Opinions

Zeker een van de meest bizarre films die ik ooit gezien heb. Vooral van de ontspoorde tweede helft kon ik geen chocola meer maken. Niettemin barst het vand e creativiteit, juist ook vooral in die tweede helft en heeft het een eigen sfeer. Aanvankelijk probeerde ik het verhaal nog te volgen, al was het maar omdat ik de indruk had dat de regisseur een serieuze band tussen het meisje en de babygroente wilde opwekken. Misschien is dat ook wel zo, maar dat wordt nooit voelbaar gemaakt. Daarvoor is de sfeer te creepy en te bizar. Maar juist toen het allemaal steeds minder te volgen werd begon ik het boeiender te vinden. Je vraagt je werkelijk af waar Kurosaka het in vredesnaam allemaal vandaan haalde, al is het misschien beter dat we het niet weten. Vooral die mannetjes met een lichaamsdeel als hoofd, die later ineens een ander uiterlijk krijgen zijn gewoon bizarre creaties, vooral in die tweede gedaante. Wel jammer dat de animatie soms wat traag lijkt te verlopen. Dat het niet altijd even vloeiend loopt vind ik geen probleem, maar soms ging kwam een overgang van een beweging of een reactie te laat. Dat haalt de vaart eruit, terwijl deze onzin beter werkt met een hoog tempo.
3,5*

Midsummer Night's Sex Comedy is een lekker wegkijkende film van Woody Allen, maar tevens heeft het enorm weinig om het lijf. Ik las dat Allen het script hiervoor snel geschreven heeft om maar iets te kunnen regisseren, terwijl de beelden voor Zelig 'rijpten' en die afgemaakt kon worden. Waarschijnlijk is dit de reden dat MNSC wat al te vrijblijvend en vluchtig overkomt. Het voelt ook onafgewerkt aan, alsof Allen er meer uit had willen halen dan hij uiteindelijk kon. Wat overblijft is een simpele klucht, zonnig sfeervol gefilmd en met een aangename toon, maar echt grappig wordt het nooit, laat staan dramatisch interessant. Dingen als de uitvindingen van Allen zijn geinig, maar dat gedoe met de geesten komt niet uit de verf. Kortom: geen tijdverspilling, maar toch een van Allens minste.

3*

Miele greep me vast vanaf minuut 1 en meteen met een van dat soort momenten waarvan het moeilijk uit te leggen valt van wat er zo sterk aan is. We openen met een shot op de ruit van een deur waar we moeilijk doorheen kunnen zien en horen wat dialoog. De camera trekt achteruit en de deur gaat open. Hoofdpersoon Miele stapt naar buiten en terwijl de camera naar achteren blijft gaan gaat Miele ergens zitten. Uiteindelijk valt de camera stil en turen we door de donker verlichte gang met ergens middenin Miele en veraf de deur. Op een bepaalde manier vond ik dat prachtig gedaan, maar ik kan niet zo goed mijn vingers leggen op waarom. Het zet echter de toon, want ik vond de film qua vorm vaak wonderschoon.

Nog zo'n geweldig moment is als Miele veel later in een vliegtuig zit en door het raam de wolken ziet en zo terugdenkt aan een tijd met haar ouders in de sneeuw. Iets meer recht voor z'n raap en niet compleet origineel, maar geweldig gedaan. Wat mij hier zo aanspreekt is dat Valeria Golino ervoor gekozen heeft om tegelijkertijd een poëtische film als een realistische karakterstudie te maken. Ze vreest simpele, voor de hand liggende technieken evenmin als veel meer in het oog springende filmische toeren. Op een bepaalde manier laat ze die mix werken en vloeit de film lekker voort. Het onderwerp wordt nooit uit het oog verloren, maar tegelijkertijd voelt het vrij aan en ademt het. Golino neemt wat gewaagde keuzes en het betaalt zich over het algemeen sterk af.

Het belangrijkste wat deze film echter goed doet is dat het in filmische termen zowel de innerlijke als uiterlijke belevingswereld van het hoofdpersonage weergeeft. Soms op een duidelijke, directe manier, zoals die herinnering in het vliegtuig en soms wat vager, zoals vermoedelijk die openingsscène. Hoe dan ook, dit draait compleet om wie Miele is en wat voor een invloed haar werk heeft op haar als persoon en het is knap hoe sterk dat overgebracht wordt ondanks dat Miele een nogal gesloten personage is, in ieder geval aanvankelijk. En tussen alle gestileerde shots door zit er af en toe een enorm effectieve, simpele close-up van het gezicht van de hoofdpersoon, die vooral door de timing van wanneer het getoond wordt veel zegt. Ik vond dit filmmaken van hoog niveau en het is verbazend dat dit Golino's eerste film als regisseur is.

Hoe goed dit is wordt nog het best gedemonstreerd door de finale, die eigenlijk echt niet kan. Toen die suïcidale man zei dat Miele eens een papiertje onder die koepel moest leggen vreesde ik dat dit zou gaan gebeuren en jawel. Zo'n einde is veel te sentimenteel en dat het papiertje ook opstijgt is ook niet bijzonder sterk. Golino komt er echter mee weg door de prachtige manier waarop de omgeving in beeld gebracht wordt en de vluchtige, bijna terloopse manier waarop het opstijgende papiertje de lucht in vliegt wordt weergegeven, ver op de achtergrond. Er zijn toegegeven momenten waarop Golino haar hand misschien een tikkeltje verspeelt, zoals Miele die in een korenveld zit te zonnen (inmiddels het ultieme clichématige poëziebeeld? In ieder geval op gelijke hoogte als iemand die zich in een doorzichtige gordijn hult terwijl de zon er doorheen schijnt), maar niets om me uit de film te halen.

Dit is echt het type film die als het goed uitgevoerd wordt al snel tot een favoriet uitgroeit. Hoewel stilistisch en qua verhaal anders is de aanpak hier vergelijkbaar met wat Fish Tank indertijd tot mijn film van het jaar maakte. Sommige van de discussies over euthanasie zijn wellicht wat te direct voor zoiets als dit, teveel alsof ze onderdeel gaan uitmaken over het debat dat na deze film zou moeten ontstaan, maar het is een minpunt waarmee ik kan leven. Ook de hier in het forum eerder genoemde kritiek op de verschillende ringbaardmannetjes die enorm op elkaar lijken deel ik wel, maar het mag niet baten. Het gaat niet over hun en ze moeten het scherm altijd delen met Jasmine Trinca, een enorm acteertalent zo blijkt hier.

Miele was bijna langs me heen gegaan. In feite was het puur het enthousiasme van Mochizuki Rokuro wiens enthousiasme hier naar de film trok. Verder lijkt dit compleet door de wereld genegeerd te worden en dat is toch jammer.
4,5*

Het was een grappig toeval dat de eerste film die ik zag na The Exorcist Mildred Pierce was. Nu zullen veel mensen terecht niet meteen een link tussen beide films leggen, maar omdat ik ze zo snel achter elkaar zag viel mij het gewoon op dat ze allebei gaan over een moeder die zich zorgen maakt over haar kwaadaardige dochter. Bij The Exorcist schreef ik dat het perspectief van de moeder ervoor zorgde dat de horror goed werkte, maar Mildred Pierce bewijst dat grotere horror mogelijk is voor een ouder. Als ik mocht kiezen zou ik liever een bezeten Regan als dochter hebben dan Veda Pierce. Bij Regan kun je tenminste nog de demoon de schuld geven. Veda is de demoon. Zelden zo'n afkeer gevoeld voor een karakter dan Veda.

Dat maakt Mildred Pierce natuurlijk ook zo'n effectieve film. De moeizame moeder-dochterrelatie (ja, 'moeizame' is hier een eufemisme) vormt de ziel. Mildred won makkelijk mijn sympathie als hardwerkende, ambitieuze, onafhankelijke moeder in een omgeving die dat niet helemaal stimuleerd. Om het een feministische film te noemen is overdreven, maar vrouwen zo sterk als Mildred die niet afhankelijk zijn van een man en die ook niet de schurk van de film zijn kom je weinig tegen in klassiek Hollywood. De enige juiste schurk kan dan ook een vrouw zijn met een nog sterkere wil. En daar is Veda. Laat iemand haar alsjeblieft neerschieten. Mildreds onbreekbare moederliefde voor Veda bevat het ware drama van het verhaal en Mildreds achilleshiel.

Dit is een uitstekend melodrama, met gemak een van de beste uit dat genre. Het melodrama werkt omdat het geloofwaardig wordt gehouden en er nooit over-the-top gegaan wordt, zowel niet in situaties als in acteerwerk. Joan Crawford is briljant, maar dat is de hele cast, inclusief duivel Ann Blyth, Eve Arden (briljant in een feitelijk onbeduidende bijrol) en ja, ook de mannen die heel goed weten dat ze slappelingen spelen. Het werkt ook als film noir, maar daar ligt de focus niet. Het boek waarop de film gebaseerd is bevat die noirelementen kennelijk ook niet en de moord waarmee de film start zou als ik het goed heb ook niet in het boek zitten. Toch zijn de donkere openingsscènes waarin de moord plaatsvind en Wally er op vrij geestige wijze ingeluist wordt bijzonder sfeervol gefilmd. Of Curtiz nou een auteur is of niet, hij weet altijd bijzonder mooi zijn films te belichten en het valt me ook op dat hij graag ruime kamers gebruikt. Mildred Pierce is dan ook een mooie film om naar te kijken. Daarnaast wordt het vlot gebracht en zijn het script en de dialogen uitmuntend. Wat kan een mens nog meer willen?

