Opinions

Uitstekende Mexicaanse road-movie; een van het zeldzame soort films die ik meteen weer wou zien na de eerste kijkbeurt. Zal wellicht een van de komende dagen dan ook gaan gebeuren.

Dat deze Y Tu Mamá También zo'n schijnbaar hoge herkijkwaarde heeft komt niet eens door de te verwachten redenen, namelijk het zomerse sfeertje, de mooie locaties en de sexscènes, maar doordat de personages echter aanvoelen dan in de gemiddelde film. Ik heb eigenlijk nooit echt sympathie gehad voor de twee hoofdpersonen. Dat heb ik eigenlijk zelden voor puberale personages. En toch boeide hun ontwikkeling mij, waarschijnlijk omdat dit een van de zeldzame films is over dergelijke personages die werkelijk de diepte met ze induikt. Ze contrasteren met een sexy, maar volwassenere vrouw lijkt misschien nogal voor de hand liggend, door het sterke script en spel wordt het veel meer. Coming-off age, ja, maar het is meer dan dat. De twee jongens zijn aan het einde niet alleen wijzer en volwassener, maar ook gedessilliusioneerder. Of is dat toch een vorm van volwassener zijn?

De rol van de vrouw is nog fascinerender dan de jongens. Ik had al vrij snel door dat ze ongeneeselijk ziek was en iets bijzonder wilde doen met haar leven voordat het te laat was. Maar hoeveel vrouwen zouden dan met twee onvolwassen pubers op pad gaan die haar als niets anders zien dan als een lustobject? Waarschijnlijk een vrouw die denkt dat de schijnbare onbezorgdheid van de pubertijd de ultieme vrijheid biedt die ze zoekt in haar laatste dagen. Ook zij komt er achter dat deze droom een illusie is, maar ze weet het uiteindelijk om te zetten naar een ervaring is die rijker is dan dat. De jongens hebben hier op het einde een vermoeden van, maar kunnen het niet plaatsen. De onverwachte homoseksuele kus tussen de twee jongens kan ik hierin moeilijk plaatsen, maar lijkt toch essentieel te zijn voor het gevoel van de film.

Waarom ik de film vooralsnog niet hoger geef dan vier sterren is omdat ik soms zijlijnen niet bevat. Er wordt erg veel verwezen naar veranderingen in de Mexicaanse politiek en naar verschillen in klassen in Mexico, maar wellicht weet ik te weinig van dat land om precies te snappen wat ermee bedoelt wordt en wat het met de rest van de film te maken heeft. Of misschien was ik teveel gefocused op de hoofdlijn van het verhaal om hier genoeg aandacht aan te schenken. Ook vreemd zijn momenten waarop Cuarón zomaar ineens de hoofdpersonen verlaat om iets schijnbaars onbelangrijks te laten zien. Zo zitten de drie personages op een gegeven moment in een restaurant te praten, waarna de camera ineens besluit een serveerster te volgen terwijl ze de keuken inloopt waar we een paar mensen de afwas zien doen. Geen idee wat hier de bedoeling van is.

Dessalniettemin blijft er een opvallend pakkende film over. Cuarón is duidelijk een van de grootste talenten die momenteel in de filmindustrie werkt, al zie ik nog altijd weinig overeenkomsten tussen zijn projecten. Benieuwd waar hij de volgende keer mee komt.
4*

Mijn tweede Naruse, ook na Repast (hoe zou dat toch komen?). Ik vond die andere film net ietsje mooier, ietsje rijker en ietsje origineler, maar dit is toch weer een alleraardigst en goed gemaakt drama. Toch blijf ik net als bij Repast niet helemaal overdondert achter. Ik vind het interessant om te volgen, maar ergens mist de film iets waardoor het me emotioneel ook weet mee te slepen. Aan de twee hoofdacteurs ligt het niet (Setsuko Hara noem ik nu officieel een favoriet!) en ik heb geen idee wat de boosdoener is. Ozu weet mij dan wel weer over de streep te trekken. Waarschijnlijk maakt die toch net wat diepere films dan Naruse. Niet dat Naruse zich ergens voor hoeft te schamen, overigens.

3,5*

Geestige komedie. Droog op een typisch Japanse manier, met veel ongemakkelijke stiltes en pijnlijk-absurde situaties. Aanvankelijk leek het zelfs briljant te worden. De scènes op de werkvloer waren sterk, waarbij vooral het acteerwerk van de man die de baas speelt (IMDb helpt niets om erachter te komen hoe de acteur heet) positief opvalt, al is de hoofdfiguur zelfs een perfecte aangever, letterlijk en figuurlijk stijf. De date in het park is zelfs één van de grappigste scènes van de laatste jaren, vooral omdat Ikeda deze erg lang uitspint.

Helaas blijft het geen feest. Hoewel het merendeel van de film wat mij betreft geslaagd is, sloegen ook enkele momenten de plank mis, zoals dat etentje met bij die restauranthouder thuis. Andere momenten zijn gewoon te flauw. Die twee overvallers waren aan het begin leuk, maar naarmate de film vordert moet Ikeda zich steeds meer beroepen op minder originele humor (dat haarstukje bijvoorbeeld). Het is ook een iets te lange film. Het voelt wat als een verzameling korte sketches die onnodig langgerekt zijn. Gelukkig blijven de scènes op de werkvloer wel leuk, eigenlijk ook door de herhaling daarin. De kern van het verhaal zit daar ook (de hoofdpersoon wordt zo buigbaar als de paperclips). De rest is een bonus. Gelukkig vaak een leuke bonus.

