Opinions

Een neo-noirversie van Pulp Fiction uit Kroatië. Het is weer eens wat anders. Ik had er weinig van verwacht, maar ik vond het allemaal zeer vermakelijk. Enerzijds snap ik de kritiek van vorm boven inhoud wel, maar de verhaaltjes waren toch wel fijn uitgwerkt en er zaten ook rond de karakters wat leuke momenten in. Daarnaast ziet het er ook gewoon mooi uit, op die manier die typisch is voor debuutfilms. Mooie zwartwitcontrasten.

Verder hen ik weinig te mekkeren. De hiphopmuziek wordt wat teveel gebruikt en het tweede verhaal heeft een einde dat me niet aanspreekt, maar dat wordt enigzins gecompenseert door het sterke einde van deel 3. Ook het acteerwerk was af en toe wat minder, met name van de Amerikaanse matrozen. Het doet echter weinig af aan het feit dat deze film van Arsen A. Ostojić toch zeer aangenaam is om te bekijken. Hopelijk weet hij zich nog verder te ontwikkelen.

3,5*

Fijne film, die op een unieke manier twee verhalen achter elkaar verteld en die op mooie wijze op elkaar weet laten in te spelen. Het wat meer kille eerste deel is eigenlijk het deel dat handelt over een onzelfzuchtig personage (Pilar, niet Aurora), terwijl deel twee over egoïsme lijkt te draaien. Daar zitten wat verwikkelingen in rond het kolonialisme. In Afrika lijken de Portugezen zich er nauwelijks van bewust wat er onder de oorspronkelijke bevolking leeft en is een mogelijke opstand meer een voetnoot; ze hebben het immers te druk met eigen beslommeringen. In het hedendaagse Lissabon wordt er echter een vriendschap gesloten niet tussen Aurora en haar verzorgster, maar tussen de verzorgster en de buurvrouw. Het is moeilijk om te zeggen in hoeverre kolonialisme werkelijk als groot onderwerp bedoelt was, maar het zit er in.

Niettemin gaat het vooral over het heden in verhouding tot de herinnering. Die tweede helft vind ik een van de mooiere filmische verbeeldingen van het geheugen die ik al gezien heb. De keuze voor een soort-van stomme film werkt goed en ook de mix tussen Hollywoodiaanse avontuurlijkheid en down-to-earth ontnuchtering is prachtig. Het weglaten van de stemmen, maar het behouden van al te het andere geluid zorgen voor iets dromerigs en de voice-over is perfect. Het zorgt er allemaal voor dat het niet gaat om een concrete recollectie. Dit deel van de film is duidelijk het hoofdmenu, maar "Paradise Lost" vond ik eveneens een mooi portret over eenzaamheid in combinatie met vage levensdoelen en mogelijk pijnlijke herinneringen.

Het is allemaal Arthouse met een hoofdletter A, maar de humor zorgt ervoor dat het allemaal nooit te serieus wordt, wat zeker in de tweede helft wat misstaan zou hebben. Niet dat dit ooit een komedie wordt. Het enige wat ik gek genoeg niet vond werken was de proloog. Verhaaltechnisch zette het de toon, maar op een bepaalde manier werkte die scène niet, alsof de melancholisch-mysterieuze sfeer wat ontbrak.

4*

Mooie film van Murnau, maar hij komt ook weer totaal niet in de buurt van Sunrise. Ik wou het simpele en niet bepaald bijzondere plot de schuld geven, maar aan de andere kant haalde Sunrise juist uit die elementen zijn kracht. Een nadeel hier was in ieder geval dat ik de man niet bijzonder sympathiek vond. Het was mij niet duidelijk hou bewust hij zich ervan was dat zijn redding van het meisje oorlog en de dood van vele mensen zou kunnen hebben. Ik weet zelfs niet eens zeker of hij wist dat het meisje hem verliet om hem te redden. Hoe dan ook, het meisje had meer mijn sympathie. Maar geen van de hoofdpersonen vond ik zo boeiend als die van Sunrise.

Een echte emotionele betrokkenheid bij het verhaal bleef uit, al deed het einde me wel wat. De film moet het meer hebben van zijn uiterlijk. De dvd van Masters of Cinema is erg mooi gerestaureerd en de film ziet eruit alsof hij lang na het somme tijdperk gemaakt is, al omt dat misschien omdat de acteurs minder make-up dragen. Murnaus gebruikelijke schaduwwerk is weg, maar de belichting valt toch weer op en hij weet veel uit de tropische sfeer te halen. Als zomerse film had Tabu op mij misschien nog wel beter gewerkt dat als drama. Ook zit er veel dreiging in de momenten met de oude man. Murnau kon ook als geen ander een stomme film maken met zo min mogelijk tussentitels. De schaarse momenten waarop hij toch iets met tekst moet verduidelijken lost hij dat elegant op door een personage dingen te laten schrijven. Hij is een van de weinige stomme regisseurs waarvan ik betwijfel of dialoog hem beter gepast zou hebben. Het is zijn beeldtaal dat het beste is. Niettemin is de score van de film, die ook al in 1931 erbij zat, erg mooi.

Al met al een prima film, maar van deze regisseur verwacht ik toch net iets meer.
3,5*

Important facts about the unconcious.

Inderdaad een bizarre film. Ik moest enigzins aan Luis Buñuels Un Chien Andalou en L'Age d'Or denken. Een zelfde soort onverklaarbaar surrealisme is aanwezig, het gevoel dat je naar een flink ontspoorde droom zit te kijken. Verwacht dan ook niet dat je zult begrijpen wat je ziet, want er valt niets te begrijpen. Net als bij de films van Buñuel wordt dit niet vervelend doordat er telkens snel iets nieuws verschijnt en bijna alles wat je ziet ook daadwerkelijk boeiend is. Overigens moet ik erbij zeggen dat de inhoud van alle gekkigheid weinig overeenkomsten heeft met Buñuel en dat ook de stijl totaal anders is, maar dat spreekt voor zich. Het is vooral het gevoel dat overeenkomt. Dat er poppenversies van Freud, Dalí en zelfs Alfred Hitchcock inzitten ligt hier ergens wel voor de hand. En Hithcock wordt hier echt geestig gebruikt.

Ik vond het vooral sterk worden toen die telegram in het spel kwam. Ik heb iets met dat soort absurde beelden die tot de verbeelding spreken. Een schitterend bedachte onzinnige taak, met een even bizarre ontknoping. Schitterend ook dat het eindigt met de postbode die simpel zegt dat hij de wereld kan verbeteren. Een erg bijzondere film in ieder geval die je moet ondergaan. Niet de mooiste stopmotion die ik ooit heb gezien, maar er wordt toch veel mee gedaan.
4*

Staat deze niet op IMDB?

Take Shelter behoort tot de traditie psychologische drama's die je inpakken door een langzaam tempo waarin je langzaam maar zeker meegaat in de waan (of is het opmerkzaamheid?) van de hoofdpersoon. In iedere grote stad heb je wel eens kans om iemand op straat te zien die het einde van de wereld voorspelt, op een schreeuwende manier. Deze film speelt zich niet in de grote stad af en Michael Shannon speelt niet direct zo'n personage, maar het geeft wel een goed beeld van hoe het zover kan komen. Door zo dichtbij Curtis te blijven lijkt zo'n man meteen zo gek niet meer.

Voor het grootste deel is dit dan ook een verontrustende film, op een subtiele manier. Voor grote gruwelijkheden hoef je hier niet te zijn, zo'n thriller is het niet, al bieden enkele dromen wat spektakel. Over het algemeen is het voornamelijk een kalm geobserveerd drama met een briljante Michael Shannon die de rol zo ingetogen en natuurlijk mogelijk houdt, tot de onvermijdelijke grote uitbarsting. Mensen praten veel over Michael Fassbender, maar wat mij betreft was het niet nomineren van Shannon voor een Oscar een grotere vergissing. Chastain gaat intussen doodleuk verder met veel geweldige rollen spelen en dit is haar meest menselijke prestatie tot nu toe. Misschien haar beste en haar rol is misschien net zo moeilijk als die van Shannon, omdat ze een mix moet brengen van afkeer, berusting, liefde en woede. Liefst tegelijkertijd. Begin er maar eens aan.