Michael Curtiz' beste werk na Casablanca. Ik mag Todd Haynes wel, maar ik vraag me af hoe hij dit wil overtreffen.

4*, nee wacht: maak daar 4,5* van. Al een tijdje niet meer zo'n perfecte film gezien en me eigenlijk ook al een tijdje niet meer zo ontzettend vermaakt met een Hollywoodklassieker.

Het is me opgevallen dat biopics een soort opleving gehad hebben de laatste 10 jaar, volgens mij vanaf A Beautiful Mind. Ik kan er in ieder geval flink wat noemen en ze hebben ook erg veel aandacht gekregen over het algemeen, mede dankzij de veel Oscarnominaties. Persoonlijk vond ik de meeste van deze biopics degelijk, met meestal een score van 3* of 3,5* (en La Vie en Rose als dieptepunt met 1,5*), maar het maakte ook de indruk van een beperkt genre. Eigenlijk zijn alle biopics op dezelfde manier opgebouwd. Meestal begint zo'n film met de hoofdpersoon die óf stervende is, óf een dieptepunt in zijn carriére heeft, of wat voor reden dan ook om zijn leven te gaan reflecteren. Vervolgens gaan we terug in de tijd en zien we zijn hoogte- en dieptepunten. Waarom alle biopics met een flashbackstructuur werken is mij een raadsel, maar dat even terzijde. Biopics overstijgen zelden het gevoel van een soort geschiedenisboekje over een persoon. Ze gaan niet zozeer de diepte in als dat ze een overzicht van de belangrijkste punten in een leven geven. Daarom bereikten denk ik ook zo weinig biopics de 4 sterren bij mij.

Milk is gelukkig een uitzondering; sterker nog; het is denk ik de beste biopic die ik uit het huidige decennium gezien heb. Toegegeven, de flashbackstructuur is ook hier aanwezig en ook hier draait het vooral om hoogte- en dieptepunten vanaf Milks politieke bewustwording. Het succes van de film schuilt erin dat de film er net ietsje creatiever mee om weet te gaan, maar bovenal vond ik de film energieker dan de gemiddelde biopic. Ik zou bijna zeggen dat je door de film heenvoelt dat Gus van Sant geloofde in de acties van Harvey Milk. In ieder geval slaagde hij erin om mij toen Milk vermoord werd het gevoel te geven dat er een groot man gestorven was. Toch geen geringe prestatie. Veel biopics geven mij wel een beeld van de hoofdpersoon en weten hem of haar begrijpelijk te maken, maar met hoeveel hoofdpersonen in een biopic leef je doorgaans mee?

Milk is over het algemeen een conventionele film, ja, maar nooit té conventioneel. Ik heb de laatste 4 films van Van Sant niet gezien (ik moet er eens aan beginnen), maar hier bewijst hij zich zeker een bovengemiddelde regisseur als het om beeldtaal gaat. De lichte, melkachtige kleurenfilter die over de film lijkt te hangen is op zichzelf al mooi, maar soms wordt een gebeurtenis ook wat apart getoond (bijvoorbeeld de scène met het fluitje). Knap is ook dat de overgang van archiefbeelden naar opgenomen beelden zo vloeiend verloopt. Je kunt ze wel uit elkaar houden, maar door het camerawerk en de kleuren aan te passen op de archiefbeelden val je nooit van mooie in lelijke beelden. En nee, dat wil niet zeggen dat je dan de hele tijd naar lelijke beelden kijkt. Ik heb volgens mij nog nooit zo'n goede wisselwerking tussen bestaande en nieuwe beelden gezien volgens mij. Sterk gemonteerd ook.

Sean Penn speelt hier ook zijn beste rol. Ik ben nooit echt een fan hem geweest, maar door deze film zou ik het bijna worden. Zijn huilscènes verpesten het meestal en het is dan ook eens leuk om hem eens een hele film een positief ingestelde man te zien spelen. Zijn charisma is zo groot dat hij me gemakkelijk door de film heen hielp. Natuurlijk krijgt hij ook mooie begeleiding van de bijrollen. De Oscarnominatie voor Brolin is overigens wel wat overdreven. Ik vond 3 rollen van hem uit 2007 helemaal geweldig en het lijkt wel alsof de Oscars zich met de nominatie van dit jaar willen verontschuldigen voor het missen van die rollen. Hij doet het verder wel goed, maar zijn rol gaat niet echt diep en werd naar mijn mening niet helemaal lekker uitgewerkt. Dat is één punt waarop de film beter had kunnen zijn. Sowieso een biopic-kwaal: bijrollen die nooit helemaal de aandacht krijgen die ze verdienen.

Verder moet ik toegeven dat de film pas echt grote hoogten begon te bereiken toen Milk verkozen werd tot supervisor. Daarvoor was het nog te fragmentarisch. Maar buiten dat om is dit toch wel mooie prestatie. Ook nog een extra applausje voor Van Sant dat hij zijn film nooit sentimenteel laat worden, waar dat toch makkelijk kon. Nee, zo'n optocht op het einde tonen is geen vorm van sentimentaliteit, die hoorde er gewoon bij en heeft natuurlijk ook echt plaatsgevonden. Ik kreeg er stiekem kippevel van.
4*

Deze talkie met Harold Lloyd is oké, maar veel valt er niet over te zeggen. Het is vrij standaard allemaal, zonder echt geniale scènes of momenten waarop ik enorm moest lachen, maar toch blijft het weer lekker wegkijken. Ik geef drie milde sterren, maar vraag me over een maand niet wat hier ook allemaal weer in gebeurde. Ik zal het me namelijk waarschijnlijk nauwelijks meer herinneren.

Na 2 en een half jaar weer gezien en nu valt het voor het eerst echt op zijn plaats. De film was grappiger dan ik me ooit besefte. Tijdens vorige kijkbeurten richtte ik me denk ik te veel op het volgen van het verhaal en miste ik de vele details en lette ik denk ik niet op hoe sterk de dialogen zijn. Dialogen zijn sowieso denk ik het sterkste punt van de Coens, in combinatie met de casting. Let op hoe ze voor ieder personage met totaal uiteenlopende achtergrond bijna een eigen taal, of in ieder geval vocabulaire, weten neer te schrijven. Fantastisch.

Het plot is blijft ook gewoon leuk, maar ik hou ook wel van films over personages die verschillende partijen tegen elkaar uitspelen. Schijnbaar is Hammett daar meester in, want de Coens baseerden Miller's Crossing op zijn boeken. Hammett schreef ook The Maltese Falcon en Red Harvest, die verfilmd is als Yojimbo en A Fistful of Dollars. Allemaal films dus over een man die verschillende partijen tegen elkaar uitspeelt. Altijd leuk. Gevolg is ook dat dit nog altijd de enige film is van de Coens waarin de hoofdfiguur eens geen idioot of op zijn minst domme vent is.

Vanaf nu behoort Miller's Crossing in ieder geval tot mij favoriete Coens, wat sowieso een lange lijst is.

4,5*

Het is dat Milos Forman zelf een fijne verteller is, want anders zou deze documentaire echt verschrikkelijk zijn. Hij is namelijk erg slecht gemaakt en weigert ook maar ergens de diepte in te gaan. Over het algemeen springen we van film naar film, waarbij alleen Cuckoo's Nest en Amadeus echt de tijd krijgen, waarbij Forman dan wat anekdotes verteld, vaak van dingen die op de set gebeurde. Af en toe worden er wat parallellen gelegd met Formans verleden onder het Sovjet-regime en zo nu en dan is er een korte motivatie van Forman over waarom hij een film wilde maken, maar dat wordt tot een minimum beperkt. De fragmenten die gekozen worden spelen niet in op wat er verteld wordt en bij bijvoorbeeld Valmont krijgen we alleen de trailer voor onze kiezen. Het meest onverklaarbare is echter de titel, aangezien juist steeds wordt benadrukt door Forman dat hij zich ontzettend thuis voelde in Hollywood, in plaats van dat hij een outsider was.

Er kan ongetwijfeld een prachtige documentaire gemaakt worden over Forman, maar dit is 'm niet.

2*

Waarom dacht ik dat dit de minst gewaardeerde Ghibli op MovieMeter was? Ik had gisteren zin in een film uit deze studio, maar wou niet meteen door alles van Miyazaki heen zijn, dus heb ik deze gehuurd. Weinig van verwacht, maar het blijkt minstens zo goed te zijn als het beste werk van Ghibli's bekendste regisseur. Minstens.

Het is eigenlijk ook meteen de meest simpele film van Ghibli. Er zitten voor de hand liggende levenslesjes in en net als in Totoro wordt groot drama ontweken. Daar komt ook nog eens bij dat het geen fantasyfilm is, ondanks enkele hele korte droomsequenties. Of is het toch niet zo simpel als het lijkt? Er zit erg veel detail in de handelingen van de personages viel me op. Kijk maar bijvoorbeeld naar hoe Shizuku haar nachtlampje uitzet. Er wordt eerst blindeling gezocht naar de knop, vervolgens heft ze zich op om de knop te kunnen zien en zet dan de lamp uit. Een handeling van een paar seconden, die de meeste animators nooit zo uitgebreid hadden getoond, in één keer de knop uitzetten is immers makkelijker. Bij deze film helpt het echter om een bepaalde levensechtheid te creëren, een soort spontaniteit die je nauwelijks ziet in animatie, zelfs niet bij Ghibli. Mimi wo Sumaseba zit echter vol met dit soort kleine handelingen die niets te maken hebben met het plot, maar het geheel toch wat echter maken. Dit had inderdaad een live-actionfilm kunnen zijn, maar dat wil niet zeggen dat de film niets wint met het gebruik van animatie en niet alleen door dat handjevol sprookjesscènes, die ik overigens niet eens zo heel bijzonder vond.

