Opinions

Woody Allens films worden zo heel af en toe wel eens vergeleken met die van Eric Rohmer, waarschijnlijk vanwege de nadruk op dialogen. Daarom dacht ik dat een film van Rohmer mij wel zou moeten liggen. Dat klopt ook wel, al val ik bij mijn eerste poging, Ma Nuit chez Maud, niet meteen stijl achterover.

Ik had vooral moeite met het begin en het einde. Voordat het een en ander op gang komt wordt er eerst ongeloofelijk lang gesproken over het werk van een schrijver waar ik nooit iets van of over gelezen heb: Pascal. Daar kon ik dan ook gewoon totaal niets mee. Het einde vond ik dan weer wat ongeloofwaardig. Ik weet niet zeker of het Rohmers bedoeling was (dat kan achteraf gezien eigenlijk heel goed), maar ik vond dat er geen chemie zal tussen Jean-Paul en de vrouw waarmee hij uiteindelijk trouwt. Die romance begon nog wel aardig, maar hun laatste paar scènes gaven een wat geforceerd gevoel.

Gelukkig is er een lang middenstuk: het moment waar de titel naar verwijst. Die is wel erg sterk. Niet op de laatste plaats dankzij de diepe, maar toch aangename dialogen. Opvallend is ook dat de teksten weinig benadrukken of uitleggen, maar meer op subtiele wijze karakters uitdiepen. Op zichzelf is dat niets unieks, zelfs een Quentin Tarantino doet het, maar Rohmer schrijft zo hier wel op bijzonder hoog niveau. En hij heeft acteurs die het kunnen dragen.De twee hoofdrollen van het middenstuk zijn gewoon steengoed.

Het is niet alleen een dialoogfilm overigens. De sfeer is ook bijzonder aangenaam. Het is niet het mooiste wat ooit op film vastgelegd is, maar Rohmer weet de winterse setting hier iets vreemd warms te geven. Mooie, zachte beelden van de sneeuw met name.

3,5* Ik ga zeker meer van Rohmer zien al staat hij vooralsnog niet heel hoog op mijn lijstje van regisseurs die veel aandacht van mij verdienen.

Eens met Mochizuki Rokuro (dankzij wie ik deze film heb kunnen zien). Macao is gewoon een degelijke, goed gemaakte film-noir met een lekker tempo, een luchtig, tropisch sfeertje en vermakelijke performances van de cast. Robert Mitchum is sowieso een van de weinige acteurs die nauwelijks iets hoeft te doen om te vermaken en Gloria Grahame is altijd een plus, al wordt ze hier beperkt gebruikt (ze was ook kwaad op producent Howard Hughes die haar verplichte in deze film een ondankbaar bijrolletje te spelen, terwijl ze een rol in A Place in the Sun aangeboden had gekregen).

Dit is de eerste film die ik van Von Sternberg zie, maar hij heeft maar een-derde ervan geregisseerd. Geen idee dus of dit erg representatief is voor zijn stijl, maar waarschijnlijk niet. Overigens herken ik de hand van Nicholas Ray er ook niet in. Dit is toch wel een ander sfeertje.

3*

Interessante versie van Macbeth van Orson Welles. Het zit hem vooral in de visuele aankleding. Het kasteel van Macbeth is een vreemdgevormde rots in plaats van een echt bouwwerk en ziet er bijna onleefbaar uit. De kleding is ook niet bepaald conventioneel. Let vooral op de schilden en drietanden van de soldaten en de maffe kroontjes. Welles zelf gaat zelfs op een gegeven moment als een variant op het Vrijheidsbeeld gekleed, of was het mijn verbeelding die dat zo zag? Er zitten ook meer schaduwen in dan in de gemiddelde film noir. Dit alles wordt gebracht met dik aangezette camerastandpunten die eigenlijk wel passen bij Shakespeare. De film is verbluffend om naar te kijken. Vreemd, maar gek genoeg lijkt alles bij het materiaal aan te sluiten. Soms ligt het allemaal tegen het belachelijke aan, maar de grens wordt nooit overschreden.

Helaas is de aankleding ook het enige dat mij werkelijk boeide. Natuurlijk zijn de acteerprestaties ook prima en past Welles goed in de rol van Macbeth, maar uitzonderlijk is het ook weer niet. Mijn grootste probleem zit hem toch weer in de dialogen. Ik heb het al vaker gezegd, maar de teksten van Shakespeare zijn op papier briljant, maar het werkt voor mij niet zo goed als ze uitgesproken worden. Het voelt dan te gekunsteld aan en het is moeilijk om er op te blijven concentreren. Gelukkig waren er ondertitels en kende ik het verhaal van Macbeth al goed, maar echt gegrepen werd ik niet. Macbeth's geschiedenis is natuurlijk een grote tragedie, maar ik moet nog een film zien die mij de tragedie doen voelen in plaats van dat ik me slechts een toeschouwer voel van een groep mensen die zich enorm theatraal en klassiek gedragen.

3*

Net te flauw en te gemakkelijk om leuk te zijn. MacGruber is een parodie op actiefilms uit de jaren '80 maar de grappen zijn meestal net zo cliché als de clichés die op de hak genomen worden. Daarnaast wordt er erg veel gesteund op scheldgrappen, wat af en toe leuk kan aanpakken als de schrijvers een woordentalent hebben zoals bij South Park, maar dat hebben deze schrijvers niet. Veel verder dan grappen over de naam van de schurk (Cunth) komen ze niet en veel van die grappen had ik al bedacht voor de film er mee aan kwam zetten. Tja. Verder wat gemakkelijk scoren met kleffe '80s en 90s hits en een hoop hysterische blikken en geschreeuw en dat is het wel. In films als deze duikt er altijd wel hier en daar een leuke grap op, maar zelfs enkele van die worden hier verpest door slechte komische timing of de regie die wat achter de feiten aan loopt. Het zegt genoeg als je merkt dat het grappigste personage de straight guy is en al helemaal als die door Ryan Philippe gespeeld wordt. Slechts één grap stijgt boven deze ellende uit: dat gedoe rond dat nummerbord en dan vooral als die letters en nummers in het aantekeningenboekje opduiken. Dat is het. Klassiek MacGruber kennelijk.
1,5*

Danny Trejo in een hoofdrol stoppen is een maf idee dat kennelijk genoeg is om een hele film op te baseren. Of toch niet? Trejo krijgt weinig tekst en het verhaal wordt voornamelijk via de bijrollen verteld. Misschien ook maar beter ook, Trejo is alleen maar cooler door zijn zwijgzaamheid. Het is alleen jammer dat Michelle Rodiguez tot mijn verbazing misschien nog wel cooler was. Hopelijk let Hollywood op: dit is een actrice waarom ze van mij wel een paar actiefilms mogen bouwen. In eerdere films waarin ik ze zag maakte ze weinig indruk. Vreemd.

Verder is dit gewoon een film die moet doen. Er zit een hoop vermakelijke onzin in (die darmenscène, de dood van Seagal, die bewakers van Fahey) en de actie is heerlijk over-the-top. Dat het uiteindelijk toch niet zo fijn is als Planet Terror komt doordat er teveel pesonages en bijbehorende verhaallijnen inzitten. Een meer beperkte aanpak was hier beter geweest. Nu is er iets teveel dialoog voor zoiets als dit. Zeer aardige film niettemin.
3,5*

Altijd fijn als een actiefilm er meteen de vaart in heeft zitten. De openingsachtervolging in Mad Max is enorm fijn en valt op doordat het tempo daar een stuk hoger ligt dan bij andere films van het tijdperk en eigenlijk ook gewoon hoger dan actiefilms uit de jaren '80. Ik ga hier zeker niet zeggen dat Mad Max niet veroudert is, maar op het gebied van tempo is het opvallend modern. Het enige jammere van die heerlijke opening was dat de ontknoping ervan wat knullig is, maar veel doet het niet af aan het geheel.

Het zet wel enigszins de toon die volgt. Veel goede actiescènes met wat mindere afrondingen. Waarschijnlijk door het lage budget konden botsingen, ongelukken en lichamen die door voertuigen geraakt worden nooit helemaal goed in beeld gebracht werden. Je ziet een soort compromis: je ziet het voertuig wel op het fatale object afrijden en je ziet de gevolgen, maar telkens net niet het moment van impact zelf. Aan alles is te merken dat de makers wel wilden, maar gewoon niet konden. Gelukkig is de energie daar waar het moet zijn wel te vinden.