Tegen de tijd dat de film in de schuilkelder is beland is de spanning naar een hoogtepunt gestegen. Ik merkte eigenlijk toen pas hoe diep ik in de film zat, vooral toen die deuren geopend moesten worden. Wat daarna volgde was het perfecte einde: de geestesziekte van Curtis heeft in de kelder zijn dieptepunt bereikt, maar met behulp van de geweldige steun van zijn vrouw heeft hij de eerste stap naar beterschap gezet door de deuren van de kelder te openen. Daglicht en frisse lucht zijn de beloning en als het gezin vervolgens buiten staat weten ze dat ze een moeilijke weg te gaan hebben, maar dat Curtis kan genezen. Ik zat met een brok in de keel en vond het een perfect einde in een geweldige film over de gevolgen schizofrenie en hoe het mogelijk te overwinnen valt door steun van je geliefden. Dat is eigenlijk een aanpak die bij dit soort karakterstudies nooit gekozen wordt en daarom was het zo sterk. Alleen al door dit einde zijn vier sterren dik verdient!

Alleen is er één probleem: dat is niet het einde. De film gaat gewoon door.

En daar gaat het voor mij compleet de mist in. Toen de film nog in de schuilkelder was begon ik me af te vragen wat het einde zou worden. Films over waanbeelden eindigen eigenlijk altijd op twee mogelijke manieren: 1. met een ambigu einde waardoor je nog niet weet of de hoofdpersoon gek is of niet; of 2. met een ironisch einde waar alles goed afgelopen lijkt te zijn er toch nog iets onheilspellends gebeurt. Helaas gaat Take Shelter ook voor één van deze clichés. Ik zag het einde als gewoon een selffulfilling prophecy, waarin de visioenen waarheid blijken te zijn en de zogenaamde 'genezing' allemaal erbij hoorde om Curtis weg te krijgen van de schuilkelder en naar zijn doem te leiden. Er zijn meerdere griezelfilms met een dergelijk uitgangspunt, al kan ik die niet noemen, omdat dat spoilers oplevert voor die film. Alleen die film bouwden het beter op. Hier wordt voor het einde nooit echt hard gemaakt dat Curtis werkelijk toekomstvisioenen heeft. Zijn waanbeelden worden daarvoor te netjes gescheiden van de echte wereld. Nichols had ervoor kunnen kiezen om bijvoorbeeld de hond agressief te laten worden als hint, of zoiets. Maar tot de laatste twee minuten had ik geen reden om te geloven dat Curtis werkelijk een gave had, slordig voor een zorgvuldig opgebouwde film als deze.

De reden waarom ik niet denk dat dit een ambigu einde heeft is dat de laatste scène uiteindelijke gezien wordt vanuit de vrouw van Curtis. Zij ziet de regen vallen, evenals Curtis en haar dochter. Dit is voor het eerst dat de film haar perspectief kiest. Redlop verklaard hierboven dat zij gewoon besloot mee te gaan in de waan van haar man en dochter die allebei schizofreen zijn. Dat zou werkelijk het einde volslagen geschift maken. Zo werkt het namelijk niet met schizofrenie, je kunt er niet voor kiezen. Je kunt moeilijk besluiten om ineens regen te zien die er niet is. De gehele film is totaal realistisch in zijn behandeling van schizofrenie, waarom dan ineens met zoiets aankomen?

De vraag is nu waarom Nichols voor dit einde gekozen heeft. Geeft het meer betekenis aan de film als het eindigt met een komende ramp? Wat mij betreft niet. De gehele film is een realistisch portret van een man met schizofrenie met een geloofwaardige blik op de invloed die dit heeft op hemzelf en zijn omgeving. In dat oogpunt is het een ijzersterke film. Natuurlijk is het van belang dat we als kijker de vraag stellen of Curtis niet werkelijk visioenen heeft, maar toen dit na de kelder niet het geval bleek had de film voor mij het perfecte einde. Waarom een film zo geloofwaardig opbouwen en dan aankomen zetten in de laatste twee minuten met een twist uit een fantasyfilm? Wat voegt het toe? Het lijkt wel een concessie van Nichols naar een groter publiek dat al snel teleurgesteld is als er geen onverwachts einde a la Shyamalan in zit, alsof we nog niet genoeg van dat soort films hebben.

Dit is een goed voorbeeld van een film die verpest wordt door gewoon 2 slechte minuten, ondanks dat de rest praktisch perfect is. Dus zo wordt een potentieel meesterwerk gewoon een goede film. Extreem frustrerend om zo dichtbij meesterschap te komen en het niet te krijgen.
3,5*

De ontwikkeling van Liam Neeson als box-office ster in actiefilms is toch wel een van de meest onverwachte carrièreomslagen van de laatste jaren en Taken is de film die er voor verantwoordelijk is. Ja, hij zat eerder in actiefilms zoals Batman Begins en Star Wars, maar dat waren bijrollen en ook wel duidelijk andere type rollen. Taken zette de standaard en was een onverwachte kaskraker.

Ik zie deels waarom. Opmerkelijk genoeg vond ik de actie nog niet eens zo heel goed. Effectief uitgevoerd, zeker, maar er zit geen enkel moment in dat eruit springt. Veel meer moet Taken het hebben van een bepaald gevoel van wishfullfillment, waarbij de held het opneemt tegen een machtige, bijna ongrijpbare organisatie en daarbij iedereen omlegt. Mensenhandel is iets waar ik me makkelijk kwaad om kan maken, dus mijn zegen had ie, zelfs al komt de afbeelding van de schurken hier erg dicht bij pure xenofobie. De nietsontziende manier waarop Neesons personage hier te werk gaat maakt het allemaal kijkbaar. Interessant ook in hoeverre het obsessieve karakter van hem hier wordt uitgebeeld. Hij geeft duidelijk niets om de slachtoffers die er vallen, inclusief de andere dames die in handen zijn gevallen van de mensenhandelaars. Dat kan soms een zwakte zijn van zo'n film, maar hier is het een bewust onderdeel.

Het wordt haast een karakterstudie, al wil ik dat woord liever niet gebruiken zo snel na het typen van een recensie bij Miele. Het is wel waar de film Neeson voor nodig heeft. Hij brengt een bepaalde geloofwaardigheid naar de rol die het allemaal beter kijkbaar maakt. Het briljante zie ik er nog niet in, maar het is wel leuk voor een keertje.

3*

Ik heb zelden echt moeite met het uitzitten van films. Zelfs niet bij slechte films. The Tales of Hoffman is in principe geen slechte film, maar wel eentje die ik na een kwartier maar al te graag uit wou zetten. Als brave filmkijker met principes heb ik dat niet gedaan, maar ik heb er hier voor de verandering eens echt spijt van. De film houdt namelijk de gehele speelduur dezelfde toon aan en elk 'Verhaal van Hoffman' is weer een variatie op de vorige. Opmerkelijk ook dat ieder nieuw muziekstuk weer hetzelfde klinkt, maar wellicht ken ik te weinig van opera om daar nuanceverschillen in te kunnen opmerken.

Dat ik niet van opera hou, evenals niet van ballet, is ook gewoon mijn probleem voor deze film. Technisch is het allemaal heel erg verzorgd en je kunt zien dat Powell en Pressburger veel aandacht aan de stijl besteed hebben. Maar het is gewoon mijn smaak niet. Op wat leuke details na vind ik het net een stapje teveel kitsch. De muziek staat me eveneens niet aan en die balletdansjes vervelen me snel. En laat ik over de oninteressante personages maar zwijgen! Voor de operaliefhebber kan ik begrijpen dat dit een meesterwerk is, maar voor mij was dit gewoon een aanslag.