Ik moet ook wel erbij zeggen dat dit een film is waarbij het lage budget me opviel, vooral door de constant wisselende belichting en geluidskwaliteit. Het heeft af en toe de oneffenheid van een no-budget studentenfilm. Ik vermoedde dat Ikeda hier misschien wat gestileerder te werk had willen gaan, maar dat dit technisch niet mogelijk was. Misschien helpt een budget hem in de toekomst.
3,5*

Waarschuwing: Als je niet de minste affectie hebt voor Neil Young & Crazy Horse moet je Year of the Horse nooit kijken. Zelfs niet als je als doel hebt om alle films van Jim Jarmush te bekijken. Dit is nooit uit te zitten als je geen zwak hebt voor de ellenlange jams van Crazy Horse.

Het is ook een ietwat vreemde concertregistratie en documentaire. Jarmush heeft er kennelijk de meest losse film mogelijk van proberen te maken, met luchtige interviews en een registratie van verschillende concerten met behulp van een Super 8 camera. Het ziet er goedkoop, ruw en rommelig uit, maar dat is de bedoeling. Het moet visueel het gevoel van de muziek van Crazy Horse overbrengen en eerlijk is eerlijk, het werkt. Op een bepaalde manier past de lelijkheid van het geheel uitstekend. Zelfs de interviews lijken bewust gedaan in een lelijke kamer, met een wasmachine op de achtergrond.

Erg veel inzicht in de band krijg je niet. Poncho's enige bijdrage in de interviews is simpelweg steeds opnieuw te stellen dat Jarmush nooit een documentaire kan maken die een goed beeld kan schetsen van Crazy Horse. Misschien, dit zijn mannen die zo simpel en alledaags mogelijk proberen over te komen en een eenvoudige manier hebben om hun muziek uit te leggen. Dat past bij het totaalbeeld van de band, maar veel kun je er niet mee als interviewfilm. Dat Jarmush alsnog het karakter van hun weet te vangen is een verdienste. Hij gebruikt ook archiefbeelden uit 1976 en 1986, met wat ruzies tussen de muzikanten en wat grappige momenten tussendoor. Ook hier niet veel dat inzicht biedt, maar het geeft een bepaalde sfeer. Dat is wellicht de beste omschrijven van deze documentaire: een sfeerbeeld van Crazy Horse in plaats van het verhaal achter Crazy Horse.

Zoals gezegd: je moet er van houden. Ik merkte de affectie die deze film voelde voor zijn onderwerp en ondanks dat er niets werkelijk gedenkwaardigs te zien is voelde ik die affectie ook wel. Ik hou ook wel van die muziek van Neil Young en Crazy Horse, dus dat helpt enorm. Ik zag ze vorig jaar nog live in de Ziggo Dome en dat concert is ongeveer zoals de concerten die je hier ziet. Dus heerlijke, ruwe jams die aanvankelijk kracht winnen door hun lengte en vervolgens vaak weer zo lang doorgaan dat het weer irritant wordt. Dat laatste neem je voor lief, want het is toch wel iets unieks. Maar ik neem het niemand kwalijk als het zijn of haar ding niet is.

3*

Ergens na Eternal Sunshine of the Spotless Mind leek Carrey's carrière stoom te verliezen. Volgens mij zat er nog wel een klein succesje hier en daar tussen, maar nergens leek hij meer één van de grote komische sterren, zoals hij wel was in de jaren '90 en de vroege 2000's. Nou is Carrey altijd een sterk love-it-or-hate-it-acteur geweest, met uitzondering van a-typische bijdrages in onder andere The Truman Show en Eternal Sunshine, maar ik heb altijd wel een zwak gehad voor hem en ook zijn manische kant.

Yes Man valt een beetje in tussen de volledig komische Carrey en de wat meer serieuze. Dit is geen volbloed komedie, want ondanks de vele humor wordt er ook tijd besteed aan het opbouwen van zijn depressie. Dit maakt het verhaal wat meer invoelbaar en zorgt er wat mij betreft voor dat de verplichte, serieuze twist van de derde akte werkt, al zijn er duidelijk weinig gebruikers het daar met me eens; wellicht uit principe.

Verder is dit geen baanbrekende film, want het doet wat vertrouwd aan en écht grappig werd het eigenlijk voor mij maar zelden. Toch werkt het op een bepaalde manier. Het helpt dat het gegeven vrij prikkelend is en dat de makers gelukkig ook enkele groteske grappen ermee maken, zoals met de Perzische bruid of de buurvrouw. Iets in me had misschien net zo lief een totaal over-the-top-film gezien met alleen maar dit soort elementen, maar als een net wat meer karaktergedreven komedie met een vriendelijk moraal werkt het best aardig.
3,5*

Kennelijk is er jarenlang aan The Grandmaster gewerkt en is hij nog steeds niet af. De versie die Kar Wai uiteindelijk heeft afgeleverd is de versie die klaar was toen de deadline bereikt was, maar kennelijk moet er nog een veel langere cut komen. Feit is dat de film op sommige plaatsen niet af voelt. Het meest opvallende is dat nog wel met het subplot van "Scheermes", dat bijna losstaat van de hoofdgebeurtenissen en nergens heen gaat. Ook de latere scènes voelen aan alsof er flink in gesneden is.

