Opinions

Monsters University is nooit een film geweest waar ik naar uit keek en zeker niet na de vorige twee Pixars, die onder het niveau van de studio lagen. Dat doet deze film ook weer, want het is vrij onorigineel, maar het moet toch gezegd worden dat deze wel prima gemaakt is en ondanks de clichés goed weet te vermaken. Misschien komt het omdat Pixar de clichés hier zo weet te brengen dat ze net niet als clichés aanvoelen.

Daarbij is Pixar altijd op de eerste plaats een studio geweest die uitblonk in details. Niet technische details, maar details op het gebied van plot en personages, evenals grapjes. Dat is het grote verschil met bijvoorbeeld Dreamworks die meer in grove lijnen werken. Brave was de eerste Pixar die de details miste, maar MU niet. Net als de eerste film werkt alleen al de chemie tussen de twee hoofdpersonen heel goed. En de scare contests zijn leuk verzonnen, waardoor ook het avonturenaspect goed tot zijn recht komt. Ook verfrissend: waar een veel terugkomend thema bij Amerikaanse animatiefilms is dat je alles kunt bereiken als je maar in jezelf gelooft, krijg je hier toch eens iets anders. Het eindigt wel optimistisch, maar door Mike niet geheel zijn droom te geven wordt het wat nuchterder. Al wist je dit einde al dankzij Monsters, Inc. natuurlijk.

Monsters, Inc. had één van de meest fantasierijke verhaallijnen van Pixar en daardoor valt het helaas wel meer op dat deze film dat niet heeft. Daarnaast zitten er gemiste kansen in, met name in het personage Randall. Zijn ontwikkeling naar schurk had makkelijk een belangrijk onderdeel kunnen vormen van het verhaal, maar wordt hier erg kort door de bocht gedaan. Zoiets deden de Toy Story vervolgen toch beter.

Monsters University is al met al geen uitschieter van Pixar, maar een vermakelijk, sympathiek tussendoortje. Hopelijk komt alleen de volgende keer weer eens een knaller.
3*

Genoeg is genoeg. We zijn de laatste jaren, vanaf Shrek om precies te zijn, doodgegooid met dit soort animatiefilms. Buddymovies in het avonturengenre die vooral draaien om parodieën. In principe zijn alle grappen in al die films hetzelfde, maar dat is nog lang niet zo storend als het plichtmatige dramatische moment dat gewoon niet werkt. Tussen deze films zaten wel een aantal fijne titels, zoals Shrek en Ice Age (Pixar tel ik niet mee, die speelt toch op een ander niveau), maar Monsters vs. Aliens heeft voor mij nu toch echt wel voor een vermoeidheid voor dit soort films gezorgd. Het is nu wel echt tot de laatste druppel uitgemolken. Iemand die deze film of een van zijn grappen origineel durft te noemen heeft geen Dreamworksanimatiefilms van de afgelopen jaren gezien. Deze mensen komen extra bedrogen uit, want Monsters vs. Aliens geeft een nog zwakker verhaal dan zijn voorgangers.

Schijnbaar moet dit ook de film zijn die 3D (met het brilletje) hot gaat maken in de filmwereld. Ik zag de film in 2D, dus ik weet niet hoe dat werkt, maar ik blijf er sceptisch over. Ik zag in de 2D-versie toch weer een aantal momenten waarop voorwerpen nog al opzichtig op het scherm afvlogen, dus waarschijnlijk werd 3D toch vooral weer als schrikgrap gebruikt. Ik zie er geen toekomst in en volgens mij ziet wanhopig Hollywood er niets anders als een truuk in om downloaders weer naar de bios te trekken. Maar laat ik niet te hard oordelen voordat ik een echte 3D-film zie.

Ik zal niet ontkennen dat er een aantal momenten waren waarbij ik wel moest lachen, meestal met de president, maar het geheel voelt zo ongeïnspireert aan dat zelfs lopende banden bepaalde ideeën zouden weigeren.

2*

Wel leuk dat Dr. Strangelove weer helemaal hip is in Hollywood. Dit is al de tweede film uit 2009, na Watchmen, waarin de War Room uit Dr. Strangelove voorkomt.

Ook ik zag de versie van 105 minuten, maar eerlijk gezegd wist ik niet dat er een langere cut bestond. Ik twijfel nog of ik die wil zien. Als Pythonfan kan dat interessant zijn, maar de kortere versie smaakte niet per se naar meer. Eerlijk gezegd bevatte het maar weinig dat ik niet al wist. Het verhaal van de Pythons is al in eerdere documentaires, interviews, dvd-extra's en boeken uitgebreid belicht. Dit voelde voor mij als een samenvatting. Interessant om weer eens terug te horen en voor nieuwkomers is dit een goede plek om te beginnen willen ze meer te weten komen over de achtergrond van de komische groep, maar verder is het niet echt verrassend.

Ik vond het ook een erg conventionele docu, met simpelweg interviews en fragmenten uit de archieven, wat ietwat statisch is voor Python, maar kennelijk probeert de volledige versie dit op te leuken met animaties en zo. Maar goed, die zag ik niet en neem ik hier niet mee in de beoordeling.

3*

For here am I sitting in a tin can
Far above the world
Planet Earth is blue
and there's nothing I can do

Oké, dat Duncan Jones de zoon is van David Bowie is al genoeg benadrukt. Het zou ook gewoon onbelangrijke trivia zijn geweest als Jones' debuut niet zo akelig goed aansluit bij zijn vaders hit 'A Space Oddity". Er zit veertig jaar tussen beide werken, maar met name het bovenstaande citaat uit het lied kwam geregeld naarboven tijdens het kijken. Vreemd genoeg voor ik wist dat de voor mij onbekende regisseur Bowie's zoon was.

Moon is een heerlijke science-fictionfilm. Er is al meerdere malen gezegd dat het wat wegheeft van 2001: A Space Odyssey, Solyaris en enkele jaren '70 sci-fi's. Ja, maar Moon heeft desondanks zijn eigen smoel. Vooral de mix tussen genres is bijzonder geslaagd. Naast science-fiction werkt het ook bijzonder goed als drama (een van de ontroerendste films van het jaar zelfs), als thriller (er blijft constant een onderhuidse spanning voelbaar) en zelfs als buddy movie (de ping-pong wedstrijd tussen de twee Sams is bijzonder leuk).

Daarbij pakt Moon de zaken gewoon telkens net wat anders aan dan we gewend zijn. Natuurlijk vertrouwen we die Hal-achtige computer niet, maar Jones maakt er toch net iets anders van. Het is uiteindelijk geen computer met menselijke trekjes, maar gewoon een computer die vooral doet wat hij moet doen. Het lijkt alleen zeer menselijk.

Het verhaal is sterk. Misschien omdat ik niet echt veel vaker een film over klonen gezien heb (bestaan er zoveel dan? Ik kom alleen op wat platte actiefilms). Jones haalt eruit wat erin zit. Ieder mens denkt volgens mij ergens graag dat hij toch bijzonder is. Het ergste wat je in dat opzicht kan overkomen is erachter komen dat je een kloon bent. Dat zelfs je meest persoonlijke eigenschap - je herinnering - niet van jou is. De scène waarin de zieke Sam live contact opneemt met zijn dochtertje is dan ook een zeer mooie uiterwerking van deze thema's, evenals het moment waarop de twee Sams samen herinneringen delen - nota bene een vrij clichématige scène die gewoon ineens boeiend wordt door de kloontwist. Identiteit vind ik een van de meest boeiende thema's uit het sci-fi-genre en hier komt het volledig tot zijn recht. Het script was me telkens een stap voor. Het wat altijd goed te volgen, maar ik raadde nooit goed wat er in de volgende scène zou gebeuren. Toch ontvouwt het geheel zich op een logische en bevredigende manier.