In alle andere Powell en Pressburgers die ik zag kon ik altijd wel wat vinden dat me aansprak en A Matter of Life and Death en Black Narcissus vind ik zelfs meesterlijk. Ik hoop echter niet dat ik mijn verwachtingen voor The Red Shoes moet verlagen na The Tales of Hoffman.

Opmerkelijk dat dit de favoriete film van George A. Romero is. Zoiets verwacht je niet meteen bij een zombieregisseur.

1,5*

Drie maal Corman, drie maal Price, drie maal Poe, drie maal feest.

Voor de eerste keer klikt Corman voor mij als regisseur, maar hij maakt hier dan ook echt wat van. Dat het een enorm laag budget moet hebben gehad zie je er nauwelijks aan af. De sfeer zit er goed in. Het eerste segment, door velen gezien als de zwakste, steunt bijna op de sfeer. Ik vond die beter dan velen volgens mij. De vrouwelijke hoofdrol is zwak, maar Price is erg goed en het verhaal is het meer creepy van de drie en gewoon effectief verteld.

De tweede steunt het minst op sfeer, maar hier nog steeds enkele geweldige hallucinaties. Boven alles heeft die echter Peter Lorre, die echt hilarisch is. Ik lag echt in een deuk toen hij de straat op ging om te bedelen en op steeds meer brutaler wijze mensen om geld vroeg en als snel simpelweg eindigt door een man op de borst te tikken en te stellen: "I want money!" De manier waarop Lorre zijn zinnen hier brengt is gewoon erg grappig. De wijnproefscène wordt terecht geroemd en de rest van het filmpje mag er ook zijn.

Het derde segment vond ik iets minder dan de voorgaande twee, maar mocht er nog zeker zijn. Vooral weer erg sfeervol en goed geacteerd, twee dingen die deze productie voor heeft op andere goedkope horrors van zijn tijd. Echter, dit verhaaltje vond ik wat meer voorspelbaar. Vrij typische horror, zonder de gotische kwaliteiten van het eerste verhaal en de humor van de tweede. Toch niet onaardig.

Een echte misser ontbreekt dan ook in deze anthologie en de tweede trekt hem zelfs een half sterretje boven de middenmoot uit.

4*

Een flinke meevaller, dit. Ik had eigenlijk enorm lage verwachtingen door de trailers. Pieter Montana verwoord hier eerder al precies waar ik bang voor was. Gelukkig viel het niet zo slecht uit voor de vijftigste Disney Classic. Ze wilden voor dat jubileum wellicht weer eens een bijzondere film maken. Bijzonder zou ik het eindresultaat niet willen noemen, Tangled kan zich niet meten met hun beste werk. Maar het is wel het beste dat ze gedaan hebben in minstens tien jaar.

Wat mij vooral meeviel is het gebruik van humor. De trailers deden meer een Shrek-achtige parodie vermoeden en als we iets niet nodig hebben is het nog zo'n film. Ik was bang voor Dreamworksachtige praktijken, maar dat viel zeer mee. Er zit genoeg humor in, maar het hoofdverhaal wordt wel serieus genomen en niet te vaak onderbroken door zelfbewuste humor. De schaarse momenten waarop dit wel gebeurde waren de minste momenten uit de film. De andere humor werkte een stuk beter, zoals de running gag met de pan en alle scènes rond Maximus.

Verder is het ontwerp van de omgevingen bij vlagen best mooi, maar ergens wenste ik toch dat het ouderwetse 2D-animatie was. Ik wil niet conservatief klinken, maar de kleuren zijn daar toch vaak warmer en alleen Pixar heeft dat tot nu toe weten te benaderen. Tangled ziet er prima uit verder, daar niet van, maar het had waarschijnlijk met een getekende stijl nog net iets beter uit de kast kunnen komen. De liedjes zijn daarnaast ook niet bepaald het beste wat er ooit bij Disney geproduceert was. De film moet het vooral hebben van de sprookjesachtige momenten, geslaagde avonturenscènes en de aansprekende personages, die eigenlijk allemaal wel geslaagd zijn (de gigantische ogen van Rapunzel doen vermoeden dat er wat animeliefhebbers bij Disney rondlopen). Misschien door de lage verwachtingen, maar ik was toch redelijk verrast door Tangled. Geen essentiële Disney en zeker niet geschikt voor mensen die helemaal niets met die studio hebben, maar voor mensen die Disney een warm hart toekennen zeker niet onaardig.

Een kleine 3,5*.

Aparte film. Op een bepaalde manier had ik meer een horrorfilm verwacht, maar het speelt uiteindelijk vooral als een surrealistisch drama met een science-fictiontintje. Allemaal vol met expliciet-filosofische gesprekken en filmische trucs uit het huis van de nouvelle vague. Het is wel een combinatie die voor het grootste deel van de speelduur prachtig werkt, met een vervreemdende sfeer en een diepe uitwerking over de vraag van hoe belangrijk een gezicht is voor de identiteit. Misschien zitten er iets te veel gesprekken in tussen die dokter en zijn patiënt, maar eigenlijk vond ik die altijd wel boeiend.

Vooral knap hoe Teshigahara met dit gegeven speelt. De setting is over het algemeen realistisch en de manier waarop de relatie tussen man en vrouw leidt onder de verminking van het gezicht van de man is dat ook, maar voor de introductie van het science-fictionelement, het nieuwe gezicht, gaat Teshigahara voluit voor surrealisme, door de dokterpraktijk een bizarre plek te maken. Apart ook dat er een vrij overtuigende analyse gegeven wordt van waarom de mogelijkheid om een gezicht te vervangen iemand identiteit zou vervangen om vervolgens te eindigen met het tegenovergestelde idee, door de man door zijn vrouw herkent te laten worden en door een gezichtsloze massa te tonen. Veel van de beelden komen ook echt aan. Opmerkelijk is ook het subplot met die jonge vrouw met het verminkte gezicht. Waar het hoofdverhaal koud en vreemd is, is dit subplot emotioneel en poëtisch. Ik weet niet waarom het erin zit, maar naar mijn gevoel werkte het.

Erg knappe en indrukwekkende film in ieder geval. Ik had al langer het gevoel dat ik Woman in the Dunes eens moest herzien en dat voorgevoel wordt hier bevestigd.
4*

Net als Starbright Boy kan ik ook geen film bedenken die lijkt op Tarnation. Het is een bizar uitgevoerde documentaire. Een soort autobiografie in underground-stijl. Er worden nogal wat overdreven stilistische elementen gebruikt. Deze hadden de film kunnen verpesten, maar het gevoel van verwarring en schizofrenie wordt er sterker door. Tarnation is een hypnotiserende ervaring die tevens heftig emotioneel is. Het knappe is dat zelfs de geloofwaardigheid ondanks de kunstmatige aanpak niet verloren gaat. Sommige momenten in het heden zijn duidelijk opgezet voor de documentaire, maar over de oprechtheid van de wat oudere momenten twijfel ik niet.

Toegegeven, soms is de combinatie van heftige emotionele momenten met virtuoze filmische trucs wat teveel van het goede. Maar ander momenten zal ik niet snel vergeten, zoals de 11-jarige Caouette die voor de camera een toneelstukje opvoert waarvan je hoopt dat je kinderen op hun elfde levensjaar nooit zullen uitvoeren. Of het moment met de pompoen, die inderdaad te lang doorgaat, maar die juist daardoor zo pijnlijk wordt.

4*

Kennelijk wilde Sirk The Tarnished Angels graag in kleur filmen, maar kreeg hij daar niet genoeg geld voor ter beschikking van de studio. Dan is het toch knap hoe Sirk zich daaruit gered heeft. Ik weet dat de man uitzonderlijk goed was met het gebruik van kleur, maar met zwart-wit kan hij schijnbaar net zo makkelijk uit de voeten. De film ziet er schitterend uit, zoals bij Sirk gewoon is. Niet alleen is hij zo slim om veel scènes bij nacht te laten afspelen: ook de dagscènes laten ongewoon sterke zwart-witfotografie zien. Met name de beelden met Dorothy Malone met haar blonde haren en witte jurk waaiend in de wind, afgetekend tegen een kaal, wit ogend landschap is in meerdere scènes geweldig gedaan. Ze krijgt er iets engelachtigs door.