Wel behoort Mad Max tot het type film die als er geen actie te zien is stomvervelend is. Helaas neemt dat een groot deel van de speelduur in beslag. Overacterende b-acteurs als schurken, een kinderlijk zoetsappig romantische plotje, een charismaloze Mel Gibson als held die helaas nooit echt zo cool werd als ik verwachtte; je moet er van houden allemaal denk ik. Ook vreemd is dat het verhaal enorm standaard en simpel is, maar dat het enorm klungelig verteld wordt, met scènes die op zichzelf nogal onduidelijk zijn. Alle moeite is hier duidelijk gestoken in de achtervolgingen en niet in iets anders.

Wat dat betreft doet Mad Max wat het moet doen: goede, meeslepende actie bieden. Toch vond ik het als geheel te karig om de film echt in mijn hart te sluiten. Hopelijk biedt het kennelijk betere vervolg meer.

3*

Mad Max 2 is beter door zijn voorganger, doordat George Miller precies het element pakt die het beste was in deel 1 en die nog meer verbeterd: de achtervolgingen. De rest van deze films kan me gestolen worden. Max zelf vind ik een saai personage en Gibson weet niet de minste kleur te geven aan een personage dat volgens mij enorm makkelijk is om te spelen. De schurken zijn te stompzinnig in aankleding en gedrag om ook maar enige dreiging over te brengen. Ik heb gemerkt dat fans een hele mythologie toekennen aan deze reeks, maar ik vermoed dat zij er meer aandacht aan besteed hebben dan George Miller, die alles zo simpel mogelijk houdt. Ook, zodra we niet in een actiescène zitten is dit geregeld vaak een wat suffe film.

Maar iedere keer als de actie losbarst komt dit tot leven. Nog meer dan in deel 1 viel me op hoe modern die actiescènes ogen op het gebied van montage en camerawerk. Die laatste achtervolging is terecht legendarisch en één van de beste actiescènes ooit gemaakt. De opening was even sterk. Het enige jammere is dat Miller maar niet lijkt te weten hoe je zo'n scène beëindigt. Hier concludeert de climactische confrontatie door de grote schurk met een klein voertuig doodleuk op Max' grote truck in te laten rijden? Nogal makkelijk dat. Maar goed, zodra het werkt, werkt het ook uitstekend.

Net als deel 1 van deze wat tussen wal en schip qua beoordeling. Zo geniaal als ik hoopte dat ze zijn, zijn ze slechts sporadisch. Echter, liever een beetje genialiteit dan geen en Mad Max 2 levert net iets meer, waardoor een iets hogere score.
3,5*

Dat Mad Max Beyond Thunderdome een mindere reputatie had dan zijn voorgangers was mij bekend, maar waarom wist ik niet. Nu wel. Dit is namelijk een grote middelvinger naar de eerste twee delen!

Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Het opvallende is dat het eerste half uur nog best goed is. Het campy sfeertje stond me aanvankelijk wat tegen in de reeks, maar na drie delen ben ik er wel aan gewend en op ingesteld. Ik kon daarom dan ook geen moeite hebben met Tina Turner. Die speelt larger-than-life, maar het past wel bij de hele sfeer. Het plot was grotendeels stompzinnig en slecht uitgewerkt (het simplisme van de eerdere twee delen werkt beter voor Miller), maar het gevecht in de Thunderdome mocht er zijn.

Wat daarna echter gebeurt is niet voor te stellen. Het geheel verandert in een irritante kinderfilm met een flinke moraal. Wat opvalt is vooral dat het verhaal meteen een stuk tammer wordt. Er vallen nauwelijks doden (drie slechts als ik het goed heb, waarvan slechts een schurk), in plaats daarvan krijgen we kinderen die op schattige wijze schurken omver duwen. De Mad Max reeks die voorheen bekend stond om de harde aanpak is verandert in een lief sprookje voor de kleinsten.

Aan het einde zit er dan nog een achtervolging zoals we gewend zijn. Het doet stevig denken aan het grote gevecht in The Road Warrior, maar dan nu dus zonder het geweld. Het is nog steeds goed gefilmd, maar bevat ditmaal geen spanning of urgentie. In deel 2 was het echt erop of eronder, hier gaat het grotendeels slechts tussen twee of drie voertuigen. De rest rijdt er wat rondjes omheen, voor de sier.

Echt, het eerste half uur is de enige reden dat ik geen halve ster uitdeel. Ben niet eens zo'n fan van de voorgangers, maar bij deel 3 heb ik me kapot verveeld en me flink geërgerd. Zelden een serie zo z'n weg zien verliezen. Gelukkig bleek het niet het einde van de reeks en werd de schade herstelt.
3,5*

Wat ik het leukst vind aan Mad Max: Fury Road is dat het wat mij betreft precies de sterkste punten pakt van de drie voorgangers en deze tot het uiterste drijft, terwijl de zwakke plekken zoveel mogelijk links blijven liggen. Iedere poging tot verhaal of karakteruitdieping vond ik eerder een complete mislukking en tijdens dialogen worden deze dingen al snel langdradig.

Gelukkig weet dit vierde deel waar we voor komen: non-stop achtervolgingen met maffe personages. Dit is een post-apocalyptische wereld waarin men kennelijk nog steeds tijd heeft voor een eighties revival. Ben ik doorgaans niet bijzonder gek op, maar het is wel iets dat deze reeks een eigen smoel geeft. Daarbij lijkt alles dit keer meer dan eens straalbezopen. Die gitarist en eigenlijk gewoon de hele aankleding van de schurken vond ik heerlijk belachelijk.

Verder is het gewoon enorm goede actie, enorm goed uitgevoerd. Niet alleen door de praktisch uitgevoerde stunts (al spelen die een grote rol), maar vooral ook omdat Miller gewoon een goed oog heeft voor de ruimtelijkheid van de actie. Daarmee bedoel ik zowel waar iedereen zich bevindt, de snelheid waarmee ze zich voortbewegen, evenals de richting waar ze in gaan. Het geheel blijft door alle waanzin heen overzichtelijk, zonder dat de montage enige scherpte verliest. Het is gewoon fantastisch gefilmd en gemonteerd.

Wat ook helpt is dat dit een serie is geweest die altijd (nou ja, buiten deel 3 om dan) er goed in is geweest om het gevoel te geven dat er iets op het spel staat. Niet zozeer door plot, maar door de helden kwetsbaar te maken. Net als in de vorige delen krijgt Max veel klappen en zijn medestanders zo omgelegd worden. Het geeft een urgentie aan de actie mee die soms mist bij dit soort films.

De andere Mad Max films zag ik pas recent voor het eerst en ik durf nu al wel te zeggen dat Fury Road voor mij de beste uit de serie is. Die anderen hadden allemaal hun onhebbelijkheden, hier is de focus precies goed.

4*

Wat is het toch met die mensen uit de rijke klasse van de 19e eeuw? Als ik de films mag geloven hadden ze maar één ding aan hun hoofd: liefdesrelaties beginnen die hun eer kunnen bederven, terwijl ze hun status en weelde gebruiken als masker voor hun gevoelens. Ik heb intussen het gevoel dat dit het enige plot is dat in films als deze gebruikt wordt (of in ieder geval negen op de tien films) en eerlijk is eerlijk, ik heb er zelden veel aan gevonden, maar ik merk dat ik het nu wel gewoon gehad heb. Het milieu spreekt me simpelweg niet aan en die facades om de emoties te verbergen zijn in iedere film hetzelfde, net als de vrouwen die altijd weer zenuwinzinkingen krijgen (en er meestal, zoals hier, aan sterven; niet dat ik de indruk heb dat dit in het werkelijke leven vaak gebeurt, laat staan op manieren zoals in deze film afgebeeld wordt).

