gelezen te hebben en drie versies te hebben gezien merk ik dat ik er nu wat afstandelijker naar kijken. Na zoveel versies is het gewoon iets te vertrouwd allemaal om me nog enorm mee te slepen, zelfs al heeft deze Russische versie genoeg eigen identiteit. Echter, voor de echte Hamlet-fans is dit waarschijnlijk de versie voor om voor te gaan.

3,5*

Deze film wordt vaak genoemd als een van de mindere Scorsese-films, maar ondanks een paar onvolkomenheden in de film ben ik het er niet mee eens. Gangs of New York heeft namelijk veel te bieden en het is duidelijk dat dit een droomproject was voor Scorsese. De sfeer is niet meer dan perfect en de historische setting is gewoon uniek. Het doet allemaal wat vreemd en ongewoon aan, als een mengelmoes tussen verschillende tijden, maar alles blijkt te kloppen. Vooral Daniel Day-Lewis en zijn natives zijn een rare verschijning met hun hoge hoeden en wat rijkere uitstraling tussen alle armoede die de hele film uitstraalt.

Helemaal indrukwekkend zijn de massashots. Zo mooi als in Gangs of New York zie je ze zelden en op de een of andere manier vind ik ze soms haast iets poëtisch hebben. Knap werk van Martin.

Ook het acteerwerk laat weinig te wensen over, al is het maar omdat Daniel Day-Lewis zo'n indrukwekkende rol heeft. In The Last of the Mohicans vond ik het maar een saaie acteur, maar nu ben ik helemaal om: DDL is een zeer goed acteur. Het lof dat naar John C. Reilly en Liam Neeson uitgaat is weer wat overdreven. Ik vind beide acteurs ook altijd wel goed, maar ze kregen hier wel erg weinig schermtijd. Hun rollen zijn te kort om te kunnen spreken van een briljant optreden. Leonardo DiCaprio bewijst dat hij onder Scorsese regie wel een goede rol weet neer te zetten. Hij speelt nog lang niet Daniel Day-Lewis van het scherm, maar hij is wel gegroeit sinds Titanic. Tenslotte is er nog Cameron Diaz die hier een klein beetje boven haarzelf uitsteekt. Echt noemenswaardig is het nog steeds niet, maar ze overtuigd.

De vraag is waar de film mis gaat. Het antwoord is: in de hoeveelheid dat Scorsese wil laten zien. De film boeit bijna zijn gehele lengte, dat is het probleem niet. Maar Scorsese enthuosiasme ging zover dat hij iets te veel thema's naarboven wilde halen en daardoor juist weer dingen mist. Dit is eigenlijk alleen echt merkbaar in het gehaaste half uur/ drie kwartier. Vanaf dan gaat het allemaal wat te snel en de climax van de film stelt erg teleur. Ook het gevecht tussen de armen en de rijkeren op het einde komt mij een beetje uit de lcuht vallen. Heeft in mijn ogen te weinig met de film te maken.

Maar gelukkig is alles daarvoor heel goed en goed genoeg voor 4 sterren.

Deze Bollywoodsensatie is enerzijds makkelijk een hele goede film te noemen. Het is zeer vaardig gemaakt, het tempo ligt hoog en het verhaal en de acteerprestaties zijn uitstekend. Het is daarnaast ook gewoon erg goed gefilmd (soms zelfs erg mooi) en zelfs de soundtrack, die bijna compleet bestaat uit Bollywoodnummers werkt verrassend goed en versterkt vaak de sfeer en zorgt daanaast voor het ritme. Al met al is het gewoon een goed misdaadverhaal in een milieu dat ik nog niet eerder ben tegen gekomen in films (al ligt dat ongetwijfeld aan mijn gebrek aan kennis van Bollywood).

Anderzijds duurt de film 320 minuten. Ik heb wel vaker lange films gezien, inclusief langer dan deze, maar eigenlijk altijd werd die tijd dan beter benut. Dat wil niet zeggen dat de film ooit echt inzakt, daarvoor gebeurt er teveel. Het is gewoon zo dat naar mijn gevoel de film het niet nodig heeft. Ondanks dat het verhaal 68 jaar beslaat en vele personages heeft lijkt het nooit echt zijn lengte te kunnen verantwoorden. Vaak leek het verhaal bijna ten einde, waarop ineens een personage een vergissing maakte, er een nieuw karakter zijn intrede maakt of er ineens een nieuw subplot wordt aangeboord die dan plotseling ineens het nieuwe hoofdplot wordt. Uiteindelijk mondt het toch steeds weer uit op bloederige wraak op de een of andere manier en persoonlijk had ik met een paar personages en afrekeningen minder ook genoegen genomen. Kennelijk dacht Kashyap er ook zo over, want hij besteed op een gegeven moment nog nauwelijks aandacht aan de sterfgevallen. Bij de eerste doden wordt nog stil gestaan, maar als de eerste vrouw van Sardar, toch een zeer prominent personage, wordt omgelegd is er ineens geen tijd om daar nog even iets van te maken. Vreemde verdeling van speeltijd vond ik het soms.

Daar komt nog eens bij dat in de complete lengte de film vooral goed blijft, maar zelden tot nooit uitzonderlijk wordt. Er is iets voorspelbaars aan Gangs of Wasseypur. De ambitie is groot en wordt ten dele ook wel waargemaakt, maar buiten het feit dat er 68 jaar voorbijgaan is het toch vrij standaard gangstermateriaal. We krijgen er slechts meer van dan gewoonlijk.

Ik weet het niet, ik was op zich genoeg vermaakt voor een 3,5*, maar na zo lang er naar gekeken te hebben bleef ik toch met een wat leeg gevoel achter. Is dit alles wat 320 minuten te bieden hebben?
3*

Een aangenaam voortkabbelend filmpje. Dat vat gewoon de hele film samen. De personages zijn aangenaam, de muziek is aangenaam, de filmstijl is aangenaam, de grappen zijn aangenaam, de dialogen zijn aangenaam. En uiteraard is het voortkabbelen aangenaam. Dus waarom werd ik niet verliefd op Garden State? Misschien omdat het te aangenaam is?