Dorothy Malone is sowieso indrukwekkend hier. Ze behoord niet echt tot de actrices wiens naam nu nog steeds bekend is, maar ze viel me al positief op in een bijrol van één scène in The Big Sleep. In een hoofdrol als hier straalt ze pas echt en bewijst ze tot de grote te horen en geeft ze de rest van de cast het nakijken, op misschien Robert Stack na. Die is ook uitstekend.

De verhaallijn is niet eens zo heel bijzonder, maar Sirk is thuis in dit genre en weet hoe hij melodramascènes kan filmen zonder vals sentiment en hij weet tevens hoe je er een interessante draai aan kan geven. En alle relatieproblemen kan Sirk hier ook even opzij zetten voor wat spannede vliegtuigscènes. Drama en actie komen mooi bij elkaar in de beste scène, waarin Stack dodelijk verongelukt. Erg krachtig uitgevoerd.

Dit alles ten spijt is dit geen geweldige film, maar slechts een hele goede. Zoals wel meer melodrama's uit de klassieke periode leidt The Tarnished Angels een beetje onder de soms wat nare gewoonte om grootse dramatische momenten met veel bombarie neer te zetten. Dan zit je naar een totaal geloofwaardige, goed gespeeld stukje drama te kijken en dan ineens komt er een belangrijk punt in de scène en dondert er ineens bombastische muziek de film binnen, wordt er gecut naar een geschokte blik van alle personages en vervalt de film voor een halve minuut in complete hysteria. Het zit zoals gezegd in meer Hollywoodfilms van deze tijd, maar ik heb me er zelden zo aan gestoord als hier. Waarschijnlijk omdat er verder niks opgeblazen aan deze film is. The Tarnished Angels heeft dit soort effecten niet nodig en ik vind het bijna een belediging voor de acteurs, alsof zij niet goed genoeg waren om drama over te brengen. Ik kan me zulke fratsen niet herinneren in Sirks All That Heaven Allows of All I Desire.

Ook Rock Hudson is hier niet in iedere scène overtuigend. Ik kon hem zeker waarderen in All That Heaven Allows en Giant, maar hier valt hij soms uit de toon. Met name in de scène rond het einde waarin hij zijn verhaal verteld bij de krant. Dit is natuurlijk de grote scène van zijn personage, maar Hudson speelt het ook alsof hij zich ervan bewust is dat het zijn grote scène is en zet het allemaal net wat te dik aan, haast als een amateuracteur die net wat te graag wil laten zien wat hij in zijn mars heeft.

Ondanks dat blijft de film vrij goed overeind en zeker goed genoeg voor 3,5*.

Een van de laatste Disneys (Pixar niet meegerekent) die ik nog echt goed kan noemen. Dit is dan wel niet Disneys beste, maar er zitten zeker een aantal leuke momenten in.

3,5 sterren

Een week geleden herzag ik Taxi Driver. Het was mijn eerste kijkbeurt sinds twee en een half jaar geloof ik. Ik vond het altijd al de beste film van Martin Scorsese en dat zegt een hoop. Toch had ik niet kunnen verwachten dat deze film nu nog meer impact op me zou maken als eerder. Er is zoveel goed aan deze film en hij gaat zo diep dat het eigenlijk onbegonnen werk is om er überhaupt een beschouwing hier over te kunnen schrijven, want ik zal altijd wel iets relevants vergeten. Daarom begin ik alvast met simpelweg te zeggen dat Taxi Driver voor mij een van de meest aangrijpende en beangstigende films is die er ooit gemaakt is.

Het is waarschijnlijk een van de meest perfecte films ooit gemaakt. Het voelt aan alsof er geen shot teveel in zit en alles wat we zien een doel heeft en ook daadwerkelijk eraan bijdraagt dat we dieper in Bickle's belevingswereld getrokken worden. Daarvoor heeft Scorsese helemaal geen gedraai met de camera of andere opzichtige truukjes voor nodig. Het is eerder de less-is-more-mentaliteit die hier werkt.

De film behandelt vele thema's, waarvan eenzaamheid waarschijnlijk de meest opvallende is. En dan vooral de eenzaamheid van een man die echt totaal niet weet hoe hij er mee moet omgaan, wat tot gruwelijke gevolgen zal leiden. Ik herken wat dingen van Travis Bickle in mijzelf, maar ben blij dat ik toch niet op hem lijk. Toch zie ik Bickle niet als een schurk, maar ook niet als een held. Het is vooral een tragisch figuur.

Wat vooral beangstigend is de manier waarop we in het personage van Travis Bickle gestopt worden. De film wijkt, op een scène na, nooit van hem af en we zien wat hij zien. Maar tegelijkertijd vraag ik me af hoe we de dingen moeten interpreteren die we te zien krijgen. De wereld waarin Travis rondrijdt ziet er niet best uit, maar hoe slecht is het eigenlijk? De film geeft nauwelijks antwoorden, maar laat zien hoe Travis naar deze wereld kijkt en hoe hij tot zijn beperkte wereldbeeld komt. Travis snapt de wereld niet. De kijker snapt het wellicht iets beter, maar kan niet goed over situaties oordelen doordat we niet van Travis afwijken. Wat voor een effect dit heeft is het best te zien in de scène waarin de film wél afwijkt van Travis.

Het is de scène waarin we Iris even alleen zien met haar pooier, Sport. Travis nam automatisch aan dat Sport een compleet verknipt figuur is en wij als kijker ook. Enigzins logisch ook, gezien het beroep van Sport. Travis noemt hem zelfs het laagste van het laagste. Opmerkelijk is dan dat de scène tussen Iris en Sport vrij intiem is. Nee, Iris houdt niet van haar werk als hoer, maar ze houdt wel echt van Sport en Sport laat zich ook van een zachte kant zien. Een gedachte die niet bij Travis opkomt, wat zijn uiteindelijke bloederige moord op Sport ietwat minder gerechtvaardig maakt. Over deze laatste actie van Travis lijken de meningen uiteen te lopen. In de vele berichten die ik over deze film las zie ik dat sommige mensen deze laatste actie als een heroïsche daad zien, terwijl anderen het gewoonweg ziek vinden. Ik zie het niet zo simpel. Ik keur Travis' actie niet goed, maar ik begrijp Travis op dat moment zelf verder wel.

Zo kan ik nog wel meer scènes analyseren, maar er bestaat zoiets als overanalyseren en dat heeft deze film niet nodig. Het is een uiterst dubieuze film met veel verborgen valkuilen en diepere lagen, maar werkt ook gewoon op een simpele manier als een van de dramatische hoogtepunten uit de filmgeschiedenis. De schitterende acteerprestatie van De Niro draagt daar natuurlijk aan bij. En Foster vond ik in geen van haar latere rollen beter.

Ik wil mijn top 10 al een tijdje aanpassen. Ik zal er een dezer dagen eens voor gaan zitten. Deze film komt er sowieso in. 5 sterren blijven staan natuurlijk.

Zware teleurstelling. Ik ben best een fan van South Park, maar het is bijna beschamend om te zien hoe weinig geslaagde humor Stone en Parker uit Team America weten te persen. Ja, ze weten een goede persiflage te maken van Bruckheimer-stijl actiefilms, maar wel op de makkelijkst denkbare manier. Eigenlijk gewoon alles kopiëren en net wat dikker aanzetten. Daar heb ik bijna niet om moeten lachen en het was opvallend tam allemaal.