De vergelijking met een film als 2001 pakt duidelijk voor veel gebruikers verkeerd uit, maar dat is onterecht. Moon lijkt alleen aan de oppervlakte op Kubricks epos, dankzij zijn ietwat vergelijkbare design en de computer met Hal-stem. Maar 2001 wilde een gigantische ruimte-opera zijn, met thema's als evolutie en de richting waar de mens heen ging. De personages legden afstanden af die voor het menselijk brein niet te bevatten zijn. 2001 is GROOT! Moon daarentegen is klein. Het is bedoelt als een intieme karakterstudie en technisch gezien bevat het maar één menselijk personage, buiten enkele kleine videofoon-berichtjes om. De actie beperkt zich maar tot twee locaties: de maanbasis en een gedeelte van de maan zelf. Special effects zijn weinig nodig (nauwelijks CGI!) Het is ook duidelijk niet de bedoeling van Moon om zo zwaargewichtig te zijn als 2001. Er is ook ruimte voor wat lol. 2001 draait op de eerste plaats om filosofie. Moon zet zijn hoofdpersoon op de eerste plaats.

En wat een hoofdpersoon is dat trouwens. Sam Rockwell, een acteur die me al regelmatig opviel in bijrollen (met name als Charlie Ford in The Assassination of Jesse James kwam hij sterk tot zijn recht) heeft eindelijk een rol gevonden die zijn talenten ten volle uitbuit. Prachtige dubbelrol, waarin hij prima bewijst dat hij goed zichzelf als tegenspeler kan hebben. Een Oscarnominatie zou niet meer dan verdient zijn, maar helaas vrees ik dat Moon wat buiten de radar van de Academy hangt.

De film wordt compleet gemaakt door de mooie beelden van de maan, de fijne score van Mansell en het grappige idee om de kale, ruime basis waar Sam werkt op plaatsen te versieren met kleine voorwerpen die van Sam zijn. Hij lijkt zijn kille werkomgeving er wat warmer mee te hebben willen maken. Zonder succes uiteraard.

Er hangen ook nog wat ideetjes in het luchtledige hier zoals wat kritiek op grote maatschappijen en wat wetenschappelijke dingetjes. Deze komen niet helemaal zo sterk tot uiting als de makers volgens mij gewild hadden en daardoor voelen sommige, kleinere elementen van de film wat onvolledig aan. Het deert me nauwelijks. De compacte en economische aanpak van deze kleine science-ficionfilm beviel me wel.

Een van mijn favorieten van 2009 in ieder geval en ook een favoriet van mij in het genre. De reacties hier zijn opvallend lauw, maar ik hoop dat meer gebruikers van MovieMeter dit pareltje een kans geven. Het is werkelijk science-fiction op zijn best, op bijna alle vlakken. Alleen niet het epische vlak.
4,5*

Volgens een extra op de dvd werd deze film alleen echt bewondert in Frankrijk terwijl hij in de rest van de wereld onopgemerkt bleef. Ik vind het eigenlijk niet vreemd dat dit doodnormale vertelsel onopgemerkt is gebleven. De Franse commentator probeert nog wel aan te geven waarom deze film zo briljant, maar slaagt er niet in (hij had het ook wel enthousiaster mogen brengen).

De benaming 'geweten van de cinema' is zeer toepasselijk voor Lang, maar dat uit zich niet in deze film. Lang weet de film wel van een visuele kracht te voorzien, maar het verhaal overstijgt nooit het niveau van een kinder-avonturenboek. Pogingen om onderwerpen als corruptie naar voren te brengen komen iets te matig naar voren. Moonfleet is uiteindelijk een vermakelijke, maar niet echt bijzondere avonturenfilm. Wel leuk om te bekijken, maar niet een die nog lang zal blijven hangen.

3*

Een nieuwe Wes Anderson en je weet wat je kan verwachten. Hij heeft al eens ooit aangegeven er geen problemen mee te hebben dat zijn films allemaal dezelfde toon en stijl hebben en dat hij juist wil dat ze zo een eenheid vormen. Het is maar dat je het weet, dus als je er al op de eerste plaats niets mee hebt kun je beter wegblijven bij Moonrise Kingdom.

Zelf heb ik altijd een dubbel gevoel gehad bij Anderson. Ik waardeer zijn stijl, maar echt pakken deed eigenlijk alleen Fantastic Mr. Fox me. Tegelijkertijd heb ik het gevoel dat ik zijn werk moet herzien (plus nog steeds Bottle Rocket en The Life Aquatic aan een eerste kijkbeurt onderwerpen). Moonrise Kingdom bevestigd dit gevoel, want ik vond het een erg leuke Anderson. De stijl met name is weer genieten, met dat oog voor detail in zowel framing, camerabeweging als kleurgebruik, uiteraard op de toon van zorgvuldig gekozen muziek. Vaak ondersteund de stijl zowel het gevoel van de film als dat het wat toevoegt aan de humor. Bijvoorbeeld die scène waarin Bill Murray (de meest Wes-Anderson-achtige acteur in de wereld) een bijl pakt, terwijl zijn kinderen op de voorgrond een spelletje spelen wint gewoon veel door de manier waarop het gebracht wordt, met het spel in ruimte. Het doet wat aan Buster Keaton denken zelfs, misschien ook door de stoïcijnse gezichten.

Natuurlijk, er treed ook een gebrek aan verrassing op bij Anderson na zoveel keer dezelfde stijl gebruikt te hebben en Moonrise Kingdom is misschien alleen al geen meesterwerk, omdat hij zich niet onderscheidt in zijn oeuvre. Er wordt niets extra's gedaan. Niettemin werkt het hier wel beter dan normaal doordat het verhaal gewoon zo goed past bij zijn stijl. Het is bijna een sprookje en dat in combinatie met de nostalgische jaren '60-setting maken het toch wel een warme ervaring. Het koppel is gewoon erg charmant en je gunt ze het beste. Dat Bruce Willis hier zijn sympathiekste rol van zijn carrière neerzet helpt ook wel. Niet een acteur die ik snel aan Anderson gelinkt zou hebben, evenals Keitel en Norton, maar ze zijn allemaal uitstekend. Ook alle drie acteurs die ik al een tijdje niet meer in een echt goede film gezien had. Wat een vreemde rollen om ze weer in vorm tegen te komen. Verspilde moeite is het in ieder geval niet.

3,5*

Aardige romantische komedie, die helaas niet helemaal de verwachtingen inloste. De film onderscheidt zich wel enigszins van genregenoten door de specifieke focus op het Italiaans-Amerikaanse milieu en door een wat meer serieuze ondertoon waarbij er vanuit gegaan wordt dat relaties altijd tegenvallen. Echt mierzoet wordt het dan ook niet, ondanks dat de maan de hoofden van de personages op hol brengt.

Maar ondanks dat het allemaal best aardig was werd het voor mij zelden tot nooit echt speciaal. Er waren grappige momenten en ook overtuigende dramatische stukken, maar even vaak voelde het geforceerd aan, iets wat ook van het verhaalverloop gezegd kan worden. Neem bijvoorbeeld de opening waarin Aiello een aanzoek doet aan Cher, die had heel grappig kunnen zijn, maar speelt net iets te duidelijk op de lach. De acteerprestaties waren ook zeer wisselvallig, waarmee ik in dit geval bedoel dat alle acteurs op gezette momenten overtuigden en vervolgens weer zwak over kwamen. Alleen Olympia Dukakis was altijd goed (en John Mahoney, maar die heeft maar een kleine rol). Die opa vond ik eigenlijk altijd slap.

Helaas, de film heeft genoeg goede dialogen, scènes en delen van acteerprestaties om een geweldige romantische komedie op te leveren, maar ondanks sterke punten overtuigde het me gewoon niet echt. Ik zat er dan ook nooit lekker in.

3*

Verrassend geslaagde film dit. Hier lees ik vooral negatieve commentaren en met een terugkerende kritiek kan ik het moeilijk oneens zijn: het verhaal is enorm cliché. Het is inderdaad een reeks plotwendingen die zo uit een scripthandboek lijken te komen en die de schrijfster alleen maar van kleur hoeft te voorzien. Gelukkig blijkt schrijfster Aline Brosh McKenna nog best goed te kunnen inkleuren. Het gebrek aan originaliteit in de vertelling wordt enigszins gecompenseerd doordat de meeste grappen gewoon goed zijn en er een aantal fijne dialogen inzitten. Niet alles pakt goed uit. Er lijkt een poging in te zitten tot satire rond dit soort televisieprogramma's (die ik overigens nooit zie, of wil zien, dus ik kan moeilijk zeggen hoe accuraat het is), maar het blijft wat mild en vaag. En dat het verhaal cliché is gaat storen als gekozen wordt voor een wel erg voor de hand liggend einde die in de plaats komt van wat een hilarische climax had moeten zijn. Jammer.

