Opinions

Mijn eerste Tati en ik ben er flink door verrast. De film was heel anders dan ik verwacht had, maar niet in negatieve zin.

Ik hoor hier veel mensen zeggen dat ze niet echt vaak moesten lachen. Ik vraag me af in hoeverre het de bedoeling van Tati was om ons de volle speelduur over de grond te hebben rollen van het lachen. Les Vacances de Monsieur Hulot spreekt mij vooral aan door de de kleine details en komische observaties van mensen en hun gedrag die bij mij vaak een glimlach op weten te wekken. Als ik de film zou moeten beoordelen op het aantal momenten waarop ik hard moest lachen, dan zou hij van mij maar een kleine voldoende scoren, want dat gebeurde maar een aantal keer. Gelukkig heeft de film veel meer te bieden.

In tegenstelling tot films van vergelijkebare komieken als Chaplin, Keaton en Atkinson (als Mr. Bean dan), wiens films vooral steunen op een one-man show van hun typetje, steunt Tati's film niet louter op Hulot, maar worden ook de andere personages lichtjes uitgediept. De vakantie van die mensen, die volgens strakke richtlijnen gehouden wordt, wordt regelmatig verstoord door Hulot, die echter een bijzonder aandoenlijk en oprecht persoon is. Een erg leuk figuur om naar te kijken.

Voor sommige scènes heb ik diepe respect. Ik vraag me af hoeveel moeite het Tati gekost heeft om die scène met die verfblik op de golven op te nemen. Lijkt me monnikenwerk om die goed te krijgen. Zo zitten er wel meer scènes in die me heel complex lijken om in een keer goed te krijgen. Het camerawerk op zichzelf is niet uitzonderlijk, maar Tati weet regelmatig heel veel binnen een shot te doen.

Vrij uniek is ook het gebruik van geluid. Daarmee onderscheid Tati zich ook van zijn voorgangers uit de stomme tijd. Er worden weinig verstaanbare teksten uitgesproken, maar dat wil niet zeggen dat Tati het geluid niet gebruikt. Veel dingen krijgen aparte geluidseffecten, waarvan de deur natuurlijk het bekendste voorbeeld is, maar sommige gesproken teksten bestaan gewoon uit brabbeltaal, zoals de luidspreker op het station. Les Vacances de Monsiuer Hulot is een bijzondere en vrij unieke ervaring voor de oren. Dat zeg ik niet vaak bij een film.

Helaas zakte de film af en toe een beetje in en waren er momenten waarvan ik niet begreep wat er de bedoeling van was. Dat is zonde, want dat houd de score nu nog op een dikke 3,5*. Maar herziening kan zeker wonderen doen. Ik heb nu ook veel zin in de rest van de Tati-films. Playtime zal ik binnen niet al te lange tijd zien. Ik hoop alleen dat Hulot geschikt is voor een film van 2 en een half uur.

Hoewel het voor mij onmogelijk was om niet aan Aguirre: Der Zorn Gottes te denken tijdens dat hele gebeuren rond het Beloofde Land, valt die vergelijking niet eens slecht uit voor Valhalla Rising. Daarvoor heeft de film toch genoeg een eigen smoel. Een fantastische trip dit, met vooral een voortreffelijke sfeer. Het duurde even voordat ik er echt inzat, maar de waanzin wordt steeds voelbaarder en de hier veel geprezen soundtrack draagt daar net zoveel aan bij als de smerig-mooie beelden, de landschappen en de karakterkoppen (de reden waarom Mikkelsen waarschijnlijk op de eerste plaats gecast is). Het verhaal is daarnaast erg mysterieus, maar dat draagt bij aan het gevoel van een mystieke reis. Wat precies het punt is weet ik niet, maar ook dat vergroot het mysterie alleen maar.

4*

Indrukwekkende animatiefilm. Documentaires zijn niet bepaald expressionistisch van aard, maar Folman deed er eens iets anders mee. De manier waarop hij de verschillende verhaallijnen, dromen en gedachten visualiseert is zo prachtig dat de inhoud er bijna door overschaduwt wordt. Bijna, want de inhoud is ook niet mis. Maar het geheugen behoort dan ook tot een thema dat ik erg boeiend vond. Van de burgeroorlog van Libanon bleek ik echter schokkend weinig te weten en op dat gebied zal ik dan ook wel het een en ander gemist hebben.

Folman creërt hier echter zeker een aantal gedenkwaardige scènes, die enerzijds de werking van het geheugen mooi visualiseren (de uitleg met die kermis; de droomscène met die naakte vrouw) als wel de oorlog een speciale kleur geven, zoals de titelscène en het moment waarop de oorlog ritmisch op een rocknummer gemonteerd wordt. De muziek vond ik ook erg sterk. Audiovisueel is het haast een dromerige ervaring. De keuze voor animatie beviel me erg goed. Hopelijk is dit een lesje voor latere animatoren om ook een zoiets unieks te maken. Oorlogsfilms hebben de neiging om op elkaar te lijken en het bijna fantasievolle uiterlijk van deze animatie geeft er iets nieuws aan. Al had Folman dat niet eens nodig gehad, want zijn verhaal is op zichzelf al een originele mix van autobiografie, gedachtestromen, interviews, reportage, reconstructie, mysterie en poëzie. Kortom: een parel.

4*

Zojuist schreef ik een recensie bij The Cable Guy, een film die erg profiteerde van het manische acteerwerk van Jim Carrey. Dat deed me denken aan deze, waar ik nog altijd een recensie bij moest schrijven. Carrey lijkt in die film bescheiden als je het vergelijkt met Nicolas Cage in Vampire's Kiss. Ik noemde Carrey's casting in The Cable Guy creatief. Moet ik hetzelfde doen bij Cage hier? Hij is altijd een acteur geweest die zo nu en dan los lijkt te moeten gaan. Bad Lieutenant buitte dit zeer briljant uit, maar nu bleek er dus een film te bestaan die het eerder deed. Maar is Vampire's Kiss ook zo goed?

Het antwoord op die vraag is wat lastig te beantwoorden, want waar Herzogs bedoelingen in Bad Lieutenant me duidelijk waren weet ik minder goed wat Robert Bierman hier precies mee wilde bereiken. Ja, het is een portret van een zielloze zakenman die doordraait (al dacht ik totdat Cage schreeuwde naar zijn spiegelbeeld dat het punt was dat hij werkelijk een vampier was), maar het geheel mist wat visie. Geen wonder dat ik achteraf nog een hele discussie had over de vraag of dit een komedie was of niet. Naar mijn gevoel overigens wel, want hoe kan iemand dit filmen en niet denken dat Cage hier hilarisch is? En is Cage in werkelijkheid zo ver heen dat hij dit zou aanzien voor een dramatische performance? Deze film is zo over-the-top dat het gewoon fascinerend is om naar te kijken. Jim Carrey en Klaus Kinski zouden bang worden als ze zouden zien hoe ver Cage hier gaat.