Misschien is het een beperking van mezelf dat ik me er niet in mee kan gaan. Het zij zo, maar nadat na de charmante openingsscènes met de oorbellen de liefdesrelatie met Donati geïntroduceerd werd verloor ik mijn interesse. Ik had veel van deze film verwacht, dus ik probeerde te zien wat er boeiend aan was om dit verhaal weer opnieuw verteld te zien worden, maar het mocht niet baten, puur omdat ik niet kon meeleven met de personages. Verder zag ik wel waarom de film zo goed bevonden wordt. Filmisch is het schitterend, met dank aan Ophüls die zijn camera niet stil kan houden en die het liefst door de kamers laat zwieren. De belichting is ook geweldig. Een prachtige film om naar te kijken en ook te luisteren. Verder zie ik ook wel de extra lagen die Ophüls soms geeft aan het verhaal, dankzij zijn oog voor detail. Het is het uiterlijk dat complete verveling voorkwam, evenals het uitstekende spel van de drie hoofdpersonen (de mannen hier meer dan de vrouw, wat in dergelijke films nogal eens andersom is). Maar tot nu toe vind ik alleen The Age of Innocence een echt boeiende variant op dit verhaal.
3*

Goede, korte film die een klein deel van de wereld van een skinhead laat zien. Net als Starbright Boy vind ik het goed uitpakken hier dat er weinig context neergezet wordt. Trevor is hier gewoon aanwezig en je moet hem benaderen zoals hij op het moment is, zonder verklaringen. Het geeft iets extra realistisch mee. Persoonlijk heb ik totaal geen respect voor dit soort types en ik betwijfel ook of die intelligentie waaraan zovaak gerefereerd wordt er werkelijk is. Trevor kan zich misschien wel verwoorden, maar zijn filosofieën zijn kortzichtig en niet bijster goed uitgewerkt. De wisselwerking met de meer autoritaire personages werkt hier goed. Deze worden niet al te sympathiek geportretteerd. In feite komen beide partijen over als klootzakken, al vond ik vrijwel altijd dat de autoriteiten gelijk hadden.

Wat Made in Britain voor mij positief onderscheidt van American History X is dat deze film minder als een studie in neo-nazisme lijkt. Iedere vorm van gekunsteldheid lijkt afwezig, zowel filmstilistisch als inhoudelijk. Trevor is zowel een onschuldiger als een gevaarlijker persoon dan iedereen uit American History X en juist daardoor geloofwaardiger.

3,5*

Een typische Godardfilm. Iets te typisch, want het lijkt haast wel een samenvatting van zijn voorgaande werk. Veel gekkigheid, spel met technieken en helaas een overdosis aan politiek. Niet gedacht dat Godard ooit een scène zou maken waar je minutenlang naar een casseterecorder zit te kijken en moet luisteren naar een krakende stem (die van Godard zelf geloof ik) die niet ophoud met praten over communistische revoluties. Wel interessant dan weer dat alle linkse idealen hier niet lijken te werken.

Made in U.S.A. voelt uiteindelijk minder fris aan dan andere Godardfilms. Alle gekkigheid wordt ditmaal niet omgezet in iets werkelijk vermakelijks. Er wordt ook veel meer aandacht besteed aan verhaal dan gewoonlijk, maar zoals Godard betaamd knipt hij stukken uit het verhaal waardoor het moeilijk te volgen is. Dat is niet zo erg als zoals gewoonlijk de personages nauwelijks lijken te leven in het verhaal, maar dat is hier anders. Hier praten de personages erg veel over de ontwikkelingen van het verhaal en probeer het na een tijdje nog maar eens te volgen allemaal.

Toch zaten er weer een aantal gave dialogen in, met name van die man in de bar die protesteerd om logische zinnen te maken. Ook het liedje 'As tears go by' wordt opvallend sterk gebruikt. En Anne Karina kan bij niets fout doen. Ook opvallend: veel personages zijn vernoemd naar film-noir iconen. Namen die o.a. voorbij komen zijn Richard Widmark, Don Siegel, Aldrich en een straat vernoemt naar Otto Preminger. Niet alle namen kan ik plaatsen, maar ik vraag of het allemaal verwijzingen zijn naar film noirs.
3*

Joon-Ho Bong begint zo langzamerhand een van de meest interessante regisseurs van het moment te worden, zeker op het gebied van genre-cinema. Verhalen met plottwists als deze kennen we misschien al, maar zijn zo ooit bevolkt door zulke personages en ooit voorzien door dit soort ongemakkelijke humor. Dit is in essentie een detective, maar de moeder is zo dom en naïef dat je haar bijna achterlijk kunt noemen. Zulke incompetente onderzoekers kom je doorgaans alleen tegen in genreparodieën als The Pink Panther of Johnny English, maar hier is het een onderdeel van een karakterstudie. Die moeder is één van de meest opvallende personages van de laatste jaren. Aan de ene kant een zorgzame moeder, maar aan de andere kant zit er duidelijk een schroefje los. Dat ze een vreemde zoon heeft is geen toeval. Daarnaast zitten er ook nog eens personages als die vriend van de zoon in, die zowel betrouwbaar als onbetrouwbaar is. Het zijn nogal moeilijke karakters om van te houden en Joon-Ho Bong doet niets om ze op te poetsen, maar lijkt er toch een bepaalde affectie voor te voelen. Er ontstaat zo een vreemd gevoel voor zowel drama en humor in de film die uniek is en mij zeer wist te pakken.

Als thriller is het puur vakmanschap waar Hitchcock trots op zou zijn, ook nog zonder enige zichtbare plotholes en met een pakkende ontknoping. De licht-cartooneske filmstijl, compleet met opvallend heldere kleuren, kunnen nauwelijks de onderliggende duisternis verhullen. Ze versterken zelfs het vervreemdende gevoel. Maar al die vakmanschap of technologisch en narratief gebied staan allemaal in dienst van de twee belangrijkste personages die één van de meest vreemde moeder-kindrelaties ooit op het scherm toverde, met evenveel affectie als humor.

Echt genoten. Voor nu vier sterren, maar ik twijfel toch over een verhoging. Dit blijft goed hangen.

Het was vooraf een beetje afwachten wat voor een soort film dit werd. Ik had alleen wat stills gezien en vaag gelezen waar het plot over ging. Kennelijk was het een soort vrolijk ogende film over wellicht het minst vrolijke onderwerp aller tijden: zelfmoord. Dat zat er niet ver naast, al gaat deze film niet echt over zelfmoord, meer over de zin van het leven op een tegeltjeswijsheid-achtige manier. Maar het is wel een feelgoodfilm die zoetigheid tegengaat met een dosis zwartgallige humor.

De film werkte eigenlijk wel voor me. De extatische Disneyachtige musicalsequenties met zéér Franse muziek en een tegelijkertijd sinistere en vrolijke look zijn op z'n zachtst gezet uniek en zeer vermakelijk. De film kan sowieso teren op een geheel eigen sfeertje en dat maakt hem op zich al gedenkwaardig. Het verhaaltje, hoe voorspelbaar ook, is erg leuk uitgevoerd. Het enige minpunt is dat het aanvoelt als een korte film van hooguit een half uur/ drie kwartier die tot (redelijk) volle lengte is uitgetrokken. Zoveel valt er niet te vertellen. Niettemin is het allemaal charmant genoeg om de volle tijd te vermaken.

Die Patrice Leconte is zo'n regisseur van wie ik wel eens gehoord heb, maar van wie ik geen beeld heb (Le Magasin des Suicides is de eerste film die ik van hem zag) De man is kennelijk enorm productief. Hij heeft best veel films gemaakt waar ik van gehoord heb en die ik ook wil zien, maar even zoveel waar het tegenovergestelde van geld. Zo op het eerste gezicht lijkt hij ook alle kanten uit te springen, zonder enige lijn of genre dat overheerst. En dan ineens uitkomen bij een animatiefilm als deze.

3,5*

Ligt het aan mij of lijkt Colin Firth's stem steeds meer op die van John Cleese naarmate hij norser gaat praten?

Magic in the Moonlight verraste me aanvankelijk. Inmiddels lijkt Woody Allen om en om een uitstekende film te maken, dus volgens dat patroon moest Magic in the Moonlight een wat mindere zijn, aangezien Blue Jasmine in de 'uitstekend' categorie valt. Veel gaat hier vanaf het begin goed, met name de erg fijne sfeerschepping van zowel tijd als plaats en de casting van Colin Firth en Emma Stone in de centrale rollen. Daarnaast zijn er natuurlijk de vele geestige one-liners, hier voornamelijk uitgesproken door Firth die te Brits is om een Allen-imitatie af te geven en daardoor fris aanvoelt.

Het lijkt zelfs een aardige, lichte meditatie op wensdromen a la Midnight in Paris te worden. In principe is dat ook zo; het gegeven van verlangen naar magie, maar het niet kunnen zien is zeer aardig, maar het verliest gewoon wat dramatische kracht zodra Firth gaat geloven in Stone's krachten. De humor verdwijnt en de dialogen worden dan voornamelijk licht-filosofische bespiegelingen die wat te lang doorgaat. Het helpt ook niet dat ik al snel raadde dat die vriend achter de bedrieging zat. Het was te duidelijk dat hij alle informatie bezat die Stone kon oprakelen. Enkele andere, latere scènes hebben ook een te lange lengte. Het gebed of dat moment waarop Firth's tante hem overtuigd dat hij verliefd is zijn aanvankelijk erg leuk, maar worden te ver uitgerekt.