Dergelijke minpunten stonden gelukkig het kijkplezier niet volledig in de weg. Het is eigenlijk een soort screwball comedy en als die maar een beetje goed uitgewerkt zijn vind ik ze al snel vermakelijk. Wat hier vooral goed werkt is de vlotte regie van Roger Michell, die een soort schwung aan de gebeurtenissen geeft die ik erg goed vond werken. Een prettig-gestoorde drukte met veel rennende mensen (vooral Rachel McAdams moet in goede conditie zijn geweest) en veel andere bewegingen. Michells regie is niet nadrukkelijk, maar dat past wel bij dit soort komedies. Verder is Rachel McAdams wel een gouden troef hier. Ze speelt hilarisch, aandoenlijk en zelfs geloofwaardig genoeg om mij nooit echt te laten merken dat ze aan het overacteren is. Ford en Keaton doen vooral waar ze goed in zijn, wat hier prima werkt.

Het is geen grootse komedie, nee. Misschien is de grootste frustratie wel dat het wel degelijk een grootse komedie in zich had. Maar voor mij had de film toch genoeg te bieden om een goed stuk vermaak te zijn.
3,5*

P.S.: Ook leuk om te weten dat Jeff Goldblum nog leeft. Ik vroeg toevallig vorige week nog af wat er in vredesnaam van hem geworden was. Ik kon geen film van hem noemen die na Jurassic Park 2 kwam.

Een minder bekende Buñuel, maar toch best de moeite waard zelfs al behoort het duidelijk niet tot zijn meesterwerken. Het is vooral de eerste helft die niet echt bijzonder is, maar eenmaal in de tuin van de titel (oftewel de jungle) aanbelandt wordt het allemaal een stuk beter. Het gaat vooral over een stel personages die aanvankelijk redelijk lijken, maar waarvan de slechte kanten naar boven komen in een crisis zoals een zware jungletocht. Het is een vrij cynische film eigenlijk, waarbij betrouwbare standaardtypen als de goede priester, de hoer met het hart van goud en de vriendelijke oude man onderuit gehaald worden, terwijl de wat gewelddadige dief het meest functioneel blijkt te zijn, zonder dat je hem een held kunt noemen. Niet verrassend als je Buñuel kent en de film moet ook wel heel erg in zijn tijd geplaatst worden, maar het is goed uitgewerkt. Wel is het dan weer jammer dat Buñuel niet afrekend met de grootste cliché die er rondloopt: dat een doof, braaf meisje werkelijk een ideaal mens is. Dergelijke types zie je wel meer in de cinema, zeker in klassieke films en van buñuel had ik verwacht dat hij er meer mee deed.

Buñuel is toch het meest in zijn element met wat zwartere en subtiele humor, de karaktercoflicten en enkele effectief verontrustende beelden (mieren die een slangenhuis opeten of onverwachte beelden van een bruisend Parijs die overgaan in een frusterend stilstaande foto). De jungle kan als locatie zelden iets fout doen bij mij.
De cast is erg sterk, met name Signoret. Piccoli is hier erg jong, ik herkende hem pas laat in de film.
3,5*

J.C. Chandor heeft een soort niche voor zichzelf gevonden, zo lijkt het. Hij daagt zichzelf uit met steeds nieuwe onderwerpen en genres, maar brengt er steeds dezelfde toewijding naar. Een focus op detail en op personages, een intelligent script en gevoel voor stijl, maar niet "stijl" op een kunstzinnige manier. Ook zijn het erg acteursvriendelijke films. Het enige wat ze missen is een echte vorm van originaliteit, iets waardoor ze eruit springen. Chandors films zijn altijd boeiend, maar grijpen me nooit echt aan. Hij zou wel eens de ultieme 3,5*-regisseur kunnen worden.

Al het bovenstaande geldt voor A Most Violent Year. Het is een nauwelijks verhulde hommage aan de vele, wat meer intelligente en serieuze drama's van de jaren '70, die veelal een rauw randje hadden. The Godfather voelt als een inspiratiebron, al lijkt Chandor alles in werk gesteld te hebben om te zorgen dat dit nauwelijks een al bestaand misdaadverhaaltje wordt. Hij doet dat heel aardig. Als portret van een man die in een zeer bedreigende situatie probeert er het beste van te maken en altijd ook het beste, of in ieder geval het minst slechte, te doen is dit best geslaagd. Echt vlammen doet het nergens en waarschijnlijk wil het dat niet eens. Het is vooral een goed verhaal goed verteld, met weinig extra vet.

Het enige wat ik echt wat jammer vond, buiten iets dat dit echt speciaal maakt, is dat Oscar Isaac me wel erg veel deed denken aan een jonge Pacino in The Godfather. Ik weet niet in hoeverre het een bewuste keuze is, maar het leek alsof er echt voor een halve imitatie gegaan is. Isaac is een getalenteerde acteur en dit was dan ook niet nodig geweest. Verder houdt Chandor goed controle over het geheel, maar dat is ook zijn ding vermoed.

3,5*

Die op John Le Carré gebaseerde thrillers mag ik over het algemeen wel, ik moet eigenlijk eens een boek van hem gaan lezen. Net als bij Tinker Tailor Soldier Spy lijken velen hier toch meer een Hollywoodiaanse spionnenfilm van te verwachten, maar bij Le Carré krijg je meer voeling met hoe echte spionnen (waarschijnlijk) te werk gaan. Dat betekend veel speurwerk, veel gediscussieer over moeilijke beslissingen die gemaakt moeten worden, veel geduld en weinig glamour. Ik hou wel van zo'n film die het reilen en zeilen van zo'n operatie minutieus toont, maar het lijkt wel een soort acquired taste te zijn. Ik vond het dan ook niet bijzonder traag of zo. Wel een lekker, rustig tempo zodat alles kan bezinken en de onderliggende spanning wat kan broeien.

Het is ook een mooi portret van de tijd, misschien meer dan Corbijn kon weten toen hij dit ging filmen. Toen het uitkwam was daar ineens de dreiging van IS, met als bonus de recente problemen met Rusland, waardoor zowel het hoofdonderwerp als de korte messteken naar Rusland hier extra aankomen. Wat deze film goed weet over te brengen is vooral het gevoel van paranoia als het aankomt op terrorisme, maar ook op betrekkingen tussen undercovercellen die ogenschijnlijk samenwerken. Eveneens wordt het voelbaar gemaakt dat er bijna geen goede keuzes gemaakt lijken te kunnen worden. Het einde is zo sterk, omdat wonder boven wonder een acceptabele oplossing van het centrale probleem gevonden lijkt, maar dat het even voor de hand ligt dat het toch in de soep loopt door de ego's of het wantrouwen van anderen. Op zich is het niet heel origineel om een paranoia thriller zo te laten eindigen, maar het kwam aan.

Er zijn wat kanttekeningen te plaatsen. Zo vond ik die Issa uiteindelijk wat te goed, voornamelijk. Wat ambiguïteit in zijn karakter had de film veel goed gedaan, in plaats van hem een modelimmigrant te maken. Amerikanen als Duitsers casten stoort mij doorgaans niet, maar ook ik vroeg me af waarom ze die dan niet gewoon Engels lieten praten en er dan toch weer constant Duitse accenten gebruikt moeten worden. Aan de andere kant, halverwege viel het me niet meer op. De cast is ook gewoon goed. Altijd fijn om Nina Hoss te zien en Hoffman is perfect als de minst glamoureuze spion ooit. Leuk ook dat zijn uitgebluste uiterlijk soms zelfs voor wat humor gebruikt wordt.

