Opinions

Er wordt wel eens gesteld dat filmdrama's aan diepgang inboeten ten opzichte van boekvarianten van het genre, omdat boeken de psychologie van de personages beschrijven. Nou ben ik het sowieso al niet eens met deze stelling en zijn boek en film te verschillende media om het hier überhaupt mee eens te kunnen zijn, maar My Life Without Me is in ieder geval een goed argument vóór het filmdrama, mochten we die ooit nodig hebben. Dat we niet echt in de gedachtes van de hoofdpersoon duiken (op een paar poëtische voice-overs na) wordt gecompenseert met wat boeken dan weer missen: een goede blik op het menselijk gezicht. De enige echte reden dat deze film werkt is doordat Sarah Polley vreselijk goed acteerd en we erg veel van kleine veranderingen in haar gezicht kunnen aflezen.

De rest van de film is aardig gedaan, maar ik vind het plot net iets te gemakkelijk verlopen, net iets te gladjes. Alles valt net iets te goed op zijn plaats. De film kan ook niet kiezen tussen realisme (in de filmstijl en het acteren van de hoofdpersoon) en sprookje (zo'n dansscène in de supermarkt; de simpele bijrollen) en daardoor maakt het als beide niet echt indruk. Niettemin heeft de film zijn momenten en is het soms zelfs oprecht ontroerend. En we hebben Sarah Polley. Dat is gewoon een gigantische extra waarde. Jammer dat we die actrice zo weinig zien.

3,5*

Heerlijke screwball comedy die werkelijk de term 'screwball' verdient, want de personages hier zijn over de gehele linie gestoorder dan die in andere films uit het genre. En aangezien die doorgaans al een paar flinke tikken gehad lijken te hebben zegt dit een hoop. Matthijs_013 verwoorde het perfect toen hij stelde dat de film bijna surrealistisch wordt op momenten door het bizarre gedrag van de familie waar Godfrey bij gaat 'butlen'. Ondanks alle waanzin is het allemaal zeer stijlvol, zeker in het acteerwerk en in de dialoog. Ook wordt het allemaal relatief kalm gebracht, al helemaal voor dit genre. Toegegeven, een film kan ook niet anders dan stijlvol zijn als William Powell meedoet, die hier weerom briljant is. Maar Carole Lombard, Mischa Auer en Alice Brady stelen de show.

De eerste helft lijkt dit zomaar de beste screwball comedy aller tijden te worden. Zelfs de openingscredits zijn prachtig. Helaas verliest de film stoom in de tweede helft. Het blijft nog steeds leuk, mede door het geweldige acteerwerk en een niet-aflatende stroom aan geestige one-liners, maar het verhaal moet zich in wel erg veel bochten wringen om iedereen een happy end te geven en hoewel de hele film natuurlijk niet realistisch vond, vond ik de latere scènes waarin Godfrey als held optreed en zelfs een nachtclub met zwervers als personeel opricht op een bepaalde manier niet overtuigend. Het helpt My Man Godfrey zeker niet om zeep, maar houdt hem toch op afstand van de titel 'Beste Screwball Comedy Ooit', een titel die binnen handbereik lag.
4*

P.S.: Ik wist niet dat RCV zulke oude films uitbracht op dvd, maar dat hoeven ze nooit meer te doen. Heel trots vermelden ze op de hoes dat de film ingekleurd is, iets wat ik niet doorhad toen ik de dvd bestelde. Gekeken met de kleur op mijn tv uitgeschakeld.

Mooie film die prettig klein gehouden wordt. Wat het beste werkt is het kinderperspectief. Niet bepaald origineel, maar door het fantastische spel van Jaeger en de poëtische beelden die haar vergezellen werkt het allemaal. Het is niet zozeer een bijzonder mooi geschoten film, maar toch heeft het een lekker sfeertje, waaronder zich wat duisterdere zaken afspelen. Het is daarom ook jammer dat de krakersbeweging eigenlijk alleen maar als negatief wordt afgebeeld. Niet dat ik nou zo'n fan van die mensen ben, integendeel, maar een genuanceerdere aanpak had me nog net iets meer in het verhaal kunnen trekken. Hier is het vanaf het begin al duidelijk dat de krakersidealen slechts een excuus zijn voor egoïsme. Doordat Ravens motieven al vrijwel meteen negatief blijken en hij binnen een half uur al niet meer verder kan gaan dan hij al gegaan was bouwt de film niet veel meer op. Gelukkig hebben we dan nog het personage Karo om onze aandacht op te richten. Het is al met al dus een goede film, maar het had denk ik meer potentie.
3,5*

Aardige film over hoe moeilijk het is voor allochtonen om geaccepteerd te worden in hun nieuwe thuisland. De titel suggereert een film over fundamentalisme en religie, maar de film beperkt zich daar niet toe. Dat is wellicht goed, want het vaderfiguur, geen religieus persoon, komt zo sterk uit de hoek, maar de scènes over fundamentalisme bij elkaar komen net wat te beperkt over. Evenwel is het een goed gemaakte karakterstudie, met een mooie rol van Om Puri. Maar of de film me lang zal bij blijven valt te betwijfelen.