Whispers of the Heart werkt haast als een warm bad in een koude dag: zo rustgevend dat het haast betoverend lijkt. Dat Ghibli hier voor de verandering eens geen sprookjesbeesten voor nodig heeft vind ik verfrissend. Het plaatsje waar de hoofdpersoon woont is ook prachtig vormgegeven, met al die heuvels en steegjes. De film lijkt te ademen. Ja, het is allemaal zeer zoet, maar de toon is perfect, waardoor de zoetigheid nooit irritant wordt. Het onthaastende effect bleek overigens zo krachtig te zijn dat ik zelfs een dag later er in bleef hangen, wat niet helemaal de bedoeling was...

Het bleek ook voor mij het juiste verhaal voor het juiste moment te zijn. Iedereen heeft wel eens dat hij of zij gaat nadenken over de toekomst. Voor mij was dat deze week en het is grappig om dan net een film aan te treffen die op zo'n sympatiek naïeve manier dit thema behandelt.

Het einde met dat huwelijksaanzoek vond ik net een stapje te ver, maar verder een perfecte film. Country Roads kon de boel ook niet verpesten. Ik vind het sowieso best een mooi nummer (al heb ik liever de Denver-versie dan die van Newton-John hier), al moet ik toegeven dat ik wel raar stond te kijken toen de film opende met een gezongen eerbetoon aan West Virginia. Wie wil er nu überhaupt naar West-Virginia als je in zo'n mooi plaatsje als in deze film woont? Uiteindelijk blijkt het nummer goed te werken en de Japanse versie is eindeloos charmant. Daarnaast zit het liedje in mijn favoriete scène uit de film: die in die werkkamer met die opa en zijn vrienden. Maar ik heb sowieso een zwak voor films waarin personages ineens vanuit het niets beginnen te zingen kennelijk.
4,5*

Ik vond het best een leuke film. Een beetje een komedie met een 'anything-goes'-mentaliteit. Vaak te flauw voor worden, even vaak hilarisch. Lang niet alle grappen werken en sommigen falen enorm, maar dat hoort er een beetje bij. Ik vind de vergelijking met Monty Python niet vergezocht, in ieder geval niet met de tv-serie Flying Circus, waar ook gewoon los wordt gegaan en alles kan gebeuren. Getting Any? schiet wel wat vaker uit de bocht dan die serie en is toch net wat puberaler. Niettemin vind ik de score toch wat al te laag hier. Aan de andere kant, over-the-top-waanzin komedies scoren over het algemeen niet goed op MovieMeter. Soms wel jammer. Voor mij lag het probleem hier dat de film toch steeds minder leuk werd. De eerste helft vond ik erg grappig, de tweede helft had nog steeds leuke stukken, maar teerde vooral op mijn goodwill die opgewekt was in de eerste helft. De parodie op The Fly was helaas verschrikkelijk en bijna een filmkiller helaas. Het leukst vond ik de dansvoorstelling van de piloot en vooral de climax van die grap was sterk.
3,5*

Nou dit is iets raars. Ik had een enorm neorealistische film in de stijl van Ladri di Biciclette verwacht, maar dat de twee films van dezelfde regisseur komt merk je nauwelijks. Wat een totaal andere kijk op het meest hotte thema van Italië van dat moment: armoede. Waar Ladri di Biclette warm maar pijnlijk is wordt armoede hier best wel geromantiseerd. Ja, er zijn natuurlijk weer die smerige zakenmannen (hier karikaturen met hoge hoeden en belachelijke kantoors) die graag zwervers van hun laatste rechten beroven, maar er is iets vreemds positiefs aan Miracolo a Milano. Ik denk dat als je deze film aan een kind laat zien hij later wellicht niets liever wil worden dan een zwerver. De stakkers zingen, lachen en hebben over het algemeen de tijd van hun leven. Wat dacht De Sica toen hij dit maakte? Dat hij een bijdrage leverde aan de strijd voor een betere toekomst voor de armen? Waarschijnlijk zou zelfs Frank Capra deze film nog te naïef gevonden hebben.

Als we echter de sociale context vergeten waarin dit gemaakt is blijft er toch een film over die echt goed werkt. Het is echt een sprookje en de optimistische sfeer is onverwacht pakkend. Ietwat kinderlijk misschien en zoals ik aangaf overdreven naïef, maar wel aanstekelijk. De cast beschikt over een goede komische timing en zijn zelfs leuk als de grappen dat niet zijn (wat nogal eens voorkomt eigenlijk). Zelfs het feit dat De Sica stilistisch niet sterk genoeg is om de vele visuele grappen echt goed vast te leggen deert nauwelijks. Als er een mirakel hier is, dan is het dat deze film gewoon werkt, ondanks dat dit eigenlijk niet het geval had mogen zijn.

Kleine 4*

P.S.: een van de slechtst passende posters die ik ooit gezien heb. Heeft bijna de tegenovergestelde sfeer van de film.

Ik heb een soort Sneeuwwitjeweek (of eigenlijk 8 dagen), vanwege de bizarre lading aan verfilmingen van het sprookje dat momenteel uitkomt. Na het zeer matige Snow White and the Huntsman was Mirror Mirror aan de beurt. Blancianeves volgt waarschijnlijk maandag en misschien geef ik de Disneyversie nog eens een herziening dit weekend. Snow White: A Deadly Summer en Grimm's Snow White sla ik maar even over. Serieus, dat zijn vijf Snow Whites uit 2012. Waarom weet ik niet.

Als ze echter allemaal zo goed zijn als Mirror Mirror hoor je mij niet klagen. Door bijna iedereen slecht ontvangen en ik zag er ook het meest tegenop van alle films uit deze trend, maar het zou wel eens de uitschieter kunnen zijn. Tarsem Singh vind ik een regisseur die doorgaans mooie beelden weet te schieten en ook een oog heeft voor sets en kostuums, maar die het nooit in een goed afgewerkte film om weet te zetten. Het wordt op een bepaalde manier nooit echt één wereld die hij creëert en verhalen vertellen leek hij helemaal niet te kunnen. Tot aan Mirror Mirror, de film waarin het allemaal tot zijn recht komt.

Het deed me nogal aan een ouderwetse avonturenfilm denken. Dit kan een belediging zijn, maar ik moest vooral aan de betere van die films denken. Dan heb ik het over die enorm luchtige, vaak wat komische spektakels van de jaren '30 tot de jaren '50 die vaak in technicolor geschoten waren. The Adventures of Robin Hood, The Prisoner of Zenda, Moonfleet, dat soort dingen. De humor hier is wat zelfbewuster, maar buiten dat om past Mirror Mirror makkelijk in dat rijtje. Zelfs het kleurgebruik deed me wat aan technicolor denken en ik zou zweren matte paintings te hebben gezien. Alleen al die introductie van Snow White waar de camera door de lucht vliegt en van verre het paleis nadert om uiteindelijk dicht bij het raam van de heldin te eindigen. Hier worden vershillende technieken zichtbaar gecombineerd, maar op een manier dat het gewoon mooi wordt.

Zoals gezegd is Singh vooral gericht op het uiterlijk van zijn film en hier pakt dit beter uit dan ooit. Hij lijkt van bijna ieder moment een kijkfeestje te willen maken, maar waar dat eerder films opleverde waar je zat te wachten tot hij weer iets op het scherm toverde gebeurt dat hier bijna constant. De verbeelding van de spiegel, dat schaakbord, de kleren, de marionetten: het kan niet op. Het past allemaal in de wereld die Singh hier neerzet. Het overtreft makkelijk Snow White and the Huntsman die ook voor een speciale wereld probeerde te gaan, maar daarin vooral misstappen zette, waarschijnlijk omdat die niet kon kiezen tussen een kindvriendelijke sprookjeswereld en een wat meer volwassen duistere wereld. Mirror Mirror gaat gewoon doodleuk voor de kinderfilm en heeft de look van een warm sprookje.

Dus ja, voor volwassen avontuur moet je hier niet zijn. Het blijft luchtig en voor het hele gezin. Maar het is foutloos gedaan, met fijn uitgewerkte actiescènes en een verhaal dat misschien met een knipoog verteld wordt, maar dit niet ten koste laat gaan van de ziel van de film. De acteur lijken ook allemaal te weten in wat voor een film ze zitten en hebben er zichtbaar lol in. Julia Roberts heb ik eigenlijk nog nooit zo goed kunnen verdragen als hier. Maar Lily Collins steelt de show. Ze weet een brave rol van veel charme te voorzien. Leek me niet meteen een 'fairest of them all', maar wist me toch om te krijgen gedurende de film. Ze is zelfs overtuigender met een zwaard dan Kristen Stewart.

Net als Snow White and the Huntsman wordt het verhaal flink aangepast, deze zelfs nog meer dan de andere, wat ik eigenlijk niet verwacht had. Dit is eigenlijk hoe het sprookje van Sneeuwwitje zou zijn als zij een echt actief personage zou zijn (bij Disney is ze immers slechts een speelbal van de andere personages). Waar deze poging tot semi-feminisme nog geforceerd aanvoelde komt het hier natuurlijk over. De twists met de appel of met de reddende kus hadden flauw kunnen zijn, maar pakken hier goed uit.