De grote hoogten van Tinker Tailor Soldier Spy worden hier niet bereikt, vooral omdat Corbijn ondanks zijn talent niet het filmische oog of het verhalende talent heeft van Alfredson. Niettemin is dit een dikke aanrader voor de liefhebber van de wat meer realistische spionnenfilm.
3,5*

Mijn kennismaking met Godzilla (Gojira voor intimi). Best leuk. Godzilla is een erg lomp beest. Zijn andere monsters in monsterfilms nog meer gewone dieren die per ongeluk dingen slopen en alleen wezens instinctief aanvallen is Godzilla gewoon agressief en zoekt hij zijn doelwitten doelbewust uit.

Verder een hoop nonsens. De wetenschapkritiek zag ik aankomen, de exotische folklore niet. Ik kan er wel bij lachen, maar groots vind ik het nooit. Opvallend is dat de films soms nog best mooi geschoten is, al helpen de speelgoedtanks en het hergebruiken van één shot niet echt. Wel grappig dat het gevecht tussen de larven en Godzilla iets wegheeft van een shoot-out, compleet met schuilen als de tegenstander schiet.
3*

De beste Lloyd-talkie die ik tot nu toe zag, al zijn het meer de slapstickmomenten die de film maken dan de dialoogscènes. Met name de restaurantscène met de goocheljas was toch wel erg leuk. Het verveelt weer geen moment in ieder geval, zelfs al heeft Lloyd wel eens groter meesterschap getoond.

3,5*

Mr. Bean is een soort jeugdheld van mij, maar ik had er al in geen eeuwigheid meer iets van gezien. Het plan was om de serie op Netflix weer eens een kans te geven om te zien of het me nog altijd weet te vermaken. In plaats daarvan kwam ik bij deze film terecht, die ik nog nooit gezien had, vooral ook vanwege zijn erg slechte reputatie. Niettemin vond ik de eerste film zeer aardig (waarbij ik moet zeggen dat ik die ook al misschien 15 jaar lang niet meer gezien heb), dus waarom niet?

Uiteindelijk was deze vakantie van Bean oké. Niet zo slecht als vaak beweerd wordt, want er zitten grappige scènes in. Het valt me op dat de recensies hier vaak dezelfde momenten als hoogtepunten opnoemen: het restaurant en de hele fietstocht vooral. Het is niet verwonderlijk dat dit ook gewoon stukken zijn die aanvoelen als vertrouwde Bean-scènes. Deze zijn ook het grappigst, samen met die film van Carson Clay (een erg geestige Dafoe). Bean is een personage dat gemaakt is voor sketches en als dat format gebruikt wordt komt de film echt tot leven.

Helaas is het ook echt een verhalende film geworden. Het werkt niet echt om Bean teveel in de echte wereld te praten. Vooral zijn interactie met die Franse meid pakt dan verkeerd uit. Bean blijft zich als een gek gedragen en als je hem dan tegenover een zo gewoon mogelijk iemand zet komt hij extra over als een beetje een engerd. Als deze vrouw dat dan negeert en doet alsof hij een soort engel is (en Bean is vooral een egoïst) wordt de humor al een stuk minder. Het personage heeft het eigenlijk nodig dat hij grotendeels alleen is, met mensen die alleen zwijgend maar afkeurend reageren. Gek genoeg werkte dat kind nog wel enigszins, vooral omdat het geen overdreven lief kind was, maar eentje die in de gekkigheid mee kon gaan.

Goede en grappige scénes wisselen grote missers en geforceerde momenten af. Ik heb me best vermaakt op zich en het bewees voor mij dat onder de juiste omstandigheden Mr. Bean nog steeds een typetje is dat mij weet te laten lachen. Mr. Bean's Holiday bewijst echter ook dat Atkinson niet langer komische inzicht heeft om die juiste omstandigheden te creëren.

2,5*

Voor veel mensen is Mr. Nobody waarschijnlijk een film om nog eens te bekijken, maar wat mij betreft is dit denk ik een gevalletje van 'zeer leuk om eens gezien te hebben, maar genoeg is genoeg'. Een herziening kan ik nooit uitsluiten, maar na die ene kijkbeurt van mij denk ik niet dat een tweede kijkbeurt meer zal brengen. Dit is namelijk een van die filosofische films die wanneer ik meer ga nadenken over wat hij te zeggen heeft juist alleen maar oninteressanter lijkt. Dat komt ook omdat parallelle realiteiten, the butterfly effect en dat soort dingen niet filosofiën zijn die mij zeer bezig houden. Maar het komt ook omdat Van Dormael deze filosofieën niet echt in een bevredigende vorm weet te gieten. Het schiet alle kanten in, bespreekt een hoop theorieën, maar het voelt nooit als een geheel aan. Dat is misschien onmogelijk met deze ambities. Het hele ding terugbrengen naar een keuze van Nemo met welke ouder hij meegaat vind ik ook te zwak. Met een wat epischere keuze had het misschien beter gewerkt.

Gek genoeg werkte de film voor mij juist het meest toen hij onduidelijker was. Aan het begin kregen we de hoofdrolspeler nog in verschillende situaties te zien die niet duidelijk met elkaar in verband stonden. Dan zijn vragen over realiteit nog wel interessant, al werkte het voor mij toen vooral als een soort stream of concience. Erg mooi gefilmd en pakkend gebracht. Uiteindelijk kun je zeggen dat de film als geheel ook op die manier het beste werkt: als een verzameling korte verhalen die op zichzelf meestal erg leuk zijn. Juist de manier waarop ze elkaar onderbreken en de noodzaak om veel dingen te herhalen staan Mr. Nobody in de weg als kijkervaring. Ook is het toch jammer dat juist als de film helderder en concreter wordt het allemaal minder interessant wordt. Ook het tempo gaat dan wat verloren. Van Dormael had verschillende tijdspunten meer aandacht kunnen gunnen in plaats van slechts lang stil te staan bij de relaties met Anna en Elise. Overigens vond ik die relatie met Anna nog wel overtuigend en goed te doen, maar geloofde ik geen seconde dat Nemo en Elise ooit een verhouding konden hebben. DIt deel voelde erg geforceerd aan.

Wat voor mij ook een rol speelde in de teleurstelling is dat Van Dormael net iets teveel ideeëncinema heeft gemaakt en te weinig emotiecinema, vooral ook omdat hij duidelijk op beide richt. Het grootste probleem is waarschijnlijk dat Nemo zo'n kleurloos personage was, ook nog eens gespeeld door Jared Leto, die ik als één van de meest kleurloze acteurs van zijn generatie zie (vandaar ook dat ik na minstens vijf films, waarvan ik er een aantal tweemaal zag, nog steeds niet zijn uiterlijk kan onthouden). Veel van de emotie kwam ook meer uit de sterke soundtrack dan uit iets anders. Zelfs de mooie beelden waren imperfect: de special effects waren toch vaak te nep, al vermoed ik dat Mr. Nobody ook niet het soort film is dat de grootste budgetten bij elkaar kan slepen.

Nu ben ik misschien negatiever dan ik wilde zijn. Het is natuurlijk wel een unieke trip om mee te maken en ik bewonder de ambitie, creatieve geeft en het oog voor detail van Van Dormael. En zoals gezegd werkt Mr. Nobody prima als een reeks korte verhalen. Het is slechts zo dat ik het de minihype op MovieMeter niet helemaal waard vind.
3,5*

Van de biopic ben ik lang niet altijd een fan, maar zoals Mr. Turner mogen ze er meer maken. Het is een zeer frisse benadering van de filmbiografie van een artiest, een genre dat zich vaak tegoed doet aan clichés, zeker over kunstenaarschap. Het is misschien gemeen te zeggen, maar als ik hier de meeste berichten lezen heb ik het gevoel dat veel mensen de clichés liever zien en graag een eenduidig, alles verklarend portret hadden willen zien die ook nog eens de hoofdfiguur de hemel in prijst.

