Opinions

Matrimonio all'Italiana staat voornamelijk bekend als komedie, dus ik was verbaasd om te zien dat dit toch veel meer een drama is. Misschien zelfs voor dik drie-kwart of zo. Dat pakte niet helemaal geweldig uit. Zeker in het eerste deel van de film, waarin het koppel voor elkaar valt vond ik er nauwelijks leven in zitten. Een nogal saaie romance. Vreemd ook dat het verhaal er een punt van maakt dat Loren's personage meer is dan een sexy object, maar dat De Sica er kennelijk geen genoeg van krijgt om haar juist zo sexy en prikkelend mogelijk in beeld te brengen, zeker in de eerste helft.

Later krijgt het allemaal wat meer plot en hoewel dit wat te soapy en melodramatisch is naar mijn smaak werd het iets boeiender. De personages zijn toch wel goed uitgewerkt en Loren speelt bijzonder goed. Mastroianni doet vooral zijn ding, maar heeft ook het mindere personage van de twee. Het is dan prima kijkbaar allemaal wat mij betreft, maar echt pakkend wordt het niet en helaas vond ik het ook nooit grappig.

2,5*

Bijna twee jaar na mijn eerste kijkbeurt zie ik deze film voor de tweede keer. De film stond me nog helder bij qua verhaal en gebeurtenissen. Toch vind ik het nu een veel betere film dan de eerste keer.

Een belangrijk ding dat ik me niet kon herrinneren waren de openingswoorden die suggeren dat de momenten in het hiernamaals slechts in de gedachten van de hoofdpersoon spelen. Dit kwam voor mij nu dus als nieuwe informatie en je gaat dan toch anders naar de film kijken (al blijft de film prima bekijkbaar als je denkt dat het allemaal werkelijk gebeurt). Het levert ook leuke details op. Zo is de rechter tijdens het proces dezelfde man als de hoofdchirurg die op datzelfde moment de operatie bij Niven uitvoert. Zo krijgt deze man dus een dubbele taak om over Nivens leven of dood te beslissen. Was me de eerste keer niet opgevallen overigens, dat deze acteur een dubbel rol speelde.

Verder is het gewoon een fantastisch sprookje, dat schitterend gevisualiseerd wordt. Met name de grote stairway is verbluffend, maar vergeet ook niet de rechtzaal en het strand aan het begin van de film. De ietwat vreemd gekozen opening waarin een verteller een verhaal verteld over het universum wekte zelfs een juist sprookjesgevoel op, ook al snap ik totaal niet wat het in deze film te zoeken heeft. Wat me deze keer ook opviel en wat ik vreemd vond was dat de hele strijd in de rechtzaak tussen Amerika en Brittannië eigenlijk helemaal niets te maken heeft met de rest van het verhaal. Het is niet de oorzaak van de rechtzaak en het speelt geen rol bij de uiteindelijke ontknoping. Ik weet dat het erin zit omdat men graag de spanning tussen Amerika en Brittannië wou verminderen, maar het is een wat vreemde aanpak. Maar storend vond ik het eigenlijk niet. Het leverde prima dialogen op en men weet er nog nét een context aan te geven waardoor het toch als belangrijk overkomt.

A Matter of Life and Death blijkt dus toch een verborgen prachtfilm te zijn, die zich bijna kan meten met mijn favoriete Archersfilm tot nu toe: Black Narcissus. Ik verhoog naar een dikke 4*, maar verdere verhogingen zijn niet uitgesloten.

Prachtige western. Ik moet eens wat meer Altman gaan kijken, dat is toch echt een boeiende regisseur. Ik hou ervan hoe hij personages in één shot vaak hun gang laat gaan, waardoor er veel tegelijk gebruikt en er een ongekende levendigheid gecreëerd wordt. Tijdens de openingsscène, waarin McCabe een café binnengaat en begint te pokeren, begon ik al te hopen dat deze scène nooit zou eindigen, zo raak was ie. Uiteraard eindigde de scène wel, maar daarna werd het alleen maar beter. Wel denk ik niet dat ik ooit een Altman zal willen zien zonder ondertiteling, dat kan bijna onmogelijk te volgens zijn.

Verder is het verhaal niet eens zo heel origineel. Een cynische blik op Amerika gaat al snel over een kleine man die door een grote macht kapotgemaakt wordt. Dit is echter geen kritiek, want Altman haalt eruit wat erin zit en geeft de film een bijzondere authenticiteit mee. Wat McCabe & Mrs. Miller het meest uniek maakt is wellicht het gevoel dat er in die wereld van hun echt geleefd wordt, alsof dat dorpje echt bestaan heeft. Tegelijkertijd is het echter ook weer niet documentaire-achtig. Daar zorgt de glijdende camera voor, evenals die prachtige, rauwe en spannende shoot-out op het einde. Keith Carradine's zinloze sterfscène was ook geweldig uitgevoerd, zelfs al had die veel overeenkomsten met een scène uit Shane.

Verder nog een extra compliment aan Julie Christie. Sowieso een prima actrice, maar ik betwijfel of ik ooit een betere rol van haar zal aantreffen. Vrouwenrollen zijn meestal niet gigantisch belangrijk in westerns, maar hier domineert zij de film, ook al heeft Beatty (ook erg goed, zoals iedereen hier) veel meer schermtijd. Mrs. Miller is een vrouw die echt bij het wilde westen hoort, met haar doorleefde karakter. Christie's schoonheid heeft hier ook ineens iets ruws.

4*

Fijne film over het theaterwereldje. Vreemd dat ik hier toch zo nu en dan lees dat er te weinig aandacht aan Welles en het theater besteed zou worden en teveel aan het liefdesdeel. Het theater kreeg toch echt de meeste aandacht en de romance was duidelijk een subplot. Het is niet zo dat Claire Danes opvallend meer schermtijd heeft dan Christian McKay.

Anyway, het volgen van het opzetten van deze theatervoorstelling is gewoon erg boeiend om te volgen en Linklater brengt het meeslepend. De romance stond mij niet echt in de weg. Het was wat voorspelbaar welke kant dat in ging en het was zeker niet het hoogtepunt van de film, maar storend was het allerminst. Het is toch Orson Welles die het tot iets bijzonders maakt. Zelfsals hij niet op het scherm is voel je zijn aanwezigheid. Christian McKay lijkt ook echt op Welles, zowel qua uiterlijk als in zijn mimiek. Ik geloofde hem meteen. De rest van de cast is ook prima en dan tel ik ook gewoon Efron en Danes mee. De casting van de acteur die Joseph Cotton speelt is ook helemaal raak overigens; treffende gelijkenis.

Misschien was het nog interessanter geweest als de focus had gelegen op Welles' eerdere productie van Macbeth met een compleet zwarte cast. Dat klinkt als een spannendere voorstelling. Aan de andere kant moet het gezegd worden dat het bijna jammer was dat niet de hele uitvoering van Julius Caesar te zien was. Logisch natuurlijk, maar ik kreeg er veel zin in door die opbouw. In de toekomst zou ik overigens ook graag nog een Wellesfilm zien met McKay, maar dan een over Welles in een van zijn crisisperiodes. Zou werkelijk vuurwerk op moeten leveren. Nu moeten we het stellen met Me and Orson Welles en dat volstaat voorlopig prima.

