Opinions

Een goede Hitchcock, maar wel met name dankzij drie geweldige scènes (de moord, het schoolbord en de bus). De film heeft toch wel te lijden onder een soms wat slepende eerste helft en de wat te lange lengte. Dat zijplot met die barones hadden ze gewoon moeten knippen. De tweede helft leek perfect te worden, maar zij bracht de film weer tot stilstand. Ook is het jammer dat er geen poging lijkt gedaan om interessante personages neer te zetten. Je ziet Newman zijn best doen om er iets van te maken, maar waarschijnlijk had het script hem niet veel te bieden. Andrews is ook vervangbaar, al kan ik haar hier beter verdragen dan als ze zingt dat heuvels leven.
3,5*

Een simpel leven in een simpele film. Ik ben het eigenlijk in alles eens met Starbright Boy en waardeerde dit vooral door zijn warme en oprechte toon, evenals door de acteurs. Ann Hui weet telkens net te vermijden dat het te sentimenteel of gemakkelijk wordt en alles komt natuurlijk over, inclusief de vele grapjes die de boel moeten opleven. Verder trouwens ook hulde voor de manier waarop het verzorgingstehuis wordt afgebeeld, inclusief het gedrag van de oudjes. Het deed me heel erg denken aan het verzorgingstehuis waar mijn oma in zit en dat helpt de geloofwaardigheid automatisch te verhogen.

Toch kom ik een stuk lager uit dan Starbright Boy. Lang stevende dit af op een solide score van 3,5*, maar ik ga toch voor een halve ster lager. Het duurde me simpelweg allemaal te lang. Voor een klein anderhalf uur heeft dit genoeg te bieden, maar het is zo'n simpele film met zo weinig diepgang en zo weinig werkelijk pijnlijke gebeurtenissen dat het luchtige sfeertje niet genoeg is om te blijven boeien. Niet dat het saai werd, maar op een gegeven moment had ik het wel gezien en was het punt meer dan duidelijk, maar ging het nog aardig lang door. De laatste aftakeling van A Tao ging ook wel erg snel, als daar meer focus op had gezeten was het misschien beter geweest. Ik weet dat het een onderdeel van de charme is van A Simple Life om de personages niet te laten klagen of echt te laten merken dat ze pijn lijden, maar ik denk dat er in werkelijkheid toch wel wat meer pijn in gezeten zou moeten hebben.
3*

Nou met ondertiteling gezien en het blijkt dat ik minder van het plot gemist had dan ik had gedacht. Dat die Sanchez dus de moordenaar is wordt eigenlijk niet al te uitgebreid duidelijk gemaakt.

Al met al is Touch of Evil een zeer krachtige film, met name dankzij de cinematografie. Het is typisch film-noir zoals de film eruit ziet, maar dan met nog meer lichteffecten en schaduwen dan gewoon is. Schitterende openingsscène natuurlijk, maar ook de scènes in het motel met Leigh, Quinlan die Gradi vermoord en de laatste scène bij de rivier zijn geweldig.

In feite is Touch of Evil vooral een film die alle film-noireigenschappen in het extreme doorvoert. Het is allemaal nog duisterder, smeriger corrupter dan in andere films in het genre. En dat mag in dit geval best als compliment gelden. Let alleen al op Orson Welles zelf in zijn rol als Hank Quinlan. Was er ooit een smeriger personage? Zoals een goede 'noir betaamd wordt veel van de sfeer ook bepaald door de vele karakterkoppen die er in voor komen. Touch of Evil is geen uitzondering.

Verder wordt er geweldig in geacteerd. Over Heston lijken de meningen bij deze film nogal verdeelt te zijn, maar ik vond hem overtuigend in deze rol. Hij deed me wat aan Clark Gable denken, wellicht door het snorretje. Welles is natuurlijk geweldig. Leigh houdt zich ook prima staande tussen deze twee acteerkanonnen. Maar vergeet ook Joseph Calleia niet, die eigenlijk voor het drama in de film zorgt. Dietrich wordt naar mijn mening nogal eens miscasts, maar haar gastoptreden in deze film geeft de film wat mystiek. Er zitten nog meer gastoptredens in, van Zsa Zsa Gabor, Joseph Cotten en Mercedes McCambridge, maar alleen die laatste viel mij op.

Iemand maakte hier een vergelijking met Psycho, maar dat werd hier als een domme uitspraak afgedaan. Ik vind het anders best te verdedigen. De motelscènes hebben onmiskenbaar wat van Psycho weg (de rest van de film niet). Het uiterlijk van het motel, Janet Leigh, een nerveuze manager, duistere zaken in het motel: je kunt onvergelijkbaardere films hebben. Het zou mij niets verbazen als deze paar scènes Hitchcock geïnspireert hebben om Psycho te maken.

Het enige nadeel van de film is wel het tempo. Met name in het begin ligt het tempo naar mijn gevoel wat te hoog. Er wordt erg snel door het plot heengejaagt. Onnatuurlijk snel, waardoor het wel eens wat rommelig aanvoelt. Plotsgewijs in ieder geval.

4,5* voor deze geweldige film nu. En ja: ik vind dit een betere film dan Citizen Kane, als de vergelijking gemaakt moet worden.

Prima gemaakte misdaadfilm, die na Gone Baby Gone bewijst dat Affleck een goed oog heeft voor dit soort filmpjes en dan met name het grauwe sfeertje. Helaas werkt hij dit maal met een minder sterk script. Het verloop van het verhaal zie je mijlenver aankomen en er zitten gewoon teveel clichés in die al te vaak gebruikt zijn zoals een vriend die in de gevangenis heeft gezeten voor de hoofdpersoon, de laatste klus van de crimineel, de vrouw die hem op het rechte pad probeert te brengen en een emotioneel gesprek met een vaderfiguur, die niet onverwachts zich in de gevangenis bevind. Het moet gezegd worden dat al deze elementen goed uitgewerkt zijn, maar het voorkomt ook dat de film écht meeslepend wordt. Het is toch hokjes afkruisen op deze manier.

Dat gezegd hebbende moet ik bekennen wel een zwak te hebben voor dit soort vertellingen. Ze vermaken me snel. Fijn is dat overal genoeg de tijd voor genomen wordt. Daarnaast zijn de actiescènes uitstekend. Ben Affleck vond ik weer matig in de hoofdrol. Ik verbaas me over berichten die ik her en der lees (niet op MovieMeter) dat hij wel eens genomineerd zou kunnen worden voor een Oscar voor Beste Mannelijke Hoofdrol. Wat mij betreft verpest hij enkele cruciale scènes aan het begin (vooral het moment waarop hij Hall ervan moet overtuigen om niet contact op te nemen met de FBI over de tatouage vond ik erg zwak geacteerd door Affleck). Dit wordt opgevangen door de enorm sterke bijrollen, waarvan er ook veel zijn. Renner is de uitschieter en bewijst hier met een intense performance waarom hij een van de meest interessante acteurs om in de gaten te houden is. Jon Hamm schijnt bekend te zijn van Mad Men, die ik nooit zag, maar hij was erg sterk als slimme FBI-agent. Blake Lively doet veel met beperkte schermtijd, evenals Chris Cooper met nog minder. Pete Postlewaithe (erg briljant!) zal hier de mensen overtuigen die nog dachten dat hij niet de meest geschikte acteur is om een bloemist te laten spelen. En over Rebecca Hall, tenslotte, wil ik vooral graag zeggen dat ik intussen een enorme zwak heb opgebouwd. Fijne naturele actrice.

Het zijn de acteurs die er vooral een 3,5* van maken. Hopelijk vind Affleck de volgende keer een iets interessanter scenario (en wellicht moet hij zelf niet meeschrijven?), maar van mij mag hij wel meer misdaadfilmpjes maken. Van deze kwaliteit hebben we er nog te weinig.

Op zich is het niet moeilijk om te zien waarom The Toxic Avenger zo'n cultaanhang heeft. Veel fouter dan dit wordt het niet en de film is harder dan de meeste genregenoten, met name voor die tijd. Het spottende toontje draagt er alleen maar aan bij.

Helaas is deze verklaring ook de reden waarom het voor mij niet helemaal werkte. Ik heb niet genoeg met gore om daar genoeg voldoening uit te halen en hoewel ik best de humor in kan zien van dit soort pulp is het ook een soort humor die ik nooit echt leuk genoeg vind voor een lange film. Na zo'n drie kwartier had ik het wel gezien, zeker ook omdat dit nou niet bepaald een afwisselende film is. Het helpt ook niet echt mee dat het acteren zo zelfbewust over-the-top komisch is (de acteurs knipogen nog net niet naar de camera); b-films als deze zijn toch al snel leuker als ze wat meer serieus gespeeld worden, alsof de acteurs niet weten hoe belachelijk het allemaal is.

Op zich is het allemaal best oké op zijn eigen manier en vooral in de eerste helft is het nog echt leuk, maar het is gewoon niet mijn ding genoeg om echt een feestje te zijn voor mij. Braindead kreeg me in vergelijking wat meer mee.

2,5*

Eergisteren weer eens herzien. Ik had hem niet meer gezien sinds de release dus de film was een beetje vervaagd in mijn geheugen. Hoogstens de belangrijkste plotwendingen herrinnerde ik me nog. Daarnaast wist ik dat ik deel 1 toch met een afstand beter vond dan deel 2.

Ik had echter ongelijk. Dit vervolg op Toy Story is niet zozeer superieur aan deel 1, die nog nipt mijn voorkeur geniet, maar kan zich er makkelijk mee meten. Want wat een heerlijke film is dit. Ik wil niemand meer horen zeggen dat dit slechts een kinderfilm is, want daarvoor heeft Toy Story te veel te bieden. De film bevat sowieso meer avontuur dan deel 1, maar ook veel meer humor. Ik heb me toch regelmatig kapot gelachen. Alleen het ontbreken van enige karakterontwikkeling bij Buzz hier is misschien een nadeel ten opzichte van deel 1. Op dat gebied steunt deze film slechts op Woody. Desalniettemin overtuigd hier het kleine dramatische laagje wederom.