Wat voor mij Mr. Turner op het eerste gezicht zo effectief maakte is juist dat de rol met twee benen op Aarde wordt gezet. Er zitten genoeg hints in van hoe Turner zijn inspiratie vond, maar door vele andere biografische films vergeten we nog wel eens dat kunstenaars dit soort momenten ook gewoon tussen het verdere leven door hebben. Hier zie je dat goed. Turner kijkt en zoekt zich wat af en als hij wat vindt spelen de engelenkoren alleen in zijn hoofd, bijna onzichtbaar voor de buitenwereld, tot het schilderij af is. Dat ligt zover ik kan zeggen dichter bij de waarheid dan de groteske eureka-momenten die dit soort films doorgaans tonen.

Het is verder ook een alles behalve eendimensionaal personage dat Turner hier wordt. Ja, hij is een brompot en alles behalve een fijne vent, maar er zitten zo veel momenten in die op meer duiden. Hij huilt bijvoorbeeld bij een onverwacht pianostuk en is zichtbaar ontdaan als iemand hem over de slavenschepen verteld. Echter, mensen in zijn eigen kringen behandelt hij als grof vuil, behalve zijn vader en uiteindelijk mevrouw Booth. Dit is iets dat je vaker terugziet bij dit soort types: een groot innerlijk gevoelswezen dat wat abstract is (en daarvoor geschikt voor kunst) en een soort onbegrip voor de fysieke wereld, die wellicht wat te rommelig is. Mr. Turner toont die interactie.

Hopelijk leg ik het nu zelf niet te abstract uit. Dat niet ieder feitje en weetje in deze film is gestopt is alleen interessant voor Turner-completisten. Als je geïnteresseerd bent in hoe een kunstenaar in het dagelijks leven staat en hoe dit zich verhoudt tot zijn innerlijk leven en hoe daar kunst uit voort komt is er nauwelijks een betere, en meer nuchtere, film dan dit denkbaar. Timothy Spall is groots, Dick Pope's cinematografie waardig aan zijn onderwerp en Mike Leigh is wederom onfeilbaar. Dit is één van zijn beste films in zeer goed oeuvre. De enige klacht die ik heb is dat het laatste half uur nogal sleept. Nadat Turners carrière is ingestort lijkt er niet veel interessants meer te vertellen te zijn en de vraag kwam bij mij naar voren of we werkelijk het verhaal moesten volgen tot zijn dood.
4*

Rond het moment dat Joss Whedon The Avengers maakte had hij nog altijd tijd te veel en dus werden zijn acteursvrienden ingeschakeld voor een verfilming van Much Ado About Nothing. Wat we hiermee krijgen is een vlug in elkaar gezet hobbyproduct die vooral gemaakt lijkt te zijn om cast en crew zelf te vermaken. De setting is Whedons eigen huis en het is in zwart-wit, naar ik begrijp om geen tijd te hoeven besteden aan kleurcompositie en color correction. Dat klinkt niet echt als het soort project dat ooit een echte release verdient, maar het is er toch van gekomen.

Ik neem aan dat dit ook meteen een voorbeeld is van waarom Whedon zo'n fanatieke fanclub heeft. Hij doet dit soort onverwachte dingen. Waarschijnlijk zou ik het zelf ook een charme vinden hebben als Whedons "slimmigheden" vaak niet iets zelfvoldaan hebben. Het valt moeilijk uit te leggen, maar zijn series en films hebben altijd iets over zich alsof ze erg onder de indruk zijn van zichzelf. Het straalt zelfs af op de cast die altijd met een knipoog lijken te spelen die iedere emotionele diepgang (waar het werk van Whedon wel degelijk naar streeft) ondermijnt. Een home-video Shakespeare valt mooi in dat rijtje van "kijk ons een hip en iets ongewoons doen".

Maar goed, Whedons Much Ado About Nothing bestaat en ik besloot hem te kijken en ik moet toegeven dat het beter werkte dan ik verwacht had. Een grootse film is het niet, maar aangezien dit voor alle betrokkenen duidelijk een tussendoortje was hoef je dat ook niet echt te verwachten. Er is eigenlijk gewoon één ding dat dit voor mij een kleine verrassing maakt en dat is de benadering van het acteren. Shakespearedialogen werken voor mij op film zelden (op papier des te meer; op theater moet ik ze nog zien), vaak omdat de nogal grootse teksten met een getrouwheid aan het theater gebracht worden. Dat wil zeggen met nogal theatraal acteerwerk, met brede gebaren en pompeuze intonatie. Het hoort er misschien bij, maar vooral in close-ups komt het vaak als iets te overdreven over.

Het frisse aan Much Ado About Nothing is dat dit soort acteerwerk gewoon niet geprobeerd wordt. De acteurs spelen heel losjes, alsof de dialogen alledaagse, moderne teksten zijn. Voor de echte Shakespearepuristen is dit misschien een schande, maar als je dan toch een hedendaagse filmversie in een moderne villa met hippe muziek en snorkelzwermpartijtjes houdt is dit wat mij betreft een opvallend goede aanpak. Wel hangt het nogal van de acteur af of hij of zij deze methode kan toepassen. De meeste slagen en Amy Acker is zelfs enorm sterk, maar sommigen vervallen nog in te grote gebaren en vallen uit de toon, al zijn dat vaak de kleinere rolletjes. Wel is Reed Diamond erg slecht. Hij is zeer houterig en heeft een blik waarbij je hem haast ziet denken om de complexe zinnen van Shakespeare te onthouden.

Verder is er weinig bijzonders aan. Whedon en co houden het luchtig, simpel en verrassend onpretentieus. Daarbij scheelt het natuurlijk dat één van de komedies van de Bard hebben gekozen en niet King Lear of zo. Filmisch wordt er weinig gedaan, ondanks af en toe een maf artistiek shotje door een glas of vanuit een gek perspectief, maar deze zijn vooral schattig te noemen en voegen weinig toe. Het is een echt vakantieproject en als zodanig nog best oké.

3*

Mud is vooral een erg aangename film. Lekker warm gefilmd, met mooie landschappen, interessante, sympathieke personages en een goed uitgewerkt verhaal dat goed verteld wordt. Ik mag deze film wel, zonder dat het me ook maar een moment echt omver blies. Daarvoor is het misschien inderdaad wat te veel binnen de lijntjes allemaal en echt diep meeleven met iemand deed ik ook niet. Ik heb ook niet zoveel met plotelementen zoals dat Ellis door een slang gebeten wordt net nadat hij Mud ervan beschuldigt heeft nooit iets voor iemand te doen. Sowieso werkte de film voor mij het best in de eerste helft, toen het drama nog vooral klein was. Zodra het meer de overhand neemt wordt het allemaal toch wat simpel. Dat subplot met May Pearl was er ook één te veel. Ik snap dat ze Ellis ook het slachtoffer wilde laten worden van de liefde (de film balanceert echt op het randje van vrouwenhaat overigens, maar slaat er net niet naar door), maar dit thema lag er al lang dik bovenop. Ook dat ze weer laten zien dat Mud nog leeft was niet nodig.


Maar ach, het is allemaal wel vermakelijk en goed gedaan. Vooral de sfeer leek me een erg goede filmische update van het werk van Mark Twain. Ik las dan ook naderhand dat Nichols door die schrijver geïnspireerd was. De volgende keer The Adventures of Huckleberry Finn?
3*

Wel gek eigenlijk dat de studio's deze film niet echt pushen. Deze heeft echt alles in zich om een grote hit te worden.

Van IMDB:

"Brendan Fraser, who plays Rick, was born in 1968, and Maria Bello who plays Evelyn, was born in 1967, while Luke Ford, who plays their son Alex, was born in 1981 and is only 13 years younger than Fraser and 14 years younger than Bello."

Tijdens de gehele kijkbeurt zat ik me af te vragen hoe oud Eve en Robert moesten zijn geweest toen ze hun zoon Alex kregen. De casting van de veel te oude Luke Ford is dus een mislukking. Acteren kan hij ook niet.