3,5*

Eigenaardig debuut van Miranda July, maar bijzonder charmant. Dit soort films kunnen erg vervelend zijn als je niet op dezelfde golflengte van de maker komt, maar daar had ik hier geen last van. Sommige zien hier schijnbaar een greep uit het leven in. Ik niet. Wat mij betrefd is het eerder een idealistisch beeld van hoe mensen de wereld graag zouden willen zien. Warm, waarbij goedhartigheid en wat fantasie alle problemen kunnen overwinnen. Amélie is niet ver weg. Het is een wat vluchtige film, maar wel eentje die zijn charme geen seconde verliest tijdens zijn speelduur. Ik ging er helemaal in op.

Het is niet moeilijk te zien hoe zo'n scène waarin de twee hoofdpersonen door een straat lopen en deze wandeling als symbool voor een relatie zien compleet zou kunnen mislukken. Nu werkt het, omdat July er werkelijk in lijkt te geloven. De voor mij onbekende acteurs lijken het ook allemaal te begrijpen en de kleurrijke mise-en-scène en aangename cameravoering dragen bij aan het lekkere gevoel. Om nog maar te zwijgen van de uitstekende muziek.

Na Me and You and Everyone We Know, de films van Wes Anderson en vooral Little Miss Sunshine is er een opkomst geweest van wat de Amerikanen 'quirky indies' (ik heb nooit een goede vertaling geweten voor het woord 'quirky') noemen. Sommige waren leuk, maar ze voelen vaak geforceerd aan. July lijkt echter als geen ander te begrijpen hoe je met zoiets om moet gaan.

4*

Een iets te nadrukkelijk eerste half uur waarin alle belangrijke karakterpunten en plotelementen iets te opvallend geïntroduceerd worden en een wat afgeraffeld laatste half uur maken Mean Creek net iets minder dan de som van zijn delen. Het sfeertje is sterk en vooral alles wat op de tocht gebeurt is overtuigend en goed gebracht. Daarnaast is de jonge cast erg sterk, vooral Schroeder, al viel Culkin wat tegen. Het is misschien ook wat te voorspelbaar om echt indruk te kunnen maken, maar door de goede spanningsopbouw en interessante karakters is de film het bekijken waard. Als alles zo sterk was geweest als het middenstuk dan hadden vier sterren er makkelijk ingezeten. Nu blijft de indruk wat te beperkt en eindig ik op drie dikke sterren.

Op een gekke manier is dit één van de films die ik het meest aangeraden gekregen heb door de jaren heen. Gezien mijn smaak is dat niet logisch, want erg veel affiniteit met de high-school-film heb ik niet. Maar goed, het waren niet dezelfde mensen die vinden dat ik meer Antonioni moet kijken die deze aanbevolen en er werd me beloofd dat Mean Girls niet typisch is voor zijn genre en veel van de clichés op z'n kop zet.

Als dat het geval is dan is dat gedaan met een enorme subtiliteit die mij voorbij gaat. Ik zou willen zeggen dat de clichés hier wat dikker worden aangezet, maar dat is nou juist het genre eigen, dus die vlieger gaat niet op. Het is toch weer de kliekjes die zich allemaal volgens hun stereotype gedragen. Enige hoop dat Waters of Fey hier verdieping aan zouden geven of er een komische twist aan toevoegen bleek ik niet te mogen hebben. Het moralistische verhaalverloop is ook voorspelbaar en enorm typisch. Voor een lange tijd stoort dat niet al te erg omdat de grappen geregeld nog best goed zijn en de film goed gecast is, maar het wordt uiteindelijk toch weer een voorbeeld van een sterke vermindering van humor als er lesjes geleerd moeten worden. Het is wat op de doelgroep gericht misschien, maar zelf kan ik daar weinig mee.

Wat ook echt tegen de film werkt is dat de karakterontwikkeling van Cady enorm plotseling gaat. Eerst is ze zichzelf, vervolgens zegt ze een plastic is geworden en ja, dat is ze ineens. Ze komt tot inzicht en in één stap is ze weer zichzelf. Geen ontwikkeling, ondanks dat daar humor of eventueel drama in zit. Hier gaat een omslag van karakter letterlijk gepaard met het aantrekken van de andere kleren. Haalt de scherpte uit het verhaal, want het maakt je afzetten tegen de norm van leeftijdsgenoten wel erg makkelijk.

Ach, zoals gezegd is het best grappig zo nu en dan. Fey kan wel overweg met een one-liner en haar dialoogwerk is het beste element hier. Waters doet zijn werk, maar niet meer dan dat. Echt een bijzonder intelligente high-school-komedie zoals mij beloofd was zie ik er niet in, maar wellicht is dit gewoon niet genoeg mijn ding.
2,5*

Bij herziening blijkt de film toch wel mee te vallen. Ik vond dit altijd het slechtste wat de Pythons gemaakt hebben, maar hoewel het zich niet kan meten met het beste Pythonwerk is het soms toch wel weer geestig. Wat ik me herinnerde en wat wel klopte was dat de film sterk begint en steeds minder leuk wordt. Met uitzondering van die animatie van die boom lopen de scènes rondt de dood ook gewoon zelf dood. Daarnaast blijft die Creasote-scène vreselijk. Daartegenover staan de geniale kortfilm vooraf, de geboortescènes en een zeer surrealistische Where-is-the-fish-scène. Genoeg lol dus, maar ik wou toch dat de Pythons wat minder nadruk hadden gelegd op goedkope seksgrappen hier. Die zitten in hun andere werken toch beduidend minder.

3,5*

Corrupte politici, aggresieve agenten, armoede, racisme, diefstal onder kinderen, prostituerende varkens, rellen, politieke moorden, onbetrouwbare media, Vietnamoorlog...

Sociale onrust, dus.

Als dat je ding is dat zit je helemaal goed in deze film, want al deze elementen zijn terug te vinden in de film en ik ben er wellicht nog wat vergeten. Noem een maatschappelijk probleem en je hebt grote kans dat het in de film zit. Medium Cool zit vol goede bedoelingen, maar verbaast het iemand dat het geen coherente film oplevert?

Een voorbeeld van een scène uit de film: aan tafel verteld een klein jochie aan Robert Forsters personage dat de kinderen bij hem in de buurt allemaal met stenen naar elkaar gooien en elkaar met stokken slaan. Meteen slaat het gesprek over op een onterechte beschuldiging van Forster dat het jochie iets uit zijn auto gestolen zou hebben. Beledigt verlaat de jongen de tafel en gaat televisie kijken waar toevallig net een vast programma gecanceld is voor een special over de moorden op John F. Kennedy, Marthin Luther King en Robert F. Kennedy. Forster gaat intussen verder met het praten met de moeder van de jongen over hoe de media voor slechte doeleinden gebruikt worden, terwijl we een speech van King op de achtergrond horen over de gelijke berechting van zwarte mensen. Dit allemaal in 5 minuten.

De film verzuipt dan ook in zijn thematiek en weet bijna nergens de diepte in te duiken of echt te raken. Dit komt ook omdat de personages zelf niet echt interessant zijn gemaakt en bijna alleen maar over sociale onrust mogen praten. Daarnaast kabbelt de film maar een beetje voort en wordt het bij vlagen nogal saai.

De filmstijl is opmerkelijk en werd in zijn tijd als revolutionair gezien. Naast duidelijk fictieve momenten is er ook op documantaire wijze gefilmd tijdens belangrijke poltieke gebeurtenissen, met name een democratische conventie in Chicago. Er werd verwacht dat er tijdens deze demonstratie een rel zou uitbreken en dat zwarte mensen in opstand kwamen en Wexler wilde dit vastleggen. De zwarten kwamen echter niet in opstand, maar de blanken wel. En dat terwijl Wexler net een hele lading scènes en een heel subplot aan de slechte behandeling van zwarten besteed had... Gevolg: dit materiaal zit nog wel in de film, maar loopt dood, omdat de demonstratie niet zo ging als Wexler stiekem hoopte.