Het poppenspel pakt ook niet goed uit. Zo'n seksscène is nog wel geinig, maar het nadeel van de poppen is dat ze zo expressieloos zijn. Je kunt wel mooi zeggen dat ze er expres een beetje crappy uitzien (al valt dat reuze mee), maar als ze geen humor kunnen overbrengen is dat een serieus minpunt. Ze hebben als poppen steeds dezelfde gezichtsuitdrukking, die op zichzelf nog niet eens grappig is. Je hoeft alleen maar naar South Park (een technisch lelijker project dan deze) te kijken om te zien hoe belangrijk expressie is voor humor. Een wenkbrauw die omhoog gaat, grote starende ogen, een maffe gezichtsuitdrukking: het hoort er allemaal bij, maar de poppen kunnen dit niet.

De hoofdpersonen waren dan ook nauwelijks in staat om een glimlach op mijn gezicht te krijgen. Alle geslaagde humor die erin zat kwam van parodieën op echte mensen (met name Kim Jong Il,Tim Robbins en Michael Moore) en van de liedjes. Verder een paar vermakelijke actiescènes, maar het blijft net wat te karig voor een voldoende. Je kunt misschien zeggen dat Bush een te gemakkelijk doelwit is voor deze komedie, maar laten we eerlijk zijn: hij hoort er gewoon in.

2,5*

Tip: Mensen die willen zien dat Parker en Stone wel degelijk een scherpe komedie kunnen maken over de 'war on terror' raad ik de geniale aflevering 'Osama Bin Laden Has Farty Pants' uit seizoen 5 aan.

Ben ik de enige die Ted verrassend braaf vind? Ja, je hebt natuurlijk een neukende teddybeer die blowed en scheld, maar zelfs die dingen blijven binnen de lijntjes en dat wist ik allemaal al toen ik aan de film begon. Wat me opviel was vooral hoe veilig de film zelf was. Niet alleen werd er een standaard plot gekozen met een veel te happy end (kunnen we niet eens kappen met die valse sterfscènes?) dat bijna moralistisch was, maar zelfs Ted zelf is eigenlijk over het algemeen alleen een klootzak tegen mensen die erom vragen. Hij is gewoon een lompe beer met een goed hart. Ik had iets harders verwacht, maar slechts een aantal grappen leken hard hun doel te raken. Tenzij je een scheldende teddybeer shockerend meer, maar zo origineel is dat nu ook weer niet in een tijd waarin het niet moeilijk is om harde taal te vinden bij cartoonpersonages. McFarlane houdt zich het liefste bij veel culturele verwijzingen in zijn dialogen, waarvan de helft leuk is en de andere helft te gemakzuchtig. En voor het gemak gebruikt hij het plot van iedere film van Judd Apatow, waardoor het bijna verrassend is dat Seth Rogen nergens opduikt.

Naast de one-liners is Ted het leukst in zijn wat wildere scènes, zoals die met het feestje met Sam Jones of de vechtpartij. Helaas zijn dat soort momenten schaars en wordt er daarentegen opvallend veel aandacht besteed aan de relatie tussen Wahlberg en Kunis, alsof het een romantische komedie is en het publiek daarvoor komt. Ik vond het allemaal ook opvallend lang duren voor het voorspelbare plot, zeker omdat het nergens echt hilarisch wordt. Op zijn best is Ted geestig, maar de geniale komedie die sommigen erin zien heb ik niet kunnen ontdekken. Daarvoor is het allemaal veel te makkelijk, braaf en veilig, vaak zonder scherpte.
2,5*

Best een aardige film, maar wel een die volgens mij beter had kunnen zijn. De voice-over wordt hier vaak afgekraakt en ook voor mij was dat het gorte probleem. Te uitleggerig en veel te nadrukkelijk aanwezig. Soms had het zo zijn charmes, maar over het algemeen had De Heer de film vaker toch beter voor zichzelf kunnen laten spreken wat mij betreft. En waarom geen voice-over in de taal van de aboriginals? Dat had om zijn minst meer toepasselijk geleken. Het voelt nu als een compromis en deed me soms aan een documentaire over dieren denken, alleen dan in fictievorm. Lijkt me niet echt de bedoeling. Ik wilde me best overgeven aan die onbekende cultuur, maar de voice-over trekte me terug naar onze cultuur.

Het is echt een serieus gemis, want onder de nadrukkelijke voice-over zit een vrij mooie film verscholen. Goed gefilmd vooral, in de meest prachtige landschappen. Sommigen vinden het verhaal te simpel, maar laten we eerlijk zijn: dit is het soort verhaal dat je kunt verwachten van een volk dat zijn verhalen in leven houdt door ze telkens te hervertellen in plaats van ze op te schrijven. Een ingewikkeld plot met vele complexe wendingen had hier waarschijnlijk niet overtuigend gewerkt. Ik vond het wel een charmante vertelling. Uiteraard met een boodschap, maar daar werden die verhalen voor verteld. De dood van de leider wordt misschien wat te lang uitgerekt, maar die dodendans maakt veel goed. Veel moois gezien hier. Een grootse film is het misschien niet, maar toch wel de moeite waard om een avondje aan te besteden.
3,5*

Gij zult geen slechte verfilmingen van de Bijbel maken, opdat gij de goede naam des Heerens in ere houdt.

Of zoiets.

Dit is een betere film dan The Ten Commandments uit 1956 wat mij betrefd, maar niet veel beter. Het zwart-wit lijkt tot mijn eigen verrassing beter bij het verhaal te passen dan de nogal kitscherige technicolor van de latere film. Dit deel is ietwat dreigender bedoelt dan de remake. Waar die film meer een avontuur is, is de boodschap hier stukken belangrijker: luister naar de tien geboden of anders... Het gebruik van veel schaduwen past daarbij. Ook mis ik niet bepaald de campy dialogen uit de versie van '56. Hier worden tussentitels gebruikt met voornamelijk letterlijke quotes uit het Heilige Boek. Voor de liefhebbers. Mozes is ditmaal geen gespierde Charlton Heston, maar een werkelijk oude en zelfs ietwat dikke man. De hele ontstaansgeschiedenis van Mozes wordt achterwege gelaten waardoor het verhaal begint als Mozes de tiende plaag loslaat op Egypte. Vreemd genoeg eindigt het niet met het gebruikelijke happy end, maar met een woedende Mozes die de geboden kapotgooit. Vervolgens komt er een modern verhaal dat niet in de remake zit, maar wel de helft van de speelduur in beslag neemt.

Erg veel kan ik niet met dit soort wat al te letterlijke religieuze verfilmingen. Gelovigen zijn goed, niet-gelovigen zijn slecht. Er is geen middenweg. Dus als in het moderne verhaal een man aan het begin zweert dat hij alle tien geboden zal breken weet je hoe het afloopt. Het beeld waarin hij aan het einde voor Gods toorn wegvlucht in een boot genaamd 'Defiance' en vervolgens in een storm op de rotsen wordt geworpen zou niet mistaan als een soort politieke cartoon in een krant, maar mist de subtiliteit voor een film. Je moet echt wat hebben met simpele moraallesjes wil je hier een meesterwerk in kunnen zien.

Dat gezegd hebbende moet ik toegeven dat het allemaal vrij goed gemaakt is en er een zekere kracht uitgaat van de soms erg mooie zwart-witbeelden. God zelf verschijnt uiteraard niet in beeld, maar er hangt wel een dreiging achter de film alsof God elk moment zijn wraak kan nemen. Zelf vind ik verhalen over een goed waarvoor je respect hebt in plaats van angst overigens aansprekender, maar goed.
3*

Het was al weer een tijdje terug (wellicht zelfs 10 jaar) dat ik deze zag en ik had zin in een epos op tweede paasdag. Was het verstandig om The Ten Commandments te herkansen?