Ik heb eerlijk gezegd nooit de moeite genomen een van de eerdere Mummy-films te kijken. Spreken me niet bepaald aan. Deze film sprak me evenmin aan, maar ik ben er toch bij terecht gekomen. Het was precies zoals ik verwachtte. Het kijkt weg, verveelt niet, maar is ook gigantisch makkelijk te vergeten. Er is veel slecht aan de film, van nep uitziende CGI, via zeer flauwe oneliners, naar een lading onlogische zaken in het plot (alles opsommen heeft niet eens zin). Toch kon ik de film niet haten. Waarschijnlijk omdat de film zelf in de gaten lijkt te hebben dat het niets bijzonders is en alles gewoon daarmee in lijkt te stemmen. Dit maakt het niet bepaald de meest ambitieuze film allertijden, maar op een manier ook niet de meest onaangename.

Een ding vond ik wel grappig: wie komt er in Godsnaam op het idee om een van de grootste martial arts-iconen een vuitgevecht te geven met een van de meest onwaarschijnlijke acteurs in een avonturenfilm ooit, Brendan Fraser? Ik heb een beeld van martial-arts fans dat ze gezamenlijk discussiëren welke legende nou werkelijk de sterkste is. Bruce Lee? Jet Li? Jackie Chan? Een film waarin dergelijke iconen samen te zien zijn zou voor de fans bijzonder zijn. Maar Brendan Fraser tegen zo'n icoon plaatsen? En hem laten winnen? Het gevecht was niet bijzonder, maar het concept vond ik hilarisch.

2.5*

Erg charmant filmpje, die helaas iets beter had kunnen zijn. Het grote probleem is dat de film eigenlijk een groot rommeltje is. Elke scène is heel druk, evenals het verhaal zelf en de komische timing is bij vlagen zelfs belabbert. Daarbij veranderen de ijsjes van Kermit en Fozzie in een bepaalde scène na elke shotwisseling van kleur.

Een wonder is het dan nog te noemen dat de film toch wel leuk lijkt. Erg grappig om al die cameo's te zien. Ik vond het met name verassend om Orson Welles ineens aan te treffen. Maar de echte ster blijft natuurlijk Kermit de Kikker. Mijn mening over de verschillende Muppets wisselt eigenlijk heel sterk, de ene is vreselijk irritant, de andere erg grappig. Humor van de bovenste plank vond ik overigens niet in de film. Maar wel een goede glimlach. Ik ben verder overigens helaas niet heel erg bekend met de tv-serie, maar wat ik daarvan gezien heb vind ik toch net iets geslaagder dan deze film.

3*

Ik had hier zo mijn twijfels over voordat de goede recensies verschenen, maar ik ben toch erg blij dat ik The Muppets ben gaan zien. Ik vreesde vooraf voor zoiets als The Smurfs: een verkrachting die voor modernisering moet doorgaan; iets wat achteraf ook vaak over die Smurvenfilm beweerd wordt, al kan ik me er niet toe zetten om hem zelf te gaan zien. The Muppets hadden met gemak een zelfde update kunnen krijgen, maar deze nieuwste productie is zo overduidelijk met liefde voor de bekende poppen gemaakt dat ik er met gemak voor viel, ondanks dat ik nooit in het bijzonder een liefhebber van de Muppets ben geweest. De film is dan ook niet alleen een nieuw avontuur van de Muppets, maar ook vooral een ode aan Kermit en consorten, waarbij het zowaar een running gag is dat ze uit de tijd zijn (een grap waar ik erg om moest lachen was toen dat jochie voor hij de Muppetshow in ging aan Kermit vroeg of hij een Ninja Turtle was en Kermit wanhopig "Yes" riep om hem maar binnen te krijgen; zijn de Ninja Turtles overigens nog zo bekend?).

Eigenlijk werkt het allemaal: de overdreven vrolijke toon, de musicalnummers, de vele (vaak miniscule) cameo's, het eerbetoon, het voorspelbare plot en natuurlijk de karakters van de Muppets zelf. De meeste van hen moeten zich beperken tot één scène of zelfs één grap, wat soms jammer is, maar het is in ieder geval leuk om ze allemaal voorbij te zien komen (zelf had ik graag wat meer Stadler en Waldorf willen zien). Wat dat betreft is het wat jammer dat er nog een subplot in zit rond Jason Segel en Amy Adams. Ze doen het niet op zich niet verkeerd en zo gigantisch veel tijd wordt er niet aan hun besteed, maar we komen uiteindelijk toch voor The Muppets en niet voor de relatieproblemen van twee mensen. Dan werken acteurs die meer in dienst staan van het Muppetplot, zoals Chris Cooper of Jack Black, toch beter. Maar dit is minimale kritiek op gewoon een geslaagde feel-goodfilm. Ook fijn: waar ik bij The Muppets in het verleden het aantal geslaagde grappen niet vond opwegen tegen het aantal niet geslaagde grappen is dat hier eens duidelijk andersom. Zelfs het in dit soort films verplicht gebruiken van moderne liedjes werkt hier prima, omdat "Fuck You!" en "Smells Like Teen Spirit" hier echt de Muppetgeest krijgen.

Verwacht verder geen wonderen van deze film, daarvoor is het teveel gemaakt volgens een formule. Maar formulefilms komen toch zelden leuker als deze.
3,5*

Ik kon hier eerlijk gezegd niet echt iets uithalen. Het is simpelweg mijn humor niet. Toegegeven, ik heb me niet geërgerd, wat vaak wel gebeurt als ik niet moet lachen om grappen, maar er was ook totaal niets dat mijn aandacht trok. Ik vond het een erg suffe bedoeling, dat op een gegeven moment mij nog nauwelijks bij de les wist te houden. Het is ietwat melige humor, waarbij men niet veel verder komt dan wat pesterijtjes en vrij onschuldige misverstandjes. Het geheel is het best te omschrijven als 'gezellige humor', maar ik vrees dat ik het daar niet voor doe.

1*

Het tweede deel in de reeks Marple-films met Rutherford en wederom kan ik met de beste wil van de wereld niet zeggen wat er werkelijk bijzonder aan is. Veel meer dan een aflevering uit een detective-serie als Baantjer is het niet. Alleen Rutherford zelf weet deze films toch nog enigzins te onderscheiden. Verder is het ook nu weer een aangenaam filmpje die lekker wegkijkt en gelukkig ook niet lang duurt.

3*

Philip Marlowe: "'Okay Marlowe,' I said to myself. 'You're a tough guy. You've been sapped twice, choked, beaten silly with a gun, shot in the arm until you're crazy as a couple of waltzing mice. Now let's see you do something really tough - like putting your pants on.'"

Mee eens en dat was een van de grootste verrassingen van de film. The Big Sleep is één van mijn favoriete film noirs, Bogart is mijn favoriete acteur en Howard Hawks is één van mijn favoriete regisseurs. Deze combinatie zorgde er al snel voor dat Philip Marlowe mijn favoriete noir-held werd. Dat iemand de rol nog beter zou kunnen vertolken dan Bogart leek me onzin, maar de voor mij volstrekt onbekende Powell slaagt hier nipt in. Geen slecht woord over Bogarts invulling van de rol, maar Powell geeft er net iets meer aan mee. Bij Bogart vond ik het leuk dat hij bijna foutloos was, maar schijnbaar is een Marlowe met fouten nog leuker. Deze Marlowe weet niet altijd wat hij doet, maar komt al een heel eind met gokjes wagen.

Net als The Big Sleep staat ook Murder, My Sweet bol van de scherpe dialogen. Philip Marlowe lijkt het zelden te kunnen laten om een snedige opmerking te maken en de andere personages doen over het algemeen mooi mee. Ik kan heel erg genieten van dit soort dialogen. Ze zijn niet echt realistisch, maar klinken geweldig, zijn vaak heerlijk cynisch en soms ook grappig. Alleen al bijvoorbeeld de manier waarop Marlowe een villa beschrijft vind ik geweldig:

Philip Marlowe: It was a nice little front yard. Cozy, okay for the average family. Only you'd need a compass to go to the mailbox. The house was all right, too, but it wasn't as big as Buckingham Palace.