Ik vind het gebruik van documantair materiaal hierin wel interessant, maar niet geslaagd. De film probeert immers ook fictie te zijn en daarom moeten de hoofdpersonages tussen de demonstraties inlopen. Echter kan er natuurlijk geen verhaal verteld worden, dus we krijgen een lading beelden over ons heen waarin Verna Bloom verdwaasd om haar heen kijkt naar alle vreselijke gebeurtenissen tijdens de conventie, terwijl het plot haar ook nog verplicht naar haar zoontje te zoeken. Ik denk dat het zonder plot en met alleen documentair materiaal een stuk boeiender geweest zou zijn.

Daarnaast wordt het documentair materiaal nogal twijfelachtig gebruikt. Van sommige scènes wist ik niet zeker of het in scène gezet was of dat het nou echt gebeurde. Één ding is zeker, de geluidsband is zeker aangepast. Hoe kunnen we anders zo goed een lelijk scheldende politieagent verstaan terwijl een net zo hard schreeuwende maar dichter bij de camera staande demonstrant veel minder goed verstaanbaar is. Het holle geluid van de agent klonk zo nep dat ik wist dat dit er achter geplakt is. Waarom? Om de politieagent slechter over te laten komen natuurlijk, maar ik vind het juist een averechts effect hebben.

Nog een gevolg van de onverwachte wending tijdens de conventie is dat de redenen voor het blanke protest niet helemaal duidelijk zijn, ook al kan ik ze wel raden. Helaas kijkn we nu naar een anonieme massa die niet veel anders weet te schreeuwen dan "Pigs eat shit!" en 'Pigs are whores!". Arme varkens. Dit hebben ze dacht ik niet verdient.

Intussen worsteld Wexler zichtbaar met het plot. Een klein romantisch verhaaltje erdoorheen plus een korte vermelding dat Johns filmmateriaal voor corrupte praktijken gebruikt worden, maar het leidt tot niets en de fragmenten die het gewone leven van onze hoofdfiguren laten zien zijn over het algemeen suf. Verna Bloom komt nog wel goed over, maar Robert Forster acteerd als een houten plank.

En dat einde...? Wie verzint zoiets? Scriptschrijven op zijn slechtst!

Toegegeven, ik heb wel enig respect voor de durf van Wexler voor de aanpak en aan goede bedoelingen twijfel ik niet. Theoretisch gezien is het gewoon een razend interessante film, maar helaas alleen niet om ook naar te kijken. Daarvoor schiet het teveel alle kanten in en is het te saai.

2*

Net als The Way Back die ik een dag eerder zag een film die inspeelde op mijn interesse voor mensen die door de woestijn trekken, uiteraard met zo min mogelijk wat. Kelly Reichardts film is nog een stuk terughoudender en minimalistischer dan die van Weir, dus verwacht geen spektakel en ook weinig grote emotionele momenten. He is een boeiende film om naar te kijken, maar echt pakkend wordt het niet. Reichardt weet het gevoel van het rondtrekken met zo'n huifkar goed te vangen en de indiaan voegt veel toe aan de dynamiek van de film. Ik krijg ook steeds meer een zwak voor Michelle Williams, die toch wel een krachtige uistraling heeft. Niet alle leden van de cast waren echter boeiend en Paul Dano was eigenlijk gewoonweg zwak hierin.

Als je twijfelt of je deze film wilt zien moet je jezelf de vraag stellen of je een trektocht door een Amerikaanse woestijn wilt zien zonder overdreven dramatische toevoegingen aan het verhaal. Zo ja, dan moet je Wagon Master van John Ford kijken. Heb je die al gezien en wil je meer is Meek's Cutoff aan te raden. Zo nee, dan is er hier weinig voor je te vinden denk ik.

3,5*

De lengte van La Meglio Gioventù is wellicht meer besproken dan diens inhoud. Het heeft mij er in ieder geval lang vanaf gehouden om de dvd toch maar eens aan te zetten. Ik heb hem gewoon in twee stukken van drie uur gekeken. Moet kunnen bij iets dat oorspronkelijk bedoelt is als tv-serie.

Je merkt overigens wel dat het als een tv-serie bedoelt is. Veel sterke en zwakke punten komen daar zelfs uit voort. Zo lijkt de structuur van LMG totaal niet op die van een film. Er is niet echt een overkoepelende verhaallijn. Er zijn genoeg films met meerdere verhaallijnen, zoals Pulp Fiction en Magnolia, maar toch hebben die een veel vastere structuur dan LMG. Hier is de enige vorm van ontwikkeling het chronologische tijdsverloop en de ontwikkeling van de personages. Bij filmwetenschappen wordt aangeraden om bij een filmanalyse altijd te beginnen door te kijken naar hoe een film begint en eindigt, maar dat zal hier niet veel helpen. Het is namelijk een serie (!) verhalen, verteld met dezelfde hoofdfiguren.

Maar dat kan uiteindelijk niet als kritiek op LMG gebruikt worden. De lengte heeft een groot voordeel. Gebruikers als Onderhond moeten er misschien niets van hebben, maar 6 uur met de personages doorbrengen levert nou eenmaal een extra diepe band met ze op. De lengte zorgt ervoor dat je echt lang blijft in een andere leefwereld en dat is wel lekker. Wel ben ik blij dat de personages mij vanaf het begin al overtuigden. 6 uur met onsympathieke of irritante karakters doorbrengen had ik wellicht niet overleefd. Nu was het vooral leuk om te zien hoe ze zich ontwikkelden door de jaren heen. Iets wat een kortere film fragmentarischer en daardoor misschien minder boeiend had overgebracht. Wel is het jammer dat Nicola duidelijk de meeste aandacht krijgt. Een goed personage, met sterk acteerwerk, dat wel, maar niet mijn favoriet uit de cast. Giorgia vond ik verreweg het boeiendste, maar na het eerste uur gedomineert te worden krijgt ze later helaas nog weinig speeltijd. Dat Mattheo al relatief vroeg zelfmoord pleegt is ook wat jammer.

Eigenlijk is LMG meer uitstekend vakwerk dan meesterschap. De beelden en muziek zijn aangenaam, maar niet bijzonder mooi. De personages zijn boeiend, maar behoren niet tot de beste uit de filmgeschiedenis. De film is ontroerend zonder vals sentiment, maar er bestaan ontroerendere films. Het script is goed geschreven, maar nergens echt origineel. De acteurs zijn prima, maar hoeven ook weer geen prijzen te winnen.

De film maakt weinig misstappen. Van mij had dat stuk niet gehoeven waarin Mattheo tussen Nicola en Mirella verscheen op het einde. Daarnaast voelde sommige stukjes Italiaanse geschiedenis er wat plichtmatig in verwerkt, waardoor het afleidde van het algehele verhaal. Ik heb het over de dood van Falcone of de strijd tegen de Siciliaanse maffia, waarvoor Mattheo even twee scènes in Sicilië gaat werken, zonder dat hier op doorgegaan wordt. Beter was het als de geschiedenis gewoon op de achtergrond een rolletje speelde, zoals Italië die het WK voetbal wint. Gelukkig overheerste de politieke en maatschappelijke context nooit de verhalen rond de hoofdpersonen.