Ja en nee. Ik zal vooropstellen dat ik me best vermaakt heb, maar tegelijkertijd kan ik me heel moeilijk voorstellen dat iemand dit werkelijk een goede film vind. Nee, dit zeg ik niet omdat ik een hekel heb aan de Bijbel, maar omdat het een belachelijke film is. Met uitzondering van Jesus Christ Superstar is dit wellicht de meest onzinnige Bijbelverfilming. Misschien is het persoonlijk dat ik het gevoel heb dat een nederige toon beter past bij een onderwerp als deze, maar zelfs dan nog is de bombast waarmee DeMille dit geheel op het scherm tovert compleet absurd. Ik betwijfel of deze regisseur werkelijk moeite heeft genomen om het verhaal te begrijpen, want dit contrasteerd rijk met wat we zien. Het is dan ook tekenend dat uitgerekend een film over Mozes het meest los gaat tijdens een orgiescène.

Alles wijst erop dat dit een grote vergissing was, van de felle kleuren tot aan de idioot groteske optredens van Charlton Heston en Yul Brynner die iets te hard proberen elkaar af te klassen in Goddelijke gebaren. Ik weet dat meer menselijke performances niet helemaal passen bij de Bijbel, maar dit is het andere uiterste. Het meest belachelijke aan de film zijn echter de dialogen, die geen acteur fatsoenlijk zou kunnen uitspreken. Helaas staat mijn favoriete tekst, die waarin Mozes toekomstige vrouw spreekt over trouwen niet op IMDB, anders zou ik hem hier quoten. Vergeet ook niet de vele soapelementen in de film. Nefretiri (prachtige naam overigens) zit bijvoorbeeld al helemaal niet in de Bijbel.

De vraag die dit allemaal bij me oproept is waarom nog niemand deze film hier camp heeft genoemd. Wat mij betrefd is dit pure camp. Alles is zo dik aangezet, zo belachelijk, dat het stiekem toch weer leuk wordt. Ondanks de Goddeloze speelduur had ik geen moeite om de film uit te zitten. Ik heb ook enige bewondering voor Cecil B. DeMille, want op de een of andere manier heeft hij uit deze waanzin een coherente film willen maken. Geen goede, maar wel een coherente. En toegegeven, het spektakel bij de Rode Zee kreeg zelfs mij mee. Het enige wat me echt op de zenuwe werkte was Debra Paget, die niet alleen zeer slecht acteerd, maar dat niet eens op een leuke manier deed. Anne Baxter stal overigens de show, zij acteerde samen met Edward G. Robinson goed en ze leek ook nog eens als enige te weten dat ze in een vreemde film zat, want ze acteerde verrassend grappig. Toevallig ook de derde film die ik met haar zie in één week, altijd in een compleet andere rol, met afwisselend succes.

2,5* Geestige nonsens, maar ik denk niet dat ik hem ooit nog eens zal aanzetten.

10 Things I Hate About Commandments blijf ik overigens leuker vinden.

Nogal flauwe, puberale komedie met voornamelijk voorspelbare grappen. Ik vind Jack Black eigenlijk maar zelden grappig, dus dat helpt ook niet. Het is altijd jammer als de cameo's grappiger zijn dan de hoofdrolspelers. Het waren vooral de rocknummers die het nog enigzins leuk maakte af en toe. Verder waren de echt leuke grappen helaas te schaars. Doe mij bij muziekkomedies dan maar liever The Blues Brothers en This is Spinal Tap.

2*

Valt wel mee, toch? In alle landen kom je wel popmuziek van eigen bodem in films tegen, maar de manier waarop Shinkai het gebruikt is toch wel heel eigen: zeer nadrukkelijk op de meest emotionele momenten. Het valt mij bij hem altijd veel meer op dan bij andere regisseurs, Japans of anders. Het haalt me ook altijd uit de film. Neem die scène waarin onze hoofdpersoon dreigt op de politie en zijn "werkgever" te schieten. Sowieso al een dramatisch onzinnige scène, maar met die aanzwellende J-pop is het alleen maar erger.

Ik ben nooit echt een liefhebber geweest van Shinkai, maar zijn films hebben altijd ergens wel iets. Maar met Weathering With You gaat hij voor mij echt compleet overboord met alles dat ik niet goed vind aan hem. Het sentiment wordt opgeschroefd naar volume 11: in de tweede helft stoppen personages niet met schreeuwen en huilen. Onder popmuziek veelal. Alles wordt ook onnodig lang uitgerekt omdat Shinkai niet kan stoppen met dramatische elementen toevoegen, waaronder dat pistool, politie-achtervolgingen, eindeloze ren-scènes en dubbele eindes. Jammer, want de eerste helft was best leuk, hoewel vrij typisch voor een anime. Ik denk dat als het klein gehouden was, met de focus puur op de relatie tussen de jongen en het meisje, plus het offer, was dat genoeg geweest. Dus zonder pistool, politie, pre-apocalypse (en een ietwat bizarre connectie met het antropoceen en klimaatverandering), sociale jeugdzorg, alimentatie en weet ik wat al niet.

Nog iets, Shinkai staat altijd garant voor gedetailleerde animatie, die altijd het randje van kitsch overgaat. Ben ik de enige die de overdaad aan speciale lichtval en tierelantijnen ietwat lelijk begin te vinden. Miyazaki is ook heel gedetailleerd, maar wat mij betreft smaakvoller.

Dit zou ook wel eens mijn favoriete Miyazaki kunnen zijn, al twijfel ik met Mononoke en is dit pas mijn vierde film van de Japanse regisseur.

Spirited Away gooide misschien alle remmen los wat betrefd fantasy-elementen, maar Castle in the Sky scoort bij mij waarschijnlijk beter doordat de rem er ietsje meer op zit. Dat klinkt niet logisch, maar het voordeel dat Castle in the Sky heeft is dat het bij alle fantasy-elemten die langskomen ook daadwerkelijk eventjes stilstaat. De film lijkt zelf ook even verwondert te zijn over wat er gebeurt.

Dit valt nog het meeste op bij de aankomst op Laputa. Deze wereld is gedetailleerd en mooi getekend. Na al aardig wat Zeldagames gespeeld te hebben, waar dit soort omgevingen aan de orde van de dag zijn, komt de locatie niet eens zozeer uniek meer over, maar Miyazaki toont het op een sterke manier. Let vooral op het gebruik van geluid. Subtiele muziek of doodse stilte, alsof er vooral met ingehouden adem bewondert moet worden. De afwezigheid van enig leven, met een aantal vogeltjes en een roestige robot, geven de plaats ook een eigen kracht, die van een verloren beschaving. Mijn favoriete stuk van die scène is als Pazu en Sheeta even kijken in een klein vijvertje en daaronder een gigantische stad zien liggen. Mooi gedaan.

De scène waarop Pazu voor de laatste keer naar zijn woonplaats krijgt heeft een gelijkwaardige kracht. Een mix van spannend gevoel voor de avonturen die komen gaan en treurigheid voor wat verlaten wordt. Op dit soort momenten laat Miyazaki zien wat zijn echt kwaliteiten als regisseur zijn.

Verder zitten er ook elementen in die ik ben gaan zien als typisch Ghibli, zoals de scène waarin zowel Pazu als Sheeta een boterham met ei eten. Pazu slurpt dit ei snel op, waarna Sheeta hem na probeert te doen, maar uiteindelijk toch heel beleefd en langzaam kauwt. Dat soort kleine gebaren zie ik nooit in westerse animaties. Ik mis het daar niet zozeer, maar het geeft de animes een extra eigen feel.

De personages zijn jammer genoeg wat minder gedailleerd dan in latere Miyazaki's, maar daar kon ik me uiteindelijk wel overheen zetten. De karakters zijn over het algemeen wel leuke persoonlijkheden, met name de piratenmoeder en Pazu. Jammer alleen dat Sheeta iets te veel een typisch jammerend, lief meisje is.

Het verhaal is op zich niet zo bijzonder: magische stenen en verborgen steden zien we erg vaak in fantasyverhalen. Maar zoals wel vaker in dit genre gaat het meer om de reizen en avonturen die deze verhaalelementen met zich mee brengen en daar scoort Castle in the Sky erg sterk mee. Opvallend veel actie hier en die is ook altijd goed.