Als laatste was dit misschien een film die beter was geweest als de twee elkaar aan het einde niet bij elkaar gekomen waren. Het was gewoon niet overtuigend dat zij alles voor hem zou opgeven, aangezien hij haar niet echt iets te bieden had en nauwelijks leek te respecteren. Misschien was het krachtiger geweest als Firth de magie van het leven (liefde) vond, maar het weer kwijtraakte door zijn eigen ongeloof vooraf. Daar stevende het verhaal op af.

Helaas, ondanks enkele momenten die eruit schoten is dit toch vooral een tussendoortje. Aangenaam en soms geestig en sfeervol, maar hier had meer ingezeten. Zeker omdat dit een uitgangspunt is waarvan ik het gevoel heb dat Allen er echt iets speciaals van had kunnen maken.
3*

Magic Mike is een wat clichématige film, die gered wordt door het fijne acteerwerk, de geloofwaardigheid waarmee het gebracht wordt (waarschijnlijk dankzij Tatums inbreng, hij was ooit stripper) en Soderberghs bovengemiddelde regie.

3*

Zo, dat was één van mijn kortste recensies, want wat me hier eigenlijk nog het meest interesseert zijn de reacties op de film, hier en op IMDb (waarschijnlijk ook op andere plaatsen). Er lijken slechts twee reacties mogelijk: de vrouwelijke reactie die bestaat uit het kwijlen over de mannenlichamen en de mannelijke reactie die het hele bestaan van een film over mannelijke strippers als een belediging en/ of bedreiging zien. Bij een film over vrouwelijke strippers was er waarschijnlijk niet veel aan de hand geweest. Misschien ben ik naïef, maar ik had toch wat minder oppervlakkige reacties verwacht.

Ik ging de film zelf in door gebrek aan beter in de lokale bioscoop, gecombineerd met goede recensies en zelfs geruchten over Oscarnominaties voor Tatum en McConaughey (overdreven overigens, al is dit een van de zeldzame rollen van McConaughey die ik goed vind). Ik had geen erotische film verwacht (de recensies wezen al op iets anders; de mensen die dit softporno noemen moeten zich ook gewoon schamen) en had er eigenlijk ook niet specifiek rekening mee gehouden dat de bijna uitverkochte zaal bijna alleen uit vrouwen bestaat. Maar Soderbergh is niet het type regisseur dat echte vrouwenfilms maakt. Je merkt gewoon aan het geheel dat hij geïnteresseerd was in dit onderbelichte wereldje en hoe het in elkaar steekt en brengt dat in zijn gebruikelijke stijlvolle, onsentimentele manier. Daar hoef je geen vrouw of homo voor te zijn om het te waarderen, ik ben ook geen van beide. En nee, we krijgen geen mannelijke geslachtsorganen gezien en er zijn ook nog eens extra veel mooie vrouwen (inclusief blote borsten) verzameld voor de bijrollen. Een vrij geslachtsloze film lijkt me. Dat zou mensen moeten geruststellen die dit niet aandurven.

Gisteren een herkansing gegeven en dat pakte verrassend goed uit. Sterker nog, de meeste kritiek die ik eerder noemde kan verwijdert worden, terwijl de pluspunten kunnen blijven staan.

The Magnificent Ambersons stond me vooral bij als een incoherent rommeltje dat voor geen meter liep en opbouw mistte. Daar had ik nou eigenlijk nog erg weinig last van. Ditmaal lukte met het een stuk beter om de wereld van de Ambersonfamilie gezogen te worden. Er zit meer gevoel in dan ik me herinnerde. De nostalgie ligt er zelfs wat dik bovenop en het is een vrij ontroerend portret van verlies. De hoofdpersoon is misschien volledig onsympathiek, maar de bijrollen zijn dit niet en alleen al de personages van Ray Collins en Agnes Moorehead zorgen ervoor dat het geheel een ziel krijgt. Die afscheidsscène van die eerste op het station is waarschijnlijk het beste moment van de film. Enigszins moeilijk verklaarbaar wat daar precies gebeurt, maar de rook en belichting in combinatie met Collins opgewekt-melancholische spel is prachtig gedaan.

Het blijft wel een film die vooral in de tweede helft wat lastig loopt. De eerste keer wist ik niet waar de Ambersons financieel aan ten onder gingen. Nu heb ik de melding van slechte investeringen niet gemist, maar het wordt zo terloops (en al een tijdje nadat het gebeurt) vermeldt dat het me duidelijk lijkt dat daar geknipt is. Het einde is ook belachelijk, maar ik kan er enigszins omheen kijken, omdat Welles visie zo duidelijk is dat het niet moeilijk te raden is waar het eigenlijk zou moeten eindigen. Welles wilde shots van de lege hallen van het huis van de Ambersons, maar we hebben eigenlijk al zo'n shot als George en Fanny samen voor het laatst door het huis lopen en we zien dat alles klaar is voor verhuizing.

Eerst had ik zo mijn twijfels of een langere versie The Magnificent Ambersons beter zou maken, maar nu twijfel ik daar niet meer aan. Dit is bij uitstek zo'n film die een lange lengte nodig heeft. Om te ademen, om nog meer gezogen te worden in die wereld, misschien een beetje als Il Gattopardo (hoewel niet zo extreem lang). De tragedie moet langzaam gaan drukken op het geheel. Dit gebeurt nu niet, maar niettemin heeft de film zijn kracht niet helemaal verloren. Natuurlijk, ik zie nu ook wel hoe het beter had kunnen zijn dan Citizen Kane (wat het zeker niet is), maar The Magnificent Ambersons zijn niet helemaal ten onder gegaan.
Kan hier wel een kleine 4* aan kwijt nu.

Sirk is voor mij een regisseur die films maakt in een genre dat mij niet zo aanspreekt, de jaren '50 tranentrekker. Geen van zijn films vond ik tot nu toe een meesterwerk, maar Sirk scoorde toch met de geweldige aankleding van zijn films, enkele sterke acteerprestaties en vooral een duidelijke intelligentie achter zijn films die de wat overdreven dramatische verhaallijnen ineens een stuk beter maakten. Ergens moet je soms echter een grens trekken en die grens wordt wat mij betreft overschreden door Magnificent Obsession. Niet alleen is het enorm oubollig, maar het is ook een erg slechte film.

Het voornaamste probleem is het totaal ontbreken van de intelligentie. Waar Sirk doorgaans met dit soort verhaallijnen een volwassen kritiek weet te geven op bijvoorbeeld sociale druk, klasseverschillen, onderdrukte rassenhaat en wat al niet, ontbreekt hier zoiets. Sirk is meestal op zijn best als hij bijna stiekem dingen toont die de intelligentie van het hoofdverhaal te boven gaan. Bij Magnificent Obsession doet hij echter het tegenovergestelde: hij voegt alleen maar meer kitsch en melodrama toe. Wat we krijgen zijn een aantal onzinnige Bijbelse paralellen met de verhaallijn (wat te denken van die kunstenaar die uit een bovenraam meekijkt naar de eindoperatie en zijn tekst waarin hij zegt dat een van de eerste mannen die zijn eigen weg volgde Jezus was?) en nog erger: hemels korengezang op de achtergrond tijdens een aantal belangrijke scènes. Iemand praat over de net overleden man van Wyman alsof hij de meest liefdevolle man ooit was? Plaats er korenzang achter. Rock Hudson komt tot nieuw zelfinzicht? Plaats er korenzang achter. Volgens mij zit dit gezang ook in zo'n beetje iedere scène met de kunstenaar die kennelijk het licht heeft gezien. Ik kan me echter geen slechtere keuze bedenken. Wat we krijgen is dus een complete verwijdering van Sirks beste kanten, terwijl voor mij de minst interessante elementen extra belicht worden.

Er is weinig om de schade op te vangen. Jane Wyman is geen moment geloofwaardig hier en Rock Hudson alleen als arrogante slijmbal, een rol die hij te kort mag spelen. Als zelfs Agnes Moorehead geen extra acteerplezier kan brengen weet je hoe erg de situatie is. De technicolorkleuren blijven mooi, maar verder ziet de film er vlakker uit dan Sirks andere werk. Minder gedetailleerd, minder afgewerkt. Het nogal onzinnige plot had waarschijnlijk alleen door Frank Capra tot een goede film omgezet kunnen worden, maar Capra zou geweten hebben dat er meer humor in had gemoeten. Over humor gesproken, kennelijk zien enkele critici deze film als een zwarte komedie, waarin alles expres overdreven om een ironische kritiek te leveren op dergelijke melodrama's. Ik geloof daar echter niets van.