Het is op een bepaalde manier briljant en het is onmogelijk om je ogen er vanaf te houden, zelfs al is de film ietwat eentonig en is het nog kalme begin wat saai. Zien is geloven. Persoonlijk vond ik het bij vlagen hilarisch en de wilde one-liners en monologen van Cage blijken zelfs erg citeerbaar. Maar wat was de bedoeling hiervan? Is het een bijzondere, donkere komedie of een ernstige mislukking? Lastig te zeggen. Het is jammer dat de regiestijl bij een film als deze bijna onzichtbaar is, iets wat een Stiller of Herzog beter aanvoelt. Maar niettemin, je moet dit eens gezien hebben, puur omdat het bestaat. Dat dit een soort cultfilm is geworden is onvermijdelijk en een Australisch filmfestival zet hem ieder jaar in het programma. Dat lijkt het doel van zoiets als Vampire's Kiss.
3*, al past ieder sterrenoordeel hier in zekere zin wel bij.

Wat een deceptie. Van God Los heeft de reputatie toch één van de betere Nederlandse films te zijn, maar in plaats daarvan kwam ik bij één van de slechtste terecht. Het is op zich een goedbedoelde poging om een film te maken over criminelen die gebaseerd zijn op de bende van Venlo, maar zo'n suf resultaat had ik niet verwacht.

Ik verwachtte ook wat meer een film over de lokale maffia zelf en niet zozeer over wat figuren die wat meer aan de marge ervan staan. Op zich niet erg dat daarvoor gekozen werd, maar helaas levert het niet veel op. Tygo Gernandt doet zijn best, maar speelt een vrij eendimensionale psycho van het type dat ik eerder al veel interessanter uitgebeeld heb zien worden in talloze andere films (zie o. a. het halve oeuvre van Cagney of Pesci, en dat is slechts om te beginnen). Angela Schijf krijgt een ondankbare rol als vrouw die slechts een speelbal is en wiens karakter afhangt van wat de schrijver van het script op dat moment van haar verlangt. Die junk is gewoon een flauw karikatuur. Dan blijft Stan over als enige interessante personage, maar dat wordt dan weer verpest door hem een afgrijselijke voice-over te geven waarin hij alles steeds uitlegt wat vaak al duidelijk was door naar de film te kijken. En was dit niet het geval dan licht de voice-over dingen toe die van Stan een boeiend mysterieus karakter had kunnen maken.

Die voice-over past echter wel bij de nadrukkelijke stijl van filmen, waarin alles erin gehamerd wordt. Ik kreeg sowieso vaak de indruk dat het allemaal te veel gefilmd was volgens het handboek. Een verhaal als deze verdient wat meer flair, maar het leek een tv-film, alleen was deze nog lelijker. Volgens mij was de tv-uitzending ook niet helemaal geweldig, toegegeven, maar ik zag zelden zo'n lelijke film, met zo weinig verbeelding gebracht. Het is zo volgens het boekje dat ik nooit vergat dat ik maar naar een film zat te kijken. Ik was het verhaal steeds een stapje voor en de emoties werden daarnaast voor me voorgekauwd, maar voelden nooit oprecht aan. Die vriendschap tussen de twee hoofdpersonen is enorm belangrijk, maar werd voor mij niet invoelbaar en bleef slechts een plotelement. Het helpt ook niet dat Kuijpers nooit echt een overtuigende fundering voor die vriendschap vindt.

Er blijft zo verdomt weinig over om van te genieten. Zelfs het Venloose sfeertje komt nauwelijks uit de verf (enkele onscherpe shots van carnaval en een dialect dat toch goed verstaanbaar wordt gehouden voor niet-sprekers). Dat doet een Rundskop toch beter. Er zitten een paar leuke dingetjes in, zoals die apenpakjes en het dilemma rond die oude mensen werkt enigszins, maar het is te weinig om te voorkomend at dit voor mij toch wel een vervelende film was om uit te zitten. Een ramp welhaast.
1,5*

Erg geliefd op Imagine, maar persoonlijk vond ik hem nogal tegen vallen. Het is eigenlijk gewoon geen bijzondere film. Aanvankelijk is het allemaal nog best leuk door enkele geslaagde grappen, al is het vaak ook allemaal wat flauw en te voorspelbaar. Het is echter jammer dat wanneer men eindelijk de jungle intrekt je verwacht dat de film echt vaart gaat nemen, maar dat Ved Verdens Ende juist dan langzaam doodbloedt. Weinig leuke grappen meer, matige actiescènes die zich steeds herhalen (met uitzondering van de helicoptercrash is het niet meer dan wat geschiet in de rondte) en een slappe plotontwikkeling.

Vooral vervelend dat er steeds maar weer nieuwe schurken geïntroduceert worden omdat de eerdere in hun eerste scène in de jungle gedood worden. Eerst die bewakers die de helden betrappen en meteen afgemaakt worden. Dan verschijnt de generaal die de helden gevangen neemt, maar vervolgens meteen gedoodt wordt. Dan verschijnen de Amerikanen die de helden gevangen nemen en vervolgens ook meteen sterven. Nog voor de climax zij alle schurken dood en dat kan niet echt bij zoiets als dit. Zelfs de maffe Coster-Waldau gaat terloops dood en voegt niets toe aan het einde. Dus de laatste twintig minuten bestaan slechts uit wat gekissebis tussen Kaas en Sørensen terwijl ze door de jungle banjeren. De verbale humor hier is al lang niet meer grappig en de tocht stelt geen klap voor. Het enige grappige is nog het einde, zelfs al zag ik het aankomen dat de bloem niet zou werken.

Verder is het allemaal best leuk geacteerd en kijkt het vlot weg, maar het had allemaal veel wilder gemogen, zeker omdat de eerste helft dat lijkt te beloven. Ik snap daarnaast ook wel dat deze film niet het budget heeft van een Raiders of the Lost Ark, maar evengoed vielen ook de beelden me tegen. Dat ouderwetse avonturensfeertje van de poster zit niet in de film.

Kortom een film met een vermakelijke eerste helft en einde, maar die voor de rest wat tekort schiet. Op Imagine lacht een groep mensen echt om iedere grap, dus daar zal wel de populariteit vandaan komen.
2,5*

Futloze western die waarschijnlijk gemaakt was om ieders contracten te vervullen. Iedereen doet zijn werk. Het ziet er degelijk uit, maar vergeleken met andere westerns stelt het cinematografisch niet veel voor. De acteurs zijn even degelijk. Niemand speelt slecht, niemand probeert er echt iets van te maken. En het script is gewoon goed, zonder ook maar één bijzonder moment te voorschijn te toveren (de motivatie van de slechte broers om Lancaster te vermoorden is overigens wel heel slap; aangezien ze tegelijkertijd willen dat hij zijn naam geeft aan hun zus en hem willen neerschieten). Het maakt gemakkelijk wegkijkend vermaak, waarvan het duidelijk is dan niemand er zijn hart in gestoken heeft en die niets bevat waardoor ik hem nog lang zal kunnen onthouden.
2*

Ben je je er van bewust dat dit een zeer ironische opmerking is, gezien het hele punt van de film?