Het blijft toch briljant hoe ze bij Pixar de relatie tussen kind en speelgoed perfect weten te bekijken vanuit het speelgoed. Vanuit dit oogpunt vinden ze bij Pixar briljant gevonden angsten en standpunten. Geweldig bedacht dat de plank waarop kapot speelgoed ligt ("I'm being shelved") hier haast lijkt te fungeren als een soort plaats tussen leven en dood en de yard sale een soort hel is. Ik kan er de humor van in zien.

Hoe dan ook, een prachtfilm. Topvermaak van de bovenste plank. Ik vraag me af hoeveel volwassenen deze film zien. Ik denk dat ze het over het algemeen wel leuk zouden vinden, maar helaas zijn de meesten te koppig om dit te kijken. Het is immers maar een animatiefilm...

4,5*

Overigens een erg leuke verrassing om de oude man uit Geri's Game weer tegen te komen in een prachtige cameo.

Het is allemaal waar.

Ja, het is allemaal waar. Ik kan het weten. Nee, speelgoed leeft niet en als het zou leven zou het waarschijnlijk niet zo'n doldwaze avonturen beleven zoals in de trilogie van Pixar. Maar de rest is waar. Ik heb het over Andy en de manier waarop hij met zijn speelgoed omgaat. Ik heb het zelf meegemaakt. Als kind speelde ik graag avonturenverhalen met plastic poppen. Met name dinosaurussen en Playmobil waren favoriet (helaas had ik geen cowboy of een ruimtemannetje). De verhalen die ik ermee bedacht zijn te idioot om van te spreken tegenover volwassenen, maar als kind leek het heel wat. Natuurlijk geloofde ik als kind nooit dat wat ik speelde echt gebeurde, maar in mijn hoofd leek het toch altijd heel wat. Daarom is de openingsscène van deze film eigenlijk beter dan die van deel 1. In deel 1 zien we een stel poppen een verhaal spelen, terwijl ze vastgehouden worden door een jongen die ook de stem van alle poppen doet. Hier krijg je gewoon een verhaal in een andere realiteit, die van hoe de jongen het zich verbeeld. Een realiteit die overigens binnen een seconde verlaten wordt als je moeder je roept.

Maar aan dergelijke tijden komt een einde. In de pubertijd worden speelgoedpoppetjes steeds minder belangrijk. Gelijdelijk aan wordt er minder met ze gespeeld. Op een gegeven moment merk je dat de kist waarin ze bewaard liggen een beetje in de weg staat op je slaapkamer en je verhuist de kist naar de zolder, waar het blijft liggen zonder gebruikt te worden. Een aantal minder belangrijk speelgoed heb je tegen die tijd al weggegeven, maar je favorieten bewaar je in die kist, voor onduidelijke redenen. Wellicht voor je kinderen later? De kist naar de zolder brengen is geen zwaar emotionele ervaring. Er komt hoogstens een klein melancholisch gevoel van nostalgie naar boven. Een dag later ben je praktisch vergeten dat je het gedaan hebt. Het zal je niet bijblijven als een belangrijke daad van je leven, zelfs al heb je je ontdaan van een van de meest essentiële onderdelen van je kinderjaren en heb je zojuist een extra stap gezet naar volwassenheid. Alleen zo nu en dan zul je, wellicht met een innerlijke glimlach, terugdenken aan het speelgoed waar je vroeger zoveel plezier mee had.

Wat mij betrefd is dat gevoel nergens zo sterk te vinden als in de Toy Story reeks. Ik was 8 jaar toen het eerste deel in de bioscoop verscheen. Het was een sensatie; wereldwijd, maar ook voor mezelf. Toendertijd begreep ik al dat de computertechnieken die ingezet werden voor de animatie revolutionair waren, omdat het als zodanig geadverteerd werd. Toch was het niet de technische vernieuwing die me zo aansprak als wel het verhaal. Net als ieder kind viel ik natuurlijk voor het verhaal en de humor, maar speciaal was vooral het perspectief van de poppen. Waarschijnlijk omdat ik zelf zoveel met dergelijk speelgoed speelde kon ik me gemakkelijk in hun positie verplaatsen. Woody was bang vervangen te worden als favoriete speelgoed door Buzz. Een gegronde angst wist ik, want de film confronteerde me er mee dat ik ook al geregeld favoriet speelgoed had vervangen voor nieuw favoriet speelgoed. Ja, 'confronteerde', want Toy Story praatte een soort van schuldgevoel aan, al duurde dat niet lang, omdat je niet lang hoefde na te denken om te beseffen dat je je schuldig voelde ten opzichte van plastic.

Toch heeft plastic meer in zich dan je zou denken, zo bleek toen Toy Story 2 vier jaar later me weer confronteerde met gevoelens rond speelgoed. Ik was intussen 12 jaar en de fase waarin speelgoed minder belangrijk wordt begon zich langzaam maar zeker in te zetten. In de nieuwe film was Woody niet langer bang om vervangen te worden, nee, zijn angst was groter. Er zou namelijk een moment kunnen komen waarop Woody zelfs vergeten zou worden door zijn baasje, ongebruikt achtergelaten worden. Gelukkig voor Woody is Andy op dat punt in de serie nog te jong om dit te doen en laat de film ons met een veilig gevoel achter dat de grote problemen er voorlopig nog niet zijn. Maar ik kon weer iets in de film herkennen, aangezien ik al wat voorheen dierbaar speelgoed had weggedaan.

Nu is er de derde film. Andy is zeventien en gaat aan de universiteit studeren. Ik ben 23 en heb net mijn universitaire bachelor gehaald. Mijn speelgoed ligt al heel lang op zolder in een kist. Andy heeft zijn speelgoed zowaar tot zijn zeventiende bewaard op zijn kamer, zij het al jarenlang ongebruikt. Maar nu komt de keuze: gaat het speelgoed naar de zolder, wordt het afgegeven aan een kinderdagverblijf of wordt het bij de vuilnis gegooid? Deze film maakte me bijna trots dat ik zelf voor de zolder gekozen had. Toy Story 3 deed me voor het eerst sinds lange tijd weer terugdenken aan dat oude speelgoed. De manier waarop Andy zijn speelgoed aan het begin van de film behandelt is enorm koud en omdat je vanuit het perspectief van het speelgoed kijkt lijkt het harteloos, al is het in werkelijkheid gewoon gedrag ten opzichte van levenloze objecten. Ik gedroeg me niet anders dan Andy toen ik mijn speelgoed naar de zolder bracht.

Een erg lange intro dit. Sommigen die tot zover gelezen hebben zullen wellicht denken dat The One Ring sentimenteel is geworden op zijn oude 23-jarige dag. Waarom anders zo lang doormijmeren over persoonlijke herinneringen aan speelgoed? Het gaat hier immers niet over zware filosofische thema's of over onderwerpen van wereldbelang. Nee, maar de vormende kinderjaren verdienen soms een reflectie en ik kan geen film noemen die op dat gebied mij zo persoonlijk weet te pakken als Toy Story, zelfs al heeft het kind in kwestie, Andy, maar weinig schermtijd. Wij serieuze filmkijkers pretenderen soms graag dat arthousefilms het beste iets kunnen zeggen over alle thema's, maar als het komt op de relatie van een kind en zijn speelgoed dan denk ik dat arthouse stiekem iets tekort schiet. Niet dat dit nooit goed verbeeld is in zo'n films, maar het helpt gewoon dat de verhalen die ik speelde met mijn poppetjes meer weghadden van avonturen in de stijl van Toy Story dan van arthousefilms. Of zijn er hier gebruikers die als kind al liever Tokyo Story in plaats van Toy Story speelde? Ik weet niet eens of het gezond is om op die vraag 'ja' te antwoorden, zelfs al was je een wonderkind.

Toegegeven, er zit meer diepgang in de verhaallijnen van Toy Story dan je wellicht verwacht van een kinderfilm. Toen ik een aantal jaar geleden deel 2 herzag viel me op dat de film eigenlijk over het leven en de daarbij horende, onvermijdelijke dood. Voor een pop is het verlaten worden door zijn eigenaar op een bepaalde manier hetzelfde als de dood. Woody staat in deel 2 dan ook voor de volgende keuze: terug naar Andy (een tijdelijk, maar volledig gelukkig bestaan) of naar het museum (een oneindig leven met bewondering, maar wel lege bewondering). Bij Toy Story 3 is het moment dus aangebroken dat Andy het speelgoed moet verlaten en dat hun reden van bestaan ten einde is gekomen. Het enige verschil met mensen is dat speelgoed overnieuw kan beginnen als ze een nieuwe eigenaar krijgen, maar vind maar eens een geschikte. Toen we eenmaal aanbelanden bij de vuilverbrander was ik me erg bewust van de metafoor van je onwendbare dood. Gewoonlijk irriteren mij in Amerikaanse animatiefilms die moralen over familie en eeuwige trouw me, maar bij TS3 voelde het moment waarop ze elkaar handen vasthielden oprecht aan. Ik huil nooit bij films en ook hier niet, maar niettemin was ik ontroerd door de manier waarop ze hun onvermijdelijke dood moedig en gezamenlijk tegemoed zagen. Is het niet enigzins jammer voor de film dat ze gered worden? Ergens wel, maar wat verwacht je dan van een kinderfilm? Daarnaast redt Pixar zich er uitstekend uit door de bloedmooie scène waarin Andy zijn speelgoed afgeeft aan Bonny, een twist die ik al aan had zien komen, maar die toch goed werkte. Misschien is dit moment wat sentimenteel en lang, maar ik zat zo in de geest van de film dat het mij niets kon schelen.

