Opinions

Deze opmerking slaat helemaal nergens op. Mocht RTL-4 willen. Ja, de film heeft een tragische romance in het middenpunt (ik ga er vanuit dat dit als RTL-4-achtig gezien wordt, want iets anders kan ik niet bedenken), maar heeft nog veel meer te bieden. De manier waarop de opkomst van de Nazi's op de achtergrond van het verhaal gebruikt wordt, zonder daar echt de nadruk op te leggen geeft het verhaal een uiterst nare smaak. En dan het gebruik van de musicalnummers: in plaats van dat de gevoelens hier vanuit het niets bezongen worden, leveren de liedjes een wrang commentaar op de gebeurtenissen in de film. De film bevat genoeg humor en probeert zijn musicalnummers met een typisch cabaretachtige luchtigheid te brengen, maar stiekem is de film gigantisch cynisch. Het zou zelfs goed kunnen zijn dat deze film in bepaalde opzichten de duisterste musical is die er is. De vrolijkheid van het cabaret is immers slechts een soort masker voor wat er werkelijk plaatsvind.

Ik vond het een ijzersterke film, mede door de manier waarop de musicalnummers erin verwerkt zijn. Dit gebeurt niet op een typische manier. De meeste personages zingen nooit en (op een nummer na) vinden alle nummers gewoon plaats op het podium. De directe gevoelens worden nooit bezongen. Wel schijngevoelens, of zoals gezegd ironisch commentaar op de gebeurtenissen. Veel van de kracht van de film komt voort uit Joel Grey als de sinistere Master of Ceremonies. Hij heeft geen rol in het verhaal, maar zit wel in bijna alle liedjes. Hij heeft geen normale dialoog, maar zingt alleen of kondigt iets aan voor een publiek. Zijn presence is zelfs te merken als hij niet aanwezig is. Een fantastische acteerprestatie en ik vind het zelfs niet moeilijk om te zien hoe Grey drie (overigens ijzersterke) Godfather-acteurs versloeg bij de Oscars.

Wat er precies mis zou zijn met Minelli volgens velen zou ik echt niet weten. Ze speelt gewoon heel goed. Ik ken haar buiten deze film om niet, maar hier valt niets op aan te merken. Michael York leek aanvankelijk een ondankbare rol te hebben. Je weet wel, het suffige type dat valt voor de onbezonnen vrouw en haar wellicht zou kunnen temmen. Het soort rol van Peppard in Breakfast at Tiffany's. Maar toch blijkt al snel dat York op zijn eigen manier zich wel kan meten met Minelli's personage. Hun relatie verliep geheel geloofwaardig.

Uitstekende film dus. Die Fosse overtuigd mij al voor een tweede keer met een musical en dat ik geen gemakkelijke taak.

4*

Toch wel een verrassing. De combinatie van Joss Whedon (voor wiens werk ik lang allergisch was, al viel The Avengers me mee), horrorkomedie (slasher nota bene, mijn minst favoriete subgenre) en naar het scheen veel zelfbewuste verwijzingen (wat vaak hetzelfde riedeltje is) leek dit me niet meteen iets voor mij. Je hoeft alleen maar mijn recente recensie bij Zombieland te lezen om te begrijpen hoe zoiets mis kan gaan. En hoewel er nog genoeg op The Cabin in the Woods aan te merken valt is hij toch vooral leuk.

De eerste helft overtuigde me echter niet meteen. De scènes in het lab waren leuk, maar in het bos wilde het maar niet echt werken. De pure horrormomenten zijn eigenlijk het slapste deel van de film. Verrassend braaf gefilmd en vooral erg standaard, wat wellicht de bedoeling was, maar het niet meteen interessanter maakt. Die stoner werd zo terloops afgemaakt dat ik even dacht dat hij later nog gewoon terug zou komen. En dat deed hij dus ook. Het moment waarop Hemsworth met zijn motor tegen dat elektrische hek aanreed was waarschijnlijk leuker geweest als we dat hek niet al eerder in werking hadden gezien. Beetje rare keuzes allemaal.