Daar lijkt het op, want hoe leuk het ook is om te kijken en hoeveel leuke ideeën er ook in zitten (vooral kleine dingetjes als dat extra diploma aan het plafond, de kraantjes die allemaal afgaan als Braff er langs loopt of de spuit van de benzinepomp die nog in de tank zit doen het hem), echt briljant wordt het zelden. Het lijkt een film te zijn die gaat over nieuwe inzichten in het leven en ik heb de indruk dat Braff meer op het oog had dan een aangenaam voortkabbelende komedie, maar dat ook het drama moest overtuigen. Sommige berichten hier duiden aan dat bepaalde gebruikers dit eruit hebben gehaald, maar ik vond het allemaal wat te bedacht om te werken. Juist de excentrieke grapjes maken het natuurlijk ook niet makkelijker, maar het werkelijke probleem zit hem denk ik in de hoofdrollen van Braff en Portman. Dat zijn teveel lichtgewichten om de mix tussen humor en drama echt naar een hoger plan te tillen.

Ik had sowieso veel moeite met Portman. Het is al geen favoriete actrice van me, maar een geinig meisje is duidelijk niet haar ding. Daarbij vond ik het jammer dat we voor de zoveelste keer in een indiefilm getrakteerd worden op een meid die vooral perfect is voor het indiepubliek. Je weet wel, zo'n superlief meisje met enkele excentrieke eigenschappen en een girl-next-door-uiterlijk. Echt bestaan doen ze niet, maar ze lijken altijd beschikbaar te zijn in indiefilms en voor het gemak hebben ze geen eigen leven zodat ze altijd maar de hoofdpersoon kunnen steunen. Ooit wel eens een vrouw in een dergelijke film gezien die als echt overkomt? Portman weet er in ieder geval geen leven aan te geven.

Ook het einde is slap, want als de film me ergens van leek te willen overtuigen was het wel dat Braffs personage in het reine moest komen met zijn verleden in New Jersey en verder moest gaan met zijn leven. Vervolgens eindigt het met hem die blijft hangen in New Jersey. Leek me vooral een negatief einde, maar dat werd positief gebracht doordat hij blijft voor Portman in een laatste scène die al in erg veel romantische komedies gedaan is.

Gelukkig is er nog de scène met de boot aan de afgrond. Die was wel briljant en daar lijkt het even wat mooie inzichten te vinden. Voor een kort moment vormen de excentriciteiten en het serieuze deel een mooi geheel. Zo'n koppel dat hun leven wijdt aan een mysterieuze afgrond is een overtuigendere motivatie voor de hoofdpersoon om zijn leven weer op te pakken dan de ongeloofwaardige Portman. Daarna is het weer bergafwaarts helaas.

Niettemin aangenaam, mocht dat nog niet duidelijk zijn.
3*

Gek gedoe.

Helemaal eens met Stephans beschrijving hierboven, zelfs al valt mijn eindcijfer lager uit. Dit is eigenlijk een slechte film, die bij mij echter toch een voldoende weet te scoren, puur omdat het zo'n maffe ervaring is. Het is gewoon de ene idiote situatie na de andere, met de meest bizarre personages en dialogen. Veel blijft er niet van hangen moet ik toegeven, maar ik heb ook nog nooit echt zoiets gezien. De beste beschrijving die ik er van kan geven is dat het een apocalyptische hippie-versie van een zeer Amerikaanse Monty Python is.

Het is denk ik toch wel een echt Roger Corman product. Veel van zijn films heb ik niet gezien, maar hij is nooit te beroerd geweest om in te cashen op de nieuwste trends, in dit geval de flower power beweging. Zoals gewoonlijk maakt hij er de goedkoopste versie van en je merkt aan alles dat het razendsnel gemaakt is. De acteurs hebben er zichtbaar veel lol in, ondanks dat niemand iets levert wat ook maar lijkt op een acceptabele acteerprestatie. Stilistisch is het ook all-over-the-place, maar dat is bijna onderdeel van de charme. Corman en consorten lijken in ieder geval nooit om ideeën verlegen te zitten. Dat het niet echt een zinnig geheel oplevert (het is lang niet eens duidelijk of deze film hippies prijst of belachelijk maakt, maar het is uiteindelijk het eerste) en dat Cormans interesse in hippies duidelijk niet oprecht is, doet er niet zo veel toe.

Ik kon er wel om lachen. Dit is een echt curiosum, een vreemd product dat echt alleen in die tijd gemaakt kon worden. Gelukkig hoef ik er geen vijftig van te zien, maar voor eens is het best vermakelijk.

3*

Nee, eigenlijk niet. Een van de grappigste verrassingen die de film te bieden had was om Angela Lansbury op 18-jarige leeftijd te zien in haar debuutrol. Ze zag er wel degelijk jong uit en zeker niet lelijk. En ik maar denken dat ze altijd bejaard was

Anyway, vermakelijke film. Een beetje een gothische thriller waarover de naam Hithcock compleet geschreven lijkt te zijn, ware het niet dat de credits toch echt beweren dat het geregisseerd was door George Cukor. Dit is erg vergelijkbaar met Rebecca, Vertigo en ook Clouzots Les Diaboliques. Met als grote verschil dat dit minder mysterieus is. Wie de moordenaar is wordt in de film al heel snel duidelijk gemaakt. Alleen de motivatie blijft lang onduidelijk.

Helaas is dat ook de zwakte van de film, de motivatie. Die slaat namelijk nergens op en je merkt dat de schrijver moeite had om een reden te hebben om de moordenaar te laten doen wat hij doet. Zonder deze motivatie had de film niet gemaakt kunnen worden, dus daarom is het enigzins vergeefelijk, maar het blijft wat belachelijl. Denk er maar eens over na. Als Gregory toegang heeft tot dat buurhuis en zo via de daken het huis met de juwelen in kan sluipen, waarom dan al die moeite nemen om dat huis in zijn bezit te krijgen. Het stond als jaren leeg, dus hij had er lang ongestoord kunnen zoeken. Daarnaast vraagt het een grote suspension of disbelief van de kijker om te geloven dat als Bergman boven haar voetstappen hoort, dat ze niet even in de kamer daarboven gaat kijken, alleen maar omdat die afgesloten is. Als ze werkelijk wil weten of ze gek wordt zou ze toch op zijn minst daar een kijkje moeten nemen, zou ik zeggen. Daarnaast doet Gregory er wel erg lang over (weken? maanden?) over om de juwelen te vinden, terwijl ze uiteindelijk dicht bij zijn startpunt liggen. En zo groot is die zolder nou ook weer niet.

Het slaat dus allemaal nergens op en hangt aan een zijden draadje. Het doet toch wel wat aan de film af, al is die verder erg goed. De cinematografie is erg mooi en er heerst een lekkere duistere sfeer, versterkt door Boyers heerlijke performance als een man die je echt gaat haten. Bergman is eveneens sterk als breekbare vrouw en Cotten heeft genoeg charisma om zijn verder weinig bijzondere personage nog boeiend te houden. In de bijrollen maakt Lansbury indruk met haar debuut en steelt Dame May Whitty de show in een erg Hitchcockiaanse comic relief, als oud vrouwtje met een voorliefde voor moordverhalen. De film heeft ook wat spanndende momenten, zoals bij dat pianoconcert.