De laatste twintig minuten waren voor mij de meest emotionele momenten uit de hele Pixarcollectie. Sorry eerste tien minuten van Up en sorry eerste helft van Wall-E. Het einde is zelfs zo sterk dat ik me nu niet meer kan voorstellen dat dit einde nog niet eens gepland was toen de eerste en tweede film gemaakt werden. Het is zo een natuurlijk onderdeel van de reeks dat ik alleen maar bewondering kan hebben voor hoe Pixar met hun vervolgen zijn omgesprongen. Alleen The Godfather Part II en Before Sunset hebben op een vergelijkbare manier een vervolg gemaakt die onverwacht essentieel voor deel 1 aanvoelt, zelfs al was dat oorspronkelijk niet gepland. Overigens moet Toy Story hier ook echt wel eindigen. Er kan niets met dit speelgoed gebeuren dat verder gaat dan de vuilverbrander. Gelukkig lijken de mannen van Pixar dit ook echt te zien als een afsluiter.

Is wat er voor die twintig minuten gebeurt ook goed. Jazeker. De vorige twee delen waren al een bijna perfecte mix tussen avontuur, geslaagde humor en wat meer dramatische momenten en deze film doet daar slechts ietsje voor onder. Goed is de keuze om de focus toch vooral op Woody te houden. Buzz is het populairdere personage en het was te verwachten geweest dat Pixar hem met ieder deel meer de grote held lieten zijn, maar de schrijvers bij Pixar lijken te beseffen dat Woody beter werkt als emotioneel centrum en maken Buzz iets meer een bijrol. Wel een zeer geestige en coole bijrol en in Spaanse modus steelt hij de show. Verder is het leuk weerzien met de vele bekende gezichten (en is er een heel klein droevig momentje als je erachter komt welk speelgoed Andy al weggedaan heeft voor de film begint, waardoor we een aantal bekende gezichten missen). De nieuwe personages zijn ook sterk. Barbie en Ken zijn zeer grappig en de wachtaap is creepy op een geestige manier. De ontsnappinspoging uit het kinderdagverblijf is een heel leuk uitgewerkte variant op de gevangenisontsnappingsfilms, met veel leuke oplossingen voor kleine problemen. De film is kleurrijk en ziet er duidelijk beter uit dan de vorige delen. Niet alleen qua techniek, maar ook gewoon qua verbeelding.

Het 3D verdient een speciale vermelding. Dit is de vijfde film van de nieuwe 3D-generatie die ik zie, maar nog nooit was de techniek zo onopvallend gebruikt. Nergens, maar dan ook nergens wil de film laten merken dat het 3D is. Hierdoor leidt het Godzijdank niet af en ik moet toegeven dat het er mooi uit ziet. Maar wat voegt het toe? Ik heb niet de indruk dat dit kleine beetje extra diepte mij beter in de film brengt. Ik zou Toy Story 3 net zo hoog gewaardeert hebben in 2D. Ik blijf het een vorm van oplichterige interessantdoenerij van Hollywood vinden, die hele 3D-hype. Helaas kon ik in de bioscoop niet eens kiezen voor een 2D-versie.

4,5* voor Toy Story 3, net als voor de voorgaande delen. Als complete trilogie zou ik het wellicht 5 sterren geven. Het voelt dan vrij episch aan.

Een film over een trektocht door de wildernis, liefst in een zo desolaat mogelijk landschap? Laat maar komen! Op een bepaalde manier heb ik een zwak voor dit onderwerp, iemand die een reis maakt door een onherbergzaam gebied. Er staan hier (en elders op het internet) nogal wat berichten van mensen die niet begrijpen wat Robyn Davidson nou precies drijft. Waarom een voettocht door de Australische woestijn maken? Ook in haar tijd werd ze voor gek verklaard door de meesten, zoals hier te zien is. Toch moet ik zeggen dat ik de aantrekkingskracht wel begrijp van het jezelf compleet verliezen in een omgeving zonder enige vorm van beschaving. De woestijn heeft een bepaalde fascinatie voor mij in zijn compleet basale vorm, zelfs al zou ik er zelf niet gaan rondtrekken. Meer bewondering voor mij voor Davidson. Zij lijkt ook wel te begrijpen dat de hele reis geen enkel nut heeft, maar ze doet het dan ook voor haarzelf en had liever geen journalisten in de buurt. Zoals ze zelf zegt: "Waarom niet?"

Het beste element aan deze film is dat er geen enkele poging is gedaan om Davidson toegankelijker te maken. Ze is een afstandelijke, jonge vrouw, met niet te veel behoefte aan mensen om haar heen (al komt ze er ook achter dat ze niet zonder kan). Er worden slechts impressies geleverd van het waarom van deze reis. Een slechte jeugd, geen ander doel kunnen verzinnen, ontevreden over haar rol in de maatschappij, alleen willen zijn, enz. Er is denk ik geen eenduidige reden. Naast woestijnen houdt ik ook wel van dit soort moeilijk te vatten personages, al snap ik dat het niet ieders smaak zal zijn. Wasikowska maakt steeds meer indruk op me. Ze is perfect in deze rol.

En er is natuurlijk de woestijn, mooi in beeld gebracht, al moet ik toegeven dat het zich op dat gebied niet per se onderscheidt van soortgelijke films. De tocht zelf is op zijn boeiendst in de momenten waarop het totale isolement waarin Davidson zich verkeerd aan haar gaat knagen, vooral in het laatste deel in het moeilijkste deel van de woestijn. Haar hond overlijdt, de zon lijkt al maar heter te worden en ze verliest haar grip op haarzelf. Niet uniek voor zo'n verhaal, maar het grijpt me altijd wel.

Voor de rest moet er toch gezegd worden dat dit in zijn type niet het meest spannende verloop heeft. Ze heeft natuurlijk al een journalist die om de zoveel tijd langskomt en duidelijk een oogje in het zeil houdt. Daarnaast komt ze tot ver in haar reis heel vaak mensen tegen. De dingen die mis gaan zijn vaak van kleine aard (de dood van Diggity uitgezonderd). Wellicht dat dit ook de reden is waarom het ondanks plannen zolang heeft geduurd om dit verhaal te verfilmen: er ging gewoon te weinig mis en dat kost spanning. Hulde voor de Curran om dit allemaal niet in het bijzonder te dramatiseren, maar er bestaan toch intensere wildernisfilms. Toch, voor liefhebbers van dit soort verhalen is dit wel een kleine aanrader.
3*

Trading Places is zo rond kerstmis altijd wel op tv, vrij consistent als je bij de statistieken hier kijkt. Desondanks had ik er nooit meer dan een paar glimpen van opgevangen. Deze feestdagen dan toch maar eens van de gelegenheid gebruik gemaakt. Het is immers toch een film die geliefd lijkt te zijn bij veel mensen.

Helaas viel het een beetje tegen. Het is op zich best onderhoudend, maar nooit echt bijzonder. Ik had vooral het gevoel dat de grapdichtheid wat laag lag en dat een film als deze waarschijnlijk sowieso baat heeft bij een vlug tempo, met wellicht vliegende dialogen en eventueel manische slapstick. Nu blijft het allemaal wat te veel ingehouden. Vooral aan het begin vroeg ik me af wanneer het komische aspect van de film nu echt zou beginnen. Wat ook niet helpt is dat Aykroyd zijn rol op de meest makkelijke manier speelt en nogal flauw is.

De meeste pret komt wat mij betreft van Murphy (uit de periode dat hij nog scherp was) en vooral van oude rotten Bellamy en Ameche, die echt het meeste maken van hatelijke heren en genieten van hun scherpe woorden. Vooral Ameche weet goed tegelijk een gentleman als een klootzak neer te zetten, iets wat Aykroyd aan het begin van de film niet lukt, wellicht omdat hem de klasse ontbreekt die Ameche wel heeft.

2,5*

Vreemd genoeg staat deze film op de dvd aangeprijst als een actiefilm. Gelukkig wist ik van te voren dat ik geen actiefilm hoefde te verwachten, maar het blijft rare reclame.

De film zelf is overigens heel goed gemaakt. De acteurs leveren topprestaties. Michael Douglas draagt voor deze rol weer eens een stropdas dus dan kan het met hem al niet meer misgaan. Catherine Zeta Jones stijgt boven haarzelf uit en zet een sterke rol neer. Don Cheadle zorgt voor zowel de komische en de emotionele momenten in de film. Ik snap alleen al aanbidding van Benicio Del Toro nooit. Hij acteert nooit slecht, maar zet ook nooit een bijzondere rol neer. Hier ook niet.

Maar ondanks alle kwalititeiten van de film werd hij nooit echt geweldig. Alle scénes zijn goed, maar geen een is er echt onvergetelijk of superkrachtig. Het grootste probleem vormt hierbij toch het feit dat al die verhalen door elkaar heen lopen. In veel films werkt dit wel mooi, maar hier laten ze vaak veels te kort een stukje van een verhaal zien waardoor je er nooit echt helemaal in raakt. Dus ze zouden zich eigenlijk langer hebben moeten concentreren op een verhaal. En misschien hadden ze er een moeten schrappen (in mijn ogen het liefst die van Del Toro). Dan was het allemaal waarschijnlijk wat beter geweest. Verder wel een mooie film, maar voorlopig hou ik het nog maar op 3 sterren.