Dmytryk is duidelijk een ander soort regisseur dan Howard Hawks. Dmytryk is vooral meer geïnteresseerd in de visuele kant van de film, dus de camera beweegt er op los en Dmytryk kijkt niet op een opvallende schaduw meer of minder. De personages in de bijrollen zijn ook wat excentrieker dan in The Big Sleep. Claire Trevor was me allang in oude films opgevallen, maar ook Mazurki is hier geweldig als dommekracht ("I tried to picture him in love with somebody, but it didn't work."). De film zelf is ook wat excentrieker. Hoeveel films uit de jaren '40 kunnen er zijn met een surrealistische tripscène. Geweldig geregisseerde scène overigens. En volgens mij is dit ook de enige film noir waarbij je het einde zowaar schattig kan noemen.

Ik kan zo snel geen enkel film noirelement bedenken dat niet in de film zit. Maar bovenal: de combinatie werkt sterker dan in andere films. Het is echt een van de beste film noirs ooit, die het wat meer verdient in de spotlights te staan. Ik kan niet anders dan de volle mep aan de film geven.
5*

Typische vroege Hitchcock. Er zijn echt goede films te vinden uit zijn Britse periode (The Lodger, The 39 Steps en met name The Lady Vanishes), maar eerlijk gezegd zijn de meeste prut. Vanaf Amerika begon het pas echt te lopen. Hoewel Murder verre van geweldig is vind ik het nog wel een van de betere Hitchcocks van die periode. De drang naar nieuwe beeldtaal zit er weer in, bijvoorbeeld door van het opgaan van een toneeldoek te snijden naar een shot waarin op soortgelijke wijze een luikje open gaat in een cel waarin een actrice zit. Dat soort dingen zijn typisch voor Hitchcocks werk, maar in zijn vroege films weet hij ze zelden vloeiend in de film te verwerken. Toch is het wel leuk om Hitch zich te zien verbazen over film en hem te zien experimenteren. Jammer van het ondermaatse acteerwerk en de soms gewoon rommelige afwerking van het geheel. Echt meeslepend wil het helaas niet worden.

3*

Ik heb eigenlijk wel een zwak voor avonturenfilms als deze. Het woord 'avontuur' roept bij mij altijd op de eerste plaats een beeld op van ontdekkingsreizen op zee, ondanks dat ik geloof ik nog geen een film binnen het zeevaardersgenre op 4 sterren heb staan. Ook Mutiny on the Bounty haalt dit sterren aantal net niet, maar het is toch zeker een sterk staaltje entertainment.

De vraag bij dit soort films is altijd of ze de tand des tijds goed kunnen doorstaan. Hoge productiekosten kunnen het acteerwerk en de dialogen overschaduwen en als de special effects verouderen wordt de film ook minder boeiend. Gelukkig heeft Mutiny on the Bounty de acteurs op de eerste plaats gezet, wat leidt tot sterke optredens van de onmisbare Charles Laughton en de eigenlijk ook altijd wel goede Clark Gable. Op Franchot Tone valt ook weinig aan te merken, maar zijn personage spreekte me iets minder aan. De film kreeg 3 Oscarnominaties voor Beste Acteur en dat is niet onterecht. Interessant is dat om te voorkomen dat dit herhaalt zou worden de Mannelijke (en ook Vrouwelijke) Bijrol-categorie bedacht is. Ik vraag me alleen af wie men van deze 3 heren dan in de bijrolcategorie gestopt zou hebben. De film geeft ze alledrie ongeveer evenveel aandacht.

De acteurs krijgen ook een vermakelijk script met onderhoudende dialogen mee, vooral in de tweede helft. Het schijnt dat deze film het verder niet zo nou nam met de werkelijke gebeurtenissen op de echte Bounty, maar dat kan me eigenlijk weinig schelen. Overigens zou geen enkele van de 3 Bountyfilms echt goed scoren op historische accuraatheid.

De effecten zijn trouwens ook overeind gebleven. Natuurlijk zie je af en toe wel dat het om een studio-opname voor een scherm gaat, maar het ziet er beter uit dan menig andere Hollywoodproductie uit die tijd.

Eigenlijk is het een vrij foutloze productie, op een flauwe komische bijrol na dan. Die dronken chirurg die telkens over zijn houten been begon was dan wel weer grappig. De echt hoge score voor deze film blijft uit, omdat het een weinig verrassende film is. Het doet wat het moet doen, maar richt nergens een schot naar genialiteit. Wat geen schande is, verder.

3,5*

Tja, als je besluit om als regisseur totaal niets te doen met beeld en geluid (sommige recensies spraken van mooie cinematografie, waaronder ik dan maar versta dat je kon zien wat er gebeurde) en je al het gewicht gooit op dialogen kun je maar beter zorgen dat de dialogen uitzonderlijk zijn en de acteurs geweldig. Mutual Appreciation was een zware zit, omdat het juist aan die twee dingen ontbrak.

Toegegeven, het was vooral het gebrek aan goede acteurs die het de nek omdraaide. Ik ben vooral benieuwd wiens idee het was om Seung-Min Lee te casten, want ik heb zelden zo'n wanprestatie gezien. Ze zat ook de hele tijd met zo'n glimlach op haar gezicht alsof ze het bijzonder leuk vond gefilmd te worden of zo. Waardeloos. Bujalski zelf is bijna net zo vreselijk en Justin Rice een lichtgewicht. Alleen Rachel Clift wist me nog enigszins te overtuigen.

Over de dialogen weet ik niet zo goed of het probleem nou was dat ze matig waren of gewoon slecht uitgesproken werden. Soms zat er een verrassend rake opmerking in en ook merkte ik wel op dat er echt een poging gedaan werd om het zo naturel mogelijk te houden. Maar als je opmerkt dat er geprobeerd wordt naturel te schrijven dan weet je eigenlijk al dat het niet naturel is en voor een deel komt dat zeker door de acteurs, die gewoon te slecht zijn om naturel over te komen. Vreemde pauzes in hun zinnen en een geregeld emotieloze toon maakt het vervelend om naar te luisteren.

En dan is er nog het probleem dat er weinig aan de hand is in het verhaal. Aangezien ik zelf in een soortgelijke situatie zit als de hoofdfiguren hoopte ik op wat herkenning, maar het bleef aan de oppervlakte. Uiteindelijk gaat het gewoon over mensen die nog nooit iets meegemaakt hebben en daar komt in de loop van deze film geen verandering in. Dat is de bedoeling van de maker, maar hij weet het niet op een boeiende manier te dramatiseren. Dat is ook lastig, maar Tiny Furniture wist met hetzelfde gegeven een vrij fris en komisch filmpje af te leveren. Mutual Appreciation mist humor en diepgang en net als alle mumblecore's die ik tot nu toe zag heeft het geen interesse in het zijn van een film. Dit is de slechtste tot nu toe. Het verbaast me enigszins hoeveel mensen hier iets in zien. Een nieuwe Cassavetes zelfs... Is het dan niemand opgevallen hoe hard en ruw de personages en bijbehorende films van Cassavetes zijn?
1,5*

Architectuur is niet bepaald de kunstvorm waar ik het meeste verstand van heb, maar My Architect heeft mijn interesse met gemak vergroot. Die bouwwerken van Louis Kahn zijn echt prachtig om te zien en het is ook fijn dat Nathaniel Kahn duidelijk de moeite heeft genomen om ze goed tot hun recht te laten komen. Dat parlement in Bangladesh is overdonderend.

Het knappe is dat Nathaniel Kahns documentaire zo goed is dat de gebouwen bijna het minst interessante onderdeel van de hele film worden, geen geringe prestatie hier. Dit is boven alles een ontroerend portret van een zoon over zijn vader. Er zijn ontzettend veel films die een biografie geven van een belangrijk iemand en via interviews en dergelijke proberen duidelijk te maken wie de persoon was. My Architect is vrij uniek doordat het zo weinig om feiten uit het leven van Kahn draait, maar meer om de impressies die hij achterliet. Niemand lijkt te kunnen beweren Louis Kahn echt gekend te hebben, waardoor de film een serie indrukken wordt. Indrukken die vaak nauwelijks met elkaar overlappen, waardoor iedere persoon een eigen Louis Kahn krijgt en de echte persoon een mysterie blijft. Dit is in feite een detectivefilm, maar in plaats van een persoon is hier de persoonlijkheid vermist. Ik durf zelfs te zeggen dat het me wat aan Citizen Kane deed denken in dat opzicht.