Kortom: genoeg voor een avondje plezier. Gaslight is niet de beste van al die oude thrillers, maar heeft genoeg sterke punten om niet in de vergetelheid te belanden.
3,5*

Eberts propaganda voor deze film (hij haalt hem regelmatig aan) heeft in ieder geval mijn aandacht er naartoe getrokken. Helaas viel het eindresultaat me nogal tegen.

Het is op zich wel een schattige kleine docu. Met name het eerste half uur is vrij sterk, met die eigenaar van de failliete dierenbegraafplaats. Als de actie zich echter verplaatst naar de succesvolle tegenhanger wordt het allemaal meteen minder interessant, op enkele anekdotes na. Ik vond de mensen hier minder boeiend. Die gladjakker die de manager was en vertelde over hoe hij zijn werk met succes volbracht vond ik zelfs irritant om naar te kijken. En hij krijgt ook nog eens zo'n beetje de meeste schermtijd van iedereen.

Het is ook allemaal niet bijzonder interessant gefilmd. Volgens mij is zo'n 90% van het getoonde materiaal 'talking heads'. Er moet toch meer te zien zijn geweest. Zelfs de korte lengte van 85 minuten vond ik te lang. Dit zou me waarschijnlijk meer geboeid hebben als korte docu van ongeveer 45 minuten. Dat het niet onuitzitbaar wordt komt vooral omdat er toch om de zoveel tijd interessante uitspraken opduiken. Maar als geheel is het me wat te karig.

2,5*

Il Gattopardo stond bij mij op drie sterren, maar is me in de twee jaar sinds die kijkbeurt flink bijgebleven. Het is toch wel een bijzonder portret van een man die weet dat de tijd waarin hij heel wat voorstelde aan het wegtrekken is. Burt Lancaster brengt veel naar deze rol, zelfs al lijkt zijn casting vooraf belachelijk (iets wat hij zelf ook dacht overigens).

Een herziening wijst uit dat die schamele drie sterren inderdaad misplaatst zijn. Niet alle kritiek verdwijnt, want het blijft een vaak wat al te trage film doordat Visconti zich iets teveel verliest in eindeloze scènes waarin mannen statig door luxe hallen lopen, om nog maar te zwijgen van die balscène die enerzijds enkele van de sterkste momenten oplevert, maar anderzijds maar niet lijkt te eindigen doordat er veel lange shots tussen zitten van anonieme mensen die dansen. Visconti's liefde voor deze periode en dit mileu is bewonderenswaardig en soms zelfs aanstekelijk, maar af en toe had ik het gevoel dat hij er iets té graag bij had willen zijn. Er is een nauwelijks onderdrukte neiging om iedere stap die de personages zetten te volgen.

Maar goed, je kunt zo moeilijk zeggen dat Visconti's hart niet in deze film zat. Hij weet van een onderwerp dat me op papier niet bijzonder aanspreekt een ontroerend portret te maken. Ik las nog eens de berichten door hier en serieus: de mensen die zeggen dat dit niet bijzonder gefilmd is moeten zich schamen. Let alleen al op hoeveel Visconti vaak in één shot weet te vangen en hoe hij de diepte van een shot vaak ten volste weet uit te buiten. Enorm knap en eigenlijk gewoon virtuoos. En dan ook nog altijd in dienst van de inhoud. Ook de elegantie van de film is zelden geëvenaard.

Het boeiendste blijven echter de personages en hun rol in het veranderende Sicilië. Ditmaal viel me vooral die scène op waarin Fabrizio spreekt met die afgezant van de centrale regering. Dat is echt een prachtige dialoog, in een film waarin de gesprekken sowieso altijd van een hoog niveau zijn. En werkelijk, wie kan er niet ontroerd raken door die scène waarin Fabrizio nog eenmaal een wals doet met een jonge vrouw? Simpel, maar helemaal raak.

Een film die herziening ook echt de moeite waard maakt, vooral omdat het geheel rijk is aan details en er ontzettend veel te zien is, maar ook omdat het vol zit met kleine nuances die het doorleefde gevoel versterken. Er is geen reden waarom het mij een zak zou moeten kunnen schelen dat de Siciliaanse aristocratie plaats moest maken voor een meer democratische maatschappij onder een verenigd Italië, maar zoals zoveel goede films laat het me voor even het compleet aan het hart gaan, alsof het 't meest belangrijke onderwerp van mijn leven is. Vind het toch wel duidelijk de beste Visconti die ik tot nu toe zag. Als ik me ooit nog door de traagheid van zoveel scènes heen kon zetten zou ik hem de meesterwerkstatus waarschijnlijk wel erkennen. Echt, een versie van twee-en-een-half uur zou dit veel puntiger gemaakt hebben. De extra lange uitgave van 205 minuten hoef ik dan eerlijk gezegd ook nooit te zien.

Verhoging naar vier sterren.

Deze film zit gevangen tussen geïnspireerde flauwekul of gewoon een slechte film. Helaas neigt het meer naar dat laatste al zorgt het eerste ervoor dat het bij vlagen zeer vermakelijk is en dat het nooit vervelend wordt om naar te kijken. Dat einde is ontzettend pakkend en spectaculair, maar tegelijktijd slaat het nergens op dat niemand op de banden schiet, dat er geen agenten geraakt worden in kruisvuur en dat niemand Eastwood en Locke neerschiet of arresteerd als ze uitstappen. Zo gaat het de hele film, maar het werkt meestal wel als een guilty pleasure. Ook grappig: volgens mij is dit de Eastwoodfilm waarin de meeste kogels worden afgevuurd, maar als ik het goed heb lost Eastwood zelf maar één schot, op een slot nota bene. Helaas loopt het verhaal niet lekker en zijn de acteurs niet bijzonder boeiend. Hoewel het leuk is om Eastwood een tweederangsagent te laten spelen heb ik hem nog nooit zo slecht op zijn plaats gezien. Geen grootse film dus, maar ook zeker geen straf om uit te moeten zitten.
2,5*

Weinig films leveren kwantitatief minder dan Gebo and the Shadow. Aan het begin prikkelt De Oliveira ons met een aantal sfeervolle shots, maar binnen vijf minuten zitten we in een kamer waar we, op wat beperkte straatshots na, niet meer uitkomen. In deze kamer staat een tafel met daarop een kaars, er staan wat stoelen, er is een kast en er hangt één takje met wat blaadjes aan de muur (ongetwijfeld symbolisch, maar mijn kennis van takkensymboliek is niet groot). Er is maar een beperkt aantal manieren waarop je zo'n klein kamertje met zo weinig attributen kunt filmen en zo'n 85 minuten van de speelduur kijk je naar dezelfde soort shots, die in het oneindige herhaald lijken te worden.