Het meest opmerkelijke is hoe weinig dit uitmaakt. Op een bepaalde manier ging ik helemaal op in de film. Het is enerzijds een typische Kar Wai, maar tevens is zijn stijl geëvolueerd. Hij gebruikt iets meer verhaal dan voorheen (nog steeds relatief weinig) en zijn cameravoering lijkt nog meer teruggebracht te zijn naar close-ups, terwijl slow-motion ook aan prominentie heeft gewonnen. De kleuren zijn donkerder en minder zwoel. En het helpt allemaal om zowel Kar Wais gebruikelijke melancholie te versterken, maar ook om de actiescènes een eigen karakter te geven.

Ik weet niet hoe deze film gewaardeerd zal worden door de liefhebbers van kung fu, want ondanks dat Kar Wai kennelijk jarenlang vechtstijlen heeft bestudeert krijg je weinig ervan in één shot te zien. In plaats daarvan verkiest hij vaak één beweging of actie per shot. Waar een soortgelijke aanpak door luie regisseurs vaak een gebrek aan choreografie moet verbergen en het vooral desoriënterend werkt monteert Kar Wai het zo dat de gevechten een eigen flow krijgen, zonder dat ruimtelijk inzicht verloren raakt. Het eerste gevecht vond ik zelfs adembenemend, bijna meer een symfonie in regen en waterplassen dan in geweld.

Het zijn de gevechten die voor de beste momenten zorgen in The Grandmaster. De melancholie is ook hier soms weer raak, maar beter uitgewerkt in enkele eerder films van Kar Wai. Misschien dat de 4-uur durende cut, als die er ooit komt, daar nog meer mee doet. Voor nu is het echter een welkome afwisseling in Kar Wais oeuvre en één van de meer unieke vechtfilms die ik al zag.

4*

Zoals al meerdere malen gezegd ziet deze film er erg mooi uit, al moet ik erbij zeggen dat het overkwam als Wong Kar-Wai light op dat gebied. Ik val wel voor de donkere stadssfeer en deze rood-groen-gele kleuren, maar origineel is het niet. Ook de muziek wordt hier veel geprezen, maar daar had ik een dubbel gevoel bij. Het is inderdaad een erg mooie score op zich, maar veel te nadrukkelijk aanwezig, alsof er meer emotie in de muziek zat dan wat er op het scherm te zien was. Daar zit trouwens ook het kernprobleem dat ik met deze film heb: boeiend om te volgen, mooi om naar te kijken en te luisteren, maar zonder ook maar een seconde emotioneel te raken. De band tussen de twee hoofdpersonen was op zich interessant, maar uiteindelijk kwam er niets uit voort dat ik nou echt bijzonder vond. Het kabbelde aangenaam voort en dat is het wel.

3*

Het is bijna verbazingwekkend hoe vaak de term 'soap' genoemd is hier. Is iedere film die verschillende problemen van een wat grotere groep mensen volgt nou meteen een soap? Een soap haalt menselijke problemen bijna willekeurig te voorschijn, versimpelt ze en blaast ze op voor goedkoop effect. Ik vind het erg moeilijk te geloven dat iemand dit in Yi Yi kan herkennen, een zeer ingetogen en bedachtzame film. Er wordt wat meer in gesproken dan in het gemiddelde Aziatische drama, maar opgeblazen is toch wel het laatste wat in je op zou moeten komen.

Toegegeven, de film heeft wat gemakkelijke momenten. Hoewel ik de paralellen tussen de middelbare generatie en de jongeren wel mooi vind, gaat de Edward Yang er een aantal momenten te ver in. Met name als Ting-Ting met die jongen naar een hotelkamer gaat en hij voor de seks wegrent, waarna we te horen krijgen dat Ting-Ting's vader dit in zijn jeugd ook eens heeft gedaan. Dan ligt het er bij de film wat dik bovenop, maar dergelijke scènes zijn schaars en zelfs dan is het nog lang niet soap-achtig.

Veel van zijn kracht ontleent Yi Yi dan ook aan zijn weinig soap-achtige karakter. Sommige hier vinden de film niet meeslepend genoeg, maar persoonlijk vond ik het juist zo mooi omdat het haast een mozaïek-achtige verzameling van persoonschetsen was. Kleine momenten uit het leven. Edward Yang gaat niet voor de grote emoties, maar verteld het geheel met een subtiele stem die niet ver van Ozu af staat. Hij wisselt pijnlijke momenten af door hier en daar een klein beetje hoop te plaatsen en hij is ook niet vies van een komische scène tussendoor. De filmstijl is ook groots. Helaas had ik de 4:3-versie, maar naar mijn gevoel heeft het geen afbreuk gedaan aan de schoonheid van de cinematografie. Prachtige spiegelingen in het glas, weide shots en warm kleurgebruik geven het geheel een aantrekkelijk uiterlijk.

En dan zijn er nog de acteurs, die het zeker naar behoren doen. De uitschieters zijn vader en zoon, gespeeld door Nien-Jen Wu en Jonathan Chang. Chang is de ziel van de film, maar de beste acteerprestatie komt van Wu. Hij speelt een man met weinig charisma en iemand die niet veel levenslust uitstraalt, maar doet dit met een bepaalde bedachtzaamheid die zeer veel sympathie opwekt.
4*

Een aardig martial-artsfilmpje, maar ik begin me stilaan toch af te vragen of er ooit een werkelijke klik tussen mij en het genre zal komen. Vervelend vind ik het niet, maar het weet me nooit op het puntje van mijn stoel te krijgen, zelfs niet als het zo goed gedaan wordt als in Yip Man. Ik ben denk ik sowieso meer van de wat meer flamboyante versies van dit genre, met zeer gestileerde gevechten en goed gebruik van de omgevingen. Ik mis misschien het oog van de kenner om goede moves te onderscheiden van slechte. Sterker nog, ik kan je niet het verschil vertellen tussen de ene vechtsport en de andere; ik zie het niet. Al was het duidelijk dat ze hier niet aan het sumoworstelen waren.