Wat dit dan toch nog zo leuk maakt is voor mij de finale. Zodra de complete schaal waarop dit plaatsvind duidelijk wordt en we getrakteerd worden op een hele reeks monsters is dit eigenlijk gewoon een feestje, ook voor iemand als ik die niet bepaald een horrorfanaat is. Leuk hoe er eerder al naar gehint werd door dat maffe segment met die Japanse schoolkinderen, maar niet bereid ons voor op de heerlijke chaos aan het einde. Zelfs de voorspelbare cameo van de meerman werkt dan wel. Die hand uit de grond is er dan weer niet iets te veel over, maar goed.

Het geheel is ook best een leuke metafoor voor het maken van en kijken naar horrorfilms. Misschien niet totaal origineel, maar prima uitgevoerd. Wel wat jammer dat zelfs in een film die niet geregisseerd wordt door Whedon de acteurs vaak iets te zelfvoldaan en zelfbewust acteren. Niet zo erg als in Whedons series (die ik daardoor vaak onbekijkbaar vind), maar toch wat jammer. Al zijn het vooral de jongere acteurs die dat hier hebben. Nu dat element nog achterwege en misschien maakt Whedon ooit nog eens iets dat ik werkelijk briljant vind.
3,5*

The Cable Guy is misschien niet de beste film met Carrey, Eternal Sunshine en The Truman Show zijn moeilijk te verslaan, maar het is wel degene waar ik het meest om gelachen heb. Het is ook de meest creatieve manier waarop hij ooit is gecast. Gewoonlijk als hij zo overdreven acteert is hij de held van het verhaal, een goede vent die zich eigenaardig gedraagt. In The Cable Guy wordt deze vorm van overacteren gebruikt als een nare karaktertrek en dat levert een heerlijk zwarte komedie op. Ik mag Carrey doorgaans wel, maar kennelijk werkt het voor mij pas echt optimaal als er een donker randje aan zit.

Ook wel opmerkelijk dat bijna de hele cast aan bijrollen het hier vooral serieus moet spelen. Ben Stiller en Eric Roberts hebben geestige cameo's op tv, maar verder mag iedereen blij zijn met het trekken van een grappig gezicht. Als reactie op Carrey. Met iedereen in serieuze modus lijkt Carrey uiteindelijk alleen maar wilder, gevaarlijker en grappiger. Al is het wellicht een zwakte van de film dat Brodericks personage wat al te saai is. Af en toe een leuke reactie, maar het geheel had misschien wat meer kracht gehad als Broderick wat tegengewicht had gegeven. De film bevat vroege rolletjes van Owen Wilson en Jack Black, maar die houden zich nog in (let ook op een klein rolletje met één zinnetje tekst van Bob Odenkirk uit Breaking Bead).

Stiller blijf ik een fijne regisseur vinden, zelfs al spreekt zijn nieuwste - The Secret Life of Walter Mitty - me iets minder aan. Hij lijkt toch altijd wat nieuws te proberen. Hij heeft een goed gevoel voor absurditeit en waanzin en zijn casting is vaak creatief. Geen van zijn films lijkt echt zo'n groot publiek aan te spreken als bedoelt, maar ik haal er altijd wel wat uit. Dat The Cable Guy niet iedereen evenveel zal weten in te pakken is wel begrijpelijk, door de vreemde toonveranderingen en de toch vooral onsympathieke personages. Maar er is iets in mij dat iets heeft met het manische, duistere en gekke van The Cable Guy. Het is geen gewelddadige film en er gaat niet eens iets ernstig mis, maar evengoed is het intenser dan veel thrillers.

Walter Mitty lijkt een wat commerciëler project, maar hopelijk maakt Stiller toch nog wat meer films als deze.
4*

Altijd lachen met Haneke.