Het is eigenlijk terecht dat de lengte van LMG het meest besproken element is, want dat is echt wat de film bijzonder maakt. Zonder dat was het een alleraardigst, maar weinig opvallende film geweest. De lengte maakt er meer een ervaring van. Een ervaring die ik graag ben ondergaan. De vraag is echter wel of er hiervan mij veel zal bijblijven. Daarom geen 4 sterren, maar nog 3,5*. Zien wat de tijd ermee doet.

Wuthering Heights!

Ik zat de hele film me af te vragen waar ik dit verhaal al eerder gezien heb. Kennelijk zou deze film aan moeten sluiten bij de literaire werken van de 19e eeuwse Russische meesters, maar daar heb ik buiten het onvergelijkbare Misdaad en Straf nooit wat van gelezen, waardoor ik tijdens het kijken niet aan hen moest denken. Het idee van een man die verliefd wordt op een knappe vrouw die in handen is van een gevaarlijke, machtige man is natuurlijk al vaker gebruikt, bijvoorbeeld in eindeloos veel film-noirs. Maar toch had ik het gevoel dat Het Meisje en de Dood veel specifieker ergens op leek.

Het is dus Wuthering Heights (let op, spoilers voor mensen die niet bekend zijn met dat verhaal in deze alinea). Ik betwijfel of Jos Stelling bewust een semi-hervertelling heeft gemaakt van die roman die toevallig ook uit de 19e eeuw stamt, maar overeenkomsten zijn treffend, met uitzondering van dingen als de setting, subplots en wat details. In beide gevallen gaat het echter om een jongeman die geobsedeerd raakt door een vrouw, maar die in een te zwakke positie zit om haar te redden en de vrouw, ook verliefd op de jonge man, besluit met veel pijn bij de verkeerde man te blijven. Later keert de jonge man met meer macht terug en probeert hij de zaken van de andere man te saboteren, maar zijn liefde betekend de dood van de vrouw. Na vele jaren ziet hij haar geest verschijnen, waarna hij sterft. Wuthering Heights, ja. Kortom een al dan niet bedoelde Nederlandse verfilming van een Brits boek, waarin alleen Duits, Russisch en Frans wordt gesproken (geen woord Nederlands!).

Erg veel deert die vergelijking niet, want deze film mag er opzichzelf zeker zijn. Goed mysterieuze, sfeervolle opening, gevolgd door een geslaagd komisch deel waarin de jongeman aankomt in het hotel. Zijn obsessie voor de vrouw is eigenlijk typisch iets voor 19e eeuwse romans en film-noirs en zie je tegenwoordig eigenlijk niet meer in films, maar het wordt wel overtuigend gebracht, al is het vooral Sylvia Hoeks die met haar spel gevoel geeft aan de film en de tragedie beter weet op te roepen dan de twee mannen die de werkelijke hoofdrol spelen.

Stelling maakt er in ieder geval een boeiend en pakkend geheel van, met een lekkere sfeer. Ook veel toegankelijker dan ik had verwacht eigenlijk, misschien ook wel door het vertrouwde, nogal klassiek vertelde verhaal, al staat dat wellicht ook wel een echte impact in de weg. Het is te bekend om te verrassen. Ook jammer dat het allemaal wat te lang uitgesponnen wordt en af en toe wat in de herhaling valt. Niettemin toch wel een van de betere winnaars van de Gouden Kalf.
3,5*

Melancholia heeft momenteel het record voor mij om de langste film te zijn die ik zag, al tel ik dan van serie naar film omgezette dingen als Berlin-Alexanderplatz niet mee. Zag deze in één zit (met korte pauzes tussen iedere disc). Het was te doen, maar je wordt er toch wat murw van na een tijdje.

Gelukkig was het wel een boeiende film, ondanks dat het tempo nauwelijks lager had kunnen zijn. In feite is het een verhaal over revolutionairen lang nadat de revolutie gefaald heeft. Best een interessant uitgangspunt en het verlangen van een tijd waarin de passie voor verandering nog leefden, evenals de herinneringen en blijvende schade van het verleden worden ontroerend verteld, soms zelfs aangrijpend. Ik zou niet zeggen dat dit een film is waar je zomaar even weg kunt gaan om te eten of iets dergelijks, want er wordt wel degelijk iets opgebouwd en er zit veel nuance en detail in de vertelling. Dit is meer narratieve cinema dan ik verwacht had zelfs. Het is alleen slechts enorm lange en langzame cinema. Het effect doet wat aan roman denken wellicht, al lees ik nooit een boek 7 en een half uur aan een stuk.

Lav Diaz beweegt de camera nauwelijks en bijna iedere scène bestaat uit slechts één shot, die dus meestal geheel statisch is en ver op afstand staat. Dat er weinig beweging in zit is op zich jammer (bij Satantango hielp het om steeds iets te zien te hebben), maar aangezien Lav Diaz, die zelf het camerawerk verrichte), allesbehalve een vaste hand heeft is het misschien maar beter dat de camera meestal vast op statief staat. De momenten met camerabeweging waren namelijk de zwakste, door het irritante geschud ervan. Hij heeft wel een oog voor compositie, dus de statische shots zijn wel boeiend genoeg. Het geluid was ook slecht. Duidelijk voornamelijk alleen met de camera opgenomen zonder nabewerking, zodat alles wat dicht bij de camera staat het meest hoorbaar is. Aangezien de acteurs zich vaak juist op een grote afstand bevinden zijn ze moeilijk te verstaan. Het merendeel is ondertiteld, dus het is te volgen, maar zodra de personages ineens even Engels spreken is het nauwelijks te doen.

Deze moet het vooral van het sterke verhaal en gewoon erg goede scènes hebben, evenals het enorm sterke spel van hoofdactrice Angeli Bayani. Vooral het eerste deel, waarin het hoofdtrio een ander rol aanneemt zijn boeiend. Helaas wordt het uiteindelijk ook hier net niet briljant. De junglescènes moeten waarschijnlijk de langzame tocht naar een onvermijdelijk eind uitbeelden, waarbij de sloomheid zowel verveling als angst moeten overbrengen. Kan zijn, het blijft toch een herhaling van dezelfde soort shots en momenten voor bijna twee uur lang en aangezien wat er gebeurt allang eerder verteld was voegde het maar weinig toe. Als een vijf uur durende film gefocust op de personages die de revolutie hebben overleefd vond ik het sterker en origineler. De laatste twee uur hadden zelfs geschrapt kunnen worden. Dat schrijf ik ook niet vaak, overigens.

Een meesterwerk is dit niet en gezien de lengte is dit eigenlijk extra jammer. Je wil haast een beloning hebben voor zo'n zit, maar Lav Diaz levert dat niet. Sterk en gedenkwaardig is het wel, dus ik hoop dat een andere film van hem wel echt levert.
3,5*

Wat een afgrijselijke plotbeschrijving overigens, met ook nog veel spoilers. Even aanpassen.

Mijn vierde Von Trier en zelfs met hard nadenken kan ik nog geen optimistisch moment herrinneren in een van zijn films. In de drie films die ik eerder zag werd al verklaard dat Amerika slecht is (Dogville), dat vrouwen kwaadaardig waren (Antichrist) en dat eigenlijk de hele mensheid niet deugt (Europa). Goedheid is voor idioten volgens Von Trier, zo lijkt het. Nu was het eigenlijk nog maar een kleine stap om de Aarde in zijn totaliteit tot een grote bron van kwaad te verklaren en dat is wat Von Trier hier dan ook doodleuk doet.