De tweede theaterverfilming die Polanski achter elkaar gemaakt heeft weet niet helemaal duidelijk te maken waarom hij in de nadagen van zijn carrière hier zo gefixeerd op is geraakt. Net als Carnage is het weer een weinig filmische film, waarbij de theatrale afkomst nauwelijks verhuld wordt. Waar Carnage echter nog een geestig verhaal had kan Venus in Fur op veel minder teren.

Het probleem hier is vooral dat het hele verloop van het verhaal er nogal dicht boven ligt. Het wordt al vrij snel duidelijk dat Seigners personage veel beter voorbereid is dan ze in de eerste vijf minuten laat blijken. Het laat zich dan raden dat zij over hem gaat domineren en dat doet ze dan ook doodleuk de rest van de speelduur. Dat is misschien de bedoeling, dat hij zich compleet aan haar onderwerpt, maar het is een wat saai uitgangspunt. Het was wellicht wat interessanter geweest als er wat dynamiek in die relatie zat, maar Amalrics personage krijgt nooit de overhand. Hij wordt hooguit een paar keer boos, wat verder geen indruk op haar maakt.

Het hele idee van een toneelstuk opvoeren of repeteren waarin de scriptregels stiekem iets onthullen over de acteurs is ook niet nieuw en hier ook extreem expliciet. Het wordt zelfs letterlijk erkend. Recente films als Clouds of Sils Marie of Caesar Must Die wisten dit veel frisser te brengen. Het leidt allemaal naar een weinig verrassende feministische ontknoping, die nog wel geestig is, zelfs al is die dans aan het einde wat te over-the-top en misschien zelfs niet in lijn met het karakter van Seigner. Ik vond verder het gedoe over man-vrouw-verhoudingen ook wat voor de hand liggen en zelfs ietwat gedateerd. Mijn vermoeden was dat het toneelstuk al vrij oud was, maar nee, die is van 2010.

Wel interessant is dat Polanski zijn vrouw in deze rol castte en Amalric, die veel op Polanski lijkt, in de mannelijke hoofdrol. Een grapje, een toeval of een persoonlijke onthulling? Het moet gezegd worden dat dit duo de film dragelijk maakt, want ze zijn erg goed. Vooral Seigner laat hier toch echt wel ijzersterk acteerwerk zien. Verder zijn eigenlijk alleen het begin en het einde echt scherp en leuk. Het plot is eigenlijk vooral geschikt voor een film (of toneelstuk) van een half uur. Dan was het misschien nog wel iets speciaals geweest. Dit verhaal is gewoon te weinig voor een volle film, wat mij betreft.
2,5*

Vera Cruz is niet een van de hoogtepunten van het westerngenre, maar toch wel een zeer fijne film. IMDb vermeld bij de trivia dat de film enorm invloedrijk was op de spaghettiwestern, al vind ik het moeilijk te zien waarom, want dit is toch wel echt herkenbaar een Amerikaanse western. Alleen het plot, waarin de personages constant verbonden sluiten, om elkaar daarna weer te verraden, doet ergens denken aan The Good, the Bad and the Ugly. Alleen heeft deze film meer personages die uit zij op de hoofdprijs, wat een erg leuk verhaal oplevert. Daarbij hebben de acteurs zichtbaar plezier in het spelen van onbetrouwbare karakters, Lancaster voorop. Gary Cooper lijkt helaas te merken dat hij als een goede man de saaiste rol heeft en speelt vrij futloos. Het vermakelijke verhaaltje en het prima acteerwerk worden bijgestaan door erg mooie beelden en opvallend goed kleurgebruik. De scène die in Zomergasten te zien was, vormde duidelijk het hoogtepunt. Prachtig gefilmd moment.

3,5*

Het is hier al eerder vermeld, maar The Verdict verteld een vrij standaard rechtbankverhaal. Het is weer een onwaarschijnlijke, Hollywoodiaanse David vs. Goliath. Met uiteraard David als winnaar natuurlijk. Maar wat anderen verder opmerkte was ook waar: de film voelt niet aan als Hollywoodiaans. Althans grotendeels niet, want de rol van de onbetrouwbare rechter is wat al te dik aangezet en dat de jury uiteindelijk een grotere schadevergoeding eist dan gepland was is ook overdreven. De rest is echter opvallend realistisch gebracht.

Lumet schiet alles met een zekere terughoudendheid en houdt het tempo laag. Grote emoties worden vermeden en het geheel baadt in koele kleuren. Een van de best geregisseerde rechtbankdrama's wat mij betreft. Het sterkste is echter Paul Newman, die acteur die nooit teleursteld. Hij is altijd enorm intens in zijn dramatische rollen en zijn oudere uiterlijk helpt daarbij ook mee. Het is meer zijn persoonlijke ontwikkeling dan de rechtzaak die de film spannend houdt. Hij wordt goed ondersteund door de betrouwbare Jack Warden als zijn beste vriend en James Mason als groteske tegenstander. Er zijn overigens momenten waarop ik denk dat James Mason de beste acteur ooit is. Ben ik de enige?

Toch voorkomen enkele clichés en die twee eerder genoemde Hollywoodiaanse zaken dat dit echt een meesterwerk wordt. Daarnaast is ook het subplot met Charlotte Rampling iets te karig uitgewerkt. Als geheel is dit echter zeer de moeite waard.
3,5*

Inmiddels een week geleden in de Lux op het grote scherm gezien, met erg haarscherpe, gerestaureerde beelden. Een prachtige ervaring. Het was al weer een jaar of vier geleden dat ik hem voor het laatst zag, maar net als bij Mulholland Drive die ik laatst ook herzag in ongeveer even lange tijd, leek ik me bijna alles nog te herinneren. Maar het gevoel dat afstraalt van Vertigo wordt er nooit minder op. Integendeel, iedere kijkbeurt lijkt hij sterker te worden.