Ik zal wel nooit een Shakespeare-fan worden. Zijn verhalen zijn op zich niet verkeerd, maar worden totaal om zeep geholpen door het vreselijke taalgebruik. Shakespeareliefhebbers zullen me wel een heiden of zo, maar ik kan het gewoon niet aanhoren. Nooit, maar dan ook nooit wordt een zin fatsoenlijk uitgesproken en alles lijkt zo omslachtig mogelijk te moeten klinken. Dat er dubbele betekenissen achter de dialogen zitten maakt het niet interessanter. Deze dialogen zorgen ervoor dat ik nooit of te nimmer in de film kan komen. Ze zorgen voor een grote afstand tussen mij en de personages die hierdoor zo kunstmatig overkomen dat ze nauwelijks nog mensen lijken. Zelfs als ze grappen maken of een kind aanspreken lijken de personages verplicht te zijn omslachtig te spreken. Vreselijk, vreselijk.

Dat Macbeth gespeelt wordt door de charismaloze Finch maakt het niet beter. Ook de andere acteurs zijn ongeïnspireert. Het ergste zijn nog wel de heksen. Deze lijken rechtstreeks uit Monty Python and the Holy Grail te komen. Daarmee kom ik op een volgend punt: ik ben bijna zeker dat de Python's deze film zagen voor ze The Holy Grail maakten. De gelijkenis is treffend, maar duidelijk in het nadeel van Macbeth. Dit zorgde er ook voor dat ik de film nergens serieus kon nemen.

Van Polanski ben ik gewend dat zijn films er op zijn minst mooit uitzien, maar ook dat blijkt hier niet het geval. Op een bijzondere spiegelscène na valt er visueel niks te beleven. Sterker nog: ik had nooit echt het gevoel dat de film in de echte Middeleeuwen speelde. Ik had constant het gevoel naar iets neps te kijken.

Waardeloze rommel die ik nooit meer hoef te zien. Laat regisseurs maar vooral eens het lef krijgen om de dialogen van Shakespeare wat te updaten. Komt er misschien nog eens iets moois uit. 1,5*

Aardige misdaadthriller, niets meer dan dat. Het werd wel sfeervol gebracht en Denzel Washington is erg goed. Buiten dat om had ik echter liever iets meer gezien dan wederom een scène waarin Washington iets gemeens doet, gevolgd door een scène waarin hij goed overkomt, om dit proces meteen daarna weer te herhalen, terwijl Ethan Hawke zich erover blijft verbazen. Daarnaast is het einde ook bijzonder matig. Een standaard shoot-out en de keuze om van Washington toch maar een volledige schurk te maken in plaats van een meer grijs personage zijn gewoon zwak.

Het kijkt prima weg en er zit genoeg leuks in, maar de vele mensen die hier echt iets bijzonders in zien snap ik niet.
3*

Eigenlijk eens met alles wat Mug zegt. Chaplin en Hilter zijn boeiende mensen voor een docu en hun overeenkomsten en verschillen ook en deze film biedt op dat gebied wat we hopen, maar echt verrassend is dit al lang niet meer. Echter wel aardig om eens gezien te hebben.

3*

Voor Trance maakte Boyle Slumdog Millionaire en 127 Hours, twee films die toch meer dan aardig in de spotlights hebben gestaan en beiden een Oscarnominatie voor beste film in de wacht wisten te slepen. Slumdog won die uiteraard ook. Ondanks dat is Trance vrij geruisloos gekomen en gegaan. Zo stilletjes zelfs dat ik me er zelfs over verbaas dat deze hier nog meer dan 700 stemmen heeft. Het was echter wat begrijpelijker toen ik de film zelf zag: een lusteloos geheel.

Het is erg makkelijk Trance te waarderen vanwege zijn stilering, maar op een bepaalde manier greep mij die hier niet zo. Ten eerste omdat het iets te veel aanvoelt als Boyle die Boyle doet. Dat hij dit soort dingetjes kan wisten we al lang. Ten tweede omdat de visuele aankleding opvallend weinig bijdraagt aan de sfeer. Het ziet er allemaal wel erg gladjes uit, terwijl ik vermoed dat een iets meer rauw randje veel had kunnen helpen. Er zit te weinig connectie tussen vorm en inhoud. Dit is Boyle op de automatische piloot.

Niet dat hij nu zo veel inhoud heeft om mee te werken. Dit is een plottwister van het ergste soort, wat wil zeggen dat hij plottwists heeft om maar plottwists te hebben. Het houdt geen stand. Dat Dawsons personage alles vanaf het begin zo gepland heeft strookt niet met eerdere scènes waarin we haar alleen zien, bijvoorbeeld als ze huilt als ze de naam van McAvoy googled. Daarbij is het gewoon een hoopje clichés over droom en werkelijkheid, etc. Als je eerder iets met dat thema zag dan lijkt het me stug dat dit je zal verbazen.

De eerste helft vond ik met name moeilijk om doorheen te komen. Je merkte aan alles dat niemand hier al te veel tijd en moeite in stak. Het bevat waarschijnlijk de makkelijkste hypnoses uit de filmgeschiedenis (na tien seconden gewoon praten is iedereen kennelijk al in een trance). De dialogen zijn geforceerd en James McAvoy is ongewoon houterig, alsof hij al meteen in de gaten had dat dit project zijn moeite niet waard was. Eigenlijk lijkt alleen Rosario Dawson er enige moeite in gestopt te hebben, maar haar personage snijdt gewoon geen hout. In de tweede helft gaat het tempo omhoog, wat helpt om het alsnog uit te kunnen zitten, maar enerverende cinema vind ik dit alleszins niet.

Wat lees ik daarna: Boyle nam Trance snel op tijdens een pauze in de voorbereidingen van de show rond de Olympische spelen die hij regisseerde. Een letterlijk tussendoortje dus. Ik wou dat het niet zo flink van de film afstraalde.
2*

Tja, Transformers. Ik heb er totaal geen nostalgische herinneringen aan. Ik heb de serie nooit gezien en heb er nooit speelgoed van gehad. Het concept heeft me ook nooit aangesproken en deze verfilming heb ik twee jaar lang genegeerd. Totdat gisteren een vriend voorstelde om mee te gaan naar deel twee en deze film eerst te kijken.

Het is niet de ramp die ik verwachte, maar met een uiteindelijke score van 2 sterren zegt dat meer over de verwachtingen. Er zit een minimum aan vermakelijke stukjes in, al is niets werkelijk gedenkwaardig. De film zelf is niet moeilijk om uit te zitten al wil ik hem hierna nooit meer zien.

De film heeft verhaaltechnisch zo zijn fouten. Sommige zijn klein, zoals dat ik werkelijk nooit geloof dat er ook maar een leraar is die zijn leerling een 7, laat staan een 8 zou geven voor zo'n nietszeggende spreekbeurt als die Sam Witwicky geeft aan het begin van de film. Andere verhaalelementen zijn grote fouten. Vooral idioot is dat de overheid schijnbaar het laatste gevecht tussen de Decepticons en de Autobots geheim kan houden, terwijl daarbij een halve stad gesloopt is en er honderden, wellicht duizenden getuigen zijn, waarvan er zeker een aantal een camera op hun mobieltje hebben gehad.

De film opent met een beeld van een kubus die richting de Aarde valt en die vergezeld wordt van een ongeloofelijk onzinnige en afgezaagde, over-the-top voice-over van Optimus Prime. Van mij mocht de hele film wel zo'n toontje hebben. Het zou geen goede film hebben opgeleverd, maar het is wel fout op een vermakelijke manier. Nu is er in de dialoog een gigantisch verschil tussen de robots en de mensen. De mensen spreken relatief normaal. De robots spreken in one-liners en gewichtige volzinnen. Ze lijken niet alleen van andere planeten, maar uit andere films te komen. Opvallend is ook dat de Transformers niets anders zijn dan actiehelden. Ze hebben praktisch allemaal hetzelfde karakter, met als enige verschil dat de ene helft goedaardig en de andere helft kwaadaardig is. Het lijkt me praktisch onmogelijk dat iemand tijdens het kijken ook maar enige band had met de robots. Ze komen opdraven voor de gevechten, maar ze zijn niemanden. Eendimensionaal is niet het goede woord, want dat zijn de mensen hier. Nondimensionaal past beter. Zelfs Optimus Prime heeft weinig tekst en karakter.

Het ergste is nog wel hun lelijke design. De goeden hebben dan nog allemaal een ander kleurtje, maar de Decepticons zien er praktisch allemaal hetzelfde uit. Ik geloof dat ik een stuk of drie keer gedacht heb dat Megatron verslagen was, terwijl het om een andere robot ging. Als twee robots in deze film vechten ziet het er gewoon niet uit. De robots zitten zo ingewikkeld in elkaar dat het nauwelijks te volgen is wie wat doet. Een goede actiescène is óf dynamisch óf intelligent opgezet waardoor we het gevoel krijgen dat de twee partijen taktisch op elkaars acties reageren. Maar deze robots rammen er maar een eind op los en ik kon het lang niet altijd goed volgen. Het helpt ook niet dat deze robots verder niet écht belangrijk lijken. Actiescènes zijn pas echt spannend als we ook maar enigzins iets geven om de personages in het gevecht. In Transformers is echter het totale dramatische gewicht (voor wat dat al waard is) gelegd op de mensen, maar die doen op hun beurt dan weer nauwelijks mee in de actie. Dus we krijgen grote robots die we niet echt kennen die in een lang rommelig gevecht het tegen elkaar opnemen, terwijl er mensen tussendoor rennen om het gevoel van een plot te geven.

Het gevoel dat Transformers dan ook vooral oproept is 'who cares?'. Ik geloof eigenlijk zelfs niet dat Michael Bay de film werkelijk iets kon schelen. Het is een ongeloofelijk zielloos product geworden, zonder identiteit, zonder menselijkheid en zelfs zonder bevredigende actie. Ja, ik vond de scènes zonder actie het leukst. Dat zegt wel genoeg over deze film.