Niettemin waren de gevechten hier wel leuk om te kijken en het hoogtepunt van de film. Wel jammer van de matige climax. Dat gevecht tegen die Japanse generaal was veel te kort en Yip Man verslaat hem zonder enige moeite. Erg spannend is dat niet. Gelukkig is dit een zeldzame film in het genre waarin de scènes tussen de gevechten niet stomvervelend zijn. Niet dat het verhaal nu echt goed is. Het is wederom nogal sentimenteel en de propaganda valt niet te missen. Als geschiedenislesje hoef je het ook niet te zien, want ik kennelijk is zo goed als niets hier waargebeurd, ondanks dat Yip Man echt bestaan heeft. Een pluspunt is wel dat er hier eens niet slecht geacteerd wordt. Donnie Yen blijft zowaar overeind in de dialogen, evenals zijn tegenstanders. Alleen die vrouw was erg matig (en wat een ondankbare rol heeft ze; alleen maar klagen over de acties van haar man, ondanks dat die allemaal natuurlijk zeer nobel zijn).

Het keek weg, het was zo om, ik heb me een avondje vermaakt. Tegen het vervolg zie ik ook niet op. Ik kan hier ook wel gemakkelijk bij voorstellen dat het fantastisch is voor de liefhebbers van vechtsporten. Maar indruk maken doet het niet. Wel een stuk beter verteerbaar dan het enigszins vergelijkbare Fearless, dat dan weer wel.
3*

Meer van hetzelfde en ongeveer even goed als deel 1, dus het meeste wat ik bij die film schreef geldt hier ook. Wel zo makkelijk, zowel voor de makers als voor mij. Pluspunten hier zijn vooral dat het eindgevecht hier daadwerkelijk een uitdaging biedt voor Yip Man en dat de gevechten net een tandje beter lijken te zijn. Vooral die gevechten op de tafel zijn heel fijn en Sammo Hung is een leuke toevoeging. Minpunten zijn dat het toch wel echt een herhalingsoefening is en dat de climax nog sentimenteler is dan voorheen. Het eindoordeel is echter gewoon hetzelfde: vermakelijk, maar niet helemaal mijn type film om er echt iets speciaals in te zien.

3*

Zo heb je nog nooit van Ip Man gehoord, zo zie je vier films over de beste man in één jaar (en er gaat er nog een uitgebracht worden dit jaar met Anthony Wong als het titelpersonage: zie hier). Het echte leven van Ip Man was zo ver ik begreep verstoken van werkelijk dramatische gevechten en zijn karakter komt kennelijk ook niet overeen met wat we steeds te zien krijgen (wellicht zat Kar War er nog wat in de buurt), dus over Ip Man de persoon tasten we nog even in het duister.

Waren de twee films met Donnie Yen al opzichte propaganda, bij dit deel slaat dat door tot puur sprookjesland. Het idee dat we nog naar het leven van een echt persoon aan het kijken zijn kunnen we compleet overboord zetten na de introductie van Japanse kinderen die decennia voor de tweede wereldoorlog Chinese gezinnen infiltreren als spionnen. Hoe verzinnen ze het? In het volgende deel laten de Japanners ongetwijfeld Godzilla op China los, waar Ip Man uiteraard wel raad mee weet. Overigens een film die ik best wel wil zien.

Dit is in ieder geval de minste Ip Man film tot nu toe wat mij betreft. Duidelijk een product dat in wil cashen op het succes van de films met Yen. Hier mist de ziel en alles oogt goedkooop. Sterker nog, de beelden leken zo uit de jaren '80 te komen. Het script, de manier van acteren en de personages lijken uit de jaren '50 te dateren. En dan vergelijk ik hem vooral met b-films uit die periodes. Het plot lijkt van volstrekte willekeur aan elkaar te hangen en er zit opvallend weinig actie in. De eerste paar pogingen tot actie zijn niet bijzonder gefilmd en je moet wachten tot de climax tot het allemaal toch wel fraai wordt. Die scène in de dojo mag er zijn, maar dat is te weinig voor een hele film. Het blijft toch vooral een ongeïnspireerd product over de jeugd van iemand wiens jeugd waarschijnlijk niet veel dramatisch te bieden had.
2*

Deze ooit eens als gratis extra dvd gekregen mij de Quality Film Collection-uitgave van Lucia Y El Sexo. Was ik al lang vergeten. Ik verwachtte een drama over hoe zwaar het is om prostituee te zijn, maar het is meer een semi-documentaire met een kort fictieverhaaltje rond Denise Richards en Daryl Hannah erin verwerkt. Waarom? Om meer kijkers te trekken vermoed ik, want het wordt totaal niet uitgewerkt en voelt vluchtig gemaakt. Dit terwijl er juist teveel aandacht ik gaan zitten in het de look van het docugedeelte. Ik kan me voorstellen dat je als regisseur talking heads wilt vermijden, maar Lidón schiet hier te ver in door. Ieder shot moet gek en bijzonder zijn, maar het heeft nooit iets te maken met wat er gezegd wordt of met de situatie van de mensen die geïnterviewd worden. Het is gewoon interessantdoenerij van de regisseur.