Sprookjes op zijn best dus.
4,5*

Soms vraag je je af wat een regisseur bezielt om een bepaalde film te maken. Neem Angel's Egg. We zien een lief klein meisje met een ei rondlopen. Een ei dat ze beschermt alsof haar leven er vanaf hangt. We zien dat angst die ze heeft, angst die terecht lijkt, zelfs al weten we niet waar de dreiging vanaf komt. Het is duidelijk een harde wereld, zonder hoop. Maar het meisje gelooft in de waarde van het ei. Het ei lijkt het enige te zijn wat misschien nog iets kan brengen in de toekomst, wat dat ook moge zijn.

En wat doet onze regisseur? Hij introduceert een man die het vertrouwen van het meisje weet te winnen. Om vervolgens dat ei kapot te slaan... Het meisje ziet het gebroken ei en slaakt de meest verschrikkelijke gil van verdriet en wanhoop uit die ik ooit in een film ben tegengekomen. Vervolgens pleegt ze zelfmoord. Werkelijk, wie wil er in vredesnaam een film als dat zien?

Ik weet niet eens in hoeverre ik Angel's Egg wil zien, maar ik ben wel diep onder de indruk. Vanaf het begin werd ik gegrepen door de donkere sfeer en het bleek een stevige greep te zijn. Een greep die constant de luchtwegen dicht lijkt te willen knijpen. Apocalyptische sciencefiction heb ik meer gezien, maar Angel's Egg laat veel van die settings lijken op het Land van Laaf in de Efteling. En dat met minder middelen. We zien niet echt gruwelijkheden of een echt ontheemde samenleving. We zien simpelweg geen samenleving, maar wel restanten ervan. Vreemde schimmen, onverklaarbare gebeurtenissen, soldaten die al dan niet echt leven en achter schaduwvissen aanrennen, sinistere geluiden en vooral een grote leegte. Het voelt aan als een echte nachtmerrie. Het lijkt wel alsof onze regisseur zich tot doel had gesteld om op abstracte wijze een compleet gebrek aan hoop of zelfs zin van het leven te vangen. Hij slaagde daar in.

Nogmaals, geen idee waarom ik zoiets zou willen zien. Angel's Egg liet en laat me niet gemakkelijk los. Een deel van de kracht zit hem er wel in dat het een film is die inhoudelijk moeilijk te duiden is. Wat betekend dit alles? Ik heb er flink over nagedacht, maar kwam niet echt tot iets wat sluitend was. Daarna zocht ik verschillende interpretaties op het internet op, maar geen daarvan vond ik echt bevredigend. Er zit weinig concreet plot in, maar wat er in zit valt makkelijk op meerdere manieren te bekijken. Wat zit er in het ei? Gaat de film uit van geen God, een slechte God of een wijze God? Is de man een held of een schurk? Is het meisje een heilige of naïef en dom?

Ik geloof best dat Mamoru Oshii concrete antwoorden had op al deze vragen tijdens de voorbereiding, maar hij gebruikt toch zijn gebrek aan duidelijkheid in zijn voordeel. Ik was in het verleden niet diep onder de indruk van zijn films, maar ik merkte wel dat ze een goede combinatie hadden van beeld, montage en geluid. Wat het geregeld verpestte waren de dialogen, die nogal veel droge uitleg of technisch gewauwel bevatte. Dit blijft hier achterwege, want er wordt weinig gesproken. In plaats daarvan laat Oshii het beeld en het geluid spreken. Hij bewijst inderdaad een grootmeester te zijn op dat gebied. Nu dialogen hem niet meer in de weg zitten krijgen we iets dat barst van de sfeer en gevoel. Het is een nogal duistere film, extreem pessimistisch als je het mij vraagt (al kunnen interpretaties daarover verschillen), maar niettemin rijk in emoties.

Dat laatste is een sleutelpunt voor mij. Ik vind puur negatieve films geregeld moeilijk te slikken. Als ik dan toch gedeprimeerd moet raken door een film dan moet de inhoud enorm sterk zijn, om dat gevoel te verantwoorden. Ik heb geen behoefte aan regisseurs die zwemmen in simpel, eenduidig negativisme. Toch is dit andere koek. Hoop zag ik er nauwelijks in (misschien het verschijnen van het standbeeld van het meisje aan het einde?), maar ik merkte wel een mix van gevoelens hier. Die zijn echter moeilijk te grijpen. Net als de inhoud van het ei, de geschiedenis van de wereld die we zien en dreiging die er vanaf komt valt niets hier echt te definiëren.

Is het een meesterwerk? Misschien, maar ik ben nog niet klaar met deze.
4,5*

Noot: Voor degenen die mijn vragen rond de inhoud proberen te verklaren met de achtergrond van Mamoru Oshii en zijn val van het christelijke geloof: ik ben er bekend mee. Ik zie het er ook wel in terug, maar het roept net zo veel vragen op als andere interpretaties.

Na vorige week het tegenvallende Total Recall gezien te hebben en ook nadat een aantal jaren terug alweer de eerste Terminatorfilm mij niet geweldig goed beviel kwam er gisteren een verrassing: dit is zowaar een echt leuke Schwarzeneggerfilm. Wellicht moet ik deel 1 eens herzien, maar op dit moment komt deel 2 op mij veel vermakelijker en ook intelligenter over. Voor zover we over intelligent kunnen spreken in een film met Schwarzenegger.

Hoe dan ook, ik heb me geweldig vermaakt. De actie is prima, de humor en de one-liners werken vrij goed en de rol van robot is de enige rol die past bij Schwarzenegger. De manier waarop hij geïntroduceert wordt is groots.

Ik zou alleen nooit de hier zo geroemde Robert Patrick gecast hebben als de schurk. Hij is wel koel genoeg, maar heeft een te lief gezicht voor een Terminator. Dat zorgt ervoor dat hij nooit eng wordt, ondanks dat het verder wel een aardig personage is. Jammer ook van het ongeplaatste en vooral overbodige sentiment op het einde.

En wellicht ben ik gek of komt het omdat ik deel 3 niet gezien heb, maar hoe kan er in deel 3 nou weer een Terminator zijn terwijl dit toekomstbeeld nu om zeep geholpen is? Het einde gaf mij dan ook geen vreugdegevoel alsof er een einde aan de machines kwam. Weinig overtuigend dus.

Wel opvallend goed spel van Linda Hamilton.

3,5*, met kans op verhoging.

Een beetje wat ik ervan verwacht had, maar dan toch net ietsje leuker. Het is in ieder geval geen compleet onkijkbaar product geworden.

Al zou je dat op het begin wel denken, want het eerste half uur of zo is suffer dan voor mogelijk te houden valt, met enkele scènes met onduidelijke inhoud en willekeurige explosies. Waarom denken zoveel huidige Hollywoodfilms dat het spannend is als er zoveel mogelijk dingen om de hoofdpersoon ontploffen? Denkt de gemiddelde kijker dat ook echt?

Verhaaltechnisch is het een grote ramp, met als opvallendste plothole nog wel dat Kyle Reese gevangen genomen wordt om John Connor te lokken, terwijl als ze Kyle Reese gewoon zouden doden er helemaal geen John Connor meer was. Ook heb ik geen flauw idee waarom dat signaal dat robots kan uitschakelen succesvol getest wordt, maar later in de film niet meer gebruikt wordt. Een actiescène met dat signaal was welkom geweest. Verder een hoop onduidelijke scènes en nog een lading gaten. Nauwelijks de moeite om verder op in te gaan hier. Het gebrek aan een coherent verhaal proberen de makers op te vullen met een vraagstelling over wat een mens onderscheidt van een machine, maar de film komt in dat opzicht niet verder dan clichés, met veel gepraat over het menselijk hart als dieptepunt. Die harttransplantatie op het einde ook...