2*

P.S.: Ik was altijd bang dat de door mij zeer gewaardeerde John Turturro zijn waardering zou verkwanselen met deze film. Hij is echter de enige acteur hier die precies de toon vind die past bij dergelijke nonsens. De enige komische bijrol die werkte. Die dikke zwarte was werkelijk afschuwelijk slecht bezig.

De grootste verrassing in de film is dat er een shot (of waren het twee shots?) te zien is van twee honden die samen seks hebben. Na dit gezegd te hebben vraag me eigenlijk af of ik nog wel een langere recensie moet schrijven, want die eerste zin bevat al veel informatie over de rest van de film.

Transformers: Revenge of the Fallen is kwalitatief ongeveer identiek aan de eerste film, maar met als grote verschil dat alles nog net een stukje dommer is. Daar: alweer een win vol verborgen boodschappen over de film als geheel. Het acteerwerk is slechter. Het geheel is nog minder menselijk. Er zitten nog meer plotfouten in (hoogtepunt is Bumblebee die van Sam de opdracht krijgt om zijn ouders naar een veilige plaats te brengen, om ze vervolgens midden op het slagveld te laten opduiken; wat Bay echter voor het sentiment nodig heeft). De situaties zijn nog onwaarschijnlijker (een gigantische Decepticon die alles opzuigt, waaronder een grote bus waarachter Turturro en die andere jongen zitten, terwijl die twee niet opgezogen worden). De humor is irritanter en ook nog eens meer vertegenwoordigt. De humor valt in te delen in drie categorieën: 1. seksgrappen (opvallend vertegenwoordigt voor wat toch wel enigzins een familiefilm is); 2. grappen rond raciale stereotypen, met name zwarten (viel me ook al lichtelijk op in deel 1, maar die 'tweeling' - o mijn God); 3. idiote bijrollen die gigantisch overacteren (John Turturro, het lichtpuntje in deel 1, is helaas naar deze categorie verhuist). Geheel nieuw in de film is sentiment, inclusief een belachelijke schreeuw van LaBeouf richting zijn vader dat die hem moet loslaten. Wat doet dat nou weer in een film als deze?

Er is één verbetering: de Decepticons komen nu in meerdere kleuren, waardoor ze beter uit elkaar te houden zijn en de gevechten tussen de Autobots en de Decepticons ietsje beter te volgen zijn. Al blijf ik het toch grotendeels willekeurige chaos noemen. Toch wel actiescènes van het slechtste soort. Als bonus krijgen we nu ook komisch bedoelde robots, zoals die dokter, die afgrijselijke tweeling (ik werd bijna boos toen die rode niet echt dood bleek te gaan, nadat die grote Decepticon hem opslokte), die druktemaker die inbreek bij Megan Fox: allemaal zijn ze irritant en ongrappig.

Ik zal wel bekritiseerd worden dat ik de film overanalyseer en ik mijn verstand op nul moet zetten tijdens kijken. Maar mijn God, mag ik dan niet eens meer verlangen dat filmmakers moeite doen om mij een iets degelijks voor te schotelen. Transformers is een vreselijk onsympathieke film waar het moeilijk is om voor te stellen dat iemand er van kan houden. De vraag die ik mezelf toch vooral stelde tijdens het kijken was niet gerelateerd aan plotgaten, maar was 'who gives a shit?'. De robots zelf hebben nog steeds relatief weinig dialoog (met uitzondering van die bebaarde Decepticon - hoe groeien robots trouwens een baard?), maar moeten wel alle actiescènes doen. Het blijft pijnlijk oninteressant.

Het plezier dat uit deze film te halen valt is nog minimaler dan bij deel 1. Ik vond de scènes rond die Decepticon die kon transformeren in een knappe meid nog wel vermakelijk, al slaat die onthulling ook weer nergens op, omdat zij al veel kansen gehad had om Sam te vermoorden voor haar eerste poging. Kan ze alleen tijdens seks moorden? Hier en daar een klein leuk stukje, met de nadruk op klein. Ik wordt een beetje cynisch van een film als deze. Grote studio's mogen van mij bakken vol geld verdienen, maar hier heb ik het gevoel dat ze ons uitlachen. Het is alsof ze het volgende zeggen: "We doen geen enkele moeite meer voor jullie om een degelijk verhaal te schrijven of interessante actiescènes te maken. We maken mooie CGI, promoten dit element zeer goed en iedereen komt in drommen naar de bioscoop. Iedereen trapt erin." Wel, ik heb de film ook in de bioscoop gezien, maar voor het eerst wilde ik dat ik een film gedownload had. En ja, ook deze laatste zin vat perfect heel Transformers: Revenge of the Fallen samen.
1,5*

Waarom heeft Walter Huston op de poster een ander kapsel dan in de film en geen baard? En waarom staat er een vrouw op de voorkant van de dvd-hoes, terwijl de enige vrouwen die we te zien krijgen figuranten zijn?

Hoe dan ook, deze film behoort zeker tot het beste dat er in klassiek Hollywood geproduceert is. Hoewel het verhaal op zich simpel is en bekend in de oren klinkt blijkt deze film toch weer een voorbeeld te zijn van hoe je een bekend verhaal perfect moet verfilmen. Er valt dan eigenlijk ook vrijwel niks aan te merken op deze film. Met uitzondering van het feit dat Holt niet doodgeschoten wordt door Bogart, maar alleen gewond raakt. Het was misschien iets scherper geweest als hij omgekomen was. Past ook beter bij het cynische karakter van de film.

Want de film is cynisch. En dit soort cynisme vind ik geweldig in films. Het einde is zelfs een tikkeltje sarcastisch, met het wegwaaiende goud. Geweldig, en doet denken aan het ook al sterke einde van Hustons' The Maltese Falcon. Ook zijn er vergelijkingen te maken met The Man Who Would Be King. Blijkbaar is Huston dus op zijn best met het thema obsessie en de waanzin die daarbij komt kijken. En dat is sowieso een thema dat mij wel aanspreekt. Met andere thema's is Huston in mijn ogen ook minder sterk.

Ik vond de film ook opvallend spannend. En dat eigenlijk niet eens zozeer tijdens de echte avonturensènes als de bandietenoverval en zo (die ook goed zijn), maar meer tijdens de echte paranoia-momenten. Bogart acteert hier minstens net zo sterk als in Casablanca en In a Lonely Place, wat een keihoog niveau is. De pure waanzin weet hij zo sterk te verbeelden, dat zijn personage zeer dreigend en verontrustend wordt. Gek dat deze rol bij de Oscars over het hoofd gezien werd, ondanks dat de film wel goed scoorde in verschillende catogorieën. Mooiste scène is die waarin Bogart en Holt allebei zo lang mogelijk wakker proberen te blijven. Erg goede onderhuidse spanning.

Dit is kortom een knap staaltje filmkunst, waarbij ik toch gedwongen wordt om 5 sterren uit te delen, ook al ben ik daar graag voorzichtig mee.

Kennelijk Disneys grootste commerciële flop en zoals Disney bij zoiets gewoon is stoppen ze de complete film in de doofpot, waardoor het ook meteen één van de minst bekende werken van de studio is geworden. Niet helemaal terecht. Treasure Planet is misschien niet Disney op zijn best, maar ik vond het een erg vermakelijk avontuur.

Treasure Planet doet een hoop goed. De setting spreekt aan, al hadden ze er wel meer van mogen laten zien. Er zitten vermakelijke personages in, zoals Long John Silver (die ook een voor Disney vrij ongewone uitwerking krijgt) en die vrouwelijke kapitein. En bovenal overtuigd het als een avonturenfilm, met een fijn tempo en genoeg leuke actiescènes.

Het is wel jammer dat het allemaal wat te kort lijkt te duren. Het voelde aan alsof er flink wat uit geknipt was en het einde te snel bereikt werd. Veel personages suggereerden meer een achtergrond te hebben en bepaalde ideeën komen niet helemaal uit de verf, met name niet die laatste locatie waar de schat ligt die zichzelf vernietigd. Ook een beetje een jammer slot voor zo'n film. Het is wat halfbakken. Wel sterk is dat Silvers achtergrondverhaal vaag is gelaten, al is het maar omdat ik er nu van overtuigd ben dat Disney sympathie opgewekt heeft voor iemand die zonder twijfel in het verleden wat mensen vermoord heeft. Wel jammer dat er zo'n suffe hoofdpersoon tegenover staat, die ook nog eens in bepaalde shots er bizar uitzag. Die komische robot hangt er ook wat bij, al krijgt hij wat leuke one-liners.

Ik hou op zich wel van dit soort films en settings. Voor Clements en Musker was het een passieproject, maar ze halen er niet helemaal uit wat erin zat. Niettemin één van de betere Disneys van de afgelopen jaren en één van de weinigen die eigenlijk een vervolg verdient.
3,5*

Gisteren toch nog maar eens een keer in de bioscoop gezien, puur voor de ervaring en de tweede keer bewijst voor mij dat dit toch wel vijf sterren verdient en zelfs een plaats in mijn top 10. Niet alles is geslaagd, zo blijf ik die strandscène aan de climax een ietwat vervelend religieus cliché vinden en ook vind ik de vragende voice-overs die je voornamelijk aan het begin vindt soms wat al te nadrukkelijk, maar als geheel biedt de film gewoon een ervaring die ik bij geen andere film ooit zo sterk gevoeld heb. De film bestaat uit vier delen, waarvan het eerste deel (de rouwverwerking) desoriënterend is, het tweede deel (het ontstaan van de Aarde en de evolutie) op een stille manier overweldigend werkt, het derde deel op bijzondere knappe wijze het menselijke aspect naar voren brengt (de beste coming-of-age-film ooit!) en het laatste deel (het strand) de spirituele verlossing brengt, het enige wat de film bij mij niet werkt, althans niet daar. Wat er voor komt werkt immers al spiritueel genoeg en het bijzonder gemakkelijk om die climax te vergeven door het moois dat er voor komt. Vooral deel 2 en 3 zijn gewoon het beste dat je in cinema kunt vinden. Het is ook pure film: een audiovisueel werk op en top, waar je nooit zomaar een theater- of boekversie van kan maken.