In feite wordt er maar één vreselijke misstap gezet en die komt pas bij de laatste scène. Een Bollywoodnummer? Echt? Ik weet dat Singh een Indiër is en dat Snow Shite zang en dans moest terugbrengen in het land, maar moet dat met een nummer die totaal niet in de totale sfeer van het geheel past? Heel even lijkt de film een soort postmoderne Shrek-achtige film te worden, wat het ervoor telkens nét niet werd. Jammer, maar omdat de film dan al afgelopen is doet het niet veel schade meer. Alleen nooit meer doen, Singh.

Een van de grootste verrassingen die ik eigenlijk ooit gehad heb. Ik had nauwelijks hoop op een voldoende. Eentje voor de categorie: ondergewaardeerd.
4*

Aardige film. Ik wist van te voren niet helemaal of het mijn ding zou zijn en dat is het ook niet helemaal, maar niettemin is het best overtuigend. Als ik zeg dat het niet mijn ding is heb ik het niet over de continue zang, want daar heb ik geen moeite mee. Het was meer zo dat het verhaal me niet zo aansprak en dat het me allemaal wat bombastisch en sentimenteel leek. Dat is het dan ook. Maar daar had ik me op ingesteld en eerlijk gezegd past die grootse aanpak toch altijd wel beter bij een musical dan bij een gewoon drama en Les Misérables heeft er het juiste verhaal voor.

De meeste moeite had ik uiteindelijk dan vooral met de hele romantische verhaallijn rond Eddie Redmayne en Amanda Seyfried. Echt zo'n futloze romance, waarbij de twee halsoverkop verliefd worden zonder elkaar te leren kennen en meteen daarna niet meer zonder elkaar kunnen. Dit soort liefdesverhalen, waarin de twee personages elkaars karakters niet leren kennen kunnen mij zelden boeien en als er zoveel belang aan gehecht wordt als hier wordt het al snel vervelend. Die eindeloze smachtende liedjes konden me gestolen worden. Daarnaast zorgt dit allemaal voor nog een subplot, rond ene Eponine (een van de lelijkste namen die ik ooit gehoord heb overigens). Niet alleen was Samantha Barks vreselijk in de rol, maar haar personage leek er alleen maar in te zitten om het verhaal te rekken, alsof dat nodig was.

Ik kon hier allemaal weinig mee en ik had liever meer focus op Jean Valjean en Javert gezien, want dat zijn toch duidelijk de boeiendste personages. Toegegeven, zo'n Valjean is ook niet mijn favoriete type, zo'n Christelijke idealist, maar het past wel bij een film als dit, waardoor het wel werkte. Sowieso is Jackman, hoewel geen uitzonderlijk acteur, altijd iemand die gemakkelijk sympathie opwekt, zo ook hier. Russell Crowe had mijn favoriete personage. Zijn zang wordt hier en daar belachelijk gemaakt, niet helemaal terecht wat mij betreft. Hij heeft niet het meeste bereik, dat is duidelijk Eddie Redmayne (wiens stem identiek is aan die van Tim Buckley), maar Crowe heeft het soort diepe, ruwe zangstem waar ik een zwak voor heb. Hij is hoogstens niet zo sterk als hij korte zinnetjes in een dialoog (duet?) moet zingen, maar zijn eigen nummers vond ik het hoogtepunt van de film. Anne Hathaway doet het ook weer goed, maar die overtuigd me altijd wel eigenlijk. Haar grote nummer is niet helemaal mijn ding, maar ze heeft er denk ik wel het meeste baad bij dat haar zang live is opgenomen, want het brengt meer emotionaliteit over.

Het grootste deel van de film is gewoon goed vermaak, met enkele pakkende nummers en heel wat spektakel. Alleen het bekende verhaal is niet overal even sterk. Vooral niet dat Marius na de mislukte revolutie in naam van de armen nog droevig zit te zingen om zijn verloren vrienden, om vrij snel daarna hem in grootse hallen en duidelijk peperduur huwelijk zien te geven vol met mensen die van adel lijken. Dat idealisme was duidelijk een fase.

Hooper blijft voor mij een moeilijk in te schatten regisseur. Aan de ene kant iemand die de uitdaging op zich neemt om de liedjes live op de set op te nemen en ook iemand die bepaalde scènes echt visueel sterker maakt (die scènes met Crowe vooral), maar aan de andere kant is hij vaak ook te conventioneel en soms zelfs visueel zwak. Vooral het nummer Master of the House laat een grote zwakte zien in Hoopers kunnen met humor. Deze scène wordt veel bekritiseerd en Helena Bonham Carter en Sacha Baron Cohen kregen vaak de schuld, maar het is mij duidelijk dat het meer Hoopers regie is die de boel verpest. Zo'n scène met zo'n lied en zulke humor heeft een bepaalde schwung nodig in camerawerk en montage om de grappen te laten werken en de jolige sfeer te vangen, maar juist daar is Hooper op zijn meest observerend en statisch.

Nogal een wisselvallige film uiteindelijk, hoewel ik hem stiekem slechter verwacht had.
3*

Aangename verrassing. De vorige twee delen van Mission: Impossible lieten met koud (deel 1 nooit gezien), maar dit vierde deel kon ik eigenlijk erg goed hebben. Brad Bird gaat namelijk schaamteloos voor de fun en levert een bijna ouderwetse actiefilm af die zichzelf nooit serieus neemt en de maffe, maar spectaculaire scènes met nauwelijks oponthoud laat komen. Dat de personages bijna blanco lijken en dat de schurk totaal niet uit de verf komt (wellicht door de cating van de saaiste acteur ooit: Michael Nyqvist, die wijselijk niet meer dan een paar regeltjes tekst gegeven wordt), deert nauwelijks. Van de ontsnapping uit de gevangenis aan het begin, via de creatieve inbraak in het Kremlin en de beklimming van de toren in Dubai tot aan de zandstorm en het eindgevecht in een garage: het werkt allemaal prima. Ook leuk dat het team hier compleet zonder steun van een grotere organisatie moet werken, waardoor de hele missie geïmproviseerd moet worden en er meer ruimte voor geklungel en humor is. En daardoor ook voor wat meer spanning, hoewel je geen intense scènes moet verwachten. Wel jammer is dat die Benji ondanks kennelijk gebrek aan geld nog steeds de meest complexe gadgets weet te maken. Misschien was het nog leuker geweest als het team zonder die had moeten werken.

De film deed me eigenlijk wat aan North by Northwest denken en dat bedoel ik grotendeels als compliment, want Ghost Protocol hoeft zich nergens voor te schamen. Maar tegelijkertijd had Hitchcock wat meer flair, interesse in personages (gewoonlijk een pluspunt voor Bird overigens, maar zeker niet hier) en zou hij meer uit situaties weten te halen. De bovengenoemde scènes zijn erg leuk, maar blijven in hun basis hangen. Andere worden totaal niet uitgebuit. Zo is het bizar dat Paula Patton op een gegeven moment moet doen alsof ze die vrouwelijke huurmoordenaar is om die schurk te misleiden. Dus krijgen we een scène waarin een zwarte Amerikaanse zich voordoet als een blanke Française. Helaas lijkt de schurk zich zo weinig verdiept te hebben in de mensen met wie hij cruciale onderhandelingen uitvoert waardoor hij niet eens in de gaten heeft dat Patton de verkeerde huidskleur en de verkeerde nationaliteit heeft om echt de vrouw te kunnen zijn met wie hij onderhandelt. Dat is het type scène waarin Hitchcock de humor en de spanning had gezien, maar bij deze film blijft het in het luchtledige hangen, bijna als een plothole. Dat is exemplarisch voor deze film, maar laat ook zien waarom een film als North by Northwest echt een uitschieter is in het genre.

Maar niet teveel geklaag, dit is één van de meer vermakelijke blockbusters van de laatste tijd.
3,5*

Doet wat het moet doen. Wat wil zeggen dat er goede actiescènes in zitten. Die zijn natuurlijk totaal over-the-top, maar iets anders kan je niet verwachten van een film die Mission Impossible heet. Sommige actiescènes waren gewoon uitstekend, zoals die waarin Hunt van de ene toren naar de andere springt en over het glazen dak rijdt en de actiescène op de brug. Ook heb ik wel een zwak voor scènes zoals die waarin Hunt en zijn team het Vaticaan infiltreren: zo'n vergezocht plan dat op een slimme manier ten uitvoer wordt gebracht. Ook is het allemaal stijlvol genoeg gefilmd en heeft het een goed tempo. Daar tegenover staat dat de film een opvallend ingetogen climax heeft die niet lijkt te passen. Na al het voorgaande kun je nauwelijks nog eindigen met een man-op-man gevecht op de vuist. Verder mist het zelfs in de beste actiescènes aan spanning en zijn de momenten waarop er geen actie is gelijk aan hartstilstand. Hoffman is goed en dreigend, maar krijgt te weinig kans om werkelijk een wrede schurk te zijn en zijn plannen zijn ook niet boeiend, waardoor de film urgentie mist. Het mag dan goed gemaakte actie zijn, het is ook actie waar het moeilijk is om ook maar iets om te geven. Wel een verbetering te opzichte van deel 2, zover ik me die herinner.
3*

Hebben jullie ook wel eens moment in een film vanaf wanneer het moeilijk wordt om de rest serieus te nemen? En dan bedoel ik niet één scène of een groot moment, maar echt een klein stukje, een detail bijna. Ik heb het gelukkig niet vaak, maar Mississippi Burning bevatte zoiets. Het gaat hier om het moment waarop de burgemeester geïntroduceerd wordt. Hij zit dan bij de kapper de FBI-agenten tegen te spreken en het racisme te ontkennen. Terwijl hij daar geschoren wordt rookt hij een grote sigaar. En het was die sigaar op die plaats op dat moment dat me stoorde. Dit klinkt wellicht als aanstellerij, om me aan zoiets onbeduidends te ergeren, maar voor mij was het 't moment waarop ik bij mezelf dacht: "Oh, dit is een film die een standpunt erin wil rammen en denkt dat de kijkers te dom zijn om een wat natuurlijkere aanpak te snappen".