Dit komt waarschijnlijk doordat het verhaal steeds minder belangrijk wordt. Aanvankelijk lag de interesse bij mij nog vooral bij het mysterie, die boeiend is, in zekere zin ook heel sterk, maar ook wat vergezocht. Ontzettend veel recensies hier vallen over enkele plotontwikkelingen, zoals dat het hele moordplot aan een zijden draadje hangt of dat die brief van Judy een mogelijk verrassingsmoment aan het einde verpest. Misschien, maar dit is nou net dé Hitchcock die niet om verhaal draait en Hitchcock heeft zelf meerdere malen aangegeven dat hij sowieso meer geïnteresseerd was in het creëren van bepaalde situaties dan de geloofwaardigheid ervan. Het bijna onuitvoerbare moordplan maakt een vertelling mogelijk die zorgt voor een enorm mysterieuze sfeer, een dromerig gevoel en uiteindelijk veel conflicterende emoties. Daarnaast levert het een nog altijd ietwat verontrustende portret op van een obsessie van een man voor een vrouw en hoe sommige mensen andere mensen in een bepaalde vorm wilde gieten, iets waar Hitchcock nogal wat van wist. Ik vraag me af of hij zich er echt van bewust was dat wat hij deed met veel van zijn actrices bijna hetzelfde was als wat Scotty hier in de tweede helft doet met Judy? Hoe dan ook, hier wil ik me verder niet al te veel op focussen, aangezien dit een element is waar al duizenden artikelen over geschreven zijn en waaraan ik niets toe te voegen heb.

Mijn interesse gaat nu vooral uit naar het gevoel dat de film oproept. Vanaf de hypnotiserende openingscredits tot aan het einde toe zit ik in een bepaalde, dromerige sfeer die ik bijna niet herken uit een andere film. Het doet enigszins denken aan Mulholland Dr., maar die is meer sinister. Aan de andere kant heef het effect wat van The Night of the Hunter, maar die is wat openlijk spookachtiger en ook wat onschuldiger. Net als Mulholland Dr. voelt Vertigo als een soort nachtmerrie, maar op een minder letterlijke manier en zelfs zonder echt surrealisme te gebruiken. Daar komt nog eens bij dat het bovenop alle narigheid ook nog eens een zeer romantische film is, zelfs al zou ik geen deel willen uitmaken van deze romance.

Hoe doet Hitchcock dit allemaal? Hij heeft veel meesterwerken gemaakt, maar die hebben allemaal min of meer een vergelijkbaar gevoel, waar Vertigo wat meer los van staat, voor een groot deel ook omdat de gebruikelijke knipoog hier bijna geheel ontbreekt. En toch is het ook weer op en top een Hitchcockfilm. Wie anders had dit kunnen maken? Het gekke is dat Hitchcock hier vooral doet wat hij altijd doet, maar dat het effect gewoon anders is. Hij gebruikt zijn perfectionistische plaatsing van camera's en zijn obsessie met kleuren, sets en aankleding vaak op een symbolische wijze, waarbij als je ervoor gaat zitten altijd blijkt dat het allemaal erg zorgvuldig uitgevoerd is. Het lijkt alleen alsof Hitchcock dat allemaal nog wat meer obsessief heeft aangepakt dan anders en dat daardoor juist het extra effect bereikt wordt. Het camerawerk is op subtiele manier hypnotiserend en de kleuren zijn dromerig. Dat Hitchcock echter bewust voor een dromerig effect ging is ook wel weer duidelijk, bijvoorbeeld in die scène in dat bos, als Madeleine ineens achter een boom verdwijnt. In de tweede helft, nadat we Judy's brief hebben gehoord, beland de film weer met beide benen op de grond. De dromerigheid verdwijnt, maar dezelfde stilistische middelen worden gebruikt om een subtiele nachtmerrie te creëren. De warme kleuren keren af en toe terug als Scotty bijna een nieuwe Madeleine heeft gecreëerd, maar dat geeft juist een extra oncomfortabel gevoel. De tweede helft is een ijzig koud bad. Die scène waarin Scotty tegen het einde aan Judy kust en waarin de achtergrond verandert heb ik altijd wel gewaardeerd, maar nu voelde ik hem. Een van de beste scènes ooit. Daardoor vergeef ik hem het enige echt zwakke moment: die non die Judy laat schrikken waardoor ze naar haar dood valt. Die is geforceerd en gekunsteld, al werkt het tragische gevoel dat het oproept wel.

Al met al heeft Hitchcock met Vertigo een spookverhaal neer weten te zetten zonder er een spook in voor te laten komen. Hij maakt het effect dat het verleden op iemand kan hebben invoelbaar, waardoor het niet slechts een thematische analyse blijft (op die manier werkt het ook, maar daarvoor verwijs ik je naar critici en filmwetenschappers). Ik vraag me al lang af welke Hitchcock nou werkelijk mijn favoriet is: Rear Window of North by Northwest. Nu voeg ik Vertigo aan dat groepje toe. Feit is dat ik de afgelopen week vrij geobsedeerd ben geweest door de film. Niet op de laatste plaats overigens doordat ik veel naar de soundtrack van de film heb geluisterd. Die is echt fantastisch, dromerig, hypnotiserend en waarschijnlijk het beste dat Bernard Herrmann ooit gedaan heeft (en hij heeft veel moois gedaan). In mijn hele recensie heb ik de muziek niet besproken, maar bij over een film als Vertigo raak je dan ook nooit uitgepraat.
Verhoging terug naar 5*.

We Are the Best is ideaal voor de liefhebbers van Moodyssons vroege werk, waartoe ik niet behoor (al zag ik Together nooit). Wel verkies ik Fucking Amal makkelijk boven over het simplistisch deprimerende van Lilja 4-Ever en A Hole in My Heart, dus ik ben ook wel blij met de terugkeer naar luchtigere films. Echter, dit is de eerste keer dat het echt raak is. Wellicht moet ik die eerste twee nog eens een (nieuwe) kans geven.

We Are the Best is een lekker losse film over de vroege tienerjaren en moet het vooral hebben van de natuurlijke benadering. Ik had de hele tijd het gevoel gewoon te kijken naar drie meiden die zichzelf waren en hun ding deden. Er zit een soort verhaallijn in, maar zelfs die lijkt nauwelijks ergens naar toe te gaan. Het zijn slechts drie kleine meisjes die denken vrijheid te vinden in punkmuziek.

Wat ik wel leuk vond is dat het allemaal met een gevoel voor humor gebracht wordt. De film lijkt soms te lachen om de meisjes, maar vaker met ze en er zit duidelijk veel affectie in. Dit is niet het type verhaal dat ook daadwerkelijk punk als een revolutionair middel ziet. Twee van de drie meisjes zijn waardeloze muzikanten en lijken nauwelijks geïnteresseerd te zijn in zich verder te ontwikkelen op dat gebied. Ze hebben gewoon een excuus nodig om "Haat de sport!" te kunnen schreeuwen en lawaai te maken. Ik moest erg lachen om de lyrics die ze aandroegen. "Aborteer alle ouders" komt bijvoorbeeld langs.

Tegen het einde komt er wat drama bij kijken, maar zelfs dit wordt zo losjes aangepakt dat het spontaan aanvoelt. Toch gek dat Moodysson zo'n intuïtief aanvoelende stijl heeft bij luchtigere films, maar dit niet weet toe te passen bij zijn meer serieuze films, waar hij voor overdrijving kiest. Jammer, want voor meer films als We Are the Best is altijd wel ruimte.