Dit is overduidelijk gefilmd theater; er wordt geen poging gedaan dit te verhullen. Jammer, maar als de dialogen en de acteerprestaties goed zijn hoeft dit geen probleem te zijn, toch? Vast niet, maar mijn God, wat zijn de dialogen hier vervelend. Veel te recht voor hun raap en zo eentonig als de setting, want het gaat er eigenlijk continu over dat de personages niet genoeg uit hun leven gehaald hebben en ook niet verwachten dit te gaan doen (gezien de gemiddelde leeftijd niet verwonderlijk). Voeg daaraan toe dat de acteurs nogal wisselvallig acteerden, die kleinzoon van De Oliveira is met name een ramp, en je hebt een film die moeilijk is om doorheen te komen. Natuurlijk is de kamer mooi belicht, speelt Lonsdale sterk en heeft Moreau een paar grappige opmerkingen (véél te weinig), maar dat compenseert niet veel. Hier zat gewoon niets in dat de speelduur verantwoorde.

1,5*

Goed te doen.

En dat is al veel meer dan ik nog verwachtte van de zevende Pokémonfilm. Dit deel haalt zijn inspiratie duidelijk bij de eerste grote monsterfilms van Japan: Godzilla. Dan vooral zo'n Godzilla waarin hij het opneemt tegen een ander monster, terwijl de mensen hulpeloos staan toe te kijken en de omgeving verwoest wordt. Dat soort film vind ik nooit echt geniaal (al heb ik er toegegeven weinig gezien) en het wordt al snel knullig, maar het is vaak wel geestig. Dat is precies hoe je deze Pokémonfilm kunt omschrijven: verre van geniaal, knullig, maar nog enigszins geestig. Dat kun je van de meeste films uit de reeks al niet zeggen. Hier worden we dus ook getrakteerd op een monstergevecht in stad. De lange vliegende draak Rayquaza (vreselijke naam, best een leuk ontwerp) wordt pissig als hij bijna door een meteoriet geraakt met daarop twee buitenaardse Pokémon (waarvan één in eivorm). In de lompe, maar vermakelijke openingsscène vechten Rayquaza en alien Deoxys (een van de Pokémon met het lelijkste ontwerp) het uit op de noordpool, waarna wetenschappers het kristallen ei van een van de aliens meeneemt naar een grote futuristische stad voor een onderzoek. Zulke dingen meenemen in een monsterfilm is, zoals Godzillafans weten, nooit een goed idee.

De futuristische stad was ook wel een fijne wisseling van locatie voor deze reeks, die zich nog voornamelijk afspeelde in oerwoeden of op afgelegen eilanden of het platteland. De stad wordt aanvankelijk uitgebreid getoond, met alle technische gekkigheden die een rol kunnen gaan spelen zodra de grote strijd losbarst. Helaas gaat het daar wat mis. Al die technische dingen worden inderdaad gebruikt, maar alleen voor zijlijnen in plaats van om de actie meer dynamiek te geven. De zoveelste Pokémonfilm dus die een groot element zoals een opvallende locatie introduceert en er vervolgens niets mee doet. En eerlijk is eerlijk, zo fijn lomp als de openingsscène wordt het nooit meer. Het wordt dan vooral een standaard avonturenfilm die nooit verveeld (dat is al heel wat in deze reeks), maar ook nooit meer echt boeiend wordt. Sommige momenten zijn wel leuk (het 2-tegen-2 gevecht in die toren), andere zijn vrij irritant (wat doet dat liedje op de helft daar?) en daar moet je het mee doen, tot aan de vreselijke climax. Zodra het gevecht tussen de monsters eindelijk voorbij is en de film ten einde lijkt (de lengte van de voorgaande films was immers al gehaald), wordt er geheel willekeurig nog een nieuwe dreiging geïntroduceerd die niets te maken heeft met deze film of met Pokémon in het algeheel: de beveiligingscomputers slaan op hol en een grote groep blokjes bedelft vervolgens de stad. Ik zou niet weten waarom iemand dacht dat dit een goed idee was.

Nog even het grootste pluspunt: Munchlax. Dit personage bracht een vrij aanstekelijke humor +(voor het eerst!) in de serie die me wat aan Ghibli deed denken. Dit maakt het definitief de beste Pokémonfilm tot nu toe. Nog steeds geen aanrader, zeker niet voor mensen voor wie Pokémon niet al een betekenis heeft, maar als je ergens moet beginnen, dan moet het tot nu toe hier zijn. Maar ik ben nog niet op de helft...
2,5*

Tja, de zesde Pokémonfilm alweer en ik heb er weinig over te zeggen. Deze voelt een beetje aan als de gemene deler van alle voorgaande films, het is degene die zich het minst onderscheid. Wel is het verhaal hier wat coherenter dan gewoonlijk wat fijn is en ook is dit de eerste film die niet compleet instort in de tweede helft, wat ook wel eens prettig is. Aan de andere kant kent het ook geen hoogtepunten en is er niets om speciaal de aandacht te trekken. Het wordt niet spannend of boeiend. Hoogstens de relatie tussen Dianne en die goochelaar is zo cliché dat het weer grappig wordt, met van die melodramatische uitspraken die het geheel bijna camp maken. Het meest vervelende aan deze film waren echter de stemmen, vooral dan van Jirachi, Dianne en die goochelaar. Niet om aan te horen en het haalt al snel het bloed onder de nagels vandaan. Verder is het gewoon een Pokémonfilm. Als dat genoeg voor je is zul je hier wellicht plezier uithalen, maar voor andere mensen zit hier geen seconde in om de aandacht te trekken. Mogelijk de Pokémonfilm die ik het snelst zal vergeten.