Melodrama op zijn slechts. Van het niveau van As It Is In Heaven, waar ik op de een of andere manier aan moest denken tijdens het kijken.
2*

Om van Seven Samurai een western te maken lag waarschijnlijk erg voor de hand en dus kwam de remake er al gauw. De overgang ging kennelijk erg vloeiend, want The Magnificent Seven werd een erg vermakelijk filmpje. Het is echt een ouderwetse avonturenfilm, een jongensfilm, maar wel een van de betere in zijn soort. Misschien omdat ik al een tijdje niks meer in deze trand gezien had, maar ik vond het topvermaak. Natuurlijk mist het de sfeervolle regie van Kurosawa die een mythische sfeer gaf aan de samuraifilm en ook de diepere lagen van het origineel komen hier minder uit de verf, maar van de openingsdialoog van Wallach over religie, naar de introductie van alle teamleden tot aan de gevechten op het einde: het verveelt nooit en bovendien ligt het tempo hoog. Met Brynner heb ik weinig, maar de rest van de cast doet het enorm leuk, met Wallach die geniet van een schurkenrol en McQueen die als coolste teamlid de show steelt.

Dat het geen betere film oplevert dan die van Kurosawa of daar zelfs maar in buurt komt blijkt weinig te deren. Daarbij zijn er toch twee kleine verbeteringen: het uitbreiden van de rol van de grote schurk pakt goed uit en de boeren zijn hier iets minder stompzinnig dan in Samurai wat ik ook wel prettig vond.

4 kleine sterren.

Zondag zag ik de film voor de derde keer. De laatste keer was denk ik 2 en een half tot 3 jaar geleden. De film behoorde al tot mijn favorieten en was puur toevallig (wat geheel in de geest van de film zelf is) 3 jaar lang op nummer 18 te vinden in mijn jaarlijke top 100. Toch wist Magnolia alsnog iets bijzonders te bereiken bij de derde kijkbeurt. Ik was er namelijk nog meer kapot van dan bij eerdere keren.

Magnolia heeft iets. De film raakt me heel diep. Dat deed hij jaren geleden al, maar schijnbaar wordt het alleen maar sterker naarmate ik ouder wordt. De personages spreken me aan en ze hebben iets werkelijks. Anderson maakt het de kijker niet bepaald gemakkelijk en Magnolia is voor criticasters gemakkelijk af te doen als pretentieus, met al zijn filosofiën over leven, dood, vergeving en menselijk lijden. Het zou niet mogen werken. De film behoort te bezwijken onder zijn eigen gewicht. Magnolia zou voortbestemd moeten zijn om een ongeloofelijke flutfilm te zijn.

Maar dat is het niet.

Anderson is zo direct en oprecht in zijn regie dat hij mij makkelijk meekrijgt. De film zit vol met personages die dingen doen die niet mooi zijn, maar zoals ook in zijn andere films heeft Anderson veel sympathie voor zijn hoofdpersonen en dit geeft de film een warmte. De film ontroerd me dan ook, maar deprimeert me niet. Het is zelfs een hoopvolle film. De dingen die Anderson hier zegt over menselijke interactie komen ook goed overeen met mijn gedachten erover, dus de film spreekt mij extra aan.

De film heeft meer goede acteerprestaties als enige andere film (niet op de laatste plaats omdat de cast ook groter is dan in de gemiddelde film, maar dat terzijde) en een aantal scènes waarvan ik kippevel krijg. Het laatste shot, waarin Melora Walters eindelijk glimlacht, is misschien wel het meest perfecte eindshot ooit in een film.

Daar komt nog eens bij dat ik me door een paper waarmee ik bezig ben me erg verdiept heb in Anderson de laatste tijd, waardoor ik erg goed door heb gekregen hoe persoonlijk deze film wel niet is. Daardoor krijgt de film nog een extra diepe laag.

Volgens mij is deze recensie een beetje onsamenhangend geworden, maar ik weet er niet zo goed een geheel van te breien. Feit is dat ik deze film nog eens extra wou aanprijzen, voor zover dat nodig was. Hij komt op #2 mijn top 10 weer binnen. Niet vandaag overigens, maar later in de week, want ik moet even denken hoe mijn top 10 nu gerangschikt moet worden.

Overigens voel ik me geroepen om HarmJanStegenga erop te wijzen dat deze film absoluut niet naar elke bloem genoemd had kunnen worden, maar dat Magnolia een zéér bewuste keuze is.

Tot mijn verbazing doet Magnum Force niet eens zo heel veel onder voor Dirty Harry. Het is een betere film dan vaak wordt aangegeven. Hij mist misschien de spanning en duidelijke woede van deel 1, evenals de regie van Don Siegel, maar er blijft een sterke thriller overeind.

Ik vond de situatie eigenlijk wel leuk gevonden, vooral in combinatie met het personage van Harry Calahan. Tijdens het kijken van de film had ik het gevoel dat deze gemaakt werd als reactie op de kritiek dat Dirty Harry een fascistische film zou zijn. Op IMDb lees is dat die kritiek inderdaad in het achterhoofd van de makers zat. Dat had de film met gemak slapper en minder interessant dan zijn voorganger kunnen maken, maar dat valt reuze mee. Het is leuk om te zien hoe Harry geplaatst wordt tegenover werkelijk fascistische agenten die het recht in eigen handen hebben genomen. Het levert leuke parallelen op, evenals een reeks fijne scènes. Alle moord- en thrillerscènes zijn eigenlijk wel geslaagd, waarbij vooral de lange climax erg sterk is.

Wat ik ook leuk vond is dat er kennelijk tijd vrij wordt gemaakt voor extra verhaallijnen die niet allemaal nodig zijn, maar wel wat meer kleur geven aan de film. Denk bijvoorbeeld aan de introductie van de zwarte prostituee, die nauw in het oog gehouden wordt door de taxichauffer. Een compleet overbodig aantal minuten, maar het geeft wel meer beeld van de stad waarin het zich afspeelt en het levert kleur aan de film. En wat te denken van die hele vliegtuigkaping? Ik kan niet de kleinste reden bedenken waarom het erin zit, maar het is zo vermakelijk dat het niets uit maakt. Meestal zijn thrillers de films met de meest strakke scripts, waarin alles een zeer duidelijke betekenis heeft. Dat Magnum Force wat losser in elkaar zit vond ik wel prettig, zelfs al wordt het verhaal daardoor misschien iets te lang uitgesponnen. Dit is overigens niet een compleet uniek gegeven: de eerste Dirty Harry had ook al enkele losse zaken die niet met de hoofdverhaallijn te linken zijn.

Een schoolvoorbeeld van een goed vervolg wat mij betrefd. Het breidt de ideeën van het eerste deel verder uit, is geen herhaling en is ook nog eens bijzonder vermakelijk. Alleen enkele matige bijrollen verpesten soms een beetje de lol, maar zelfs dat kon veel erger. Dirty Harry was een dikke viersterrenfilm. Dit is een kleine viersterrenfilm. Het zal vast teveel gevraagd zijn voor de andere drie uit de reeks om ook net zo goed te zijn, maar het is al heel wat om twee maal raak te schieten.
4*

De laatste film die ik van Miyazaki nog moest zien. Hij krijgt hier veel goede beoordelingen, met meestal de kanttekening dat het voor Miyazaki toch een minder werkje is. Het meest negatieve dat ik echter kan zeggen is dat het de minste Miyzaki is van de films van hem die ik 4,5* heb gegeven (een vrij groot rijtje eigenlijk). Dat maakt het nog steeds een ijzersterk onderdeel van zijn oeuvre.

Het is eigenlijk een beetje een fantasyzusterfilm van Whisper of the Heart, mijn favoriete Ghibli. Ze gaan allebei over een tienermeisje dat moet gaan nadenken over haar toekomst en in beide gevallen speelt het vinden van inspiratie daarbij een sleutelrol. In Kiki wordt dit mooi benadrukt in een scène met een kunstenares die, het moet gezegd worden, een bijzonder fraai schilderij heeft gemaakt. Net als Yoshifumi Kondo's film wordt het allemaal gebracht op een aanstekelijke feelgoodmanier, met veel aandacht voor simpele maar effectieve karakterontwikkelingen en een oog voor alledaags detail, al denk ik dat Whisper of the Heart uiteindelijk net iets beter uit de bus komt doordat het geen fantasyfilm is. Dat reken ik Kiki niet af, want juist de vrij originele manier waarop het heksenelement uitgewerkt wordt levert de meeste plezier op.