En die interviews, zijn die echt? Als ik het goed begrijp zijn het nagespeelde versies van interviews die uit het boek komen waar deze film op is gebaseerd. Moet haast wel, want het is raar om o.a. een gigolo te zien die niet wil dat iemand weet dat hij een gigolo is of dat er ineens een man doodleuk toegeeft dat hij de paspoorten van vrouwen steelt en die vrouwen dan in een ander land verkoopt. Dat soort mensen gaan toch niet met hun gezicht in een docu verschijnen, zou je zeggen.

Opmerkelijk is dat het vooral gaat over prostituees die tevreden zijn met hun werk. Naomi Watts schreef voor mij dat hij vond dat er teveel gejammer over de nadelen van het vak inzat, maar eigenlijk zit dit er nauwelijks in. De donkere kanten worden misschien een kwartiertje belicht. Pas na het eerste uur. De meest vrouwen hier zien hun bestaan als hoer zelfs als een manier om sterker over te komen dan de mannen. Als een uiting van macht. Dat is wel eens een ander beeld dan dat je gewoonlijk krijgt voor hoeren, maar helaas zijn er zoveel interviews door de film verwerkt dat geen van de geïnterviewden ooit echt lang in beeld is en het dus een verzameling oppervlakkige anekdotes is. En dat is het grootste nadeel, dat het oppervlakkig is. Het onderwerp is, hoewel niet echt origineel, boeiend genoeg en het is ook wel interessant om eens prostituees te zien die niet op de eerste plaats zielig zijn, maar veel leer je er hier niet over.

2*

Na een reeks Kurosawafilms die niet geheel aan mijn verwachtingen voldeden (maar ook nooit slecht waren overigens) is Yojimbo eindelijk weer de film sinds ik Seven Samurai zag die hernieuwde belangstelling voor Kurosawa bij mij weet te wekken. Het is de luchtigste film die ik van Kurosawa zag, bijna een komedie. Een dramatische impact had de film dan ook niet op me, maar de film compenseert dit doordat het gewoon topvermaak is.

Ik ben doorgaans geen fan van Mifune, maar ik vond hem hier bijzonder goed te pruimen. Vreemd dat hij zich juist in een wat luchtigere film inhoud. Hij weet zijn personage erg cool te maken. Daarnaast is Nakadai met zijn pistool een waardige tegenstander van Mifune. Shimura wordt helaas weer eens ondergebruikt door Kurosawa. Jammer dat Kurosawa maar spaarzaam leek door te hebben wat voor een topacteur hij ermee in handen had.

Wat me verder opviel is hoe modern de film bij vlagen nog is. De actiescènes en het zwart-wit zijn niet meer van deze tijd natuurlijk (niet dat ik iets tegen ze heb!), maar als geheel is de film totaal niet veroudert. Zelfs een lading remakes kan er niets aan afdoen. Daar moet ik bij zeggen dat mijn voorkeur stiekem wel uit gaat naar A Fistful of Dollars. Leone haalde veel uit deze film natuurlijk, maar het wordt hier soms wat overgedramatiseerd (met name in de berichten van Fisherking). Sommige scènes behandelt Leone leuker, zoals het moment waarop de held voor de eerste keer een aantal schurken uitdaagt. Hier gaat dat met wat simpele beledigingen, maar in Leones film met die geweldige dialoog voor Eastwoods ezel. Ook de laatste confrontatie heeft een leuker element in Dollars, maar dat vermeld ik vanwege spoilers hier niet. Het verhaal van Yojimbo en Dollars is hetzelfde, maar veel scènes zijn compleet anders uitgewerkt. Het is verre van een shot-voor-shot-remake. Geen idee ook wat Morricone hier gejat zou hebben. Beide films hebben sterke muziek, maar het is niet bepaald identiek.

Genoeg leuks te beleven in deze film. Jammer alleen dat hij net iets te lang duurt. Met name het middenstuk is wat lang uitgesponnen. En dat Sanjuro op een gegeven moment gevangen zit en ontsnapt door zich in een kist te verstoppen vind ik wel een heel ongeloofwaardig moment (het was de enige mogelijke verstopplaats en niemand kijkt erin?). Ik hoopte daar op iets vindingrijkers.

4*

Oersaaie eerste helft, pakkende tweede helft. De eerste drie kwartier worden gevuld met statische praatscènes met matige acteurs en een niet al te logisch verhaal. Iemon hield van zijn vrouw, dus waarom loste hij het chantageprobleem dan op door haar te laten vermoorden, de chanteur zijn geld te geven en te gaan trouwen met een vrouw van wie hij niet houdt? Dat is driemaal in zijn nadeel, terwijl, als hij toch al voor moord kiest, net zo goed die chanteur kan omleggen. Het slaat nergens op.

De film komt er bijna mee weg doordat na drie kwartier de horror zijn intrede doet en het een sfeervol geheel wordt. Een beetje voorspelbaar, dat wel, maar goed uitgevoerd. De dood van die vrouw is vrij gruwelijk, zeker voor die tijd en de spookdreiging, die al dan niet de verbeelding van de andere personages zijn, werken ook goed. Daardoor wordt deze film, die aanvankelijk totaal levensloos lijkt, ineens toch wel een kijkje waard.
2,5*

Noot: Deze recensie stond eerder al bij Tokaido Yotsuya Kaidan, die ik per ongeluk met deze film verwarde. Komt doordat ze dezelfde Engelse titel en plot hebben, maar dat bij deze de Engelse titel nog niet staat.