En het roept de vraag op of ik ooit een fan van Von Trier wordt. Het is een man van extremen en daarin zit meteen zijn grote kracht en de reden waarom hij me tegelijkertijd niet aan staat. Het goede is dat Von Trier een geweldige beeldregisseur is. Zie ook hier weer. Toegegeven, die shakycam werd niet al te best ingezet hier tijdens vooral de bruiloft, maar de meer strakkere beelden zijn wonderschoon, vooral als er slowmotion in het spel is. Von Trier hypnotiseerd. Daarbij zijn die beelden nooit plat en zonder inhoud, maar gaat er altijd veel betekenis vanuit. Niet subtiel, maar hoe subtiel is een planeet die op de Aarde afkomt? Daarnaast roepen Von Trierfilms altijd sterke emoties bij me op. Vrijwel altijd shock en een gevoel van depressie, dat dan weer wel. Verder zijn de films goed geschreven en geacteerd (wie had dit ooit in Kirsten Dunst gezocht?). Ook aan gedenkwaardige scènes geen gebrek (het laatste shot is bijzonder krachtig).

Wat wil ik nog meer? Iets meer een persoonlijke band met wat de regisseur uitdraagt eigenlijk. Dat is wat flauw, maar na de enorme emotionele inspanning die een Von Trier vereist blijf ik toch vaak wat leeg achter, alsof de inspanning niet de moeite waard was. Ik heb niet per se iets tegen totaal deprimerende films (zie mijn hoge stemmen voor Idi i Smotri en Los Olvidados). Von Trier gaat echter een stap verder. Alles is slecht en kwaadaardig bij deze regisseur en hij voert dat zo ver door dat ik er niets meer mee kan. Te hopeloos op een onredelijke manier. Melancholia wordt door Von Trier als zijn meest vrolijke film beschouwd. Wellicht is dat een grap bedoelt, maar ik snap wat hij bedoelt. Von Trier is denk ik een van de weinige mensen die de vernietiging van de Aarde zien als een eigenlijk goede daad. De film lijkt in zijn laatste scènes bijna over verlossing te gaan. Het komt over, maar wat moet ik ermee? Hoe kan überhaupt iemand met zo'n negatieve visie met zichzelf leven?

Een heel dubbel gevoel blijft dus hangen. Dit is tegelijkertijd een briljant meesterwerk, maar tegelijkertijd inhoudelijk een van de meest onuitstaanbare films die ik ken. Een prestatie op zich natuurlijk, maar niets nieuws voor Von Trier. Hiermee eindig ik met drie sterren, een aantal die hij hoe dan ook niet verdient.

Samen met I am Cuba is dit de bekendste film uit Cuba van de jaren '60. Ze zouden een leuke double-bill maken, want ze zijn bijna tegenovergesteld van elkaar. Allebei hebben ze wel een zeer opvallende audio-visuele stijl, maar die konden niet meer verschillen. Waar I am Cuba de kijker probeert te overweldigen met groots opgezette, long takes die de aandacht naar zich toe trekken, heeft Memories of Underdevelopment een wat meer realistische stijl die enerzijds aan documentaires en anderzijds aan de essay-films van Godard doet denken. I am Cuba gebruikt de ritmes van Cubaanse muziek om op te zwepen, Memories alleen als ironisch contrast. Ook inhoudelijk lijken ze totaal niet op elkaar: ondanks dat ze beiden in bepaalde zin over de revolutie gaan is I am Cuba enthousiast hierover terwijl Memorie duidelijk z'n twijfels heeft. Nu ik er zo over nadenk zouden de twee films misschien zelfs verplicht met elkaar vertoond worden. Ze vullen elkaars zwaktes aan en geven een mooi totaalbeeld van Cuba in die tijd.

Dat terzijde vond ik Memories of Underdevelopment aanvankelijk taai om in te komen. We hebben hier te maken met een wel heel onsympathieke hoofdpersoon, die constant iedereen bekritiseerd en die zichzelf ziet als de enige verlichte mens in de omgeving. Het probleem hiermee was dat ik aanvankelijk dacht dat we bewondering moesten hebben van Sergio, dat Tomás Gutiérrez Alea hem als een held zag. Pas in de tweede helft of zo werd het me duidelijk dat hij net zo dubbelzinnig gezien moet worden als het land waarin hij leeft, al zijn z'n plus- en minpunten waarschijnlijk het tegenovergestelde van het Cubaanse volk in het algemeen genomen. Hij ziet hen als dom en zichzelf als intelligent. Echter zij zitten vol passie en leven, waar hij dat niet meer kan opbrengen.

Dat is een mooi uitgangspunt en de film zit ontegenzeggelijk vol rake observaties. Niet alleen over Cuba, maar misschien wel over intellectuele elites over. Dat element vond ik sterk, maar tonaal gezien vond ik het allemaal wat te droog om echt pakkend te worden. Ik geloof dat, mede door het gebruik van poëzie her en der, er gepoogd werd een melancholische ondertoon in de film te krijgen, maar gevoelsmatig kwam bij mij niet aan. Iets te afstandelijk nog. I am Cuba is inhoudelijk veel meer simplistisch dan Memories of Underdevelopment, maar ik voelde daar wel altijd het land zelf. Tomás Gutiérrez Alea is wellicht te veel als zijn hoofdpersoon en kan alleen analytisch naar Cuba kijken. En net als voor Sergio is dat het plus- en het minpunt van de film.

3*

Zelden zie ik een film die zo weinig weet te verrassen. Tijdens het kijken kwam ik constant dingen tegen die ik al in een andere film had gezien. Van de reacties van Will Smith als hij erachter komt dat er aliens op Aarde zijn tot de het suffe laatste eindgevecht: alles lijkt een herhaling. Ieder grapje was voorspelbaar. Vreemd genoeg hadden de decors ook nog eens een goedkoop uiterlijk. De film kijkt nog wel aardig weg, maar is verder weinig waard.

2 sterren

Toen ik voor het eerst de titel 'The Men Who Stare at Goats' zag staan bij de updates of MovieMeter was mijn eerste gedachte dat het een film uit het oostblok of zo zou zijn over arme boeren of herders die hun dagelijks leven daadwerkelijk slijten met het staren naar geiten. Dat iemand genoeg gevoel voor humor zou hebben om die titel te gebruiken voor een Hollywoodfilm had ik niet durven dromen. En toch is ie daar: Clooney staart naar geiten.

De titel geeft een goed idee van de humor hier. Ondanks dat het allemaal zeer losjes gebaseert is op feiten wordt het vooral een bijzonder absurde film. Ik kon er zeker de humor van in zien. En ik niet alleen, in tegenstelling tot wat ik hier lees bleek het publiek waarmee ik in de zaal zat de grap ook goed te bevatten, want er werd veel hardop gelachen.

Het is eigenlijk vooral Clooneys film. Bridges en Spacey hebben hun momenten en McGregor is een zeer aardige aangever, maar bijna alle grote lachmomenten gaan naar Clooney. Slim om het allemaal doodserieus te spelen. De grootst mogelijke onzin uitkramen werkt toch het leukst als de acteur het allemaal lijkt te menen. Er moet bij vermeld worden dat de geit waar Clooney naar staart ook een zeer groot komisch talent is. Gaan we nog veel van horen in de toekomst.

Het enige wat echt mist hier is een wat beter verhaal om al deze onzin in te passen. Het geheel voelt nu nog wat te veel aan als een reeks grappen zonder een doel. Er is zeker een plot, maar een film als deze heeft toch iets scherpers nodig. Met name tegen het einde voelt het wat doelloos aan allemaal, wat ook ten koste gaat van de humor. Het had van mij allemaal ook wel net iets meer satirisch gemogen. Mogelijk was het dan echt een grootse komedie geweest. Nu blijft het vooral zeer geestig. Waar niets mis mee is.