3*

Weer een maffe film van Herzog. Veel mensen lijken dit meer een Lynchfilm te vinden dan een Herzog, maar liefhebbers van Herzog zouden toch opgemerkt moeten hebben dat er altijd al bizarre elementen in zijn werk hebben gezeten, zeker als het op dieren aankomt, zoals de flamingo's en struisvogels hier. Ik zie de link met Lynch wel (buiten het feit om dat hij producent is natuurlijk), maar ik vond het toch vooral een Herzogfilm. Herzog is ook veel meer beschouwend dan Lynch, in de zin van dat Lynch de emotionele en psychologische diepte induikt, terwijl Herzog het liefst mensen observeert zoals ze overkomen. Daarom is dit ook zeker geen psychologisch portret van een gek geworden, niet eens een karakterstudie. Het is een beeld van een vreemde man zoals hij gezien wordt door anderen. De film is immers opgebouwd uit flashbacks van herinneringen van mensen die Brad kennen en hedendaagse stukken waarin Brad zich onzichtbaar opgesloten houdt in zijn huis. Alleen de stukjes in Peru lijken niemands herinnering te zijn. Ik denk dat Lynch de omgekeerde aanpak had gedaan, met Brad als focus.

Het is wel enigszins nadelig dat we zo weinig over Brad te weten komen, want de film wordt nu wel érg afstandelijk. Het is een portret van onverklaarbare gekte, nota bene gebaseerd op een waargebeurd verhaal, waarover we hier niet veel inzicht krijgen. Het lijkt er vooral om te draaien hoe slecht de mensen de voortekenen lezen. Zijn vrienden en zijn vriendin zien hem wel gek worden, maar trekken zich er te weinig van aan, met alle gevolgen van dien. De film lijkt er dan ook meer om te gaan hoe groot de afstand tussen mensen vaak is en hoe slecht veel mensen reageren op de ellende van andere personen. Dit is ook iets wat goed in het werk van Herzog past, maar ik moet toegeven dat ik het niet bijzonder overtuigend vind. Zo compleet afstandelijk zijn mensen over het algemeen nou ook weer niet.

Overtuigender is gewoon de gekte. Het levert misschien geen film op die over de gehele linie indruk maakt, maar ik moest toch wel erg lachen om scènes waarin Brad havermeel naar de politie toe rolt (mooi gefilmd ook), een struisvogel de bril van Udo Kier steelt, waarna die uit zijn keel verwijdert wordt, of zoiets kleins als een man aan beademingsapparatuur die aan het fitnessen is. Ook die scène waarin Brad die lopende band af blijft lopen om die glazen tunnel te zien is prachtig. Het meest opvallend zijn de twee scènes waarin de tijd ineens stil lijkt te staan en het idee van een freeze frame gesimuleerd wordt. Heeft toch iets bevreemdends. My Son, My Son, What Have Ye Done is dan ook vooral geweldig als een vreemde blik op de wereld. Het heeft ook een heel eigen sfeertje, misschien ten dele door het lage budget. Geen gemakkelijke film om te vergeten in ieder geval en een origineel werkje.
3,5*

Bij J. Edgar en The Iron Lady, twee biopics die ik recent zag, stoorde ik me aan de structuur waarin een oude versie van het hoofdpersonage terug kijkt op zijn leven en zo het hele levensverhaal verteld wordt. De beste aanpak voor een biopic is toch vaak een korte periode uit het leven van het beoogde persoon te pakken en hem of haar daarin proberen te vangen. Daarvoor verdient My Week with Marilyn alvast een pluspunt. Helaas wordt er dan wel weer gekozen voor een andere cliché-aanpak voor biopics: het perspectief van een buitenstaander. Dit is Colin Clarks verhaal geworden en de Marilyn Monroe die we hier zien is onvermijdelijk Colin Clarks Marilyn Monroe. De periode waarin we haar zien is goed, maar ik had denk ik liever een film gehad die dicht bij Monroe zelf was gebleven. Nu heeft het me iets teveel van een jongensavontuurtje waarin de jonge vent stiekem een relatie heeft met het ultieme sekssymbool. Persoonlijk zou het me totaal niets verbazen als Colin Clark gewoon alles, of in ieder geval het grootste deel verzonnen heeft. Dat hij pas na het succes van het eerste boek een tweede boek heeft geschreven en daar beweerd heeft intiem met Monroe geweest te zijn is al genoeg redenen om geen woord dat hij geschreven heeft te geloven (al geef ik toe de boeken niet gelezen te hebben). De film wordt dan ook het portret van een jongen die de enige is die Monroe begrijpt en waarvoor Monroe uiteindelijk een hoop liefde en respect koestert, alsof hij het enige lichtpuntje is tijdens een van haar moeilijkste periodes. Jaja, het zal wel.