Ondanks het kritieke succes van deze film heeft Lonnergan nooit meer een andere film geregisseerd. In ieder geval niet tot Margaret die volgend jaar moet uitkomen. Geen idee wat de man intussen allemaal gedaan heeft, maar hij verdient meer aandacht. Als regisseur levert hij in You Can Count on Me niet eens zo'n heel bijzonder werk af. Als scenarioschrijver daarentegen wel. Hij weet zeer geloofwaardige personages te creeëren die geholpen worden door sterke dialogen.

Maar misschien is dit toch vooral een acteursfilm. Linney en Ruffalo zijn heel erg sterk hier. Ze spelen geen personages die je gemakkelijk mag, maar toch weten ze altijd een menselijkheid over te brengen die ervoor zorgt dat ze toch altijd je sympathie weten te behouden.

De verschillende relaties waar Linney zich in stort vond ik wat al te kort door de bocht uitgewerkt, maar de scènes tussen haar en haar broer zijn toch erg mooi en bijna altijd ontroerend. Leuk ook dat Lonnergan zelf een sterke bijrol heeft als de priester.

De film heeft wel een groot nadeel en dat is dat bijna alle scènes ontzetten kort duren. Van mij had het zo een half uur langer mogen duren om veel momenten wat beter tot zijn recht te laten komen. Lonnergan beperkt zich vaak tot de essentie van een situatie en laat deze ongeveer een minuut zien, om vervolgens weer op iets anders over te schakelen. Je zit dan net lekker in een scène, om er vervolgens meteen weer uitgetrokken te worden.

Maar ook dan blijft er genoeg moois over. Het lijkt me ook ergens wel een film voor herziening.

3,5*

You Only Live Once is de beste Amerikaanse film van Fritz Lang die ik tot nu toe gezien heb. Lang wordt vaak als een belangrijke bron van invloed op de noirfilms gezien en nergens is dat meer duidelijk dan hier, want dit is eigenlijk al een film-noir, compleet met fatalistisch thema en expressionistisch gebruik van licht. Daarbij is het de eerste in een lange reeks films waarin twee geliefden op de vlucht slaan na een misdaad, geïnspireerd door Bonnie and Clyde, toen nog vers uit het nieuws. Door de decennia heen zouden er nog veel van zulke films volgen (sommigen meer gebaseerd op de Starkweathermoorden): Bonnie and Clyde natuurlijk, maar ook o.a. Badlands, True Romance en Natural Born Killers.

Het komt allemaal wat traag op gang, dat wel. De eerste helft vond ik niet bijzonder sterk. De romance tussen Fonda en Sydney wordt hier wat al te dik aangezet en het stoort hier nog wat dat niet iedereen even goed acteert (waaronder Sydney, Fonda is gelukkig goed te pruimen). Maar zodra de zaken echt duister worden neemt Langs stijl het over. Hij begint het geheel te schieten met dreigende schaduwen, veel donkere plekken en krappe ruimtes. Er zijn weinig films waar zoveel wanhoop vanaf straalt als hier, zeker niets uit de jaren '30, waar dat gevoel nog niet zo overheerste in films. Veel meer dan uit het verhaal of het acteerwerk haalt Lang dan ook het gevoel uit de manier waarop het verfilmd wordt. Dit is een meesterregisseur op zijn hoogtepunt. De scène in de mist waarin de priester wordt neergeschoten is in het bijzonder een pareltje. En toegegeven, dat de film er in slaagt om sympathie op te wekken voor zijn anti-helden (ondanks simpele karakteruitdieping) helpt ook mee.

De tweede helft van de film is dus een groot meesterwerk. Als de eerste helft zo was had ik gemakkelijk een hogere score gegeven. Ik moet nodig wat meer van Langs Amerikaanse werk zien.
4*

Standaard Woody Allenfilm. Een film dus over relaties, het lot en de zin van het bestaan. Weer erg leuk om te kijken, maar het is wel dudielijk dat Allen niet bijzonder geïnspireerd was. Verwacht hier niet iets wat je niet eerder van hem gezien hebt. Wat ik het meest mis in de films van de afgelopen 10 jaar is vooral dat Allen wat minder de diepte in lijkt te duiken. Zijn werk blijft bijna altijd vermakelijk, maar hij zoekt de emoties niet meer op. Het is films maken om films maken geworden. Soms werkt dit nog altijd zeer goed (Vicky Cristina Barcelona) en soms krijg je iets als You Will Meet a Tall Dark Stranger. Een geestige film, met leuke acteerprestaties (vooral Brolin), voor de fans van Allen.

3*

Erg pakkende, sympathieke docu. Het is niet origineel om te zeggen, maar wat dit toch op de eerste plaats zo'n sterke film maakt is de levensenergie van zulke oude mensen. Dat ze zo veel mogelijk aan de kanten schoven (lees: hun gezondheid) om mee te kunnen zingen is toch geweldig. Aanvankelijk dacht ik dat de aanpak van Bob Cilman als dirigent wat te hard was, maar anderzijds is het voor de ouderen zelf waarschijnlijk wel zou fijn dat hij ze niet kinderachtig behandelt, iets wat nogal eens bij bejaarden gebeurt. Hij ziet ze voor vol aan en dat werkt. Wel betwijfel ik soms zijn liedjeskeuze. Sommige van die moderne nummers passen verrassend goed bij die oudjes en krijgen vaak zelfs een nieuwe betekenis. Anderzijds komt zo'n nummer als Schizofrenia een beetje over als een soort masochisme. Er is geen reden waarom Cilman die zou gebruiken behalve omdat hij weet dat ze het nummer zullen haten. De oudjes slaan zich er echter doorheen, maar het is Coldplay's Fix You en Bob Dylans Forever Young die de beste uitvoering hier krijgen. Die twee performances zal ik niet snel vergeten.