Eindelijk een Haneke die voor mij wel echt werkte. Waarschijnlijk omdat dit een meer menselijke film is. Daarmee bedoel ik niet eens dat de mensen hier sympathiek zijn. Verre van zelfs. Ik bedoel dat Haneke menselijke personages gebruikt als basis van zijn verhaal in plaats van 'de maatschappij' of 'een idee'. Het levert een minder steriele film op.

Verder is het wel typisch Haneke. De statische shots die vaak ongeloofelijk lang aangehouden worden. Het alledaagse dat soms afgewisseld wordt met een thrillerscène (altijd zijn beste scènes overigens). Schuldvragen en maatschappijkritiek. Het zit er allemaal in. Hitchcock is nooit ver weg bij Haneke en dat is hier duidelijker dan ooit. Het is een spannende film die net als in Hitch' werk het veilige gevoel van het normale leven probeert te ondermijnen.

En uiteraard zijn er weer geen antwoorden. Er zijn nooit antwoorden in Hanekefilms. Hij wil graag dat we later nog nadenken over wat we gezien hebben. Heel interessant, maar tot nu toe wist Haneke me nooit echt aan het denken te zetten na de film, omdat zijn werk er nooit boeiend genoeg voor was. Caché is een uitzondering. Niet dat ik verder ga uitdiepen wie die videobanden heeft verstuurd. Totaal irrelevante vraag, al is het maar omdat er geen antwoord op bestaat. Het gaat er om waarom ieder personage al dan niet de videobanden verstuurd zou kunnen hebben. Het levert een fris perspectief op de karakters en het blijkt zelfs te bewijzen hoe sterk deze film in elkaar zit.

Ik lees hier en daar (niet zozeer op MovieMeter) ook nog het een en ander over kritiek op kolonialisatie. Toch iets waar Haneke weer te ver in gaat, want als ik het goed begrijp vergelijkt Haneke een slechte daad van een 6-jarig jongetje met de gruwelijkheden van het kolonialisme. Een kromme vergelijking, omdat er vanuit een totaal ander perspectief gedacht wordt bij kinderen en kolonialisten. Gelukkig blijft het onderwerp op de achtergrond en hoef ik het er niet in te zien.

Verder een zeer geslaagde thriller. Niet de spannendste of meest bijzondere die ik ooit heb gezien, maar de moeite waard. Niet op de laatste plaats overigens dankzij Binoche en met name Daniel Auteuil.

3,5*

P.S.: Ik zou niet te veel zoeken achter de overeenkomst tussen de naam Dick Laurent uit Lost Highway en Anne en Georges Laurent uit deze film. De naam Anne Laurent keert steeds terug in Haneke's werk, bijvoorbeeld in Code Inconnu, een film die praktisch geen verband heeft met Lost Highway.

Vond je werkelijk? Niet dat ik de remake visueel een uitschieter vond, maar ik vond de kleuren hier opvallend sober en donker vaak en het camerawerk had een bepaalde ongestileerdheid en zelfs ruwheid die vrij typisch was voor de jaren '70. Dit is zo'n film die waarschijnlijk er baat bij gehad zou hebben als het wat meer gestileerd was.

Hoe dan ook, het was wel grappig om deze minder dan twee weken na de remake te zien. Het is voor een groot deel een enorm getrouwe remake. Enkele scènes worden wat verder doorgevoerd, wat de reden is dat ik die versie met een haar verkies boven deze, al merk je dat niet eens aan de eindscore. Het zijn beide ook geen briljante films in mijn ogen. Wat de remake echt beter deed was het diner aan het einde. Hier dreigt het bedrog altijd wel mis te gaan en het is ook vrij snel over, terwijl de remake juist met de scherpe twist komt om Albin/ Albert een overtuigende conservatieve vrouw te maken, waar de politicus gek op wordt. Daar kwam voor mij eigenlijk de meeste humor vandaan. Niettemin, is het waarschijnlijk makkelijker om uit te breiden met de remake als je gewoon al een goede basis hebt. Le Cage aux Folles moest duidelijk het grootste deel van het werk doen. Nichols en May hebben er vooral wat op voort geborduurd.