Het is een film waar je heerlijk over door kunt mijmeren over de inhoud, maar hier staat voor mij de ervaring centraal. De combinatie van muziek, camerawerk en belichting wekken verschillende gevoelens op die erg diep rijken. Hoe, wat en waar is moeilijk uit te leggen, omdat het gaat om een samenstroom van kleine momentjes die op zichzelf zo op papier lang niet zo bijzonder klinken. DIt is dan ook een van die type films waarvan het ondenkbaar is dat een andere regisseur het had kunnen overnemen.

Wat de film voor mij persoonlijk betekend kan ik niet zeggen zonder zweverig te klinken, iets waar ik eigenlijk een hekel aan heb. Daarbij houdt ik het hier toch graag voor mezelf. En nee, het is niet eens dat ik mijn jeugd hierin herken, mijn pubertijd lijkt niet op die van Jack uit The Tree of Life.

Weergaloos ambitieus en schaamteloos pretentieus, dat is The Tree of Life in een notedop. De film maakt het waar. Ik verhoog naar 5*.

Tres D is een film die de organisatoren van het IFFR aan het hart lijkt te gaan, omdat het vragen over waarom filmfestivals bestaan aan de kaak stelt en gewoon over de gehele linie een warm beeld schept van zo'n festival. Het is echter ook een film die wat oninteressant is voor mensen die niet geen persoonlijk aandeel hebben in zo'n evenement en die ook nog eens niet bekend zijn met de Argentijnse regisseurs en critici die hier voorbij komen. Waarschijnlijk vond de organisatie Tres D leuker dan het publiek. De film is ook vooral op hen gericht.

Het is uiteindelijk niet meer dan een filmpje rond een aantal fictieve personages die achter de schermen werken bij een klein festival in Argentinië en wellicht verliefd worden, afgewisseld met enkele talking head-interviews van belangrijke mensen uit de Argentijnse film- en festivalindustrie. Niet echt documentaire en niet echt fictie, dit is werkelijk vlees noch vis. De acteurs van het fictiedeel hebben enige charme en chemie, wat helpt door dit heen te komen, maar dat dit in een paar dagen bedacht en opgenomen is zie je gewoon. Het gaat nergens heen en nergens over. De interviews zijn telkens zo kort dat er nauwelijks een punt mee gemaakt kan worden.

In één van de weinige interessante interviews stelt een criticus dat het niet per se goed is dat nu iedereen in principe een film kan maken, want nu worden te veel films gemaakt omdat het kan en niet omdat de makers iets te zeggen hebben. Ik weet niet in hoeverre ik het daar mee eens ben, maar het bestaan van Tres D geeft hem gelijk. Zelfs de Q&A na de vertoning bevestigde het gevoel dat niemand echt een reden had dit te maken. De mogelijkheid was er slechts. Alleen leuk voor festivalprogrammeurs.

2*

De eerste Trip werkte verrassend lekker doordat het een relaxte sfeer goed wist te combineren met humor afkomstig van een komisch duo dat goed op elkaar was ingespeeld. Het smaakte best wel naar meer, maar nu we ook daadwerkelijk een tweede portie hebben gekregen blijkt het achteraf een maaltijd te veel te zijn.

Ik heb er niets op tegen dat Winterbottom, Brydon en Coogan dezelfde formule gebruiken als bij de voorganger, maar zelfs vanuit dat oogpunt heeft The Trip to Italy wel erg weinig nieuws te bieden. Niet alleen is het concept hetzelfde, maar ze pakken er weer dezelfde grappen bij. Dat betekend weer erg veel imitaties en in plaats van de muziek van Abba in de auto (compleet met discussies daarover) krijgen we nu Alanis Morissette in dezelfde functie. Vormden in de eerste film de problemen rond Coogan's ego de rode draad, is het nu het ego van Brydon die de leiding geeft. Dit voelt echter wat onnatuurlijk aan, omdat Brydon uit zichzelf wat te sympathiek overkomt en Coogan die wat beter in zijn vel zit gewoon niet zo boeiend is. Dat is de enige serieuze wijziging in de formule (al is het slechts het omdraaien van rollen) en het werkt niet een echt.

De twee films duren ongeveer even lang, maar deze voelde veel langer aan. Dat komt misschien omdat veel passages nauwelijks lijken te eindigen, vooral in het begin. Die hele persiflage op The Dark Knight Rises gaat maar door, maar hij wilde voor mij niet tot leven komen. Nou zijn er ook absoluut wel passages die wel werken en echt geestig zijn. Coogan en Brydon zijn ook een goed komisch duo. Dit voelde alleen meer als een verplichte ronde aan, alsof niemand echt wist waarom deze film gemaakt moest worden.

Ach, in ieder geval plaatste dit de droom in mijn hoofd dat er misschien ooit een film van Michael Mann uitkomt met een rol voor Rob Brydon.

2,5*

Best heerlijk, een film als deze op zijn tijd. Een beetje zoals Coffee & Cigarettes een film waarin acteurs aangedikte versies van zichzelf spelen, elkaar proberen te overtreffen in van alles en nog wat en verder gewoon onzin uitkramen. Grootse cinema is het niet. Ik kwam een recensie tegen op Rotten Tomatoes die het perfect verwoorde: "Every so often, a film comes along that redefines the boundaries of cinema. And every so often there is a movie about two middle-age men driving around and having lunch." Maar relaxter en aangenamer dan dit wordt het niet. En nogmaals: dat is op zijn tijd gewoon heerlijk.

Wel opvallend is de rolverdeling. De twee acteurs mogen dan elkaar de grond in boren, het is duidelijk dat de film partij kiest voor Brydon. Als er een betekenis uit The Trip gefilterd kan worden is het dat Steve Coogan een narcistische, arrogante acteur met een mislukte carriére en een leeg bestaan is, terwijl Brydon eigenlijk gewoon sympatiek is en dolgelukkig is met zijn simpelere loopbaan. Je kunt hoogstens zeggen dat zijn drang om constant imitaties te doen soms vervelend wordt, maar dat staat in het niets ten opzichte van de negatieve afbeelding van Coogan. De film gebruikt natuurlijk overdrijving, maar het is de vraag of het masochistisch of sportief is voor Coogan om hier aan mee te werken.

Hoe dan ook, de film is constant leuk om te kijken, met als favoriete momenten de cover van The Winner Takes It All door Coogan en Brydon en het schijnbaar eindeloos varieren op het zinnetje "We ride at daybreak!" Alleen de Woody-Allenimitaties vond ik maar zwak, in tegenstelling tot met name Michael Caine.

4*

Zeer merkwaardige film. Je zou maar eens de taak krijgen opgedragen om dit in woorden te beschrijven. Hoewel het een erg Frans gevoel heeft lijkt Les Triplettes de Belleville soms wel buitenaards. Chomet lijkt geen enkele interesse te hebben om zijn personages er aantrekkelijk te laten uitzien en met name in het begin vroeg ik me af waarom hij zo'n afstotelijke figuren als de wielrenners zoveel aandacht gaf. Daarmee wil ik niet zeggen dat dit verder een lelijke film is. Er zit ongeloofelijk veel detail in en de camerastandpunten en kadreringen zijn duidelijk sterk uitgedacht. Het deed me nog het meest aan Tati denken: de dingen die je ziet zijn bekend, maar hoe ze in beeld gebracht worden wekt een vervreemdend, maar komisch gevoel op.

Ik moest even opwarmen voor de film. Een beetje in zijn gevoel voor humor komen. Als dit eenmaal lukt is het een vrij briljant projectje. Je kijkt alleen al om te zien wat voor een bizar idee er in de volgende scène weer om de hoek komt kijken. De meeste karakters zijn zeer gedenkwaardig en het bijna woordeloze scenario is leuk uitgewerkt. Erg fijne film dus.

4*

De eerste vier films die ik van Buñuel zag waren allemaal raak, maar dit is nu helaas al de tweede tegenvaller op rij. Ik had zelfs erg veel moeite om in de film te komen en alleen Fernando Reys sterke acteerwerk hield me bij de les. Schijnbaar kan niemand zo goed rijke heren spelen die even charmant als gluiperig zijn. Aanvankelijk dacht ik dat dit weer zo'n satire op de bourgeoisie zou zijn, zoals de meeste Buñuelfilms, maar de regisseur houdt zich hier opvallend in en maakt een sympathieker portret dan gewoonlijk. Dit blijft echter naar Buñuelmaatstaven, dus er zitten veel slechte kanten aan de personages. Ze worden hier echter wel een wat menselijkere blik gegeven. Sommige bronnen noemen Tristana satirisch, maar ik haalde het er niet uit. Een probleem dat ik wel vaker bij Buñuel heb is dat ik bijster weinig weet van de Spaanse dan wel Franse upperclass en zijn bourgeoisie en dat ik vaak subtiele verwijzingen mis. Nooit was dat gevoel sterker dan hier.