Niets in de rest van de film deed zijn best om dit idee te ontkrachten. De film komt op veel punten overeen met het werkelijke verhaal waarop het gebaseerd is, maar het wordt zo dik aangezet dat het allemaal wat flauw wordt. Vooral de belachelijke manier waarop Willem Dafoe's personage wordt neergezet als wel érg dom is nogal over-the-top, maar nodig om het praktisch fascistische oplossing van het probleem te laten werken. Dit is een serieus verhaal dat het verdient om verteld te worden, maar de bijna engelachtige kwaliteiten van de zwarten in combinatie met de casting van alleen lelijke koppen voor de clanleden gaan bijna richting parodie. Een wat meer kalme, verontrustende aanpak had denk ik beter gewerkt dan deze alle-bommen-uit-de-kast-stijl.

Het enige dat mijn interesse vast hield was Hackmans personage, de enige met nuance. Zijn tegenstrijdige gevoelens tussen liefde voor Mississippi en zijn inwoners aan de ene kant en zijn afkeer voor racisme en zijn FBI-verplichtingen aan de andere kant zorgen stiekem voor het boeiendste conflict. Hackman is wederom weergaloos in deze rol. Zijn scènes met McDormand hebben ook wel iets, al is zij bijna ongeloofwaardig goed in dit stadje. Verder is het duistere sfeertje ook nog wel goed getroffen, al is ook dat ietwat overdreven. Willem Dafoe is gewoonlijk een van de meest betrouwbare acteurs, maar lijkt hier niet zo op zijn plek te zijn, helaas.
2,5*

Deze werd in het weekend uitgezonden als onderdeel van een programmering van kindertelevisie. Daardoor stelde ik me vooraf in op een kinderfilm. Dit maakte het wat lastiger om de film te komen. Geen idee wat precies de leeftijdscategorie is waar Hallström zijn film op richtte, maar ik weet zeker dat ik er als kind geen klap mee had kunnen beginnen. Enorm zware problemen, die enorm pijnlijk gebracht worden en door de ogen bekeken worden door een moeilijk kind met vreemde tiks (wat was dat met dat melk drinken?) die ook nog eens vrij onsympathiek is. Eerlijk zou je het kunnen noemen misschien, maar als kind zou ik me er waarschijnlijk moeilijk mee hebben kunnen identificeren en zou ik sommige scènes moeilijk hebben kunnen plaatsen. Vooral die relatie met die moeder, daar had ik nu eerlijk gezegd nog steeds wat moeite mee. De film suggereert bijna dat het irritante gedrag van het jongetje de moeder naar het graf gewerkt heeft. Natuurlijk is dit niet zo en waarschijnlijk wordt deze suggestie gewekt zodat we kunnen begrijpen waarom het jongetje zich verantwoordelijk voelt voor zijn moeders dood, maar het werd er wel érg dik bovenop gelegd.

Wellicht is het dan ook gewoon als een coming-of-age-film voor een volwassen publiek bedoelt, zoals Leolo of The 400 Blows. Kan ik er dan wel iets mee? Nee. Ik gaf drie sterren, omdat ik achteraf de originaliteit en de gedurfdheid van het project wel kon waarderen, maar aan de andere kant moet ik gewoon eerlijk met mezelf zijn en toegeven dat ik het helemaal niets vond, een paar schattige en grappige momenten daargelaten. Het is vooral dat de zwaarte en de luchtigheid in combinatie met elkaar niet werken. De humor vond ik te flauw en te gespeeld, ten opzichte van de pijnlijke drama. De warme nostalgie kwam om soortgelijke redenen niet aan, de duisterdere momenten gaven er iets naargeestigs aan. En dat idyllische plattelandssfeertje, dat ik op de een of andere manier aan Hallström link (ook dankzij Chocolat en wat ik zag van What's Eating Gilbert Grape), vond ik zoals altijd bij hem ontzettend nep en gemaakt. Wat rest is een moeder-zoonrelatie die thuis hoort in een Ingmar-Bergmanfilm, een reeks gitzwarte bespiegelingen van de hoofdpersoon over mensen en dieren die enorm geleden hebben en vaak op afschuwelijke wijzen zijn gestorven, veel scènes over ontluikende seksualiteit waarin ook een oom een rol speelt die zijn tienjarige neefje stimuleert om volwassen naakte vrouwen te bespieden. En dan is er nog een eveneens pijnlijke relatie tussen de jongen en het meisje dat zich als jongen verkleed; een verhaallijn die aanvankelijk mijn sympathie won, maar uiteindelijk overging in scènes waarin de twee kinderen elkaar psychologisch begonnen te kwellen. Daartussendoor zitten scènes waarin de hoofdpersoon zich irritanter begint te gedragen zodra de situaties moeilijk worden. Dan krijgt hij weer problemen met melk drinken of gaat hij zich als een hond gedragen. Dit maakt de al pijnlijke scènes nog pijnlijker.

Het is allemaal veel te veel van het goede. Sommige mensen vinden dit wellicht een eerlijke film, die moeilijke problematiek die kan komen kijken bij het opgroeien niet uit de weg gaat. Kan zijn, maar het is allemaal zo ongelukkig in elkaar gezet. Daarbij had ik het gevoel dat Hallström toch ook vooral vond dat het een film moest worden waarin levenskracht overwint en dat brengt hij niet overtuigend. Er wordt duidelijk gepoogd een charmante film te maken, maar ik zag er weinig werkelijke charme in. Eerlijk gezegd liet het me met een gedeprimeerd gevoel achter. Ik zie weinig hoop voor Ingemar in de toekomst. Zijn leven werd getekend door vreselijke ervaringen en daarnaast lijkt hij niet tot nieuwe inzichten gekomen te zijn en is hij volgens mij nog steeds egocentrisch. De film probeert de illusie van een happy end te wekken door Ingemar en Saga weer samen te brengen (hoe dat zo?), door de hoofdfiguren lachend in de modder te laten vallen (zwak, erg zwak) en vooral door een Zweedse bokser met dezelfde naam als de hoofdpersoon wereldkampioen te laten worden, alsof dat ook maar iets met iets te maken heeft.

Kortom is het een film die loodzware problemen enorm ongelukkig mixt met malle humor en misplaatste nostalgie. Geen wonder eigenlijk dat ik op de helft van de speelduur nog altijd nauwelijks wist wat het nu precies voor een film was waarnaar ik zat te kijken. De twee sterren die ik geef zijn er voor Saga, het enige geslaagde en geloofwaardige personage in de film, die helaas door Hallström bedrogen wordt door haar op het einde ineens in een jurk te laten verschijnen. Een vrij incompetente regisseur vind ik het tot nu toe. Ik zou de film willen prijzen om zijn durf om de kindertijd zo nietsontziend te durven verbeelden, maar daarvoor kwam het te onoprecht op me over.

Ik vond het allemaal nogal tegenvallen. Niet op de laatste plaats dankzij de Criterion dvd. Het label heeft een hoge reputatie, maar de beeldkwaliteit was enorm slecht, als schijnt dat meer te maken hebben met de staat van de kopieën waarin de film verkeerd.

Buiten dat om is het allemaal gewoon niet heel erg bijzonder. Bij vlagen vrij saai zelfs. Voor een groot deel een ietwat standaard verhaal, met weinig fantasie verteld en geschoten zonder enige stijl. Ook de acteurs doen niets speciaals. Het voelt Amerikaanser aan dan zelfs de films van Kurosawa, maar dan wel een tweederangs Amerikaans epos. De eerste helft was er niets noemenswaardig gezien. De tweede helft pakte me iets meer, toen die priester een grotere rol kreeg. Pas de allerlaatste scène vond ik bloedmooi, wat hopelijk een goed teken is van de vervolgen, al heeft die scène ook wel iets als afsluiter van een op zichzelfstaande film.

Nu maar hopen dat deel 2 beter bevalt, maar het verbaast mij verder niet dat deze film nooit in een adem genoemd wordt met de samurais van Kurosawa.

2*

Lijkt me sterk. De afgebeelde scène zit gewoon in deel 3.

Die scène is ook het hoogtepunt van de trilogie, zoals het ook hoort natuurlijk. Het is een geweldig gefilmd duel, met een van de mooiste zonsondergangs ooit. Helaas is vormt dit duel slechts 10 minuten van de film.

De rest is, met uitzondering van een gevechtje hier en daar, weer weinig bijzonder, iets wat juist zo'n overal bovenuitstijgende scène alleen maar extra benadrukt. Ik vond het al kunstmatig hoe Otsu en Musashi aan het eind van deel 2 uit elkaar gehouden moeten worden, maar om voor een derde maal een volle speelduur te kunnen krijgen moeten er wel meer zaken uitgesteld worden op een onwaarschijnlijke manier. Dat de twee rivalen niet na een half uur al hun duel hebben heeft volgens mij geen andere reden dan dat de film dan te kort was. Wat volgt voelt voor een groot deel aan als tijdsvulling en is weinig boeiend. Als het niet voor dat duel geweest zou zijn zou ik dit het minste deel gevonden hebben.