Verder is het wisselend welke versie ik betreft. De meeste scènes die hier goed zijn, zijn ook goed in de remake, om dezelfde redenen. Williams en Tognazzi zijn gelijkwaardig, maar ik verkies Nathan Lane duidelijk boven Serrault. Serrault doet het op zich niet verkeerd, maar Lane weet beter de mens achter de drama queen te vinden, terwijl Serrault wat sneller voor de brede lach lijkt te gaan. De bijrollen zijn over het algemeen beter hier, al vond ik Wiest als moeder van de bruid beter tot zijn recht komen. Dat komt dan weer omdat die rol anders geschreven is daar, een van de weinige opmerkelijke wijzigingen. De twee grootste minpunten van de remake zitten ook hier al in: de zoon is eikel die smerig lijkt te glimlachen om het leed dat hij zijn twee vaders aandoet (wat is dat in vredesnaam voor acteerkeuze?) en de maskerade heeft per definitie geen zin, tenzij de twee homo's van plan zijn dit hun leven lang vol te houden. Dat laatste is toch echt een pijnpunt, omdat het nota bene het concept van de hele film is, maar beiden versies weten het niet te verkopen.

Niettemin het is allemaal geestig, zei het nu wat braaf vermaak (nee, de twee mannen kussen nooit). Gek dat dit ooit echt enorm was. Misschien ziet Intouchables er over 35 jaar echter ook wel zo uit.
3*

Een ietwat a-typische oorlogsfilm voor die tijd. In de jaren '50 kwam je in dit genre toch vooral heldenfilms tegen of in ieder geval verhalen met een wat meer eenduidige indelingen van goed en slecht. The Caine Mutiny lijkt echter meer voort te zijn gekomen uit een soort paranoia en het was ook best gewaagd om in 1954 een film uit te brengen over niet alleen mogelijk incompetente kapiteins in het leger, maar ook meteen officieren die op hun eigen manier niet allemaal even betrouwbaar zijn.

Waar JJ_D hier aan het einde Amerikaanse propaganda ziet, zie ik vooral dat de film twee kanten aan het verhaal brengt. Het is heus niet zo dat Queeg uiteindelijk gewoon een held was die onheus bejegend is terwijl hij de perfecte Amerikaanse moraal in ere hield. Wat de advocaat in het slot meer probeert duidelijk te maken is dat de crew gefaald heeft doordat ze de paranoia gevoed hebben, in plaats van er een weg mee te vinden. Voor die tijd vind ik dat The Caine Mutiny sowieso erg sterk in elkaar steekt op het gebied van psychologie. Dat is wat deze fris maakt ten opzichte van tijdgenoten. Figuren als Queeg, Maryk en Keefer voelen al meer aan als echte mensen. De acteurs die ze spelen zijn ook allemaal van hoog niveau. Bogart had in principe de meest dankbare, want meest kleurrijke rol, maar ook ogenschijnlijk het makkelijkste werk voor zich, aangezien Queeg lang vooral een eenzijdig karakter heeft. Echter, tijdens die rechtzaak kreeg ik toch medelijden met hem. Het is één van Bogarts beste rollen, omdat hij het aandurfde om de menselijkheid in het personage te vinden. Meestal betekend "menselijkheid" iets sympathiek, maar hier is het meer een naakte lafheid. MacMurray doet iets soortgelijks.