Ondanks de wat genuanceerdere aanpak vond ik het niet allemaal even interessant. Sterker nog, misschien was de subtielere aanpak wel de hoofdoorzaak. Nooit gedacht het te zeggen, maar Buñuel kwam hier wat saai op me over. Catherine Deneuve is een gerespecteerde actrice die inderdaad boeiende keuzes maakte in haar carrière, maar ik vind haar vaak wat vlak acteren, iets wat hoogstens gecompenseert wordt door haar bijzondere schoonheid. Dat geldt ook voor deze film, of in ieder geval het grootste deel ervan. Zeker tijdens de eerste twee-derde van de film moest de sympathie vooral bij haar liggen, maar ze speelt gewoon niet een echt interessant personage en Buñuel is te afstandelijk om daar meer uit te halen.

Pas in de laatste derde of zo wordt het interessant, ja zelfs enigzins briljant. Ietwat te laat dus, maar beter laat dan ooit. Na de amputatie lijkt de film eindelijk een kernpunt gevonden te hebben. En je ziet Deneuve ook meteen opleven. Schijnbaar is ze een betere ijskoningin dan engel. Het omdraaien van de machtstrijd levert boeiende scènes op, al kan Buñuel een wat al te cryptische slotscène weer niet laten.
2,5*

Ontzettend leuke film, die helaas te vaak verkocht lijkt te worden als een horrorfilm. De vergelijking met Cloverfield ligt voor de hand, maar dit is toch duidelijk niet bedoelt als een film die je angst aan wil jagen. Wellicht dat hij daarom zovaak tegenviel. Trolljegeren werkt voor mij juist op meerdere manieren, maar voornamelijk als komedie en als avonturenfilm. Er zitten een aantal effectief spannende scènes in, maar de spanning is meer van het type van een legende dan van een thriller. Het beste aan Trolljegeren is misschien wel dat het ook echt aanvoelt als een soort van legende, maar dat gelijk de moderne elementen niet in de weg zitten. De mix tussen folkore en mockumentary had niet beter uit kunnen pakken en volgens mij is dat effect niet makkelijk te berijken. De climax waarin Hans in zijn eentje op die megatrol afstapt is gewoonweg mythisch. Daarnaast is ook de mix tussen serieusheid en humor goed. De acteurs spelen heel naturel en geloofwaardig, waardoor je constant in de film blijft geloven, ondanks alle absurde grappen. De goede special effects helpen natuurlijk ook mee. De trollen zelf zien er cartoony uit, maar dat vond ik persoonlijk wel heel leuk en zag ik juist als een bewijs dat deze film niet serieus bedoelt was.
4*

Laat ik het maar meteen eerlijk toegeven: ik heb een enorme zwak voor het design van deze film. Die donkere computerwereld met die lichteffecten, ik vind het prachtig. Regisseur Joseph Kisinski heeft duidelijk een beter oog voor mooie beelden dan de meeste regisseurs van huidige blockbusters. Natuurlijk heeft hij al een fantasiewereld die zich leent voor mooie, visuele uitspattingen, maar hij zorgt er ook echt voor dat er van kunt genieten. De onrustige aanpak van veel blockbusters is hier niet zo sterk aanwezig, waardoor we soms echt even naar alles kunnen kijken. Dan is zo'n scène waarin Clu de verblijfplaats van Flynn ontdekt en hij en zijn mannen Flynns spullen bestuderen gewoon een lekkere onderbreking van de actie. De actie had soms wat beter in beeld kunnen worden gebracht, want het was soms wat onoverzichtelijk, maar over het algemeen zagen ook die actiescènes er gewoon schitterend uit. Vooral die motorscène is best wel gaaf. Ook de muziek is bijzonder sterk. Ik ken Daft Punk eerlijk gezegd niet echt, maar hier leveren ze mooi werk.

Natuurlijk is het maar allemaal show. De film wordt veel bekritiseerd omdat het stijl ver boven inhoud verkiest. Niet helemaal onterecht, want het verhaal is niet bijster interessant of goed uitgewerkt. Zeker als je je bedenkt dat deze wereld meer potentie heeft voor een echt leuke vertelling. Ook is het gewoon belachelijk dat juist een film die trots is op zijn special effects en in het bijzonder de creatie van een dertig jaar jongere Bridges een boodschap heeft die zich tegen de perfectie van computers keert en vóór de imperfectie van de mens is. Tron Legacy bekritiseerd zichzelf en niemand lijkt zich ervan bewust. Overigens vond ik de dertige jarige Bridges qua effecten juist het minst geslaagde. Soms zag het er wel overtuigend uit, maar het was al met al te glimmend en te schoon voor een echt persoon, wat vooral opvalt als Flynn en Clu tegenover elkaar staan. De 3D is hier ook onopvallend, wat wil zeggen dat het er netjes uit zag en ik me er niet aan stoorde (wel aan de bijzonder oncomfortabele brillen die deze bioscoop had), maar ik me tevens alweer afvraag waarom ik er in vredesnaam extra geld voor betaal.

Al die kritiek neemt niet weg dat ik me stiekem toch vooral vermaakt heb. Ik liet gewoon de beelden en de muziek over me heen komen en dan is het gewoon een prima filmpje, die niet eens lijkt door te hebben dat het een meesterwerk had kunnen zijn.
3,5*

Nog een film over een poging om uit de gevangenis te ontsnappen. Hoeveel kun je er zien? Ze hebben het voordeel dat ze de suspense al bijna automatisch ingebouwd hebben, waardoor ik weinig films uit het genre ken die echt vervelend worden. Het nadeel is dat ze toch al snel op elkaar gaan lijken. Met uitzondering van bizarre methodes als die gebruikt worden in I Love You Phillip Morris is het moeilijk om steeds maar weer met nieuwe manier te komen om uit te breken. Bij films als The Great Escape en A Man Escaped, hoe goed ook, merkte ik dat ik het ook wel een beetje gezien had met al die ontsnappingen. Zeker aangezien La Grande Illusion, die in mijn top 10 staat, nauwelijks te overtreffen valt.

Le Trou doet echter het onverwachte. Niet alleen is het een ontsnappingsfilm die me weer echt kan boeien, maar hij doet dit ook nog eens zonder opvallend iets anders te doen dan andere films. Le Trou maakt gewoon indruk omdat hij puur gekeken naar hoe de poging tot ontsnappen gebracht wordt hij onovertroffen is. Le Trou vindt niet bepaald het wiel uit, maar een beter wiel was er simpelweg nog niet. Ja, La Grande Illusion, maar daar is de ontsnapping niet de hoofdzaak. Bij Le Trou is er weinig anders om op te focussen. Van de criminelen krijgen we heel weinig achtergrondinformatie; we weten niet eens waarom ze er zitten. De aandacht blijft bijna compleet gericht op het harde werk dat de mannen moeten verrichten om uit te breken. Becker maakt er een fysieke film van, doordat iedere handeling uitgebreid getoond wordt, wat de betrokkenheid zeer vergroot. Het is altijd leuk bij dit soort films om het plan te zien ontvouwen, maar hier wordt het plan stap voor stap geïmproviseerd, wat het nog wat extra's meegeeft, aangezien we zo steeds betrokken zijn bij het oplossen van de puzzel.

Maar ook buiten deze hoofdlijn gaat Becker sterk te werk. De acteurs, op die man die Claude Gaspard speelt na, waren allemaal amateurs, maar waar je dat bij bijvoorbeeld een neo-realistische films nog wel eens merkt krijgen we hier zeer natuurlijke optredens. De vaak wat beperkte gezichtsuitdrukkingen nam ik dan ook eerder als teken van de terughoudende persoonlijkheden dan van beperkt acteerwerk, voor ik hoorde dat het dus om amateurs ging. Opmerkelijk ook dat de man die Roland speelde echt ontsnapt was en dat de schrijver van het boek en script kennelijk Manu was. Het zal zeker meegespeeld hebben bij de authenticiteit die deze film uitstraalt. Een kracht van Le Trou is zijn geloofwaardigheid, ondanks dat Becker verder geen bijzonder naturelle filmer is.

Dan is er nog het einde, waar nog al discussie over is. Ik vond dat nou net het sterkste aan de hele film. Wat veel mensen kennelijk gemist hebben is dat Claude nooit echt binnen de groep is gaan passen. Het wordt nooit echt letterlijk gezegd, maar Becker benadrukt dit op subtiele wijze constant. Let op Claude's reactie op de aftuiging van de loodgieters, op de constante nadruk die gelegd wordt op zijn afwijkende, meer elitaire afkomst en boven alles op de scène waarin Claude op wat al te melodramatische toon verkondigt hoe blij hij is om bij de groep te horen; gevolgd door een bijna afkeurende stilte van Manu. De andere vier hebben een band die duidelijk zonder woorden heel diep is. Claude wil erbij horen, maar dat werkt nooit echt. Door alleen zijn achtergrondverhaal naar voren te brengen wordt hij nog eens extra apart gezet. Daarnaast kun je uit veel momenten opmaken dat hij qua karakter een slapjanus is en het is niet moeilijk meer om te raden hoe de directeur Claude heeft laten praten nadat de directeur wist dat Claude iets verborg. Ik weet niet of ontsnapping uit de gevangenis strafbaar was in Frankrijk in 1947 (kan er nergens iets over vinden), maar met een meer zekere toekomst is het voor Claude in zijn gedachte misschien beter om in zijn ogen zijn naam te zuiveren en de banden met de criminelen te breken. Iets waar hij zeker spijt van heeft aan het einde, dat lijkt me duidelijk. Deze conflicterende ideeën en emoties zitten allemaal in de film en hoe die tot uiting komen geeft de film zijn definitieve kracht en maakt het zelfs tot een grootse tragedie.