Verder zijn er vooral veel vertrouwde Ghibli-elementen die mij gewoon niet vervelen. Natuurlijk is de animatie en het oog voor detail weer wonderlijk. Natuurlijk zijn de karakters weer aansprekelijk en is de hoofdpersoon aandoenlijk. De score van Joe Hisaishi stijgt zelfs boven de meeste van zijn andere Ghibli-scores uit. Met name de muziek tijdens Kiki's aankomst in het stadje is erg mooi en speels. Er is gewoon niets wat me niet bevalt hier. Zelfs de lengte, bij veel Miyazaki's net een pijnpunt, is hier perfect.
4,5*

Gezien via de link van Neo. De film is niet helemaal gerestaureerd. Sommige stukken moesten a la Metropolis met tussenteksten opgevuld worden. Niettemin duurde film nog langer dan de hier aangegeven tijd, maar de lengte van stomme films is altijd wat lastig te meten.

Hoe dan ook, ik vraag me af of deze film in zijn tijd gewaardeert werd. Persoonlijk vind ik de stomme film op zijn matigst. Majoor Frans behoort tot het soort die latere stomme films als het slechte voorbeeld zou gebruiken. Dat wil zeggen dat je bijna niets van het verhaal kan opmaken uit de beelden en dat de tussentitels dus eigenlijk het hele verhaal vertellen. Daartussenin krijg je hoogstens wat reactieshots waarin iemand lacht, rondrent of wat dan ook. Het lijkt een beetje op een prentenboek, maar dan wel een waarbij de prenten zwaar ondergeschikt zijn aan de tekst. Een boeiende filmervaring levert het eigenlijk niet op. Dat het niet bijzonder mooi gefilmd is naar huidige maatstaven kan ik hebben, maar enige poging om met beelden het verhaal te vertellen ontbreekt.

Majoor Frans werkt nog het best als een curiosum. Als een voorbeeld van oude, Nederlandse cinema en ook van de normen en waarden van die tijd. Het is vooral grappig dat Frans gezien wordt als een mannelijke vrouw, maar dat dit naar huidige maatstaven van vrouwelijkheid niet meer zo opvalt. Dit is geen kritiek, maar een observatie. Annie Bos heeft wel charisma. Geen idee of ze nog wat goede films gemaakt heeft in Nederland hierna, maar ze is het beste aan de film. Voor de rest alleen bekijkbaar voor historische waarde.

2*

Ik heb medelijden met de mensen uit het stadje in deze film. Ik heb er goed op gelet tijdens de massascènes, maar door het hele stadje loopt buiten Bellucci geen knappe vrouw rond. Vandaar dat het hele stadje dus begint te flippen als er wel een mooie vrouw langskomt. Althans, dat behoort de logica van de film te zijn. Één van de vele problemen die ik met de film had is dat ik het hoofdpunt van de film nooit accepteerde. Ik weet dat mannen nogal eens overnethousiast kunnen reageren op een mooie vrouw, maar dit sloeg helemaal nergens meer op. Zelfs niet bij zo iemand als Bellucci.

Erger nog, de hoofdlijn rond het jochie is nog eens stuk minder geloofwaardig en zelfs compleet fout. De jongen ziet zichzelf schijnbaar als een romantische held, maar in feite is hij gewoon net zo'n seksist als alle andere mannen in de film en zijn goede bedoelingen leken in mijn ogen ook gestuurd door lust. Het is dan ook niet al te best als je zo'n jochie eerst hoort zeggen dat hij de enige is die Malèna begrijpt en haar als een echt mens ziet en hem dan vervolgens haar ondergoed ziet stelen om die vervolgens de hele nacht over zijn hoofd te zien liggen.

De film wil schijnbaar iets zeggen over fetisjering van mooie vrouwen, maar het lijkt uiteindelijk een seksuele fantasie van Tornatore. Ik zou de film vrouwonvriendelijk noemen als de mannen niet even walgelijk waren. Het erge is dus dat de film zichzelf lijkt te zien als een film die vrouwen begrijpt en medelijden probeert te tonen voor een vrouw die lijdt onder haar knappe uiterlijk, maar door Bellucci nauwelijks een sprekende rol te geven en vooral haar lichaam obsessief te filmen werkt het niet meer. Het verbaast me ook niets dat Tornatore op een gegeven moment totaal niet meer lijkt te weten hoe hij het moet eindigen. Maar zelfs in dat opzicht is het huidige einde totaal nietszeggend.

Wat blijft er over? Schreeuwende Italianen voornamelijk. En 12-jarige jochies die hun seksuele fantasieën gedurende de hele speelduur blijven uitspreken, alsof ik ze wil horen.

Oh ja, er is ook geen score van Ennio Morricone die zo mooi is dat het de film redt van een verder verdiende halve ster. Ik heb me kapot geërgerd, het uitgangspunt deugt niet en er wordt verschrikkelijk in geacteerd. Nee, het mooie lichaam van Bellucci levert geen extra punten op bij mij. Zeker niet omdat ze het hier totaal verkeerd heeft gebruikt.

1*

Grandrieux is een regisseur die zo z'n fans heeft. Sombre en La vie nouvelle met name hebben wel een stevige reputatie, niet op de laatste plaats omdat ze compromisloos zijn. Ik heb die beide gezien en... ik herinner me er vrij weinig van. Ik heb ze beide op 3 sterren staan kennelijk, al staan ze me slechter voor de geest. Dat ik Malgré la Nuit op het IFFR heb gezien is een klein wonder, want erg veel zin had ik er niet in. Ik wou echter deze regisseur nog één kans geven.

De vlaag van waanzin die mij naar de zaal heeft geleidt blijkt onverwacht een bijzonder goede inval te zijn geweest, want Malgré la Nuit is nu al een zeer sterke kandidaat voor film van het jaar. Het gekke is dat dit alles is wat ik van Grandrieux vrees: extreem duister op het vlak van zowel stijl als inhoud en extreem arty ook in inhoud en stijl. Een geboren entertainer is Grandrieux niet, wat ook wel bleek aan het grote aantal mensen dat de film voortijdig verliet. Daar kun je lacherig of geïrriteerd over doen, maar hier is het ook wel begrijpelijk. Er zit zoveel narigheid in en Grandrieux heeft zo'n moeilijke manier om het te brengen dat we gewoon moeten accepteren dat dit niet een film voor iedereen is. Ik ken in mijn vriendenkring ook niet iemand die ik dit echt zo maar zou aanraden.

Toch, het publiek dat tot het einde bleef zitten leek het te waarderen en Grandrieux werd met veel lof overladen tijdens het (veel te lange) interview. Zoals gezegd verwachtte ik er weinig van en was ik verbaasd hoe goed ik het vond en het was een andere gast voor me die me echt wist duidelijk te maken wat me hier aantrok. Hij noemde Malgré la Nuit verrassend romantisch. Ja, dat is het. Romantisch op een verknipte manier misschien, maar nog steeds romantisch.

Waar Grandrieux in het verleden naar mijn gevoel eenzijdig voor pessimisme ging en weinig moeite deed om de personages persoonlijkheid te geven voelt dat hier anders. Volgens mij is hij echt gegroeid als filmmaker, zowel op stilistisch als narratief gebied. De personages mogen dan vreemd en niet bepaald sympathiek zijn, ze zijn wel driedimensionaal. Er zitten een verlangen en een eenzaamheid in ze dat het allemaal al meteen een stuk boeiender maakt. Vooral in Sombre vond ik de karakters te veel ideeën of concepten. Nu zijn het mensen. Grandrieux heeft het zich daarmee niet bepaald gemakkelijk gemaakt, want één van de hoofdpersonen is een vrouw van wie het de ultieme seksuele fantasie lijkt te zijn om vermoord te worden. Zo iemand kan al snel een flauw arthousepersonage worden, maar Grandrieux en de actrice (Ariane Labed) lijken werkelijk de afgrond ingekeken te hebben en geprobeerd te hebben om zo iemand te begrijpen. Daardoor wordt het een mens dat je kunt aanvoelen, hoe vreemd de film eromheen is.