Vervelend hoe Otsu van het boeiendste personage in de eerste film verandert is in het meest irritante karakter van de trilogie. Haar melodramatische gejammer en slechte teksten worden na drie delen een beetje vervelend. Daarnaast is het vreemd dat twee enorm belangrijke karakters uit de vorige twee episodes ineens totaal afwezig zijn. Waar is die vriend van Musashi gebleven met wie hij op het begin van deel 1 vertrok? Was zijn verhaal al afgesloten? En die priester die Musashi op het rechte pad hielp heeft toch op het minst recht op een cameo zou ik zeggen.

Ach, ik heb ook weer niet helemaal het gevoel dat ik mijn tijd verspilt heb met deze trilogie. Het keek aardig weg. Alleen is het zo jammer dat het zo gemakkelijk beter gekunnen had. Met name in filmisch opzicht zit hier gewoon veel meer in.

2,5*

Het lijkt erop dat ik de enige ben, zowel in mijn directe omgeving, hier op MovieMeter, als op IMDB, die Edith Piaf op zijn zachtst gezegd totaal geen sympathiek persoon vind. Laat ik het maar gewoon recht voor zijn raap zeggen: ik vond het een onmens.

Laat ik voorop stellen dat mijn mening over Piaf hier puur en alleen gebaseert is op de film en niet op haar echte leven, waar ik verder niets van afweet. Ook laat ik mijn lage waardering voor de liedjes buiten beschouwing. Feit is wel dat Piaf mooi kon zingen, ondanks dat het totaal niet mijn smaak is. Maar wat is er verder zo bijzonder aan deze vrouw? Was ze een waar artiest? Zoals geportretteerd in deze film niet in ieder geval. Mooi zingen alleen is één ding natuurlijk, maar het is voor een zangeres net zo belangrijk dat ze het gevoel van haar liedje uitstraalt, dat ze het lied leeft en het een ziel meegeeft. Dit ervaarde ik nooit in de film. Aanvankelijk staat ze er met een rare houding bij, alsof ze totaal ongeïnteresseerd is in wat ze aan het doen is. Dan kun je wat mij betrefd nog zo mooi zingen, het komt totaal niet over.

Gelukkig wijst iemand in de film haar hierop. Maar wat gebeurt er dan? Mevrouw Piaf wordt boos op deze man en denkt dat haar stem alleen genoeg is. Dit vind ik zeer typerend voor hoe Piaf zich in de hele film gedraagt: ze is eigenzinnig, maar boven alles zeer egocentrisch en het enige waar ze in geïnteresseerd lijkt te zijn is alle aandacht naar zich toetrekken, on- en off-stage. Nou is eigenzinnigheid geen verkeerde eigenschap op zich. Het kenmerkt vele artiesten. Piaf heeft echter last van een totaal misplaatste eigenzinnigheid. Ze is iemand die constant gelijk denkt te hebben, terwijl ze zelden gelijk heeft en dan wordt het irritant. Zeker bij zo'n egotripper.

Uiteindelijk wil ze wel luisteren en leert ze langzaam hoe ze haar lied fysiek kan uitstralen. Doordat ik echter getuige was hoe ze dit met pijn en moeite aanleerde heb ik er nooit in geloofd. Ook niet omdat ze elke keer dezelfde houding aannam tijdens een lied. Het kreeg iets kunstmatigs. Als Edith Piaf werkelijk iemand was die gevoel legde in haar muziek dan komt dat in deze film er niet uit. Ja, pas als ze ernstig ziek is en niet meer kan zingen maakt ze ineens duidelijk dat muziek maken toch belangrijk voor haar is. Een beetje te laat. Daarvoor is haar enige doel beroemd worden. Ze heeft zelfs al gigantische sterallures waar de gemiddelde popster van vandaag bang van wordt als ze nog op straat staat te zingen. De rest van haar tijd besteed ze vooral aan schreeuwen, fans beledigen en vooral de mensen aan wie ze haar faam dankt ondankbaar te behandelen.

Het spreekt voor zich dat ik na een uur een vreselijke hekel aan Edith Piaf had gekregen. En dan wordt de rest van de film een lange, onaangename zit. Haar tragische romance met die bokser deed me helemaal niets meer en wat daarna kwam nog veel minder. Ik vind het niet eens zo erg dat een film draait om een onsympathiek persoon, maar de film zelf probeert een eerbetoon aan haar leven te zijn en ik vond dat ze geen eerbetoon waard was. Ja, mevrouw Piaf heeft veel ellende meegemaakt in haar leven, maar daardoor zou ze juist beter moeten weten.

Ik weet niet zo goed wat ik Marion Cotillard moet vinden. Ik ken de echte Piaf verder niet dus ik weet niet goed Cotillard haar weet te vertolken, maar ik hoop voor Piaf dat Cotillard geen getrouwe performance heeft geleverd. Verder vond ik haar wel geloofwaardig, maar wat moet je met zo'n rol (buiten een Oscar winnen natuurlijk)?

De overige acteurs hebben allemaal ondankbare bijrollen. Ze mogen eventjes op komen draven om snel weer het script uit gegooid te worden. Enige binding met het plot die nog van hun kon komen werd de grond in geboord. Een grootheid als Depardieu, als de man die Piaf op straat ontdekt terwijl hij haar daar beter had kunnen laten staan, geef je toch niet zo weinig schermtijd.

Het enige wat heel sterk was aan de film waren de prachtige beelden. Toch is de regie verder mislukt. Dahan verpest enkele scènes. Zo vind ik het een bizarre keuze om Piafs eerste optreden met lichaamstaal te tonen zonder de muziek te laten horen. Natuurlijk komt het zo op ons over dat ze eindelijk haar lied fysiek weet uit te dragen, maar het gaat toch om de combinatie van lied en lichaamstaal tijdens zo'n optreden?

Slechter zijn nog de tijdsprongen en de ongebrijpelijke keuze voor de chronologie. Zo zien we Piaf op haar sterfbed bidden voor haar vader, terwijl ik nergens het gevoel had dat die vader nou echt iets goeds gedaan had voor zijn dochter. Pas dan, op dat laatste moment krijgen we te zien dat hij haar ooit een pop cadeau heeft gedaan. Toon dat dan eerder. Dat we ook dan pas te zien krijgen dat Piaf op haar twintigste haar kind verloor is nog wel de vreemdste keuze van de film. Als we dat veel eerder geweten hadden waren we wellicht beter betrokken geweest bij Piaf.

Mijn eindoordeel over Edith Piaf in het kort, op basis van deze film: ze was een goede zangeres, een matig artieste en een naar mens.

1,5*

Nou weet ik weinig tot niets van Xavier Dolan als persoon af, maar als hoofdfiguur Steve hier slechts enigszins autobiografisch is begrijp ik iets meer van de oneffenheid van zijn films. Ik zal eerder als Les Amours Imaginaire en Laurence Anyways. Allebei hadden ze onmisbaar sterke kanten, maar waren ze ook extreem imperfect en meer geslaagd als stilistische prenten dan als wat anders. Je voelt dat hij barst van de filmische ideeën, maar ook dat er weinig controle zit op wat en hoe hij uiteindelijk alles brengt, waardoor alles wat kracht mist. Les Amours Imaginaire werd door mij geplaagd door een oninteressante inhoud en Laurence Anyways was te lang om zijn verder wel interessante inhoud boeiend te houden.

Maar in Mommy komt het allemaal samen, wellicht omdat het leven van de hoofdpersonen hier ook aansluit bij het zowel het imperfecte en rommelige aspect van Dolans stijl, als wel als zijn voorliefde voor stilering, melodrama en soms gewoonweg hysterie. Er zijn maar weinig regisseurs die de keuze voor zoetsappige, glamouristisch-gevoelige muziek zoals van Céline Dion als niet alleen correct, maar ook volstrekt logisch kunnen laten aanvoelen. Je merkt hier dat Dolan hier geheel één is met zowel Steve als de moeder en alles in dienst stelt voor hun wereldbeeld; letterlijk zelfs, door het spel met de aspect ratio van het doek.

Het is de compassie die uiteindelijk van deze film afstraalt die het zo speciaal maakt, maar evengoed de wanhoop die kan ontstaan bij het opvoeden van een vrijwel onhandelbare puber. Hoewel er nog steeds iets te veel toeters, bellen en zijweggetjes (persoonlijk vond ik de veel geroemde droomscène tegen het einde er net te veel over wat betreft sentiment) in zitten naar mijn gevoel is dit voor mij toch wel de film waarin Dolan zijn belofte waarmaakt.
4*

Lieve anime die fijn klein gehouden wordt, zelfs al rekt dat de lengte misschien wat al te ver op. Waar het nog het meest in slaagt is het vinden van een balans tussen humor en serieusheid, evenals fantasy en werkelijkheid. Als een kinderverhaal (waarbij ik niet goed durf in te schatten in hoeverre kinderen dit aan zal spreken) over rouwverwerking is het niets eens heel opzienbarend, maar de uitwerking is zo goed dat de film er mee weg komt.

Dus het is makkelijk om meegesleept te worden met het drama van Momo, een meisje dat sympathiek is, maar ook weer niet te veel. De geesten zorgen voor veel van de humor, maar ook hier weer met mate (overigens vond ik de gelaagdheid van de grappen nogal hit-and-miss hier). Er zit avontuur in voor de afwisseling, maar het wordt nooit te groot en die laatste vlucht naar de dokter is gewoon erg gaaf gemaakt. De animatie is niet zo vloeiend als in een Ghibli, maar dat wordt gecompenseerd door de vele details, vooral in alledaagse handelingen.