Ik zag al eerder Casque d'Or van Jacques Becker, wat een aardig tussendoortje is (wel een meer bekende film dan Le Trou), maar ik hoop dat er nog meer van dit soort meesterwerken in zijn oeuvre schuilen.
4,5*

Zo redelijk snel nadat de Coens met hun versie van True Grit kwamen kom je er niet onderuit om een vergelijking te maken tussen beide films. Veel vinden kennelijk dat de kwaliteit dicht bij elkaar ligt, maar mijn voorkeur is duidelijk, die gaat uit naar de remake. Het origineel is een goede film, daar niet van, maar het voelt voor een groot deel als een lopende-band-western aan, die het geluk heeft op een goed script te kunnen rekenen. Het camerawerk en de landschappen zijn standaard voor een western, Wayne doet niet heel veel anders dan in de meeste films (niks mis mee verder) en het geheel mist wat sfeer. Het wilde ook maar niet op gang komen. Pas na drie kwartier vertrekken de hoofdpersonen op reis. Kim Darby doet het daarnaast leuk als ze aan het begin nog volledig de betweter mag uithangen, maar zodra haar rol wat dramatischer wordt valt ze door de mand. Glen Campbell is daarnaast bijna onzichtbaar. Weinig screen presence. Het scenario is wel grotendeels hetzelfde als in de remake, met slechts een ander einde (wat meer standaard) en enkele excentriekere elementen zijn hier geschrapt, terwijl de Coens die juist omarmen.

Ondanks dat die vergelijking het originele True Grit niet veel goed doet is het een vermakelijke avonturenwestern en meer wil het ook niet zijn. Maar een reden om deze ooit nog eens aan te zetten boven de remake heb ik niet. Daarvoor hebben is deze versie op ieder front teveel overtroffen.

3*

Veel koele reacties hier. Dat veel mensen op deze site niet een groot fan zijn van de klassieke western wist ik al. Dat dit geen typische Coenfilm is wordt ook constant benadrukt en weinig kunnen dat naast zich neer leggen. Dus de eigenzinnige Coen maken een convontionele western, wat voor velen een teleurstelling is. Niet helemaal onbegrijpelijk. Toen ik voor de eerste keer opving dat True Grit geen typische Coenfilm bleek te zijn was ik toch wel teleurgesteld. Het zijn toch mijn favoriete regisseurs en ik kon me moeilijk voorstellen dat ze hun stijl lieten varen voor een conventionelere film. Gelukkig had ik wel een ander voordeel: ik ben een liefhebber van oude Amerikaanse westerns, dus alles wat gemaakt is voor de spaghettiwesterns van Leone en het bloederige werk van Peckinpah. True Grit valt duidelijk in de oude traditie. Als ik de naam van een oude regisseur moet noemen is het Anthony Mann, maar het is toch meer Coen dan Mann.

Toch is het vreemd om scènes te zien waarvan ik nooit gedacht dat de Coens die in zich hadden. Een heldhaftige actiescène waarin Cogburn met twee pistolen de bad-guys omlegt? Van de makers van voornamelijk loserfilms waarin episch gefilmde heldenscènes ver te zoeken zijn? Of een bijna sprookjesachtige rit op een paard bij nacht, waarin Cogburn een vergiftigde Mattie Ross naar een reddingsplaats brengt? Van de regisseurs die niet eens de moeite namen om te voorkomen dat hun eerder sprookjesscènes in The Hudsucker Proxy zouden verdrinken in vette ironie? Dat soort scènes zitten in True Grit.

Het belangrijkste dat ik over die scènes is echter dat ze werken. Dat heldhaftige moment van Cogburn met die twee pistolen is gewoon zeer effectief en liet mijn hart sneller kloppen, versterkt door het perfecte moment daarna met LaBoeuf die van een afstand de bad guy neerschiet. Op zich geen originele scène, maar bijzonder goed en meeslepend uitgewerkt. En die sprookjesachtige paardenrit deed mij denken aan de riviertocht in The Night of the Hunter en hij doet er niet heel veel voor onder. Kennelijk was die connectie niet zo vergezocht als ik zelf aanvankelijk dacht, want het lied Leaning on the Everlasting Arms die ook in Hunter zat klinkt hier tijdens de credits (niet in een bijzonder aangename versie, overigens).

Dus ja, dit is een voornamelijk conventionele western, op een paar maffe stukjes na (de ophanging aan het begin, dat lichaam dat heel hoog in de boom hangt, de bandiet die constant dieren nadoet of die dokter in dat berenpak). Maar nu vraag ik je; hoe lang is het geleden dat we zo'n western hadden die echt sterk was? Open Range en 3:10 to Yuma waren prima, maar niet echt bijzonder. Unforgiven, Dances with Wolves en The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford waren wel uitstekend, maar waren juist bewust ontraditioneel. True Grit is conventioneel, maar niet ongeïnspireerd of overmatig cliché. Traditioneel, maar niet oubollig. En we hebben er praktisch sinds Rio Bravo op moeten wachten, verdomme! Bij wijze van spreke dan, want ik was in 1959 nog lang niet geboren.

Zo'n beetje alles hieraan werkt. Carter Burwells score is pakkend, zelfs al had ik zijn hand niet in deze traditionele tonen herkent. Roger Deakins cinematografie is op zijn best en zijn Oscar zou niet meer dan terecht zijn. Volgens mij maakt hij een goede kans. Bridges laat zijn veelzijdigheid weer eens zien in een ontypische rol voor hem (volgens mij noemde iemand het hier een herhaling van zijn The Dude, maar die persoon heeft deze film duidelijk niet gezien). Hailee Steinfeld is een echte ontdekking in een vastberaden en verrassend geloofwaardige performance, eigenlijk de hoofdrol ondanks dat ze genomineerd is voor een bijrol-Oscar. Matt Damon geeft een opvallend menselijke en vermakelijke performance in een rol die aanvankelijk ondankbaar lijkt. Barry Pepper is niet per se één van de grote westernschurken uit de filmgeschiedenis, maar toch wel lekker smerig. Brolins rol is wat simpel en hij doet wat hij moet doen. De rest van de cast bestaat vooral uit opvallende gezichten. En de Coens leiden het in goede banen.

Nou wil ik ook weer niet overdrijven door te zeggen dat dit een van de grootste westernmeesterwerken aller tijden is. Tevens is het zeker niet het beste wat de Coens ooit hebben gedaan. Maar de western en de Coens hebben dan ook een hoge standaard. In die standaard hoeft True Grit zich echt niet te schamen. Daarbij zou dit een mooie introductie voor nieuwkomers in de traditionele western kunnen zijn, mochten ze het niet aandurven om meteen met een oude film te beginnen.
4*

The Truman Show heb ik al vrij vaak gezien, al was de laatste keer alweer een flinke tijd geleden. De tijd heeft de film niet de weg gestaan zo blijkt. Ondanks dat ik iedere scène nog goed kende werd ik weer meegesleept door de humor en het drama.

Het blijft mij sowieso de sterkste film over een alternatieve realiteit. Vergeet The Matrix (die erg veel thematische overeenkomsten heeft), als er een meesterwerk is over hoe media ons beïnvloeden is het deze, al is het maar omdat de metafoor (de tv-show) veel directer, plausibeler en leuker is. Het is gemakkelijk om in cynisme te vervallen als je een verhaal verteld over hoe we ons leven leiden zoals we verteld worden en wereld accepteren zoals hij aan ons getoond worden, maar dit gebeurt niet met The Truman Show. Als Jim Carrey's personage niet zo sympathiek was en zijn happy end niet zo verdient en goed uitgewerkt dan zou dit een gitzwarte film geworden zijn. Nu wordt het perfect feel-good, maar niet zonder een gezonde hoeveelheid gif. Ook de driedimensionale uitwerking van het conflict in Ed Harris tussen vaderfiguur en geobsedeerde televisiemaker is een knappe balans tussen scherpe satire en oprecht drama.

De toon van de hele film is heel knap. Ondanks het komische uitgangspunt lijken mensen vaak meer over The Truman Show te praten als een drama, maar wat ik zo waardeer is dat bijna ieder dramatisch moment als drama werkt, maar ook grappig is. Soms wordt er een knap spel mee gespeeld, zoals de scène op de pier waarin Noah Emmerich (in een onderschatte rol) met Truman praat over hun vriendschap. Zijn woorden zijn bijzonder ontroerend en wisten mij zelfs in te pakken, maar vervolgens komt de twist dat hij via een oortje de woorden ingesproken krijgt door Harris. Al is dit meer een scène waarin het drama omgezet wordt in een soort paranoïde afschuw. De manier waarop alles nep is in het verhaal (en de film is als zichzelf al geconstrueerd natuurlijk) en er toch gezocht wordt naar emotionele oprechtheid is een van de meest interessante kanten van de film.

Het einde heb ik altijd perfect gevonden en blijft een van mijn favoriete filmmomenten. Vooral het beeld van Truman die met zijn boot tegen de rand van zijn wereld aanvaart is een enorm krachtig. Veel mensen willen weten wat er daarna zou gebeuren met Truman, maar ik ben blij dat we er niets van te zien kregen. De film gaat op meerdere manieren dan één over zelfontdekking en buiten je wereld durven te stappen en het heeft het mysterie aan het einde echt nodig. Daarbij zou verder gaan een stijlbreuk zijn met het voorgaande, aangezien we dan Truman moeten volgen, terwijl de rest van de film 100% vanuit het perspectief van de makers en de kijkers van The Truman Show is.

Sommige mensen vallen over de vergezochte manieren waarop Truman dom gehouden wordt, maar ik vind juist dat de film dit met een goed gevoel voor humor doet en ik heb nog geen plotgat kunnen ontdekken. Dit is een gedetailleerd uitgewerkte wereld (dat het gemodelleerd was op de jaren '50 en brave sitcoms viel me gek genoeg nu pas op). Een geweldige film met prachtige acteerprestaties en een knappe mix van de emoties humor, ontroering en zelfs soms verontrusting. Een meesterwerk.
5*