4*

Viaggio in Italia is kennelijk een film die altijd al mensen sterk heeft weten te verdelen tussen zij die zich erbij kapot vervelen en degenen die er een grote klassieker van gemaakt hebben. Ik kan me beiden wel voorstellen, maar helaas neig ik het meest naar de eerste groep. Echt saai werd het voor mij nooit, al is het maar door de omgevingen, maar het duurde tot zeker het laatste half uur voordat ik werkelijk gepakt werd.

Het is opmerkelijk hoeveel mensen hier ook een diepe film in zien, terwijl de rest het bijzonder oppervlakkig vindt. Ik zit er ook hier tussenin. Ja, alle locaties die bezocht worden hebben een dubbele betekenis, maar dat vond ik nou net juist wat te opzichtig soms. Al deed de scène met de versteende lichamen me wel echt wat. Sterkste moment van de film. Ook de centrale relatie had net dat beetje extra kunnen hebben. De twee hoofdpersonen merken misschien wat te vroeg dat het huwelijk niet lekker zit en zijn er ook te eerlijk over tegen elkaar. Daardoor ontbreekt de eerste helft (onderhuidse) spanning. Twee mensen drijven uit elkaar en niemand lijkt er een probleem mee te hebben: niet echt het meest boeiende verhaal. Pas als ze juist weer tot de conclusie komen dat ze toch va n elkaar houden, maar dit niet willen toegeven, wordt het allemaal interessanter. Daarom is het happy end voor mij eigenlijk essentieel. Anders was het een film over twee mensen die aan het begin niets voor elkaar voelen, dat tegen elkaar zeggen en er dan een hele film over doen om te scheiden. Het uiteindelijke optimisme hier bevalt me wel, maar ik zou het nooit spiritueel willen noemen.

Ingrid Bergman is trouwens ook een reden waarom het nooit echt verveeld. Maar dat spreekt voor zich. Of toch niet? George Sanders is immers gewoonlijk ook een acteur die met weinig moeite heel boeiend kan zijn, maar hier duurde het lang voordat ik zijn personage interessant begon te vinden, ondanks dat hij op papier de betere rol van de twee heeft. Het schijnt dat Sanders moeite had met Rossellini's methode die hier vooral op improvisatie steunde (Danuz' kritiek dat de film te gescript overkwam is dus onterecht, volgens Sanders was er zelfs niet echt een script). Misschien dat ik dat eraan af zie, ik weet het niet. Hoe verder de film echter volgde, hoe overtuigender ik Sanders vond. Ik neem echter niet aan dat dit in volgorde geschoten is?

Dus uiteindelijk is dit niet een van de klassiekers waar ik het meest dol op ben, ondanks zijn ontegenzeggelijk sterke kanten en aansprekelijke tweede helft.
3*

Leuke film van Woody Allen en in ieder geval mijn favoriet van dit decennium. De vorige twee Allens met Johansson vond ik de twee minste films die ik tot nu toe zag van Allen, maar hier revancheren ze zich wat mij betrefd wel. Het is sowieso de eerste keer dat ik Johansson echt goed zie acteren, al is ze nog lang geen competitie voor Bardem, Cruz en de ontdekking van deze films: Rebecca Hall. Zij speelt het onvermijdelijke neurotische personage uit de film, maar zonder dit op een Allenachtige manier te doen. Heel goed.

Vicky Cristina Barcelona (mooi klinkende titel overigens) is vooral een sfeerfilmpje. Er zit een lekker zomers sfeertje in en daarom is het schandalig dat ze dit hier in de winter uitbrengen. De dialogen zijn aangenaam en het verhaal is vermakelijk. Het gaat nergens écht de diepte in zoals wel bij Allens beste werk, maar ik het stoorde me hier allerminst. Alleen de voice-over had van mij wat minder gemogen.

4*

De film leek inderdaad veel op ExistenZ en deze film krijgt dan ook dezelfde kritieken, al is Videodrome net ietsje beter (vooral een net iets beter script). De hele waardering van Cronenberg ontgaat me ook bij de vijfde film helaas weer.

Wat me opvalt bij Cronenberg is dat zijn ideeën vaak beter zijn dan zijn regie. Ja, de effecten en make-up zijn goor en zien er fantastisch uit, maar het geheel is toch ongeloofelijk sfeerloos. Het had wellicht wat donkerder gemogen. Gewoonlijk ben ik niet zo dol op Onderhonds krachttermen, maar ik ben het met hem eens hier dat het een beetje oogt als een tv-productie, met uitzondering van de effecten dan.

Gevolg is dat de film daardoor nooit indringend wordt en de spanning en angst die er potentieel inzit uitblijft. Dat de eerste drie kwartier iets te veel technisch en pseudofilosofisch geleuter bevatten helpt ook niet echt mee. Tijdens die helft moet je vooral teren op de uitstekende Woods. Later wordt het allemaal vreemder en bij vlagen zeer creatief, maar het mist toch iets. Het is allemaal zeer bekijkbaar hoor, maar ik denk dat een net getalenteerdere regisseur er meer mee had kunnen doen. Jammer dat Cronenberg het script niet aan David Lynch gegeven heeft, die lijkt me hier wel het type voor.

Maatschappijkritisch is de film zijn tijd wel vooruit, maar de filosofiën wisten me toch niet echt te prikkelen. Tegen het einde zaten er dan ook een paar plottwisten te veel in. Ja, het kunnen hallucinaties zijn, maar dat maakt het niet meteen interessanter.
3*

Ah, de enorm geliefde en tevens omstreden winnaar van de Gouden Palm 2013: La Vie d'Adèle. Het schrijven van deze recensie heb ik wat uitgesteld, omdat ik er nog niet helemaal uit was bij deze film.

Voorop, de eerste helft vond ik enorm sterk. Zo'n dicht-op-de-huid-aanpak vind ik wel fijn bij een film als deze. De cinematografie wordt hier nog wel eens lelijk of zelfs stijlloos (heh?) genoemd, maar de aaneenschakeling van close-ups zetten je dicht bij de hoofdpersonages en zorgen ervoor dat je iedere nuance in de gezichten ziet. De twee dames spelen ook buitengewoon goed. Adèle Exarchopoulos met name is zo goed dat de hele film makkelijk boeiend blijft. Ik ging ook erg mee met haar zoektocht naar haar eigen identiteit. Of zo'n lange seksscènes nodig zijn kun je eeuwig over twisten. Niemand kan denk ik serieus beweren dat het punt na 1 minuut van zo'n scène niet duidelijk was. Niettemin haalde het me niet uit het verhaal.