Ik vond het erg ontroerend, waarschijnlijk omdat de zoon hier écht probeerde zijn vader als persoon te leren kennen en niet genoegen nam met een samenvatting van wat die man gedaan heeft. Aan het einde van de film begrijpen we Louis nog steeds nauwelijks en dat is een gewaagde manier om een portretdocumentaire te beëindigen, maar intussen is de film al bijna verandert in een spirituele reis. En juist zo wordt de vader dan toch nog bereikt, want Louis leek ook op een spirituele reis te zijn. De echte man leren we niet kennen, maar Nathaniel weet zijn vaders ervaringen op te doen.

Ook erg fijn dat Nathaniel er echt een film van heeft besloten te maken, waarmee ik bedoel dat het geheel erg gestructureerd is en dat hij er niet bang voor is om af en toe een scène duidelijk wat te ensceneren als dat nodig is, zonder dat het daardoor zijn realisme verliest. Zo'n rolschaatsscène had de film kunnen breken, maar het werkte voor mij uitstekend. Verder zitten er ook aparte terzijdes in, zoals die man die Louis voor het laatst gezien had op het station. In principe een overbodige scène, maar gevoelsmatig paste het in het totaalplaatje van verhalen over relaties tussen mensen.

Oké, hier en daar sleept de film wat in de tweede helft en sommige stukjes zijn wat al te melig (Nathaniel die de poedels van zijn tantes uitlaat vooral), maar het geheel heeft toch een enorme kracht en vormt voor mij één van de beste spirituele films die ik ken. Louis Kahn zou er trots op geweest zijn.
4,5*

Wong Kar-Wai gaat naar de Verenigde Staten, maar waarom weet ik verder niet, aangezien zijn filmstijl erop wijst dat hij denkt dat hij nog altijd in Hong Kong zit. Hij focust zich gewoon weer op de neonlichten en zoekt het type locaties op die hij in zijn thuisland ook zou opzoeken. Het is dat we op een gegeven moment de Nevada-woestijn ingaan, want anders leek het gewoon weer een film in Hong Kong, met de Aziatische acteurs vervangen door westerse.

Verder voelt dit vooral als een luchtig tussendoortje aan na wat serieuzer werk als In the Mood for Love en 2046. Niet dat dit hilariteit alom is, maar het voelt toch wat lichter aan. De film werd vrij zwaar aangepakt door de critici, maar lijkt hier op MovieMeter een soort fanclub te hebben die het de aardig de hemel in prijst. Ik zit er een beetje tussenin. Toegegeven, het is misschien wel mijn minst favoriete film van Wong Kar-Wai, maar het is nog altijd best fijn. Heerlijk wegdromen bij de neonbeelden, jazz- en soulmuziek en melancholische personages die hun vrije tijd besteden met het terugkijken van beelden van bewakingscamera's om te kijken of ze geen mooie dingen gemist hebben, in plaats van uit paranoïde motieven. Vooral het verhaal met Jude Law is erg fijn, al mag die van Strathairn en Weisz er net zo goed zijn. Die van Portman vond ik weinig opvallend, al doet Portman het zelf voor de verandering wel eens goed, in een a-typische rol nog wel.

Tegelijkertijd is het ook een beetje been-there-done-that. Dit is Wong Kar-Wai die een Wong Kar-Wai-film maakt en voor het eerst daar geen echt uitzonderlijke variatie op weet te vinden. Oké, er is de wisseling van land, maar dat levert slechts een andere taal en iets minder ingetogen acteerwerk op. De thema's en stijl zijn verder een herhaling. Daarbij had ik het gevoel dat My Blueberry Nights in ieder opzicht (dus stilistisch en narratief) wat afgeronder en netter was dan zijn voorgaande werk. Zijn andere films hebben iets ruws, iets onafs bijna dat erg goed bij de stijl past. Dat geldt niet voor deze, die zelfs een happy end heeft.

Ach, het is niet iets om me te druk over te maken, want dit is toch wel heerlijk om te bekijken. Het zal me alleen niet zo bijblijven als Wong Kar-Wais beste werk, vermoed ik.
3,5*

Een film die ik moest zien in mijn wens om alle films gezien te hebben die de Oscar voor Beste Film wonnen. Toch heb ik hem erg lang uitgesteld, aangezien dit bijna bij voorbaat een ramp moest zijn. Een bijna drie uur durende musical over een onbeschofte vrouw die dameslessen krijgt? Anders geformuleerd: Gigi in drie uur? Nou nee, bedankt.

Gelukkig bleek de film reuze mee te vallen. Ik moet zelfs toegeven dat de film mijn slechte goodwill al had laten verdwijnen binnen vijf minuten. Ik was verrast door de vrij goede dialogen, met name die van professor Higgins en de ook opvallend intelligente manier waarop het spraakprobleem geplakt wordt in een verhaal over sociale structuren. Ik verwachte een mierzoete romance die vooral leuk zou zijn voor bakvissen, maar dit is een tamelijk volwassen film, voor zover dat mogelijk is bij een dergelijke musical. En toegegeven, dat ik een dialectenfetish (al zoiets bestaat) die overeenkomt met die van Higgins (het komt er op neer dat ik vette dialecten op een bepaalde manier moeilijk verdraag) helpt mee om de film extra te waarderen.

O zeker, het is geen perfect product. Er wellicht zo driekwartier vanaf gekund, met name in een aantal weinig aansprekende liedjes. Audrey Hepburn kan heel charmant zijn en goed acteren, maar het is niet het soort actrice die je makkelijk in iedere rol kan plaatsen en Eliza Doolittle is wat mij betreft een rol die ze nooit had mogen krijgen (en nee, ik ben niet van het Julie Andrews-kamp, aangezien ik die actrice niet kan luchten). Vooral aan het begin als volkse vrouw is ze duidelijk miscast, maar ook haar dameskanten zijn hier gek genoeg nooit overtuigend.

Dergelijke minpunten zijn niet bepaald klein, maar op een bepaalde manier werkt de film wel. Dit komt dus zoals ik al zei door het scherpe script, maar ook veel andere facetten van de film zijn goed uitgewerkt. Gewoonlijk ben ik niet zo van die barokke kostuum- en decorwerk, maar er wordt toch wel veel mee gedaan. Higgins' huis, met al die geluidsvoorwerpen is schitterend om te zien en Cukor creëert een verrassende scène tijdens de paardenraces die bijna surrealistisch is door zijn mise-en-scène en de manier waarop de acteurs zich erdoor bewegen. En hoewel niet alle musicalnummers even aansprekend zijn, zitten er wel een aantal tussen die wel degelijk werken, met name de twee van Stanley Holloway. Die steelt sowieso de show als de vader van Eliza en zijn paar scènes zijn de leukste in de film. Zijn nummer 'With a Little bit of Luck' is de meest gedenkwaardige van de soundtrack.

Dat Hepburn niet zo goed presteert wordt gecompenseert door de tweede hoofdrol: die van Rex Harrisson, die niet echt kan zingen, maar in plaats daarvan zijn teksten ritmisch opzegt. Dat werkt op de een of andere manier. Hij heeft ook een vermakelijk personage, niet echt het standaard typetje dat ik verwachte. Erg leuk dat hij nooit zijn liefde hoeft uit te spreken. Dat doet overigens niemand hier. Deze film draait minder om romantiek dan je zou verwachten en het is grappig hoeveel van de liefde voornamelijk onder de huid blijft.

Dus My Fair Lady is een leuke musical, al had het nog net iets beter gekund. Een remake staat in de planning. Dat klinkt niet echt veelbelovend, want dit is niet echt meer een film van deze tijd. Alleen het nieuws dat Carey Mulligan de hoofdrol gaat spelen maakt me toch nieuwsgierig. Geen idee of die kan zingen, maar ik zie haar verder wel als Eliza Doolittle. Dat zou net dat beetje extra kunnen geven aan My Fair Lady dat deze versie mist. Maar welke hedendaagse regisseur heeft een stijl die kan matchen met George Cukor, die hier perfect op zijn plaats leek te zijn?

3,5*