4*

Een komische karakterstudie van Jason Reitman over een type personage waar niet vaak een karakterstudie om gemaakt wordt: een oppervlakkige high-school bitch, die nu al een heel eind in de dertig is. Misschien is er ook een reden waarom hier niet veel films over gemaakt worden, want het is zowaar bijna het punt van de film dat er niet veel diepgang in Mavis zit. Er wordt wel kort ingegaan op haar demonen en dat scheelt een hoop, want het probleem met zo'n hoofdpersoon is dat de film zelf voor-de-hand-liggend wordt. Ik ken geen type als Mavis persoonlijk heel goed, maar je gaat er toch altijd vanuit dat er meer achter zit. Of toch niet?

Veel maakt het niet uit, want het gevatte script van Diablo Cody maakt het allemaal al een stuk leuker en Charlize Theron speelt de rol van haar leven. Iets in me waardeert ook wel de venijnige manier waarop naar dit personage wordt gekeken, evenals de keuze om haar niet echt ingrijpend te veranderen aan het einde. Verder dan wat nieuwe inzichten die ze makkelijk naast haar neer kan leggen vinden we niet in Mavis. En daar zit wellicht een rake observatie in. Patton Oswalt zit er in om voor de menselijke kant van de film te zorgen, zodat het niet een ijskoude kijkervaring wordt en dat werkt. Hij steelt de show. Jason Reitman is goed in het maken van dit soort luchtige karakterkomedies. Dit is zeker niet zijn beste, zijn minste zelfs, maar hij mag ze van mij blijven maken, want ze zijn altijd leuk. Zo ook Young Adult.
3,5*

Qua humor vind ik Young Frankenstein niet bijzonder geslaagd. Ja, er zitten een aantal geestige momenten in en Marty Feldman is werkelijk briljant. Echter, de meeste grappen zijn flauw en voorspelbaar. Het constante geschreeuw van Gene Wilder wordt op een gegeven moment vervelend. De man heeft toch wel wat meer in zijn mars dan zo'n simpele vorm van komedie. Het is ook gewoon zonde dat er niet wat meer nagedacht lijkt te zijn over de grappen. Kunnen ze bij een parodie op de befaamde blindemanscène werkelijk niet verder komen dan dat de blinde man soep over het monster heen gooit?

Toch vond ik de film best leuk. Meer dan de humor viel ik voor de homage. De zwart-witbeelden zijn niet slechts een eerbetoon aan de films van James Whale, ze zien er stiekem zelfs beter uit. De film heeft ook een aanstekelijke toon en het verhaal wordt leuk verteld en borduurt zelfs voort op de thematiek van de oorspronkelijke Frankenstein. Jammer alleen dat het net de humor mist om een echt pareltje te worden.

3,5*

John Ford gaat weer eens de myhtologische tour op. Misschien dat zijn latere, cynischere en kritischere werk als The Searchers en The Man Who Shot Liberty Valance een wat geloodwaardiger en eerlijker beeld scheppen van Amerika, maar Ford is één van de weinigen die er mee weg kan komen om de Amerikaanse geschiedenis puur als een legende te filmen, zoals hij doet in Young Mr. Lincoln en My Darling Clementine. Dat zijn twee films die heel veel van elkaar weg hebben, tot aan de ongemakkelijke dansscène toe. Het verschil is slechts dat de één 'n rechtbankdrama is en de andere 'n western.

Zo goed als My Darling Clementine is Young Mr. Lincoln echter zeker niet. Zoals gezegd gaat Ford voor de simpele aanpak, dus krijgen we een kaarsrechte, welbespraakte en nagenoeg perfecte Abraham Lincoln, terwijl de bijrollen allemaal wat dommiger en komischer zijn en Lincolns tegenstanders overduidelijk gemeen en sinister. Het had van mij wel iets subtieler gemogen eigenlijk. De rechtzaak uit deze film heeft nooit plaatsgevonden, maar verder gaat het toch om belangrijke historische figuren. Het voelt wat onoprecht aan om die zo te marginaliseren. Wel opvallend is dat de held voor de verandering eens niet groots acteerd. Fonda kiest in plaats daarvan voor underacting, terwijl de rest van de cast overacteerd.

Er valt verder nog veel meer op aan te merken en ergens verwacht je van een grote regisseur als Ford toch ook wel dat hij boven zulke zwart-wit visies staat. Dat dit een erg Amerikaanse film is is een understatement. Dit is dé Amerikaanse film.

Maar dat is dan ook weer wat het zo bijzonder maakt. Bijna alle Amerikaanse critici lopen er mee weg en hoewel de film geen hit was bij zijn release, vermoed ik dat veel Amerikaanse burgers Young Mr. Lincoln graag in hun hart sluiten. En laten we wel wezen, Lincoln staat ook niet voor niets bekend als de beste Amerikaanse president van de geschiedenis. Er zullen nog meer verfilmingen komen over het leven van de man, misschien zelfs betere of acuratere, maar zeker geen die de mythe achter de man meer weet te benaderen. Ik denk dat de mensen af en toe een echte held nodig hebben en Lincoln voldoet aan de voorwaarden. Met die rustige, koele, bedachtzame filmstijl van John Ford en die perfecte ingetogen acteerprestatie van Fonda voel je de Amerikaanse mythe vorm krijgen. Wel jammer dat dit gecombineert wordt met Fords volkse humor, daar ben ik dan weer nooit fan van geweest.