In de tweede helft zakt het echter wat in. Zodra de relatie gesetteld is wordt het even wat minder boeiend. In feite is het dan ook geen coming-of-age-drama meer, want de twee protagonisten zijn inmiddels al volwassen. Daarmee verloor het verhaal al iets wat dramatische spanning voor mij, want voor mij ging het tot dan toe meer over Adèle's acceptatie van zichzelf, iets wat compleet overboord gegooid wordt in de tweede helft, waarna het nog slechts gewoon over een relatie gaat die uit elkaar valt.

En daar gaat het mis. De problemen met het koppel begon al eerder, maar wat de situatie definitief op scherp zet is dat Adèle een relatie begon met een mannelijke collega. Een mannelijke collega. Ik herhaal een mannelijke collega. Noem me een aansteller, maar ik ben het gewoon zat dat in ieder lesbisch drama wanneer één van de vrouwen vreemdgaat het met een man is. Ik had het een tijdje later nog met een lesbienne erover en die was dit merkwaardige cliché ook al opgevallen. Op een bepaalde manier doet dit me steeds vermoeden dat dit een seksuele fantasie van de mannelijke regisseur is. Een film maken over sexy lesbiennes, die het handig genoeg toch ook nog met mannen doet.

Dan wordt ook meteen alles verdacht, met zijn lange lesbische seks. In feite ademt bijna de hele film een fetisjistische sfeer uit, wat acceptabel is zolang het een verhaal lijkt over twee verliefde vrouwen, maar als de achterliggende gedachte vooral de seksuele fantasieën van Kechiche lijken wordt het allemaal meteen een stuk minder. Dat hij zijn actrices uitgebuit zou hebben op de set geeft het geheel nog eens een extra nare nasmaak. Als klap op de vuurpijl wordt een aanvankelijk ontroerende afscheidsscène in een café plotseling 'kracht' door ook deze scène te seksualiseren, iets wat totaal niet paste en bijna lachwekkend is. Waar is Kechiche mee bezig? Ik heb zo m'n vermoedens.

Ja, de tweede helft heeft nog steeds sterke momenten en het acteerwerk is nog steeds enorm goed. Echter zakt het ook af en toe wat in en is het uiteenvallen van de relatie gewoon niet zo boeiend als het ontstaan ervan. De eerste helft voelde serieus als vijf sterren aan, maar de tweede helft maakt dit verre van waar. Daarnaast blijft er gewoon een nare nasmaak hangen. Hier zat meer in. De lengte op zich stoort me niet, maar is wat vreemd verdeelt.

Ik zat op vier sterren, maar ik ga toch een halfje omlaag. Tijdens het typen van deze recensie merkte ik toch duidelijk dat mijn waardering voor deze film wat bekoeld is.
3,5*

Een akelige film wel. De hangt de hele tijd een nare sfeer en doordat de filmstijl in veel scènes ronduit hypnotiserend is wordt het moeilijk om je aandacht ergens anders op te richten. De meest verontrustende film ooit vond ik het nog lang niet, daarvoor voelde ik me nooit echt verbonden genoeg met het geheel. Die hypnotiserende stijl was ook wel echt nodig om bij de les te blijven, want een iets subtielere aanpak had me waarschijnlijk op een complete afstand gehouden van deze vrij losstaande verzameling aan scènes vol mysoginie, seks, geweld en schreeuwende mensen. Ik kon wel ongeveer volgen waar de film over ging (en ja, er is een verhaal, niet geheel onvergelijkbaar met Blue Velvet), maar met dit soort hopeloosheid om hopeloosheid heb ik niet zoveel. Net als bij Irreversible vraag ik me enigzins af of er wel genoeg inhoud in het geheel zit om zo'n nare trip voor de kijker te rechtvaardigen.

Lang niet alles was geslaagd en sommige arthousetiks irriteerde me (met name enkele overgestileerde bewegingen of schijnbaar willekeurige shots van eveneens schijnbaar wilekeurig schreeuwende mensen, gefilmd van onder de kin). Niettemin blijf ik vrij positief dankzij enkele briljante momenten die onder de huid kruipen, zoals de vage openingsscène, de 'kapperscène', een soort dans tussen de hoer en haar pooier, de zwartwitscène waar ik stiekem geen zak van begreep en de tergende moord door de honden. Het einde vond ik dan weer niets. Een echte hit-and-miss-film, wellicht een 'acquired taste' in zijn totale vorm.
3*

Ik vond het wel een aardig filmpje op zich, maar ik zie er nog lang geen meesterwerk in. Het verhaal gaat maar een beetje voort zonder echtr bijzonder te worden, maar het verveelt ook nooit. Wel een lekkere zomerse sfeer en vrij goed acteerwerk.

3*

In de top 1.000 van They Shoot Pictures is dit de hoogst geplaatste Buñuel, zelfs met enige gepaste afstand. Aangezien die lijst juist op basis van de meningen van 'autoriteiten' is samengesteld kun je gemakkelijk beweren dat deze als zijn beste gezien wordt. Een van zijn bekendere lijkt het verder inderdaad niet, hij wordt volgens mij lang niet zo vaak genoemd als inderdaad misschien wel zeven anderen.

Persoonlijk vind ik dit niet de beste Buñuel, maar zoals wel meer werk van de man begint hij toch al snel in mijn hoofd te groeien. Viridiana is misschien niet meer compleet verrassend als je Buñuels werk goed kent, omdat veel stokpaardjes hier weer terug komen. Die hele verwarring hierboven over religie en de rol van de zwervers in deze film zul je niet snel hebben als je Buñuels oeuvre afgaat. Het zou in ieder geval verkeerd zijn om Buñuel teveel in een hokje te stoppen. Hij was misschien een atheïst en schopte graag tegen de kerk, hij onderzoekt verder evengoed de mogelijkheden van het katholieke geloof. Ik zou Viridiana nooit echt een aanklacht (en al helemaal geen maskerade) tegen de kerk noemen. De kerk speelt daarvoor een te kleine rol hier. Het is vooral een film die vraagtekens zet bij de toepasbaarheid van de Bijbelse regels in de moderne tijd. Hetzelfde geldt voor Buñuels visie op de armen. Hij was misschien tegen de rijke aristocratie en wilde verbetering zien in de situatie van de armen, maar tegelijkertijd vond hij de aristocraten duidelijk charmant en vertrouwde hij de armen zoals ze in de huidige situatie zijn niet (dit laatste kwam nog het beste tot uiting in het grote meesterwerk Los Olvidados). Het probleem in de recensies van Kos en eRCee is dan ook dat ze van Buñuel en Viridiana teveel verwachten dat er oplossingen voor de problemen gegeven worden, maar Buñuel was nooit iemand van de antwoorden. Hij kijkt naar de situatie en toont die zoals hij hem ziet. Hij verkiest nooit een groep boven de anderen en dat is nou juist net wat me aan hem aanspreekt. Toch zit er een zekere visie achter en dat is knap.