3,5*

Niet het grote Godardmeesterwerk waarop ik had gehoopt, maar toch zeker een uitstekende film. Het eerste half uur is wellicht het beste wat Godard ooit gedaan heeft. De credits, de naaktscène, de eerste confrontatie tussen Palance en Lang, het gedrag van Bardot nadat ze met Palance is meegereden: perfect. Na de credits en die eerste bedscène viel het met al snel op dat Godard zijn gebruikelijke speelsheid wat inperkte. Geen grootse filmtruukjes, maar hoogstens een paar grapjes tussendoor die niet eens doorgezet worden tot het technische gebied van de film. Maar deze ingetogenheid (voor Godard dan) levert een wat meer consistente film op dan gewoonlijk. Dat het allemaal wat serieuzer van toon is werkte ook goed. Dit is waarschijnlijk het dichtst dat Godard ooit is gekomen bij echte mensen op film vastleggen.

Helaas levert het uiteindelijk toch niet zijn beste werk op, want in het midden bevind zich ineens een half uur durende discussiescène, waarin Bardot en Piccoli door het huis lopen en ruzie maken, om het vervolgens weer bij te leggen en dan weer ruzie te maken. Op zich heel goed gedaan, maar het heeft te weinig inhoud voor een scène van een half uur. Na een kwartier/ twintig minuten is alles wel gezegd en gaat het gewoon door. De rek raakt eruit. Daarna zitten nog wel mooie stukken, met name die rond De Odyssee, maar het centrale punt van de film, de relatie Piccoli-Bardot, staat stil en iedere dialoog is een herhaling van de vorige. Het hielp ook niet mee dat Godard zoiets dergelijks al deed in A Bout de Souffle. Daar zit ook zo'n ellenlang gesprek in over trouw en ontrouw.

Maar wat goed is is dan ook daadwerkelijk goed. Het acteerwerk is niet heel bijzonder, al is Jack Palance hier wel een opmerkelijke verschijning en is het leuk om Fritz Lang als een overduidelijk geïdialiseerde versie van zichzelf te zien. De film scoort hoog op het audiovisuele vlak, met schitterende muziek en vooral prachtig kleurgebruik en art-direction. De zomerse sfeer is een mooi contrast met de kilheid van de relaties in deze film.

Interessant is ook de subtext, waar ik pas van hoorde na het kijken van de film. Dit was Godards enige big budgetproject (ik vroeg me al af hoe hij Bardot hierin kreeg) en hij had zelfs een Amerikaanse producer die vooral Bardot naakt wilde zien. Deze producent wilde graag zijn stempel op de film drukken, maar in plaats daarvan maakte Godard een film over de strijd tussen een producent en een regisseur. Rara wier hier als de boeman afgebeeld wordt. Ook gebruikt Godard hier CinemaScope terwijl hij Lang er kritiek op laat leveren en spot hij stiekem met Bardots status als sekssymbool. Het zit dan ook vooral in deze kleine dingetjes dat we Godards speelsheid terugziet. Door de hoge druk bracht hij ze echter wat subtieler dan voorheen.

Dus eigenlijk is het gewoon een prima film die in mijn hoofd blijft doorgroeien. Wellicht dat ik bij herziening wat meer kan met die eeuwig durende discussiescènes tussen Bardot en Piccoli.
3,5*

Ik ben het voor het grootste deel met Madicenaman eens (al zag ik de film niet op zondagmorgen). Ik vond het allemaal niet bijster goed. Het begon nog wel aardig, met een geestige inbraak. Mercano is een leuk genoeg personage om te volgen. Maar zodra er wat meer maatschappijkritiek in terecht komt verliest de film zich een beetje. Er worden een hoop vingers gewezen op een grappig bedoelde manier, maar ondanks dat men vrij ver ging voelde het nooit echt scherp aan. Het is een soort South Park Light qua humor als je het mij vraagt. Net niet vindingrijk genoeg. Dat de Aarde uiteindelijk verging deed daar niets aan af. Die scène was vreselijk flauw. Een onzinnig liedje toevoegen kan leuk werken, maar de makers leken niet te weten wat ze er echt mee wilde doen, dus daar ging het ook al helemaal mis.

Echt zo'n filmpje die je meer zou gunnen omdat het ergens wel lef heeft, maar die uiteindelijk toch vooral de plank misslaat.
2*

Vermakelijke spaghettiwestern van Corbucci en van de drie films die ik van hem zag degene die het meest schaamteloos op een Leone lijkt (en dat doen ze allemaal wel in meer of mindere mate). Het blijft wat jammer dat Corbucci toch duidelijk niet het oog en de fantasie van Leone had, maar verder hoeft hij zich hier nergens voor te schamen, want er valt genoeg te genieten. De arenascène wordt hier terecht geprezen, waarbij vooral het shot waarin Palanca ontdekt dat hij in het hart geraakt is toch wel erg gaaf is. Het is de meest Leone-achtige scène, maar wel knap uitgevoerd. Maar er zitten meer leuke elementen in, zoals vier schutters op een berg die onverwacht op een rijtje afgeschoten worden, een pistool die door een varkenskop verschijnt en Nero die kostbaar water verspilt door zichzelf in de woestijn te douchen. Verder heeft het een leuk scenario, veel humor, ziet het er schitterend uit en een plezierige cast. Dit is toch een spaghettiwestern zoals ik ze graag zie. Alleen wat jammer zijn enkele wat geforceerd aanvoelende vet aangezette shots. Morricone en Nicolai leveren goede muziek, al moet ik toegeven dat ik die ook weer niet verrassend vond of boven de gemiddelde spaghettiwesternscore vond uitschieten.
4*

Wat mij betrefd echt een film in de categorie 'Leuk geprobeerd, maar uiteindelijk niet helemaal raak". Het is een interessante film en vrij vreemd, maar het beklijft uiteindelijk niet. Het blijft aan de oppervlakte en wat vreemdere scènes, zoals Bowie die met bloemen aan komt zetten hebben uiteindelijk geen impact. Het personage van Conti komt over als een echt mens en Kitano viel me ook positief mee, maar in vergelijking met hen zijn Bowie en Sakamoto ongeloofelijk abstract en is Thompson te veel een karikatuur. Niemand acteerd echt slecht, maar de personages bleven wel op een afstand.

Het probleem is dat het uiteindelijk, ondanks een aantal pogingen gewoon niet mooi gefilmd is. Een wat surrealistischere film als deze had veel mooier beeld nodig. De kusscène is misschien berucht, maar het is ook het lelijkst gefilmde moment. Daarbij had het script wat bijgeschaafd kunnen worden, misschien wat mee gefocused kunnen zijn. De muziek is het enige dat echt werkt, maar wordt helaas ondergebruikt. Het klinkt echter gewoon schitterend.
2,5*

Ik ben het hier wel mee eens. Het einde was een beetje een afknapper, ik had iets interessanters gehoopt. Al moet ik toegeven dat ik die bittere ondertoon waar Starbright Boy over spreekt zelf niet echt in de eindscène ontdekt had, maar wel in zie hoe dat zo werkt. Maakt de film wellicht geschikt voor een herziening ooit.