1,5*

"Alweer en ei", zegt James ergens aan het begin van de film, duidelijk een knipoog naar het feit dat een mysterieus ei al eerder de basis heeft gevormd van een Pokémonfilm, maar hij verwoord daarmee ook mijn gevoelens bij Temple of the Sea. Dit is misschien de meest foutloze film uit de reeks tot nu toe, maar vooral ook omdat alle onderdelen die in het verleden het best leken te werken recycled zijn. Dat zou dit de ultieme Pokémonfilm kunnen maken, maar als we spreken uit het 'beste uit vorige Pokémonfilms' hebben we het nog steeds niet over iets bijzonders, wat er vooral voor zorgt dat dit als een herhaling van zetten voelt. Daar komt nog eens bij dat de speelduur een pak langer is dan voorheen (in het middenstuk komt er geen eind aan de verplichte scènes waarin Pokémon wat spelen en vrolijk rondspringen; altijd mijn minst favoriete scènes), terwijl het verhaal dan weer eenvoudiger is dan ooit, dus het sleept op een gegeven moment. Die Pokémon Ranger lijkt er eerst wat verfrissende James Bond-actie in te gooien, maar wordt na de openingsscène eigenlijk niet meer fatsoenlijk gebruikt. Het enige wat de film van zijn voorgangers onderscheidt is de schurk, die qua uiterlijk en persoonlijkheid wat uit de toon valt van eerdere slechterikken, maar wel wat vermakelijker is. Verder is dit vooral degelijkheid troef, maar degelijkheid betekend weinig als je naar Pokémon kijkt.

2*

Ruwweg 3 tot 2 en een half jaar geleden was ik met een vriend meer uit humor dan om een andere reden geleidelijk alle Pokémonfilms aan het afwerken. We moesten stoppen bij deel 11 omdat ze gewoon steeds moeilijker uit te zitten waren. Toch ben ik vorige week ineens bij deel 15 belandt, met dank aan Netflix. Kennelijk ben ik niet de enige die ergens omstreeks deel 10 er compleet gek van werd, want de stemmen hier om MovieMeter maken vanaf daar een flinke daling. Zelfs de echte fans hebben het kennelijk niet tot deel 15 weten te redden, tenzij speedy23 een stiekeme, grote fanaat is.

Anyway, voordat ik ook maar iets inhoudelijk gezegd heb over deze film heb ik volgens mij al meer woorden eraan vuil gemaakt dan de makers. Tegen de tijd dat vaste regisseur Kunihiko Yuyama en zijn team bij deze waren aangekomen leken ze totaal iedere pretentie van het steken van moeite in deze reeks opgegeven te hebben. Geen van de voorgaande films was echt goed, maar sommigen waren nog enigszins uit te zitten. Deel 15 is extreem kort, maar gewoon een tergende kijkervaring die bijna resoluut weigert interessant te worden. Dit is een deel die ik zelfs kinderen nauwelijks kan zien waarderen. Als ik zou zeggen dat het op de automatische piloot gemaakt lijkt te zijn dan is dat een enorme belediging voor automatische piloten.

Het is bijna wonderbaarlijk hoe erg ze hier de fout in gaan. Als je dan toch in de positie bent waarin je een film moet (?) maken over een team van vier heldhaftige Pokémon die voor gerechtigheid strijden, waarom ze dan niet, nou ja, voor gerechtigheid laten strijden. In plaats daarvan worden drie ervan snel bevroren (de drie leuke natuurlijk) en moeten we vooral zien hoe de zeurende vierde mogelijk verantwoordelijkheidsgevoel creëert. Dit leidt tot een eeuwig durend gevecht tegen een extreem lelijk ontworpen Pokémon genaamd Kyurem, die kennelijk stiekem het best goed voor heeft, ondanks dat hij een enorm risico nam door die drie helden te bevriezen. Volgens mij is zelfs mijn idiote samenvatting interessanter dan de film en dat zeg ik niet omdat ik mijn schrijftalenten zo bewonder.

Ja, de achtergronden zien er weer erg mooi uit, gek genoeg het enige wat er met de film op vooruit ging. Maar zelfs het plezier van exotische locaties die deze reeks vaak op z'n allerminst nog levert wordt ons grotendeels onthouden doordat minstens de helft zich afspeelt in een verlaten mijn. Er zit letterlijk geen enkele element in om de aandacht te trekken, tenzij wellicht Kyurem of Keldeo tot je favoriete Pokémon behoren.

Echt één van de slechtste films die ik ooit zag. En nee, ik ga niet nu deel 12 tot en met 14 inhalen en wat erna kwam bekijken. Het is me weer helemaal duidelijk waarom ik eerder zo totaal klaar was met deze films.
0,5*

De Pokémonfilms vanaf pak hem beet deel 5 hebben vooral uitgeblonken in oerdegelijkheid. De eerste was een enorm zooitje. De tweede was vermakelijk genoeg, maar spuuglelijk. De derde probeerde een origineel verhaal en faalde. De vierde was te saai voor woorden. Wat daarna kwam was pretentieloos vermaak voor kinderen met weinig ambitie en totaal geen poging om wat oudere kijkers bezig te houden. Was nummer 9 vooral een mix van de kwaliteiten van deel 5 tot en met 8, dan is nummer 10 een amalgaam van de elementen van de eerste vier, vooral van de zwaktes. De film is namelijk bijna net zo'n zooitje als het eerste deel (alleen dan gelukkig zonder twijfelachtige moraal), de lelijkheid van de tweede film (die lucht!), de falende poging tot originaliteit van deel 3 (in de eerste helft lijkt er een duik genomen te worden in surrealisme, maar dat duurt niet lang) en de saaiheid van deel 4 (wat een langdradige climax). Daarbij bevat dit verhaal het minst interessante gevecht uit de serie: de verklaring voor de ruzie tussen Palkia en Dialga is kennelijk simpelweg dat volgens een legende die twee elkaar niet mogen ontmoeten, God weet waarom. Verder zijn eindeloze dialogen over ruimte-tijdcontinuïteiten en alternatieve dimensies in kinderfilms nooit mijn ding geweest. Alleen het mysterieuze begin is nog enigzins boeiend, maar niet goed genoeg om ook maar iets te redden.

1,5*

Ik moet even erbij zeggen dat ik deze reeks inmiddels ook gewoon echt moe ben. Misschien denk ik er volgende week anders over en gaan we verder, maar op dit moment zie ik dat niet meer zitten. Genoeg is genoeg. Allen het gevoel dat ik iets moet afmaken als ik het gestart ben heeft me geholpen om alleen al te kunnen beginnen aan deel 10.