Viridiana is zoals bijna alle Buñuels weer een subtiel-komisch drama. Iets stijlvoller gefilmd dan normaal, wat minder observerend. Zo'n Last Supper zie je niet snel in zijn werk. Het is knap dat dit moment nog fris overkomt, aangezien ik al veel variaties op dit schilderij ben tegen gekomen in de populaire cultuur. Er zijn meer meeslepende, aangrijpendere of komischere Buñuels wat mij betreft, maar er blijft genoeg te genieten en om over na te denken. De laatste paar scènes met de zwervers zijn met name groots.

4*

Ik lees het hier wel meer en ik sluit me aan bij de mensen die deze Fellini net ietsjes te weinig bijzonder vinden. Het is vrij degelijke film, die het voornamelijk van een goed uitgedikt script moet hebben, maar over de gehele linie is het net iets te voorspelbaar (al was dit wel een van de eerste films over dit onderwerp, dat wel) en bovenal wist geen enkel personage mij persoonlijk aan te spreken. Ze waren wel goed uitgewerkt, maar ik gaf nooit echt iets om ze. Wat me hier ook stoorde (en iets dat je meer ziet bij autobiografisch geïnspireerde films) is dat het Fellinipersonage Moraldo als praktisch compleet goed en sympathiek wordt neergezet, terwijl de rest toch vooral grote sukkels zijn. Dat is een ietwat oneerlijke benadering van je eigen leven. Bekrompen zelfs.

3*

Nana is eigenlijk precies het soort vrouw dat ik heb komen te verwachten in nouvelle vague-films: levenslustig, spontaan, ongrijpbaar en op een bepaalde manier tragisch. Net als in Jules et Jim is zo'n vrouw hier het middelpunt van de film geworden, dus het personage moet je aanspreken. Gelukkig was dat voor mij geen probleem, zeker niet met Anna Karina in de hoofdrol.

Verder heb je een erg los sfeertje en is de film duidelijk niet geïnteresseerd in zoiets als een verhaallijn, maar gaat het meer van 'tableaux' naar 'tableaux'. Godard houdt van filmmaken en vind het interessanter om zijn camera eens op een andere manier dan we gewend zijn te gebruiken dan om ons dicht bij de acties in de film te betrekken. Dit past gelukkig wel bij de hoofdpersoon, die ongrijpbaar en op een bepaalde manier ook speels is. Het doet erg fris en leuk aan in de meeste scènes. Met name die waarin Nana een dansje doet in een soort bar is erg mooi (en tevens pijnlijk, omdat ze de gewenste aandacht niet krijgt). Echter kruipt er hier en daar ook een scène tussen waarbij Godards aandacht-trekkende filmstijl in de weg zitten. Zo is leidt het gewoon gigantisch af als tijdens een gewoon gesprek de camera constant tussen de personages heen een weer pant, zonder duidelijk aanleiding, maar wel op een manier die heel erg opvalt.

Net als bij A Bout de Souffle had ik het eerlijk gezegd na een uur ook wel gezien. Ik vind dit soort films zeker wel leuk en knap gemaakt, maar na een uur gaat de frisheid toch verloren en gaat het ontbreken van enige werkelijke emotionele binding of ander soort genialiteit toch wel knagen. Het einde is echter wel memorabel, al vond ik het maar wat vreemd dat Godard zijn hoofdpersonage op zo'n koude, willekeurige en zelfs ietwat lompe manier laat sterven. Het deed wel wat met me, maar een tikkeltje meer subtiliteit had wellicht geen kwaad gekunnen.

3,5*

Goede Buñuelfilm. Net als The Phantom of Liberty haast meer een verzameling sketches dan een complete film. Twee zwervers wandelen wat en ontmoeten allerlei merkwaardige figuren en lijken zelfs soms op andere punten in de geschiedenis aan te komen. Dat het geheel surrealistisch wordt behoeft geen uitleg en de film scoort hoog op merkwaardige situaties en gedenkwaardige beelden. Het blijft toch wel opmerkelijk hoe simpel Buñuel dit allemaal schiet. Met weinig poespas, bijna objectief, alsof alles op het scherm de normaalste zaak van de wereld is, wat het allemaal alleen maar geestiger maakt.

Buñuel heeft doorgaans twee grote stokpaardjes waar hij flink kritiek op levert: de bourgeoisie en religie. Die eerste groep is flink behandelt in The Discreet Charm of the Bourgoisie en The Milky Way geheel gespitst op het chistelijke geloof. Nou weet ik best het een en ander af van het christendom, maar ik ben duidelijk niet zo'n expert als Buñuel, want de meeste scènes leken mij hier origineel bedacht, maar bijna alle sitatuaties zijn gebaseerd op passages uit de Bijbel, beroemde christelijke teksten en enkele historische gebeurtenissen. Daardoor is waarschijnlijk veel langs me heen gegaan, want ondanks dat ik het een zeer vermakelijke en interessante reis vond had ik ook geregeld het gevoel een beetje de punt te missen van bepaalde passages. Dit wijdt ik ook aan de iets minder dubbelzinnige aanpak ten opzichte van andere films van hem. Dessalnietemin is er genoeg te genieten. Zo scène waarin een lijk wordt opgegraven voor een rechtzaak, alleen maar om hem daarna de doodstraf te geven is toch wel prachtig. Vooral als blijkt dat zoiets eens echt gedaan is.

3,5*

Dus je krijgt als regisseur een gigantisch budget in de handen. Je moet een film maken van één van de meest geprezen boeken aller tijden. De speelduur wordt rond de zeven uur gelegd. Er moet een groot publiek bereikt worden. Het is kortom een enorme verantwoordelijkheid die je op je schouders krijgt. Wat doe je dan? Ik moet even denken aan het argument dat de fans van Avatar vaak geven voor het feit dat die film zo conventioneel is gefilmd en zo'n cliché verhaal heeft. Dat zou namelijk zijn omdat je met zo'n budget geen risico's kan nemen. Op zich geen onredelijk argument (al maakt het de film niet beter). Sergei Bondarchuk zet James Cameron met zijn verfilming van War and Peace enigzins voor lul. In plaats van zich af te laten schrikken door de monsterlijke taak die voor hem lag leek Bondarchuk juist geïnspireerd te raken en besloot er filmisch echt iets totaal nieuws van te maken. Zonder 3D-gimmick uiteraard.

De feiten: het budget van War and Peace is omgerekend naar de huidige waarde van dollars $700 miljoen. Ter vergelijking: de trilogie van Lord of the Rings koste in totaliteit ongeveer $300 miljoen. In principe kon het budget van War and Peace nooit terugverdient worden (en dat gebeurde ook niet, ondanks dat de hoge bezoekersaantallen). Ook qua figuranten werd er een record aan mensen verzameld. De speelduur was dus zeven uur, al werd de film vaak in óf vier delen óf twee delen vertoond. Het boek waarop het gebaseerd was behoort tot de dikste boeken en wordt geprezen om zijn complexiteit (ik heb het niet gelezen, maar ben nu zeer benieuwd).