Querelle heeft ook gelijk dat het allemaal wat toegankelijker is dan Ozu. Misschien omdat ik net binnen een week tijd ook een film van Ozu zag, maar Naruse is veel lichter verteerbaar en eigenlijk ook wat minder diepgravend dan die andere grootmeester. Heel erg is dat niet, want Meshi is een goed gemaakt drama, met een aantal mooie scènes. De buitenscènes vielen ook extra op. Mooie straat- en stadsbeelden. Geeft het een extra sfeertje.

Het geheime wapen is echter Setsuko Hara. Ze viel me al op in de twee Ozufilms die ik zag, maar in deze film bewijst ze nog maar eens haar diepgang als actrice. Hoort echt tot de beste. Ken Uehara deed het ook goed als haar man. Na de feministische openingsvoice-over had ik een klootzakkenrol verwacht, maar ik bleek toch een beetje medelijden te krijgen met helaas wat suffige goedzak. Ik ben het wel met NKyou eens overigens dat de acteerstijl vrij westers is. Zelfs de acteurs in Kurosawafilms vind ik meer oosters acteren. Viel me eigenlijk al direct op in deze film hoe groot het verschil in acteerstijl is in vergelijking met bijvoorbeeld Ozu. Alleen heb ik er in tegenstelling tot NKyou geen problemen mee verder.

Al met al een alleraardigst melodrama, maar niet degene in het genre die mij het meest geraakt heeft.

3,5*

In de verder gemakkelijk te vergeten film We Were Soldiers zit een gedenkwaardig stuk waarin we het moment waarop ouders verteld worden dat hun soldatenzoon omgekomen is vanuit het perspectief van de berichtgevers te zien krijgen. Heel veel wordt er daar niet mee gedaan, maar ik dacht toen nog dat er een film in zat. Die is er uiteindelijk dan ook gekomen met The Messengers. Het is misschien gemakkelijk, maar het zijn de notificatiescènes die hier de meeste indruk maakte. Ze ontroerde me allemaal en geen een kwam nep over, ondanks dat ze ook weer allemaal anders zijn.

Uiteraard kun je niet alleen een film maken met alleen dat soort scènes (tenzij het misschien een documentaire was, maar wie durft er een camera te zetten op ouders die te horen krijgen dat hun kind gestorven is een oorlog?), dus is er ook nog een verhaallijn omheen gewoven. Helaas met iets minder succes. Ben Fosters worsteling met zijn traumatische ervaringen in de oorlog, zijn woede en de onvermijdelijke onthulling van wat er gebeurt is zijn allemaal goed uitgevoerd, maar volgens het boekje, tot op het cliché af. Zijn relatie met Morton vond ik nog wat zwakker. Eigenlijk gewoon helemaal niet overtuigend, ondanks het goede acteerwerk. Fosters relatie met Harrelson vond ik sterker en boeiender. Harrelson heeft ook de mooiste rol en krijgt veel van de beste dialogen, vooral aan het begin als hij uitlegt hoe de nabestaanden benadert moeten worden en waarom. Het grootste probleem is echter een wat stuurloos script dat niet echt ergens naartoe lijkt te werken en daardoor soms in totaal overbodige en misplaatste scènes belandt, zoals die waarin Foster en Harrelson op de bruiloft van Fosters ex belanden. Een erg ongeloofwaardige en geforceerde scène.

Deze zwaktes ten spijt zullen de notificatiescènes me bijblijven.
3*

Vooraf had ik op de een of andere manier een heel ander soort film verwacht. Meer een soort Secrets and Lies, of zo. Er zijn geheimen en leugens genoeg hier, maar dit was een meer sfeervolle, bijna thrillerachtige aangelegenheid. Zoals hier al veel opgemerkt wordt is het acteerwerk erg goed. Daarnaast weet Crijns hier goed de spanning op te bouwen en voor lange tijd het gevoel van een onbehaaglijk mysterie te vangen. Net als AmnesiA, ook voor No More Heroes, is het ook een beetje een soort film geworden dat je niet associeert met Nederland en wederom is het een zeer verdienstelijke poging.

Het mist hier een beetje een interessante climax. Nadat de identiteit van wat er in de kelder zit onthuld is blijft de film nog lange tijd interessant, zeker omdat de botsing tussen de manieren van hoe je om moet gaan met dat gehandicapte kind goed gebalanceerd uitgewerkt wordt (al zal denk ik niemand ontkenning dat dit een geval is waarin het kind beter gewoon een professionele instelling opgenomen kan worden). Het is dan ook wat jammer dat het geheel wat uitdooft op het einde, alsof er wat beet mist. Ook stoorde ik me soms aan de wat al te donkere belichting binnenshuis.

Maar wederom vooral een geslaagd project van No More Heroes. Ik zie toch te weinig van dit soort dingen in Nederland, terwijl ze maar al te welkom zijn.
3,5*

Tijdens het kijken naar Metropolis wist ik dat het ging om een verfilming van een manga uit 1949. Gebaseerd daarop dat ik dat Osamu Tezuka's strip zijn tijd erg ver vooruit moest zijn geweest. De manier waarop hier ingegaan wordt op de persoonlijkheid van robots doet denken aan Blade Runner en het verloop van het plot loopt vooruit op vele manga's en animes, met name Akira. Inmiddels heb ik een samenvatting van het verhaal van Tezuka opgezocht en blijkt dit een zeer losse adaptatie te zijn. De robotthematiek is eerder uit Blade Runner gehaald dan uit de oorspronkelijke strip en dat deze film verhaaltechnisch nogal eens wat weg heeft van Akira (zeker in de climax) komt kennelijk vooral omdat het script hier geschreven werd door Akira's Katsuhiro Otomo.

Geen wonder dat het allemaal wat uitgekauwd aanvoelt. Ik wilde Metropolis heel goed vinden, maar ik had steeds het gevoel het allemaal al eens gezien te hebben, in een betere uitvoering. Hier krijgen we vooral de meest platte behandeling van een verhaal over robots versus mensen en het voelt ironisch genoeg aan als een oud stripboek. Ook de soms wat kinderlijke toon doet daar aan denken, maar die toon vloekt soms met het serieuze karakter van enkele scènes, zoals de uitroeiing van de rebellen en de apocalyptische climax. Scènes als die doen niet bepaald denken aan kinderfilms. Maar zelfs na die narigheid is er ruimte voor een vrolijke eindscène met dansende robots.

Deze dualiteit zien we zelfs terug in de animatie, waarbij het contrast tussen simpele, kinderlijke animatie en design van de personages enorm vloekt met het realisme en detail van de omgevingen. Ze hadden het één of het ander moeten kiezen, maar dit is vaak lelijk. Ik keek mijn ogen uit bij het design van de stad (zelfs al is het niet de meest origineel ogende setting voor een science-fiction film), maar het werkt niet helemaal als de personages uit een kinderstrip lijken te komen. Ik snap dat het uiterlijk van de karakters een eerbetoon is aan Tezuka, maar dan had de achtergrond daar ook op aangepast moeten worden. Wellicht wilden ze dat niet doen omdat dit te ouderwets zou lijken.

Niettemin is het lang niet allemaal negatief. Ik vond de soundtrack bijvoorbeeld echt geweldig. Het gebruik van oude jazz is verrassend, maar werkt geweldig. Het gebruik van I Can't Stop Loving You is zelfs puur goud. En de film kan ook een gevoel voor spektakel niet ontzegd worden. Ondanks dat het allemaal wat te simpel aanvoelt sleept het wel mee en kijkt het fijn weg. Het onderscheidt zich alleen niet echt buiten het uiterlijk van de personages om.
3*

Afgelopen weekend heb ik deze herzien, nu in de gerestaureerde versie die op de dvd-hoes aangekondigt staat als The Complete Metropolis, ondanks dat er nog een handjevol scènes afwezig zijn. Niettemin is het zeker een verbetering, deze nieuwe versie, want grote momenten die eerst alleen maar verteld konden worden met tussenstitels worden nu gelukkig getoond. Slechts één belangrijke scène kennen we alleen van de tussentitels (die waarin Fredersen Rotwang verslaat en Maria ontsnapt).