In mijn poging om samen met een vriend alle Pokémonfilms te zien heeft deze de twijfelachtige eer de enige te zijn die ik voor de tweede maal zie in mijn periode op MovieMeter. Ik herrinnerde me dat dit elfde deel nog wat pluspunten had, maar de paar dingen die ik me bij stonden als goed (de actiescène in de trein, enkele omgevingen) blijken nu toch gewoon geen klap voor te stellen. Uteindelijk bleek het misschien wel de slechtste film uit de reeks te zijn. Het verhaal is zelfs voor Pokémon erg slap en de film in zijn totaliteit was oersaai. Ik stond er ook van te kijken hoe weinig ervan me is bijgebleven. Alleen het ruwe plot en de treinreis kon ik nog voor de geest halen.

Tevens heeft dit deel de even twijfelachtige eer om de doodsteek te zijn van onze poging om inderdaad alle Pokémonfilms af te gaan. Ze waren nooit echt goed, het begon al steeds meer eentonig te worden, maar deel 11 was de eerste die echt nauwelijks uit te zitten was. Er is een deel in me dat het zwak vind om het op te geven, maar dit was een projectje voor de lol en dit deel bewees dat de grap zijn humor verloren heeft.

Ik verlaag naar een halve ster.

Het meest frustrerende aan de derde Pokémonfilm is dat die een concept heeft die me zowaar aanspreekt, maar dat het enorm slecht is uitgewerkt. Het verhaal van deel 1 was een rommeltje en die van deel 2 zo simpel en standaard dat je er niets fout aan kon doen. Daarom is het op zijn minst fijn om te zien dat hier een beetje ambitie naar binnen is gekropen en er een poging gewaagd is om er iets unieks van te maken. Natuurlijk valt dit keihard op zijn bek, maar als je systematisch een hele lange reeks Pokémonfilms gaat kijken is het al lang leuk als er iets nieuws geprobeerd wordt.

Het concept van het verhaal draait er namelijk om dat een klein meisje van 3 tot 5 jaar oud na de verdwijning van haar ouders eenzaam en verward achterblijft en wiens fantasiewereld door vreemde wezens tot werkelijkheid worden gemaakt. Het is wat abstract wellicht, maar het idee om een spel te maken met realiteit en fantasie en om dan de fantasie van een meisje dat nog niet oud genoeg is om te lezen is een vondst waar je veel mee kan doen. Dat wordt hier niet gedaan, maar stel je voor dat Miyazaki ermee aan de slag gaat. Dan wordt het pas frustrerend om te zien hoe de makers van de derde Pokémonfilms het weer verknald hebben.

Al valt het aanvankelijk nog mee. Het paleis dat Molly met haar gedachten creëert vind ik persoonlijk spuuglelijk, maar het is tenminste iets waarvan je je kunt voorstellen dat een klein meisje het 't mooiste gebouw van de wereld vind. De eerste reeks avonturen in deze wereld zijn best aardig om te volgen, met hier en daar een leuke vondst. Er wordt zelfs geprobeerd om Molly's traumatische ervaring rond de verdwijning van haar ouders om te zetten in een dramatische lijn, stel je voor zeg. Maar dit is een Pokémonfilm en de ambitie maakt al snel plaats voor eindeloze gevechten met vuur en laserstralen, gecombineerd met nog wat willekeurige aanvallen. De gevechten worden niet boeiend in beeld gebracht en gaan veel te lang door, maar vooral lijken ze zinloos. Er wordt namelijk zelden iemand geraakt door die stralen en als dat toch gebeurt brengt dat weinig schade toe. Het lijkt wel een serie ontwijkingen. Dit wordt snel saai, zeker als je net al twee andere Pokémonfilms gezien hebt die hetzelfde deden. En toen dat gevecht tussen Entei en Charizard eindelijk voorbij was moesten die passieve Unown nog verslagen worden in een van de saaiste actiesequenties ooit. Je zou bijna vergeten dat de eerste helft nog vermakelijk was. Toegegeven, de film blijft consistent in Molly's psychologie hangen en daar zit zelfs enige logica in, maar was dit alles waarmee ze aan konden komen zetten? Ook dat Entei continue het zinnetje "Als dat is wat je wenst" herhaalt wordt vervelend.

Niet zo slecht als de eerste film, mede door het leuke concept, maar daar is alles ook wel mee gezegd.
2*

Dit was overigens de laatste Pokémonfilm die ik zag terwijl ik nog fan was. Ik kon hem me nog maar vaag herinneren, maar vanaf nu ga ik werkelijk nieuw terrein in.

Misschien omdat de eerste film zo verschrikkelijk was, maar deze tweede kwam bijna als een verademing. Van de vijf Pokémonfilms die ik laatst zag ik een semi-marathon met een vriend was dit de beste. Dat terwijl het verhaal hier het minst origineel is: een uitverkoren held moet de wereld redden door drie magische bollen te verzamelen en ze naar één punt te brengen. Aan de andere kant redt deze aanpak misschien de film, want het laat het avontuur als snel beginnen en geeft wat meer tijd voor bijrollen als Misty en Team Rocket, die in andere films vooral toeschouwer mogen spelen. Het avontuurlijke gevoel van de serie wordt hier nog enigszins benadert waardoor het kind in mij er nog wel iets mee kon. Daar is ook alles mee gezegd, want het is tegelijkertijd een avonturenfilm die nergens bijzonder wordt en geen bijzondere setpieces heeft, al moet ik toegeven dat ik de zelfopoffering van Team Rocket nog steeds grappig vond. Daarbij wordt het toch op een gegeven moment langdradig, ondanks de korte speelduur. Erg veel variatie zit er niet in de eindeloze reeks laserstralen die afgevuurd en ontweken worden. Daarbij helpt het ook niet dat het de lelijkste film uit de reeks is. Het is wel goed geanimeerd, maar het ontwerp van de omgevingen is kleurloos en saai. Er is niets hier dat ik kan aanbevelen bij mensen die nooit iets met Pokémon gehad hebben, maar ik vond het nog net te doen.
2,5*

Na vier Pokémonfilms denk je dat je het wel allemaal gezien hebt, maar dan ineens wordt je bij deel vijf alsnog verbaasd. Wat krijgen we nou? Krijgen we werkelijk sfeer? Ja, tijdens de eerste paar scènes wordt een lekker sfeertje gecreëerd. Het locatie is een stadje dat duidelijk op Venetië gebaseerd is en het ziet er bijzonder fraai uit. Belangrijker nog is dat de locatie goed uitgebuit wordt. Dus worden we getrakteerd op een vermakelijke race door de kanalen en een achtervolging door de smalle steegjes. Ook werd er duidelijk een spionnensfeertje in de stijl van James Bond in de jaren '60 neergezet, met bijbehorende muziek. Het werd zelfs oprecht een beetje mysterieus allemaal. Het meest bizarre van allemaal? Dat het ook gewoon echt vermakelijk was, op de manier van een kinderlijke avonturenfilm. Verhip, hebben we hier te maken met de eerste voldoende voor een Pokémonfilm?