Dus ja, op zijn eigen manier is Young Mr. Lincoln een grootse film, al moet je wel even je moderne, cynische blik langs je neerleggen. Iets wat nauwelijks nodig was voor My Darling Clementine, voor mij dé film waarin Fords sterke punten het best tot uiting kwamen.

3,5*

Ligt het overigens aan mij of heeft Fonda hier een erg uitgemergeld gezicht. Hij lijkt erdoor op Lincoln, maar hij was soms moeilijk te herkennen.

Vrij goede Buñuel. Hoewel veel critici lijken te willen benadrukken hoe complex deze film omgaat met racisme, valt dat in mijn ogen nog wel mee. De scheiding tussen de goede zwarte en slechte redneck is me toch nog wat te duidelijk. Gelukkig haalt Buñuel er wel veel uit en is met name de machtstrijd in het middenstuk erg spannend en goed uitgewerkt en voegt het pedofiltieplot veel toe aan de diepgang van het verhaal. Daarnaast is het een van Buñuels mooist geschoten films. Minder observerend dan gewoonlijk: er wordt geprobeert zoveel mogelijk te halen uit de bijzondere locatie. Het acteerwerk is echter een beetje een tegenvaller: dit zijn duidelijk niet de beste van de Hollywoodstal.
3,5*

Films als Your Sister's Sister liggen mij wel, van die kleine komedies die vooral gedreven worden door de persoonlijkheden van de personages, door fijne dialogen en wellicht door herkenbare situaties. Aanvankelijk was ik dan ook helemaal in mijn element met deze film, want het eerste half uur brengt dit soort cinema op zijn best. Duplass is erg charmant en DeWitt en Blunt bevallen mij altijd wel. Erg natuurlijke actrices.

Helaas wordt het geleidelijk aan toch steeds minder. De spanning die ontstaat omdat de ene zus niet mag weten dat Duplass het met de andere zus heeft gedaan is nogal gekunsteld en als het er dan ook nog eens op uitdraait dat die condoom vol gaatjes zat wordt het bijna een soap, waarbij de onderlinge problemen ook nog eens te makkelijk worden opgelost. Er blijven leuke dialogen inzitten en de cast is goed op elkaar in gespeeld, maar de belofte van het begin wordt niet ingewisseld en wordt vooral een nietszeggend niemandalletje. Gemiste kans.
Milde 3*.

Kos, ik veracht je. Ik wilde precies deze zin gebruiken in mijn recensie

Maar ja, het meest charmante aan deze documentaire is gewoon dat je inderdaad te zien krijgt dat Ghibli het soort bedrijf is dat je hoopt dat het is. Klein, knus, bescheiden en misschien een tikkeltje oubollig. Het voelt in zekere zin wel aan als een soort promo, want het past precies binnen het ideaalbeeld dat de films van Miyazaki graag schetst in zijn verhaallijnen. Die hebben ook die waardering voor het bescheidene. Het is ondenkbaar dat Ghibli met een meer flitsende documentaire zouden aankomen, omdat ze zich niet profileren als een hypermodern bedrijf. Ze weten volgens mij ook zeer goed wat hun specifieke publiek aanspreekt en volgens mij levert deze documentaire precies dat beeld. Niet dat het daardoor minder oprecht lijkt. Het helpt wat dat betreft enorm mee dat Miyazaki een soort brompot is die gewoon lijkt te zeggen wat hij denkt.

Iets anders wat ook wel duidelijk wordt is waarom Ghibli momenteel dreigt te sluiten nu er geen geheel geschikte vervanger is voor Miyazaki, Tahakata en producent Suzuki. Voorheen snapte ik het probleem niet echt, want je zou zeggen dat animeregisseurs in de rij staan om bij deze prestigieuze studio te werken. Dat is misschien ook zo, maar je merkt dat deze drie oude heren enorm dicht op de vorm en inhoud van de projecten zitten en een ferme controle hebben over het type films dat er gemaakt wordt. Ghibli is niet zozeer het bedrijf dat de werken van dit trio aflevert, zij zijn ook echt de geest van het bedrijf als geheel. Probeer daar maar eens een vervanging voor te vinden. Andere eigenzinnige regisseurs kunnen er misschien animes afleveren met een eigen identiteit, maar het zou niet meer als Ghibli aanvoelen, vermoed ik, tenzij ze net als Miyazaki's zoon of Hiromasa Yonebayashi gewoon de stijl van de voorgangers kopiëren, wat toch niet helemaal hetzelfde is. Of het een ramp is als Ghibli een verandering van identiteit zou ondergaan bij wisseling van de wacht laat ik overigens in het midden.

Net als bij de producten van de studio ligt de aantrekkingskracht van deze documentaire inderdaad vooral in de kleine momenten. Moest vooral lachen om de stukken waarin Anno komt opdagen om de stem van de hoofdfiguur in The Wind Rises in te spreken. Iedereen, Anno incluis, lijkt het erg amusant te vinden dat deze onlogische keuze voor een stemacteur gemaakt is. Verder moet ik ook mijn waardering voor Toshio Suzuki uitdrukken. Vaak krijg je het beeld mee dat de leiding van een filmstudio hardvochtig en zakelijk zijn, maar hij lijkt niet alleen zeer betrokken met iedereen, maar ook een soort extreme multitasker te zijn die kennelijk alle lasten van de studio op zijn schouders draagt alsof het niets is.

3,5*