Wat bezielde Bondarchuk echter om de film dan op deze manier te maken. Niemand had kritiek geleverd als hij de veilige route genomen had, maar in plaats daarvan koos hij voor een compleet uniek uiterlijk. Zwevende camerabewegingen, apart kleurgebruik, onconventionele montage, bijzondere kadrering. Epische films lijken qua filmtaal veel op elkaar, maar War and Peace is uniek. Ik heb werkelijk nog nooit een film als dit gezien. Ergens herken ik Parajanov, ook ergens Tarkovsky, Eisenstein is tevens aanwezig, dus het zal wel iets Russisch zijn, maar evengoed heeft Bondarchuk zijn eigen stijl. Vooral de eerste twee uur of zo viel ik van de ene verbazing in de andere. Hoe veldslagen gevisualiseerd worden is totaal anders dan we gewend zijn. Ook het drama wordt niet simpel gebracht, maar met grote filmische middelen. Een baldans heeft de energie van een scène vol geweld. Het is inhoudelijk een vrij intellectuele film, maar dit gaat nergens ten koste van het spektakel, want de veldslagen zijn enorm meeslepend. En van dergelijke meeslepende momenten kan de film ineens vervallen in een wat abstractere scène of een kalm poëtisch moment. De film duurt dan misschien enorm lang, maar ik kan je verzekeren dat het absoluut niet traag is. De lengte wordt verantwoord doordat er zoveel te zien is. Het is zelfs eerder te kort dan te lang. De unieke stijl went na een aantal uren, maar dat gaat niet ten koste van de inspiratie.

Er zijn teveel hoogtepunten om op te noemen. Barry Lyndonfans zullen het wellicht interessant vinden dat het eerste deel hier een pistoolduel bevat dat iedere uit Kubricks film wegveegt. Een dansscène in een balroom barst van de energie, evenals een korte boerendans in een warm verlichte hut. Sterfscènes krijgen iets episch. Iedere vechtscène is indrukwekkend. Een onschuldige jongen die geëxecuteerd wordt aan een paal levert een van de krachtigste poëtische momenten op. Pierre die met zijn hoge hoed en nette pak door de slagvelden loopt creëert een komisch en bijna surrealistisch effect. Dit is gewoon het ene opvallende moment na het andere. Niet alleen episch qua schaal en spektakel, maar op ieder vlak. Als rustpunt heeft Bondarchuk besloten om Lyudmila Savelyeva te casten, wiens bijzondere gezicht even alle waanzin eromheen kan doen vergeten.

Oh, het is verre van een perfecte film, maar dat kan bijna niet anders. Een regisseur die op een dergelijke schaal met beeldtaal experimenteert komt wel eens met dingen aanzetten die niet werken. De bombastische muziek die prima past bij veldslagen had hij niet moeten inzetten tijdens enkele intieme dramascènes. Het verhaal is ietwat rommelig en soms nauwelijks te volgen. En ondanks enkele ontroerende momenten had ik het gevoel dat de emotionele betrokkenheid bij de personages veel groter kon zijn als Bondarchuk net iets meer oog had gehad voor het menselijke.

Grote kritiekpunten, maar ze sneeuwen onder bij de schaamteloze ambitie die tentoongesteld is bij deze film. Iedereen zou War and Peace eigenlijk eens moeten zijn. Het is het epos om alle andere epossen tot schaamte te brengen. Ik durf het een feit te noemen dat een project als deze nooit meer van de grond gebracht zal worden.
4*

De film met de meest onmogelijke titel uit de top 250, dat staat vast. Maar levert het ook een goede film op?

Ja. Maar geen fantastische film als je het mij vraagt. De film vond ik vooral audiovisueel een meesterwerk. Het is echt een van de mooist geschoten films die ik in tijden gezien heb. Geweldige landschappen, die soms haast iets abstracts krijgen. Met name opvallend is de openingsscène waarin Ivan op de toren staat en in het water kijkt. Het water lijkt zo zwart dat het iets krijgt van een eindeloze, duistere afgrond. Zeldzaam goed. De muziek doet er nauwelijks aan onder.

Het verhaal vond ik echter niet geweldig. Het is wel een aardig relaas over een vader die weer in contact probeert te komen met zijn kinderen (en andersom natuurlijk). Ik was vooral erg blij dat de vader niet als een karikaturale schurk neergezet werd en de kinderen niet simpelweg braaf waren. De film is goed in balans in dat opzicht. De acteurs zijn ook perfect gecast. Het enige wat ik jammer vond is dat de film sterk opbouwt, maar voor mij niet met een bevredigend slot komt. Hiermee bedoel ik niet dat ik iets wil weten over het doosje of over de afkomst van de vader, ik snap de symbolische en dramatische redenen waarom dit achterwege gelaten werd. Ik vond echter het coming-of-age-einde niet krachtig genoeg in combinatie met het voorgaande. De film wist eigenlijk niet echt meer iets te doen met de twee jongens na de dood van de vader, buiten het voor de hand liggende om. Ik hoopte op iets krachtigers. De foto's op het einde maken wel wat goed.

Uiteindelijk is het dus een mooie film, maar toch niet zo indrukwekkend als gehoopt.
3,5*

Erg vreemd inderdaad dat Bob hier niet zit. Tijdens het archiefmateriaal van de eerste film wordt hij zelfs weggewerkt met een blur. Ik dacht dat dit misschien gedaan was omdat hij dood was maar kennelijk niet.

Ik vind dit een sterkere documentaire dan deel 1, ondanks de afwezigheid van Bob en een wat kleinere rol voor Jantje. Er zat wat meer lijn in nu, misschien omdat er over een wat langere tijd gefilmd is, of gewoon omdat Dames en Groen gegroeid zijn als documentairemakers. Herman neemt nu duidelijk de hoofdrol in zich op en wist me meteen in te pakken met zijn absurde plan om een plaats te maken waar "amateurhoeren" het vak konden leren. Maar die Herman zou later wel flink in de problemen raken. Opmerkelijk hoeveel ouder hij er aan het eind van de film uit ziet. Dit geeft de documentaire een duister randje mee. Het is nog steeds grappig bij vlagen, maar ook een stuk aangrijpender, ontroerender en spannender dan Ik Ben Jantje!. Ook Jos' pogingen om door te breken in de muziekindustrie en Jantje's spanningen met zijn vrouw hebben veel te bieden en van mij had de docu best wat langer mogen duren om daar meer van te laten zien. "Een documentaire van het volle leven" is geen slechte omschrijving, zelfs al is het een heel specifiek soort leven. Zeer benieuwd naar Foute Vrienden nu.

4*