Nee. Het zou ook teveel gevraagd zijn. De eerste twintig minuten zijn bijzonder fijn en de tien minuten die erop volgen kunnen ook wel rekenen op enige goodwill, maar daar werd het verhaal al concreter en de mysterie vermindert, waardoor het al gauw wat saaier werd. En ook onnodig schattig wat mij betreft. Het laatste half uur is dan ook nog eens misschien wel het meeste saaie gedeelte in een Pokémonfilm tot nu toe, zodra het plot ineens draait om een machine die een voorspelde apocalyps kan veroorzaken alszzzzzzzzzz....



Zelden een verhaal in ieder geval zo de mist in zijn gaan. Het levert geen enkele interessante of in ieder geval vermakelijke scène meer op. Ironisch is dat zodra de inzet hier verhoogd wordt (een stad dreigt verzwolgen te worden door een zondvloed) het meteen minder spannend wordt. Maar wat me het meest stoorde was dat de sfeer verdween en de film zelfs vrij lelijk werd, met slecht gebruik van CGI tussen traditionele animatie (iets wat trouwens wel meer gebeurt in deze reeks). Ach, het is niet de eerste Pokémonfilm die goede potentie verspilt met een hoop niksigheid. Ik verwacht er ook niet veel van, dus ben ik ergens al tevreden als ik verrast wordt met twintig goede minuten.
3* voor de eerste helft, 1* voor de tweede helft, 2* voor het totaal.

Stomvervelend.

De hele toon van de vierde Pokémonfilm stond me gewoon van begin tot einde tegen. Het had iets gezapigs, iets zeurderigs en het was niet vooruit te branden. Het voelde zelfs als te kinderachtig voor kinderen aan. De voorgangers kon ik nog enigszins in perspectief plaatsen, mede omdat ik de reeks vroeger nog leuk vond, maar wat er leuk zou moeten zijn aan deel vier ontging me compleet. Alleen het bos had hier en daar een lekker sfeertje, maar dat is alles het goede dat ik eruit kan krijgen. Voor nostalgische redenen bekeken we deze Pokémonfilms met Nederlandse stemmen, maar die zijn hier wel zo slecht ingesproken dat we overstapten op Engels (Japans staat niet op de dvd's). Ik wil verder niet te veel woorden hieraan vuil maken, neem van mij aan dat er niets deugt, maar ik wil toch wel een absurditeit aanwijzen. Waarom wordt er zoveel tijd besteed aan Suicune en zijn (haar?) krachten om water te zuiveren om vervolgens het zuivere water geen rol te laten spelen, zelfs niet in de redding van Celebi (overigens de meeste irritante Pokémon tot nu toe)? Waarom in vredesnaam een deus ex machina introduceren om Celebi te redden? Scripts worden niet slechter geschreven.

1* Leuk voor kinderen? Er zijn honderden leukere films voor die leeftijdsgroep gemaakt en als ze die allemaal gezien hebben en nog niet genoeg hebben gehad moeten ze maar volwassen worden voor ze hieraan beginnen.

Het begon allemaal als een grap. In een nostalgische bespreking van onze herinneringen aan Pokémon, dé hype van mijn vroege tienerjaren en daarmee op het cruciale overgangspunt van kindertijd naar pubertijd, werd het idee naar voren gehaald om alle Pokémonfilms in één marathonsessie te bekijken. Het leek er aanvankelijk op dat het bij een grap bleef, totdat die vriend ineens een box kon lenen met de eerste tien Pokémonfilms. Het idee van een lange marathon werd al snel aan de kant geschoven, omdat dat gewoon ondraaglijk zou zijn en nu bekijken we er af en toe twee of drie per keer. De eerste vijf hebben we achter de rug. Het ligt al twee weken stil, maar het gaat ongetwijfeld snel verder. Aanvankelijk stond ik er niet bij stil dat ik ook gewoon op deze films kon stemmen op MovieMeter en ik loop wat achter met mijn Pokémonrecensies hier. Bij deze probeer ik dat de komende dagen wat in te halen. Verheug je!

Ik moet hier allereerst zeggen dat ik de eerste Pokémonfilm, Mewtwo Strikes Back, indertijd maar liefst twee keer in de bioscoop heb gezien (daarmee komt hij in hetzelfde onverklaarbare lijstje terecht als Burn After Reading en The Tree of Life). Dat geeft al eens aan wat een fan ik toen was. Uiteraard was het toen een hele belevenis, maar zelfs als blinde fan vond ik deze toen al iets minder dan de serie. Later, toen mijn liefde voor Pokémon wat bekoelde, was ik al wat minder onder de indruk, maar het stond me evengoed bij als een degelijke film. Dat blijkt nu dus verdomt tegen te vallen. Pokémon: The First Movie is nu geheel van zijn romantische jeugdherinnering ontdaan en ik zie het nu voor het eerst voor wat het is: een rotslechte film. Sterker nog, als het niet van een laagje nostalgie was voorzien was ik er waarschijnlijk niet doorheen gekomen.

Het is ook nog eens een vreemde film. Waar de serie een mix is tussen een sportverhaal, een roadmovie (roadserie?) en luchtige avonturen is dit een zwaarwichtige goed-tegen-slecht-film met bijna epische aspiraties en zelfs filosofische pretenties. Je leest het goed, Pokémon gaat Bergman. Dat herinnerde ik me nog wel enigszins, maar ik was vergeten hoe nadrukkelijk aanwezig het was. Het stikt van de scènes, vooral aan het begin, waarin Mewtwo in het niets staart en hardop vragen stelt als "Wie ben ik?" en "Wat is mijn doel?". Vervolgens besluit hij dat dit zijn lot niet kan zijn en besluit hij dat een genocide van mensen en Pokémon de oplossing is van zijn existentiële problemen. Waarom dit een oplossing is weet ik verder ook niet, maar het is wel de aanleiding voor de helden uit de serie om eindelijk eens in actie te komen. Dit is waar de lol had moeten beginnen, maar waar de film gewoon nog onhebbelijker wordt. De tweede helft bestaat uit bijna niets anders dan eindeloze speeches door zo'n beetje ieder personage over hoe vreselijk het is om te vechten en hoeveel beter het zou zijn als iedereen vredig met elkaar zou leven. Dit is een vreemde boodschap voor Pokémon, aangezien de hele reeks draait om mensen die hun Pokémon tegen elkaar te laten vechten en daar is iedereen het constant mee akkoord, de Pokémon incluis. Pokémon: The First Movie wordt daarmee onbedoeld een kritiek op de complete franchise en het weet zich daar niet uit te worstelen. Oké, iemand zegt "Pokémon horen niet te vechten, niet op deze manier", maar dat is niet echt een argument. Wellicht dat daarom Mewtwo op het einde het geheugen van iedereen wist. Ik vond het een onverklaarbare actie, want ik zou zeggen dat als een groep mensen zojuist getuige is geweest van een grote stap naar vrede je niet zou willen dat ze het vergeten. Maar de makers moesten iets verzinnen om ervoor te zorgen dat de Pokemontrainers nog zouden vechten na deze film. Het slaat allemaal nergens op en de hele tweede helft maakt de film zich onsterfelijk belachelijk.