Zelfs al is het waar dan is het niet bepaald de interessantste manier om het te vertellen. De film is erg luchtig geworden. Monroe's problemen hier waren serieus en de film ontkent dit niet, maar er wordt toch vaak te snel teruggegaan naar het jongensavontuur, naar komische tussenstukken en de vrolijke kleurtjes die iets Technicolor-achtigs hadden. My Week with Marilyn maakt wel duidelijk dat Monroe een complexe persoonlijkheid had, maar maakt het niet invoelbaar. Michelle Williams weet een goed portret neer te zetten van een onzeker, verkeerd ingeschatte, naïeve en bezitterig afhankelijke vrouw die wat al te gemakkelijk in de rol van sexy bimbo weet te vervallen, tot haar eigen nadeel. Ik had vooraf mijn twijfels over Williams in deze rol, ondanks dat ik haar een goede actrice vind, maar ze wist me uiteindelijk wel te overtuigen, zonder dat ze me meesleepte. Daar is het de film niet voor. Stiekem vond ik ook Kenneth Branagh wat pakkender als Olivier. Niet alleen weet hij Olivier naar mijn gevoel qua mimiek perfect te vangen (vooral tijdens de Shakespearestukjes zag ik werkelijk de Olivier van Richard III en Hamlet), maar hij wist ook het conflict in Olivier (enorm ego met bijbehorende onuitputtelijke arrogantie, maar intelligent genoeg om dat zelf te beseffen) boeiend en invoelbaar te maken. Toegegeven, het is een minder groot conflict dan dat er in Monroe heerste, maar niettemin sterk gedaan. Sterke minirol van Dench overigens.

Een slechte film vond ik het niet zozeer, eerder niet de ultieme film over Monroe die het had kunnen zijn. Als jongensavontuurtje is het best vermakelijk en het is ten alle tijden boeiend. Ik moet er ook bij zeggen dat de film het niet mee heeft zitten dat hij ongeloofelijk veel lijkt op Me and Orson Welles. Natuurlijk zijn Welles en Monroe niet met elkaar te vergelijken, maar de films lijken qua structuur en qua ontwikkeling en perspectief van de mannelijke hoofdrol (Zac Efron en Eddie Redmayne) enorm op elkaar.

3*

Heerlijke Jarmushfilm weer. Zoals al eerder opgemerkt zijn de films van Jarmush bijna altijd om dezelfde redenen goed en de voornaamste daarvan is dat ze gewoon enorm relaxed zijn. Er gebeurt ogenschijnlijk weinig. Nee, sterker nog: er gebeurt simpelweg weinig, maar de films zitten zo vol met aansprekende detail, subtiele gebaren, geestige grappen en andere excentriciteiten dat het gewoon onweerstaanbaar wordt. In zekere zin zijn het films waarin je kunt baden.

Mystery Train is niet anders, maar die scoort bonuspunten door de relatie tussen de twee Japanners. Die raakte me niet diep, maar vond ik toch wel echt wat hebben. De enorm subtiele, bijna niet te merken liefde die de jongen voelt voor het meisje die zelf geen enkele emotie kan onderdrukken. Misschien wel de warmste scènes die Jarmush ooit gefilmd heeft, al is het wel warmte op zijn Jarmush. Het tweede verhaal voelt daarnaast meer aan als een komische short die gewoon werkt, maar verder niet veel meer doet. Het derde verhaal is dan weer wat beter, met natuurlijk wel Buscemi in goede vorm, maar ook een verrassend goede Joe Strummer en enkele van de beste dialogen van de film. Dat er ook nog een rode draad is in de vorm van de hotelbediendes maakt het helemaal af en hun scènes zijn de meest hilarische van de film. Lang niet meer zo gelachen als toen die vliegenmepper ineens gebruikt werd.

Simpelweg onweerstaanbaar weer. Doordat ze zo los zijn heb ik de neiging om vaak slechts een 3,5* uit te delen aan de films van Jarmush. Je kunt immers niet beweren dat ze een verpletterende indruk maken of diep graven. Maar dat is precies de charme, dus vier sterren zijn dik en dwars verdient.