Het blijft een indrukwekkende film om te zien. In feite, het zijn de beelden die het soms wat al te gekke verhaaltje weten te verkopen. Psychologische diepgang hoef je hier niet te zoeken en het simplistische moraal dat er duimendik bovenop gelegd wordt (de film begint met een openingstitel met de boodschap) maakt ook geen diepe indruk. Maar de beelden van de massa arbeiders, hun vreemde werk, de grote stad, de machines, de robot, het expressionistische acteerwerk. Het blijft gewoon constant erg boeiend om naar te kijken en het wordt daardoor een meeslepende film. Het zijn de regie en de sfeer die de boodschap overbrengen en dat is een enorme prestatie van Lang. Misschien gaat het allemaal wat te lang, wat ironisch genoeg extra versterkt wordt in de gerestaureerde versie, maar buiten dat om is dit toch een sterk begin voor het science-fiction genre in de lange speelfilm.
4* blijft staan.

Hier en daar schrijven enkele gebruikers op MovieMeter dat dit een menselijk portret schetst van een pedofiel. Helaas vond ik de film zelf een stuk oppervlakkiger. Sterker nog, ik vond dat Markus Schleinzer de gemakkelijkste weg heeft gekozen wat betreft de manier waarop hij zijn hoofdpersoon neer liet zetten; zo goed als compleet kwaadaardig en geheel conform het stereotype beeld van een een pedofiel. We krijgen dus een man die compleet sociaal een idioot is, zich constant verdacht gedraagt en niet alleen een kind misbruikt, maar ook kakelend lacht als hij het kind pijn doet. Zelfs in casting is gekozen voor een acteur met een gezicht die uitstraalt alsof hij gevaarlijke loner is. Ontzettend plat portret wat dat betreft en deze Michael verschilt niet van de pedofielen die je in een b-thriller uit Hollywood tegenkomt. Het enige verschil is dat je nu naar zijn dagelijks leven kijkt. Sommige critici op het web beweren dan nog dat het over hoe macht werkt gaat, maar ook dat is niet een bijzonder sterke allegorie.

De film moet het dan toch vooral hebben van de weergave van de alledaagse routine en van de bijna Hitchcockiaanse suspense die er gecreëerd wordt, minus de humor. Het is geen aangename film om te kijken, maar als de inhoud wat sterker was geweest, wat minder plat, was het nog spannender geweest. En dan dat einde... Zeg me niet dat het gewaagd is om daar te stoppen, want dit soort open eindes zijn in dit soort Haneke-achtige films net zo'n cliché als een einde waarin het koppel elkaar krijgt bij een romantische komedie. Alleen hier werkte het voor mij niet. Niets in de film wist mij zo nieuwsgierig te maken naar de vraag rond hoe de moeder zou reageren als ze het kind vond. En dan wordt er gestopt. Dat kun je zien als de kijker aansporen om zijn fantasie te gebruiken, maar het is ook een uitweg voor de regisseur om zelf niet zulk complex materiaal te hoeven bedenken. Want daar wringt hem de schoen: het is een film over een moeilijk onderwerp dat fascineert (vandaar ook de voldoende van mij kant), maar het is desondanks de meest simpele film die er met deze aanpak uitgehaald had kunnen worden.
3,5*

Dit is het soort film waarmee Hollywood graag adverteerd dat het ook intelligente films kan maken. Michael Clayton is onder dit type films echter niet bijster opvallend. De film was bijna geheel wat ik ervan verwacht had: uitstekend gemaakt, goed geacteerd (maar niemand hoefde hier een Oscar te winnen van mij), waterdicht gescript, stijlvol gefilmd, maar uiteindelijk ook vrij emotie- en spanningsloos. Zelfs het einde is heel erg typisch voor dit soort bedrijfsthrillers, al blijf ik er een zwak voor hebben. Michael Clayton is daarmee prima kijkbaar en voor de liefhebbers van het genre wellicht een meesterwerk, maar echt indruk maken doet de film op mij niet. Goed, maar niet groots.

Ik snap alleen niet hoe men kan denken dat Clayton met auto en al ontploft is. Moeten ze niet iets van stoffelijk overschot vinden of zo? Ja, Clayton gooide zijn horloge en nog wat spulletjes in de brandende auto, maar dat kan toch niet voldoende zijn?
3*

Oké, de personages hebben niet veel dimensies. Ja, het verhaal is flinterdun. En inderdaad, dit is wellicht de meest luchtige film uit Woody Allens oeuvre, met een zeer beperkte dramatische lijn. Maar mijn God, wat is het een lekker filmpje geworden. Precies een goede mix tussen schaamteloze nostalgie en een kleine dosis nuchterheid. Een cast die niet meteen moeilijke rollen krijgt, maar precies de goede toon vind (Brody als Dalí is ook helemaal raak). Goede, humor, een fijn script, een sfeervol Parijs en een toepasselijk ouderwetse soundtrack: wat wil een mens nog meer? Woody Allen heeft zichzelf wel eens meer uitgedaagd, maar het is duidelijk dat zijn hart zat in dit project. Het zou mij niets verbazen als hij zich er in persoonlijk in herkende, gezien zijn gewone obsessie voor oude muziek en kunst in zijn werk. Midnight in Paris is niet een film om lang over door te praten, daarvoor spreekt het teveel voor zich. Evengoed is het Allens beste in zeker 10 jaar.
4*

Meer dan aardig debuut van Sarah Adina Smith. Ogenschijnlijk een mysterie over een meer met schijnbaar eindeloze bodem waar een lokale folklore rond gebaseerd is, maar Smith gebruikt dit allemaal vooral als een excuus voor een drama over drie zussen die omgaan met de dood van hun moeder. De acteerprestaties zijn sterk en de dynamiek tussen het trio voelt authentiek aan en is goed uitgewerkt. Hoogtepunt was een scène waarin de zussen een videoclip opnemen. Het komt uit het niets, maar is zeer vermakelijk en geeft ook een wat meer positieve band tussen het drietal weer, die gewoonlijk wat meer gespannen zijn rond elkaar.

Ik had aanvankelijk wat mijn twijfels bij de keuze om dit allemaal te filmen vanuit het perspectief van een camera die één van de zussen bij zich draagt voor een "persoonlijke documentaire", maar Smith gebruikt dit voor goed effect en weet zelfs ervoor te zorgen dat de keuzes voor cameraplaatsing iets zeggen over de zus met de camera. Het gaat misschien wat ten koste van de dreigende sfeer, maar voor het drama-element werkt het.

Jammer alleen dat Smith wat doorschiet tegen het einde. In feite is er al een conclusie gevonden, maar een redelijke verklaring voor alles lijkt kennelijk niet genoeg te zijn en wat volgt is een langdradig slot waar alles natuurlijk nog eens wazig gemaakt moet worden. Echter, ik had de film al lang geaccepteerd als een zussendrama, dus een halfbakken poging om David Lynch uit te hangen voegt weinig toe. De film heeft ook niet genoeg sfeer om daarmee weg te krijgen en het verhaal vraagt er ook niet om.

Het is wel een echt beginnersfoutje, maar verder is dit voor een beginner een prima film.
3,5*