De sfeer is in z'n totaliteit ook enorm complex. Wat overheerst is een sterk onbehagelijk gevoel, alsof het ergste elk moment kan gaan gebeuren. Dat komt natuurlijk ook tot uiting op het narratieve vlak, met name dankzij de aanwezigheid van een seksuele onderwereld waarvan je hoopt dat die niet echt bestaat. Niettemin, ik kreeg eveneens het gevoel dat Grandrieux meer op zoek was naar schoonheid en vriendelijkheid. Er zat een soort melancholie door de film heen die het meer maakte dan de zoveelste nare trip. Het komt erg dicht bij mijn ervaring van Lynch' Blue Velvet en Mulholland Dr. Als Mocht Grandrieux ooit een gevoel voor humor ontwikkelen dan zou hij dat niveau zelfs kunnen evenaren.

Het moet gezegd worden dat dit qua camerawerk en belichting beeldschoon is. Ik wist eigenlijk niets van Grandrieux' filmmethode af, maar kennelijk filmt hij erg spontaan. Hij bedient zelf de camera en beslist min of meer in het moment, als de acteurs hun ding doen, hoe hij een scène filmt. Dat spontane zie je er niet aan af, want het lijkt gewoon een zeer uitgedachte film qua vorm. Toch zou dat geïmproviseerde bijgedragen kunnen hebben aan de dromerigheid. Want dat is Malgré la Nuit: een droom. Een nachtmerrie natuurlijk, maar nachtmerries zijn ook dromen. Sommige momenten zijn verbluffend. Een superimpositie van twee lichamen die de liefdebedrijven over shots van een lift die omhoog gaan is met name indrukwekkend. Dat moment met die vissen is zoiets dat niet zou moeten werken maar het toch doet. Het past bij het surrealistische gevoel.

Van alle films die ik een hoge score geef behoort dit wel echt tot de meest nare. Het is moeilijk voor te stellen dat ik het nog eens een keer kijk. Het was een hele zit, een uitdaging. Grandrieux gaat ver met zijn helse visie en er zitten genoeg dingen in waarvan ik niet de behoefte heb om ze te zien. Vaak gaan regisseurs, inclusief Grandrieux in het verleden, dan ook met dit soort dingen voor mij de mist in. Als je voor extreem pessimisme gaat moet je er voor mij een verdomt goede reden voor hebben. Ditmaal vond Grandrieux hem en leverde hij één van cinema's meest gruwelijke en beste nachtmerries af.

4,5*

Uitstekende film-noir en ook een droomdebuut van Huston! Op het begin kwam ik er niet helemaal goed in vanwege de gigantische lading informatie die je door de hele film heen over je heen krijgt. Ook Bogart's reactie op de dood van zijn collega kwam niet goed op mij over. Hij mocht die Miles misschien niet, maar zelfs dan verwacht ik nog op zijn minst een verbaasde reactie. Bogart reageert echter alsof het allemaal heel gewoon is. Jammer.

Maar gelukkig valt er veel te genieten in deze film. Vooral in de laatste paar scénes in het apartement. Neem de discussie over de zonderbok bijvoorbeeld. Erg mooi gedaan en spannend ook. En dan die reacties van Greenstreet en Lorre als ze erachter komen dat ze niet de echte valk hebben. Onbetaalbaar dat getier van Lorre en die verstijfde houding van Greenstreet. De laatste scéne tussen Astor en Bogart is ook mooi. De film bevat gewoon veel typische momenten die erg goed uit de verf komen.

Zo ook de personages en dan met name de 5 belangrijkste figuren. Bogart is de coole anti-held bij wie iedere opmerking raak is. Ook leuk om te zien dat hoewel hij eigenlijk degene is in de meest bedreigde situatie, hij van begin tot eind toch altijd iedereen een stapje voor is. Greenstreet steelt echter de show. Ook mooi hoe ze hem van onder zijn buik filmde om nog maar eens aan te geven hoe dik ie is. Lorre's rol in het verhaal was me niet helemaal duidelijk (de plotselinge samenwerking met Greenstreet kwam me een beetje uit de lucht vallen), maar ook hij heeft leuke momenten. Zoals die twee keer dat hij Bogart onder schot houd. En dan Elisha Cook Jr., die zoals gewoonlijk (ook bij The Killing en Shane) weer eens geen hoofdcredits heeft en toch een aanzienlijke rol speelt. Net als in de film is hij in het echte leven blijkbaar degene die altijd er het slechtst vanaf komt. Hij speelt het personage met de meeste emotie. Die pijn, zoals Mister Blonde al beschrijft, is gewoon voelbaar. Maar tevens moet je er toch om lachen. Mary Astor is ten slotte een goede femme fatale, al had ze wat harder mogen zijn van mij. Ze huilt net iets te veel.

Net als toen ik Casablanca voor de eerste keer zag, zal ik The Maltese Falcon waarschijnlijk ook bij de tweede keer pas volledig kunnen waarderen. De eerste kijkbeurt ben je toch vooral op het complexe plot gericht, waardoor je niet altijd evenveel let op de dingen die meer de moeite waard zijn. Maar een erg goede klassieker, zonder twijfel.

4* The stuff that dream are made of.

"The loser takes the fall"

En wat een val het is. Nee, ik had geen hoge verwachtingen van deze film, maar Mamma Mia blijkt beneden alle pijl te zijn en niet eens te voldoen aan de basisverwachtingen die je vooraf maakt als je naar een film gaat krijgen. Hiermee bedoel ik dingen als degelijke editing, redelijke cinematografie, acteurs die gecast worden in rollen waar ze op zijn minst een klein beetje in passen, een script met minimale logica en bovenal het gevoel dat je ook daadwerkelijk naar een film aan het kijken bent. Mamma Mia voldoet aan geen een van die voorwaarden en is daar mee een van de slechtste films die ik ooit zag en als ik niet morele bezwaren had tegen Grease wellicht de slechte musical uit de filmgeschiedenis.

Ik zei dat ik bij Mamma Mia geen filmgevoel kreeg. Dit kwam doordat je aan alles af kon zien dat dit een theaterbewerking was. Het acteerwerk was soms net een graadje te theatraal voor de filmwereld. De sets hadden iets decorachtigs. De choreografie eveneens, al kan ik dat moeilijk uitleggen. En ik dacht dat we de tijd dat je bij autoscènes de rear projection kon zien toch echt achter ons lag.

Het script is afgrijselijk. Dat een musical een simpel verhaal gebruikt vind ik niet erg, maar dit sloeg gewoon nergens meer op. Ik heb de personages nauwelijks op een logische handeling betrapt en als ze spraken had ik soms zelfs moeite om te begrijpen waar ze het in Godsnaam over hadden. Andere momenten klinkt het een seconde logisch, maar als je er langer over na denkt slaat het gewoon nergens op. Dat valse einde dat schijnbaar feel good moet zijn is een ongeloofelijk dieptepunt in de geschiedenis van karakteruitdieping.

Verder is de montage beneden alle standaarden en dat me zelden bij een film opvalt. Het werkt desoriënterend en het leek soms pure avant-garde cinema, maar dat kan onmogelijk de bedoeling zijn geweest. Ook vervelend dat de acteurs allemaal zelf zongen, maar dat de muziek zo over de film gezet is dat acteurs soms tijdens het zingen de mond dicht hebben en dat je ten alle tijden merkt dat de liedjes nog later in de film zijn gezet. DIt soort amateurisme verwacht je toch niet voor bij een zomerblockbuster.

Het enige leuke element was de zangkunst van Pierce Brosnan. Nee, de man kan niet zingen en het hem zien proberen is hilarisch. Meryl Streep is de enige die lijkt te proberen om iets van haar rol te maken, maar ze heeft totaal niets om haar te helpen. Seyfried is er alleen maar om schattig te zijn en dat kan ze ook wel. Het verbaasde mij niet dat ze op het einde er gewoon voor koos om drie vaders te hebben. Dat lag in de lijn der verwachting. Ze had het alleen beter tien jaar eerder kunnen doen. Had ze misschien van 3 vaders alimentatie kunnen ontvangen.

Afschuwelijk flutfilm is dit dus die absoluut vermeden moet worden. Wil je iets vergelijkbaars zien dat wel vermakelijk is dan raad ik Plan 9 from Outer Space van Ed Wood aan. Ik gaf aanvankelijk 1 ster voor het zonnetje, maar dat slaat achteraf nergens op, zeker niet als je bedenkt dat ik voor deze film Vicky Cristina Barcelona zag. Ik ga voor het laagste cijfer:
0,5*

Dat is precies wat ik dacht. Soms vroeg ik me echt af waar die More zich nou zo druk om maakte. Ik was het niet helemaal met zijn gedachtes eens en ik denk dat er weinige zijn op MovieMeter die dat wel zullen zijn. Echter doet dit vreemd genoeg totaal geen afbreuk aan de film. Ik stond namelijk gedurende de hele speelduur lijnrecht achter More.