Verder heb ik eigenlijk niet zoveel bijzonders hierover te zeggen, maar dat wil niet zeggen dat de film zelf niet bijzonder is. Het verhaal is misschien wat te voor de hand liggend en voorspelbaar om A Letter to Momo werkelijk als een meesterwerk te kunnen zien (en waarschijnlijk ook de reden dat ik er verder weinig over te melden heb), maar als een film zo goed uitgewerkt is als deze maakt dat weinig uit. Geen wonder dan ook dat hij goed scoort op Imagine.
Kleine 4*

Weinig regisseurs zijn zo dol op symboliek en gaan zo academisch te werk als Alain Resnais. Misschien dat ik daarom zoveel moeite heb met zijn films. Het komt vaak iets te bedacht, alsof het de bedoeling is dat je de films analyseert in plaats van bekijkt. De onderwerpen zijn altijd boeiend en in theorie is het werk zelf dat ook, maar het voelt voor mij geregeld levenloos aan.

Mon Oncle d'Amérique bevat deze zwaktes van Resnais misschien nog meer dan de vorige twee films die ik van hem zag. Niettemin is het paradoxaal genoeg waarschijnlijk de beste tot nu toe. Ik geef het niet graag toe, maar ik moet eerlijk bekennen dat het feit dat dit een wat meer toegankelijke film is dan Hiroshima, Mon Amour en Last Year at Marienbad (hoewel ik die laatste moet herzien).

Ondanks de vele symbolen en ondanks dat het hele punt hier vrij hoogdravend en zelfs ietwat gezocht is, werkt deze film. Gewoonlijk klinkt het niet als een goed idee om vrij constant een voice-over (door een echte wetenschapper, die zelf ook een paar keer in beeld komt) te gebruiken om de werking van het geheugen in verhouding tot alledaags gedrag uit te leggen. Nog minder goed klinkt het plan om dit vervolgens te ondersteunen met beelden van experimenten op dieren, die ondersteunen hoe dieren hun gedrag aanpassen op ervaring. Erg pretentieus is het begin, waarin het complete leven van de personages samengevat wordt, terwijl we korte shots zien van momenten die we niet kunnen plaatsen, maar die later ingevuld worden als we de daadwerkelijke levens zien plaatsvinden.

Het is allemaal nogal wat en op papier klinkt het eigenlijk verschrikkelijk slecht en zelfs wat gemakkelijk en plat, zeker voor een Resnais. Toch komt hij er redelijk mee weg. Het wordt allemaal vrij toegankelijk gebracht en met een gevoel voor zelfbewuste humor die dit allemaal goed verteerbaar maakt (voor mij is dit overigens net zoveel een komedie als een drama). In feite werkt dit allemaal door een goedgeplaatste knipoog die het pretentieuze wat relativeert, gemixt met goed geschreven dialogen en sterke acteerprestaties die het drama verkopen. Ik had nog nooit eerder van haar gehoord, maar Nicole Garcia is geweldig in deze film en speelt haar bekendere mannelijke tegenspelers (die ook meer dan goed acteren) bijna van het doek af. De tweede helft van de film is met name fraai, zeker dat stuk op het eiland. Eigenlijk ook het meest voor de hand liggende stuk, maar dit is een zeldzame film die kracht haalt uit een zekere voorspelbaarheid. Favoriete moment is als Roger Pierre zegt dat zijn vrouw moedig was door te doen alsof ze ziek was om hem terug te winnen. Dat had iets.

Ik moet wel zeggen dat de status van deze film als een soort meesterwerk dan weer wat overdreven is. Op een bepaalde manier voelt dit aan als een jaren '60-film gemaakt in de jaren '80, waarvan het scherpe randje er wat vanaf is. Dit soort satire voelt nu wat gemakkelijk aan, zelfs al is het nog zeker amusant.
3,5*

Het meest opvallende aan Moneyball is zijn ingetogenheid. Dat er niet veel honkbal wordt laten zien is al vaker gezegd, maar de gebruikelijke opgewonden geest van zo'n beetje iedere andere sportfilm ontbreekt hier bijna totaal. Geen grote drama's bij verlies en nauwelijks goddelijke euforie bij overwinningen. Ook niet achter de schermen. Alleen als het team de 20 overwinningen haalt lijkt er iets van triomf in te sluipen, maar relatief gezien blijft het een kalme bedoeling. Sterker nog, waar ik vooraf verwachte dat ik een film te gaan zien over een overweldigende overwinning had ik aan het eind bijna een neerslachtig gevoel. Dit komt doordat Beane niet genoegen kan nemen met het feit dat hij de hele honkbalwereld compleet op zijn kop heeft gezet; hij moet ook nog winnen. De film is gevoelsmatig helemaal ingesteld op Beane. Normaliter zou je aan het einde bijna van je stoel moeten springen van blijdschap, omdat de hoofdpersoon een wonder heeft verricht, zit je nu met een hoofdpersoon die er niets mee kan. Erg uniek, zeker voor een Hollywoodfilm.

Ik moet ook toegeven dat daar mijn enige interesse in Moneyball lag, dat ik verder vooral een degelijk filmpje vond. Het werkt het meest als een karakterstudie van Billy Beane, die best een origineel personage oplevert en waar Pitt een glansrol in heeft. Maar de rest had niet zo heel veel te bieden. Ik had me laten vertellen dat dit nou bij uitstek de sportfilm is voor mensen die niets met sporten hebben. Ik weet niet. Ik moet toegeven dat ik kijken naar sport over het algemeen niet zo heel boeiend vind, dus deze alternatieve aanpak had me moeten aanspreken. In plaats daarvan kwam ik erachter dat ik één ding saaier vind dan kijken naar sportende mensen: kijken naar mensen die sporters managen. Het ligt ongetwijfeld aan mezelf, maar ik vind dat sportmanagers een nogal vervelende baan hebben. Waar je een sportersleven nog kunt dramatiseren en persoonlijk kunt maken doordat je om die ene overwinning gaat geven zit je hier met mensen die vooral onderhandelen, gedwongen zijn onpersoonlijke relaties te onderhouden en een speler zien als een product. Lastig om iets om te geven wat mij betreft.

Gewoon niet mijn onderwerp vrees ik, zeker niet met deze lengte. Als sportmanagement meer je ding is kan ik me voorstellen dat dit helemaal je film is, want hij is ontegenzeggelijk goed geschreven, gemaakt en geacteerd (al heeft Philip Seymour Hoffman een opvallend ondergeschikte rol). Zelf zal ik echter waarschijnlijk alleen de persoon Billy Bean onthouden.
3*

Oh, I know it's a penny here and a penny there, but look at me. I worked myself up from nothing to a state of extreme poverty.

Vreemd dat dit hier vaak genoemd wordt als een mindere Marxfilm. Oké, het is een gemis dat de satirische elementen die latere films als Duck Soup, Horse Feathers en A Night at the Opera hier ontbreken. Ook had iets meer verhaal wellicht geholpen. Maar aan de andere kant is de film er eigenlijk gewoon niet minder grappig om. Integendeel zelfs, dit is het meest consistente werk dat ik tot nu toe van de Marx Brothers gezien heb. De grappen blijven komen, met slechtste een korte harpsolo van Harpo tegen het einde als onderbreking. De vaart zit er enorm in en de hit-and-miss factor van de grappen is ook beter in balans. Aan het begin vond ik enkele woordspelingen van Groucho wat te vergezocht en te flauw, maar daar kwam al vlug verandering in. Ook is de aandacht over de verschillende broertjes hier goed verdeelt en had ik ook niet de indruk dat ofwel slapstick ofwel verbale humor hier de overhand had. Het mist een beetje een virtuoze scène, zoals de finale van A Night at the Opera of de hoedenwissel van Duck Soup, maar evengoed zijn er hier genoeg hoogtepunten. Favoriet bij mij is het schaakspel en Groucho die tegen een boze indiaan zegt: "If you don't like it here go back to the country you came from." Een van de weinige komedies die mij echt de volledige speelduur aan het lachen heeft gehouden, wat niet eens een belediging is voor die andere komedies.

4*

Het is al weer bijna en week geleden, maar het was een geweldige ervaring om Princess Mononoke op het grote scherm te zien. Wat ziet de film er toch prachtig uit! Het blijft moeilijk voor me om mijn favoriete Miyazaki aan te wijzen, het lijkt er vaak vanaf te hangen welke ik het laatste zag, dus vandaar dat Mononoke op het moment het best op me over komt.

Kennelijk noemde ik in mijn eerdere recensie het verhaal niet meer dan aardig, maar ik moet nu bekennen dat er wel erg veel uitgehaald wordt. Er zijn genoeg geslaagde sprookjesfilms, maar Princess Mononoke is een van de weinigen die echt het gevoel van een klassieke Griekse mythe weet te benaderen. Of een Japanse mythe wellicht, als ik daar wat meer bekend mee was. Het bevalt me dat Miyazaki misschien wel een kant kiest, vóór de natuur, maar de tegenpartij, de industriële mensen, begrijpelijk uitwerkt zonder ze teveel tot schurk te maken. Dat maakt de oorlogsscènes extra boeiend. De film werkt uitstekend als een pro-natuurfilm (véél beter dan bijvoorbeeld dan het simplistischere Avatar), maar misschien nog beter als een anti-oorlogsfilm, waarbij op de eerste plaats de koppigheid van twee partijen om dingen eens fatsoenlijk uit te praten voor meer ellende zorgt dan de vraag wie er nou eigenlijk fout zit. Het is een rijkere film dan ik me herrinnerde, met beter uitgewerkte personages dan in de meeste fantasyfilms, zelfs al blijft de hoofdpersoon wat vlak. Hertenbok Yakul blijft voor mij de persoonlijke favoriet.