Ik zag een jaar of twee geleden de eerste paar afleveringen van de serie weer eens. Ook dat was niet bepaald een goed idee, aangezien het eigenlijk ook gewoon overduidelijk slecht was, maar daar kon ik tenminste nog van begrijpen waarom ik het als kind leuk vond: door zijn mix van humor en avontuur met gekke monsters had het zijn eigen charme. Maar The First Movie heeft geen charme en is gewoon totaal onleuk. Alleen Team Rockets idiote plannetje met hun vikingbootje past in de reeks en als zo'n wegwerpscène het hoogtepunt is dan is het logisch dat er niets anders over bleef dan de film heel hard uitlachen. Te gemakkelijk zeg je? Misschien, maar daardoor haalden we nog wat plezier uit het kijken van de film, naast een spreekwoordelijke trip through memory lane (ja, tot mijn verbazing kon ik alle Pokémon nog bij naam noemen; ik moet geobsedeerd zijn geweest toendertijd).
1,5*

Nog één! En nog lang geen einde in zicht!

Pokémon deel 8 lijkt het populairste deel onder liefhebbers te zijn, zowel hier op MovieMeter als op IMDb. Ergens snap ik het wel. Het is wellicht de meest coherente film tot nu toe, met een script dat zowaar opbouw kent, geen willekeurig in beeld gebrachte actiescènes bevat en het probeert wat meer een emotionele band op te bouwen met een personage (Lucario). Ik was iets minder enthousiast, zelfs al vind ik het zeker niet de slechtste uit de reeks. Het grootste probleem voor mij was dat er de keuze gemaakt werd om het er een mysterie van te maken, maar de clou al op het begin te geven. In de proloog leest een moeder aan haar dochtertje het verhaal van Aaron uit en hoe hij het koninkrijk redde. Kennelijk kent niemand anders in het koninkrijk dit verhaal, want de rest van de film gaat over de vraag hoe (en of) Aaron het koninkrijk redde. De suggestie wordt gewekt dat Aaron geen held zou zijn, maar niemand komt met een andere verklaring waarom het koninkrijk dan nog altijd bestaat. Puur geluk? Anyway, het is nogal vervelend om een heel middenstuk te hebben waarin gekibbeld wordt over deze hele kwestie, terwijl wij als kijker allang weten hoe de vork in de steel zit. Het middenstuk is dan ook niet vooruit te slepen.

En niet alleen moeten we tweemaal aanhoren waarom Aaron een held was, maar ook andere dingen worden twee keer uitleg. Zo vind Ash een bloem waarmee je het verleden kan zien. Dit brengt een flashback teweeg van Lucario (er is hier sowieso een overdaad aan flashbacks) waarin Aaron hem uitlegt hoe die bloemen werken, compleet met demonstratie. Vervolgens krijgen we een scène waarin Ash uitgelegd wordt hoe het zit met die bloemen. Deze film heeft er sterk het handje na om dingen dus twee keer te verklaren, alsof het publiek het na één lange les het nog niet snapt. Het is voor kinderen gemaakt, maar zo dom zijn kinderen niet en de voorgaande films hadden het ook niet nodig.

Verder zijn de wat meer avontuurlijke gedeeltes wel aardig en niet zo afgezaagd als in de vorige films en ook de locatie waarmee de film na de proloog begint mag er wel zijn, maar over het algemeen vond ik dit vooral een langdradige Pokémonfilm (het is ook de langste tot nu toe), met nog een overdosis aan sentiment als extraatje.
2*

Ik ben een stuk minder enthousiast dan de meeste hier.

Gala wordt hier vaak als zwakste aangehaald en het is niet moeilijk te zien waarom. Heeft vaak haast iets weg van een tv-anime, met erg lelijk karakterdesign, zeker in de kleine bijrollen en een verhaallijntje dat niet pakkend is. Alleen het einde, hoewel voorspelbaar, werkte voor mij nog. 2 sterren.

Moon Drive. Laten we het erop houden dat dit niet mijn ding is. Ik vind de stijl, hoewel uniek, spuuglelijk, de humor mateloos irritant en ik hou niet van de hysterische toon. 1 ster.

Wanwa. Hier moest ik even inkomen. De stijl pakte me niet direct, maar uiteindelijk werkt het toch hypnotiserend. Helaas ook wat vluchtig en het mist iets van een context om echt te grijpen, maar het is fraai om naar te kijken. 3 sterren.

Toujin Kit. Mijn favoriet denk ik. Niet echt een originele toekomstvisie, maar de rust kon ik na de drukte van de drie voorgaande filmpjes goed gebruiken. Het design is erg mooi, de geluidseffecten zijn sterk en het verhaaltje heeft op een gekke manier iets ontroerends. Best aardig. 3,5*.

Dimension Bomb. Voor vele hier de hoofdattractie. Op zich niet verwonderlijk, want het is een enorme artistieke ervaring. Maar eerlijk gezegd heb ik weinig met dit soort dingen. Het geheel is enorm abstract en had nog een hypnotiserende werking kunnen werken als de soundtrack mij niet zo tegenstond, met name het overmatige gebruik van kinderstemmetjes. Evenwel valt er weinig op te merken over de animaties, wat zeer sterk is en ik kon het stukje met het vlinders vangen wel waarderen. 2,5*

Eigenlijk is het niet zo'n heel onevenwichtig pakket, omdat niets echt erbovenuit schiet en alles blijft hangen tussen slecht en net bovengemiddeld. Doordat alles niet lang duurt wordt het nooit vervelend, maar van mij hoeven dit soort projectjes niet echt vrees ik.

2,5*