Dit is de tweede film die ik van Zinneman zie. De film heeft met High Noon gemeen dat het ook hier gaat over een man die bijna bovenmenselijk koppig is en zijn standpunt liefst tot in de dood zou verdedigen. Ik vond het zeer boeiend, al moet ik toegeven dat het non-filmische en vrij theatrale karakter mij soms ook tegenstond. Geen idee waarom dit een Oscar voor camerawerk won in ieder geval, maar het script en de acteurs verdienen alle lof die ze kregen. Scofield speelt een erg menselijke rol en valt nergens in makkelijke overdrijving. Robert Shaw overdrijft wel, maar dat past bij zijn personage. Ik kan moeilijk uitleggen waarom, maar ik vond het erg grappig dat hij in die scène waarin hij met More sprak in de tuin telkens van het bankje afging en weer ging zitten. Er zat bijna een ritme in. Verder zitten er prima vertolkingen in van Orson Welles, Wendy Hiller en die vent die Cromwell speelt. Het scheelt ook dat ze van die sterke dialogen kregen.

Nog een overeenkomst met High Noon: beide films hebben als opvallendste shot een shot waarbij de eenzaamheid van de hoofdpersoon sterk benadrukt wordt. Bij High Noon is dat een shot met de sherrif alleen op de straat, waarna de camera uitzoomt op de leegte van de straat. Hier is het een shot waar More langzaam de rumoerige, overvolle rechtzaal in loopt terwijl de camera achter hem aan loopt. Mooi in beeld gebracht hoe buitengesloten More nog was zelfs in zo'n volle zaal.

3,5*

Op zich geen slechte film. Het is allemaal gewoon prima uitgewerkt, met voornamelijk geloofwaardige karakterontwikkelingen en overtuigende acteurs. De relatie tussen Court en Maureen had wat beter uitgewerkt kunnen worden dan slechts een handvol scènes die meer om lust dan om liefde draaien, maar dat is ook de enige concrete kritiek die ik erop weet te geven.

Het probleem is vooral dat dit verhaal me al niet heel erg aanspreekt en dat de uitwerking ook niet bijzonder genoeg is om daar verandering in te brengen. Ik ben al geen fan van verhalen over puberliefdes, want ik hou niet van die aanstellerij die er vaak bij komt kijken en voor mij wordt het er niet beter op als het in een voornamelijk brave vertelling (m.u.v. de scène waarin de vader de dochter slaat en de dood van Court) met enkele volkswijsheden wordt verpakt. Ik kan me voorstellen dat mensen dit wel leuk vinden en voor diegenen is dit waarschijnlijk een goede film, maar mij deed het gewoon weinig.
2,5*

Van alle bekende superhelden heeft Superman mij altijd het minst aangesproken, wat de reden is dat dit de pas de eerste keer is dat ik een film van hem zie. Het beeld dat het de minst expressieve en meest blanco van zijn genregenoten is wordt in ieder geval in deze film bevestigd. Dat het ook zo'n beetje de meest luchtige reeks is niet, al lijkt dat puur door Man of Steel te komen. Die was kennelijk bedoelt als een zeer duistere film, iets wat ondanks het wat donkere kleurgebruik verder niet uit de verf komt. Natuurlijk moet onze held de keuze maken of een bepaald volk praktisch uitsterft of niet, wat in potentie voor een wat meer inhoud had kunnen zorgen, maar hier aanvoelt als een doorsnee sci-fi-twist. Dat het toch niet luchtig aanvoelt komt vooral door de gewichtige sfeer die er hangt, vol met serieuze blikken en een gebrek aan humor, hoe absurd alles ook wordt. Zo'n moment waarop Superman leert vliegen en op sierlijke wijze in een berg crasht had beter gewerkt als Superman er zelf om had kunnen lachen, maar Snyder behandelt het met bittere ernst, waardoor zo;n scène de fun mist die het eigenlijk nodig heeft.

Daarmee zijn we meteen aanbeland bij Snyders grote probleem als regisseur. Visueel gezien onderscheidt hij zich altijd wel en is hij wel iets beter dan de meeste blockbusterregisseurs van het moment. Helaas is hij ook toondoof. Hij probeert wel gevoelens in zijn verhalen te leggen, maar heeft daar gewoon totaal geen inzicht in. Het is moeilijk om te zeggen of het hem niet interesseert of dat hij het gewoonweg niet kan. Maar de scènes die de wat meer emotionele kant van Superman behandelen voelen vaak kort en afgeraffeld aan of zijn anders lachwekkend (zelden zo vaak een volle zaal onbedoeld horen lachen bij een film). Het dieptepunt was voor mij dat bezoekje aan de kerk, waarin Superman telkens geframed wordt naast een glas-in-lood-afbeelding van Jezus. Dat Snyder daar überhaupt mee durft aan te komen zetten. Snyder heeft echter al keer op keer bewezen vooral te gaan voor zo min mogelijk subtiliteit, bijgestaan door belachelijke of zelfs compleet misplaatste symboliek. De film hier kiest de weg van het verhaal van een man op zoek naar wie hij zelf is. Prima, maar zo'n verhaal heeft iedere regisseur behalve Snyder nodig. Zelfs Michael Bay snapt mensen volgens mij beter.

Snyder heb je eigenlijk alleen nodig voor de actie, want zodra dat begint leeft de film ineens op. Tijdens het gevecht tussen Superman, die vrouw en zo'n grote schurk werden we ineens getrakteerd op zo'n goede actiescène dat ik even dacht naar de beste superheldenfilm tot nu toe te kijken. De actie is ook heerlijk over-the-top, wat prima past bij personages met dit soort krachten. Dus iedere klap zorgt er ook meteen voor dat een slachtoffer meters of zelfs kilometers door de lucht heen vliegt en dat zelfs de hoogste gebouwen door de meest nietig uitziende poppetjes neergehaald kunnen worden. Het is een heerlijke verwoesting, die eigenlijk totaal niet rijmt met de serieusheid van alles wat ervoor kwam. Snyder is perfect om dit te verwezenlijken, waardoor het niet eens meer stoort dat het allemaal duidelijk CGI is. Met deze vermakelijke onzin vraag je je af waar de drang vandaan komt om alles zo gewichtig te brengen. Het is duidelijk waar Snyders hart ligt.

Het zorgt wel voor een vreemde verspreiding van de speelduur. Aanvankelijk vond ik het verhaal veel te snel verlopen. De hele zoektocht van Superman naar zijn achtergrond ging zo enorm snel dat ik dacht dat de film te veel in te weinig speeltijd wilde stoppen, maar dit bleek niet het geval te zijn. Dit deel van de film duurt zo kort, omdat de climax ontzettend lang. Ik vermaakte me met de actie, maar er is een grens aan hoe lang het leuk blijft om twee mannetjes elkaar en gebouwen te zien slopen. Het eindgevecht duur veelt te lang. Die energie had wat meer gebruikt kunnen worden in het vertellen van het achtergrondverhaal. Maar dat interesseert Snyder te weinig, vermoed ik.

Gelijk heeft hij ook, want het achtergrondverhaal is een wandelend cliché. We hebben ook wel erg veel superheldenfilms gehad de afgelopen vijftien jaar en hun afkomst is vaak min of meer hetzelfde. Hoe lang zal dit genre nog populair blijven. Het kan aan mijn verbeelding liggen (ik ben immers geen liefhebber), maar ik merkte een zekere moeheid in de zaal. Zelfs de mensen met wie ik ging (voor de verandering eens niet de fervente genrefanaten met wie ik de meeste blockbusters zag) die geen of weinig van de voorgaande superheldenfilms zagen waren de film telkens een stap voor en waren geregeld verveeld door de voorspelbaarheid. Er lijkt geen eind in zicht voor dit soort films, maar ik kan me ook niet voorstellen dat ze nog tien jaar lang de dienst uitmaken in blockbusterland. De sleet zit er enorm in. Maar we zullen zien.

Hoe dan ook, Man of Steel is grotendeels gewoon erg matig, maar de actie trekt het voor mij nog wat omhoog en maakt de film nog enigszins onderscheidend.
2,5*