De film heeft veel hoogtepunt. De komst van die witte mannetjes, de eerste blik op de hertengod door de bomen, het gevecht tussen Mononoke en Ebochi, de soldaten onder de zwijnenhuiden (waarom was ik deze vergeten?), noem maar op. Een scène springt er voor mij uit. Het gaat hier om de introductie van Mononoke zelf. Prachtig hoe Ashita haar voor het eerst ziet als ze de kogel uit de wond van de wolf zuigt en dat ze op het moment waarop ze Ashita voor het eerst ziet, hem bloedlink aankijkt en bloed uitspuugt. Één van de simpelere momenten uit de film, maar tevens een van de beste personage-introducties ooit. Het brengt me ook op een van de beste eigenschappen van deze film: de perfecte afwisseling van actie en avontuur, met rustige soms bijna compleet verstilde momenten.

Het enige probleem is dat de films soms aanvoelt alsof het allemaal wat te lang doorgaat. Het wordt niet zozeer saai, maar de rek lijkt af en toe uit de film te verdwijnen, de spanningsboog verslapt. Tegelijkertijd heb ik dan weer een hoop waardering voor het feit dat de film zijn tijd neemt en kan ik ook geen moment noemen dat ik had willen missen. Toch is het wat mij nog van de vijf sterren afhoudt. Overigens is dit een probleem dat ik met iedere Miyazaki behalve Totoro en Porco Rosso had. Ach, de films hadden makkelijk heftigere kritiek kunnen hebben.

Een aanrader trouwens: Ghibli's op het grote scherm zien.

Monsieur Lazhar lijkt één van die films te zijn die op de langere termijn meer indruk maakt dan tijdens het kijken zelf. Toen ik in de bioscoop zat vond ik het aangenaam voortkabbelen, maar alleen de laatste paar scènes maakten iets in me los. Ik was allang blij dat het niet was wat ik vooraf verwachtte: weer een verhaal over een bijzondere, briljante leraar die op onconventionele wijze iets in zijn leerlingen losmaakt, a la Dead Poets Society en al diens klonen. Lazhar zelf is in ieder geval een gewone man die zelf net zoveel problemen heeft als de kinderen. Een mooi element dat nooit benadrukt wordt is dat het lijkt alsof Bazhar de baan heeft aangenomen omdat hij zich er schuldig over voelt dat hij zijn vrouw en kinderen achtergelaten heeft in Algerije en naar mijn gevoel op de baan is afgesprongen nadat hij in de krant gelezen had over de zelfmoord van de lerares. Hij lijkt te denken ze te kunnen helpen met onverklaarbaar verlies, omdat hij er zelf ervaring mee heeft. Het wordt nooit zo gebracht in de film, maar waarom zou een voormalig restauranthouder anders ineens zonder ervaring besluiten leraar te worden van een traumatische klas?

Achteraf zijn dergelijke subtiliteiten de kracht van Monsieur Lazhar. De relatie met de lieve docente die nooit tot stand komt, de discussies over het niet mogen aanraken van de kinderen, dat soort dingen. Het lijkt wel alsof de grote emoties bijna bewust ontweken worden. Een uitbarsting van Lazhar over de dood van zijn gezin of iets dergelijks lijkt constant onder de oppervlakte te sluipen, maar het komt nooit tot ontploffen. Misschien dat ik daarom de film tijdens het kijken vond voortkabbelen, alsof ik wachtte tot de hoofdmaaltijd kwam. Er is een uitbarsting van een jongetje aan het einde, maar het echte ontroerende moment is toch de omhelzing in het laatste shot. Het ligt misschien enorm voor de hand, maar voelt evengoed perfect aan.

De film is een beetje als zijn hoofdfiguur: simpel, aangenaam en ogenschijnlijk onopvallend, maar uiteindelijk blijft hij toch hangen. Toch vreemd, zo'n film die je achteraf meer lijkt te ontroeren dan tijdens het kijken. Wellicht is dit dan ook een groeiertje.
3,5*

Lijkt mij ook zeer duidelijk. Hij wilde gearresteerd worden voor de media-aandacht die erop zou volgen. Hierdoor zou hij de wereld nog een laatste boodschap mee kunnen geven.

Prima film overigens, jammer dat hij wat onbekender is. Wat deze film zo groots maakt is de acteerprestatie van Chaplin. Verdoux is mijlenver verwijdert van The Tramp. Chaplin vervalt maar heel zelden tot slapstick en de film steunt grotendeels op dialogen. En die Verdoux blijkt een heerlijk charmante schurk te zijn. Hier geen goedhartige, simpele en onhandige zwerver, maar een berekende, intelligente en zoals gezegd charmante figuur. Maar Verdoux is niet simpel te duiden als schurk, het is een iets complexer personage en Chaplin laat hierin meer diepgang zien dan ooit. Ik blijf meer een zwak houden voor The Tramp, maar Verdoux is misschien Chaplin's interessantste personage.

De film steunt wat mij betrefd niet eens zo heel veel op humor. Ik heb maar een paar keer echt moeten lachen. Monsieur Verdoux lijkt eigenlijk meer een voorloper te zijn van de Ealing Comedies die iets later populair zouden worden. Ook daar worden moord en misdaad gemixt met een typische Britse afstandelijkheid (ondanks dat het een Amerikaanse film betrefd en het zich in Frankrijk afspeelt had ik het gevoel een Britse film te kijken). De humor in de Ealing-films vind ik zelden hilarisch, maar waardeer ik meer op een soort onderhuidse manier. Een soort smerige glimlach is het haast. Dit geld dus ook voor Monsieur Verdoux. Het is erg plezierig om naar te kijken. Maar verwacht absoluut niet veel slapstick, de film is vrij dialooggedreven. En ondanks alle duistere praktijken is het herkenbaar Chaplin, met het hart op de goede plaats.

En dan het einde. Tja, dat is toch voor een deel een fout in de film. Net zoals bij The Great Dictator trouwens. Ik snap niet zo goed waarom mensen bij The Great Dictator die er iets te duidelijk achter geplakte moraal accepteerde, terwijl het verhaaltechnisch belachelijk was. Wat dat betrefd integreert Monsieur Verdoux de moraal beter in de film. Maar hier heb ik dan wat meer problemen met de inhoud van deze boodschap. Praat Chaplin de daden van Verdoux hier nou goed door ze te vergelijken met die van een dictator? Ik vind het sowieso niet echt een sterke vergelijking. Oké, Verdoux heeft dictatorachtige eigenschappen. Hij charmeert de mensen (of vrouwen in zijn geval) en beslist vervolgens over hun leven of dood. Maar toch kwam het allemaal wat uit de lucht vallen, zeker omdat de rest van de film nauwelijks aandacht besteed aan dergelijke paralellen. En of je Hitler en Verdoux met elkaar mag vergelijken vind ik twijfelachtig. Overigens moet ik zeggen dat ik de eindsscènes op zichzelf best kan waarderen en de beetje humor die erin gebruikt wordt wel leuk is. Het gaat meer over het einde in het geheel dat niet goed werkt.

Jammer, want deze film had anders met gemak 4,5* tot 5* kunnen verdienen, maar het blijft nu steken op 4*. Toch raad ik iedereen met interesse in Chaplin aan dit te bekijken. De film is onterecht onbekend!
4*

Een geliefde arthouse-feelgoodfilm, maar niet op MovieMeter kennelijk waar hij nog niet echt veel stemmen heeft en nog minder fans. Ik sluit me aan bij MovieMeter hier. Het is een aardig niemandalletje, maar wat er zo speciaal aan zou moeten zijn ontgaat mij een beetje. Het heeft wel een aardig levendig sfeertje en een paar scènes zijn echt mooi (vooral één dansscène en de familiefoto), maar echt pakken deed het me nauwelijks. Ik vomd het niet bijzonder grappig of ontroerend allemaal. Daarbij vond ik het bizar om in een film met voornamelijk lichte problemen die gemakkelijk opgelost worden ineens zoiets zwaars tegen te komen als kindermisbruik; overigens ook een probleem dat zomaar ineens opgelost wordt. Past totaal niet in de film.
3*

Monsters is een sympathieke lowbudgetfilm die vooral opvalt omdat hij met weinig geld een verhaal verteld dat doorgaans alleen op het scherm gebracht wordt voor een hoog budget. Het is een film die je gemakkelijk heel goed of heel slecht kan vinden, afhankelijk van wat je verwacht. Ik zit er echter tussenin. De film is sfeervol, knap gemaakt (zeker de aliens) en ik waardeer de lef om het verhaal een totaal onconventionele kant in te laten gaan, waarin de monsters eigenlijk gewoon beesten zijn die met rust gelaten worden en alleen aanvallen als ze geprovoceerd worden. Dat de film eindigt met een paringscène tussen twee van die lichtgevende octopussen is dan ook wel toepasselijk en levert de beste scène op. In dat opzicht vind ik het dan ook weinig toevoegen dat de openingsscène het werkelijke einde is, waarin de hoofdpersonen mogelijk aan hun einde komen. Past niet echt bij een film over het leren begrijpen van iets wat anders is.

De film verveelt niet, maar voor de climax wordt het eigenlijk ook niet bijzonder. Het is een aardig wegkijkende roadmovie waarin weinig gebeurt. Ik had op iets meer gehoopt. Hiermee bedoel ik niet eens zozeer actie en avontuur als wel gewoon meer dan een standaard opbloeiende romance tussen twee tegengestelde personages en wat simpele allegorieën rond het immigratiebeleid van de Verenigde Staten (die er volgens de maker per toeval in gekomen zijn; hoe is dat mogelijk?). Het is wel een bijzonder filmpje dus en lekker eigenzinnig, maar iets groots zie ik er ook niet in.
3,5*