Bale is ook niet echt geschikt voor deze rol. Hij speelt te serieus, te intens bijna. Sam Worthington mist enige uitstraling en ziet er teveel uit als iedere andere mogelijke acteur. Die CGI Schwarzenegger is daartegenover gewoon een verademing. Er zitten ook een hoop van topactrices (acteurs minder) in die veel te kleine rolletjes kregen, met name Helena Bonham Carter en Jane Alexander. Bryce Dallas Howards ondankbare minirolletje viel me wel op. Geen bijzonder karakter, maar ze heeft toch een levendige uitstraling die een mooi contrast leverde met de rest van de film.

Dat ik toch nog een acceptabele score geef (maar géén voldoende) komt door een aantal gevechten tegen robots. De meeste actiescènes zijn niet opvallend boeiend, met name die van mensen tegen (half)mensen niet. De scènes echter met de schijnbaar onverwoestbare robots zijn toch weer leuk en wekken soms werkelijk het gevoel dat je toch echt naar een Terminatorfilm kijkt. Het zijn eigen slechts 3 scènes: de scène met de grote robot, die aalachtige robots in het water en het laatste gevecht met de T-800. De CGI van de robots is ook opvallend goed gedaan (vergelijk dit met het veel slechtere werk bij de grootste explosies of scènes waarin iets of iemand moet vliegen). Hier kon ik het plezier uithalen waar je toch voor komt bij een film over onverwoestbare verwoestende robots.

Het is in ieder geval allemaal net wat leuker dan je van een film mag verwachten van een regisseur die zichzelf McG noemt.
2,5*

Na jaren eindelijk eens herzien. Mijn waardering blijft echter hetzelfde. The Terminator is een uitstekend gemaakt sci-fi-thiller uit de b-hoek, maar ik zie er niet echt een film in die echt overal bovenuit springt. Ook niet boven andere monsterfilms.

Natuurlijk is het allemaal zeer vermakelijk. De actie is best leuk, de thrillermomenten zijn puur vakwerk, er hangt een lekker grimmig sfeertje en het spel met tijreizen is alleraardigst uitgewerkt in een sowieso goed scenario. Maar nergens kan ik briljant, geweldig of een dergelijk superlatief plaatsen. Het woord 'vakwerk' past sowieso heel goed bij de prestatie overall bij The Terminator en misschien ook wel bij de hele carriere van James Cameron. Het beste dat ik kan zeggen is dat Schwarzenegger nooit meer beter gecast is. Tja.

Gelukkig is er eigenlijk ook weer weinig op aan te merken. Alleen die typische jaren '80 score stond me wat tegen. Terminator 2: Judgment Day heeft wat meer zwaktes (de sentimentaliteit vooral), maar vind ik over de gehele lijn toch wat vermakelijker en spannender. Deetje 1 is gewoon een lekkere wegkijker.

3*

Heel aardige tearjerker, maar waar de genialiteit in zit waarvoor het een Oscar zou moeten winnen ontgaat me een beetje. Melodrama's als deze heb je heel wat. Schijnbaar heeft deze film vele latere tranentrekkers beïvloed, maar er waren toch al genoeg films in dat genre voor deze?

Het nadeel is dat het niet echt mijn favoriete genre is, maar ik moet toegeven dat deze wel goed uitgevoerd is. Gelukkig wordt het ook nergens té sentimenteel. Alleen het (gelukkig korte) moment waarop MacLaine hard begint te schreeuwen in het ziekenhuis is wat over the top, en vooral te gemaakt. Ik vond persoonlijk de komische momenten beter dan de dramatische. De dramatische impact wordt sowieso enigzins verkleint door de vreemde en vele tijdsprongen. Om de zoveel minuten zitten we weer een paar jaar verder in het verhaal, in plaats van dat scènes echt goed uitgewerkt worden. Echt een band opbouwen met de karakters doe ik op deze manier niet. Zelfs al levert iedere acteur hier goed werk.
3*

Jaren '60 Godard inderdaad. En ook Eisenstein. Beide namen werden hier al genoemd en zijn duidelijk terug te vinden hier. Rocha verhult nauwelijks wie zijn voorbeelden zijn. Echter, hij heeft ook een bijzondere troef die de andere twee wat mij betreft missen: Rocha is veel beter in politiek. Eisensteins films zijn in dat opzicht zo simplistisch dat ze wat mij betreft alle waarde verliezen. Godard heeft genoeg interessante ideeën over politiek, maar werkt ze altijd te didactisch uit en speelt graag de revolutionair vanuit een veilig land en in een veilige positie.

Rocha is het echte werk. Hij gebruikt de desoriënterende montagestijl van Godard en de groteske politieke contrasten van Eisenstein om vooral een chaotisch beeld te schetsen van een gebroken land. Ik zou dit nooit een idealistische film noemen. Integendeel, het is een enorm cynisch portret over de onmogelijkheid om alle partijen goed bij elkaar te krijgen. Iedereen krijgt ervan langs: links, rechts, het volk en zelfs de ogenschijnlijk heldhaftige poëet die tussen al deze partijen in staat. Het is een boze en ook vooral wanhopige film en de filmische middelen worden toegepast om het tumult en de ongrijpbaarheid van enige vorm van hoop of houvast weer invoelbaar te maken.

Ik vond het sterk. Samen met Z en Salvador behoort dit tot een select groepje films die misschien puur op narratief vlak niet helemaal diep indrukwekkend zijn, maar enorm goed scoren doordat ze onmogelijkheid van het bedrijven van politiek in een door conflict gedreven gebied weten te vangen.

4*

Deze film wist het al in de eerste seconde duidelijk te maken dat het complete rommel was. Onmiddelijk valt op hoe lelijk en rommelig de film wel niet is. En ook de afgrijselijke muziek wordt meteen ingezet. Gedurende de rest van de film blijft het hetzelfde, op een paar minuten hier en daar na. Het acteerwerk is ook niks, ondanks Karloff en Nicholson, maar dat verbaast niets want geen enkele acteur zou waarschijnlijk goed kunnen presteren in een film als dit. Lees voor de aardigheid ook eens de trivia van deze film op IMDB, dan wordt het duidelijk waarom deze film zo slecht is. Belachelijke productie-omstandigheden. Regisseur Roger Corman is een cultregisseur, maar ik hoop dat The Terror zijn slechtste werk is, want anders hoef ik de rest niet te zien.

1*

De hoofdpersoon in Tesis studeert mediawetenschappen, dus dan kun je verwachten dat de film zelf ook een soort metacommentaar op de media levert. Hier gaat het dan om geweld in de cinema en hoe we er ons tot verhouden. Niet echt uniek en zelfs wat typisch voor de jaren '90 om dat zo zelfbewust te doen, maar het heeft z'n charme. De vergelijking met Hitchcock ligt voor de hand, maar ik moest vooral aan Peeping Tom denken. Die gaat ook zo direct over het verlangen om geweld op het witte doek te zien en beiden behandelen op hun eigen manier snuff movies.

Het is vooral een goed geregisseerd geheel. Het wandelt allemaal aan de rand van cliché, maar het wordt zo overtuigend gebracht dat het werkt. Zo'n scène in het riool bijvoorbeeld met alleen licht van de lucifers werkt gewoon goed claustrofobisch en het idee achter de snuff movies is ook gewoon beangstigend. Als debuterend regisseur kon Amenábar het ook niet laten er wat andere creatieve elementen in te stoppen, zoals dat moment in de kantine waarin Ángela en Chema naar elkaar staren en we telkens de muziek horen van de persoon van wie we het zicht delen. Het pakt allemaal leuk uit. Chema was ook wel een vermakelijk en interessant personage, goed gespeeld Fele Martínez.

Wel jammer dat de clichés uiteindelijk toch winnen. De climax was standaard thrillermateriaal dat weinig doet met wat er aan vooraf ging. Ook de laatste scène, waarin zo'n snuff movie doodleuk op het nieuws vertoond wordt (jaja) en iedereen als zombies er naar snakt (jaja), ligt er wat te dik bovenop. Daardoor is dit geen echt grootse thriller, maar wel een leuke.
3,5*