Toch is dit geen meesterwerk. De film steunt wel heel erg op de acteurs en het script namelijk, maar Dmytryk probeert er weinig van te maken op filmisch gebied. Ongelooflijk dat dit van de man was die tien jaar eerder het erg sfeervolle Murder, My Sweet maakte. Ik vond het zelfs vrij lelijk gefilmd soms. En ook het perspectief op het groentje werkt niet echt. Aanvankelijk pakt het nog wel oké uit als we via hem alle andere rollen leren kennen, maar de focus op Keith levert ook veel overbodig aanvoelende scènes op, zoals die hele romance, die zo suf en stijf geacteerd is als ze komen. In het boek waarop dit gebaseerd is wordt alles kennelijk verteld vanuit Keith's perspectief en gaat het hoofdzakelijk om zijn groei, maar we zien Keith hier niet groeien, aangezien hij nooit echt reageert op de hoofdgebeurtenissen. Het "happy end" waarin hij ineens de controle krijgt over een nieuwe bood komt dan ook uit het niets. Daarbij, Robert Francis was een houterige acteur, die compleet weggespeeld wordt door de oude rotten hier.

Gelukkig zijn die oude rotten ook gewoon fenomenaal (naast Bogart, Johnson en MacMurray valt ook Ferrer sterk op) en is de situatie gewoon buitengewoon interessant en goed uitgewerkt. Vakmanschap redt hier de dag boven echte filmische inspiratie.
3,5*

Eens met Starbright boy. Het mag misschien geen briljante film zijn, boeiend is hij wel. Eigenlijk worden twee soorten shots afgewisseld. Close-ups waarin we vooral gezichten bekijken in de verhalende scènes en daar tussendoor telkens wat shots van het circus in werking. Een simpel, maar mooi contrast waarin we zien hoe persoonlijk drama niet voorkomt dat de show gewoon door gaat. De amateuracteurs doen het erg goed en ze hebben vooral interessante gezichten, wat essentieel is voor Calimucho.

3,5*

Aardige documentaire over een van de beste cinematografen van de filmgeschiedenis. De focus ligt enorm op de films die hij deed met Powell en Pressburger, dus veel aandacht voor Black Narcissus, A Matter of Life and Death en The Red Shoes. Op zich logisch, aangezien dit vooral de films zijn die zijn naam gemaakt hebben, maar het is toch vreemd dat in zo'n extreem lange carrière er in een documentaire bijna alleen tijd is vooral films van één regisseurduo, wat mij toch vooral het gevoel gaf dat Cardiff vooral floreerde dankzij de visie van Powell. Het is natuurlijk ook zo dat een goede cameraman weinig kan beginnen zonder een goede regisseur, maar deze film had een betere zaak gehad met een wat meer compleet overzicht. Eigenlijk wordt alleen The Vikings er nog echt uitgelicht, op een anekdote voor een paar andere films na.

Cardiffs carrière als regisseur wordt op een vergelijkbare manier benadert: veel aandacht voor het succes met Sons and Lovers en de rest wordt nauwelijks genoemd. Voor Sons and Lovers kreeg Cardiff een Oscarnominatie en deze documentaire verkoopt het bijna als een klassieker, ondanks dat het praktisch een vergeten film is.

Zie daar het probleem met deze documentaire: hij is inzichtvol en interessant in wat het wel behandelt en het enthousiasme waarmee Cardiff tot in zijn negentigste zijn vak bespreekt en uitvoert is inspirerend, maar er wordt zo veel weg gelaten, soms om nogal opzichtige redenen (waarschijnlijk was Cardiff niet echt een goede regisseur), dat het als film over Cardiff wat oppervlakkig blijft, zeker ook omdat er verder niets over zijn leven buiten de sets om in zit. Dit is meer Jack Cardiff: Greatest Hits dan The Life and Works. Gelukkig zitten er wel veel mooie plaatjes in om van te genieten. Wat zijn die films van Powell en Pressburger toch schitterend, waarvoor dank, Cardiff.

3*

Ah, ik dacht al! Ik moest een aantal keren aan Days of Heaven denken bij deze film. Prachtig geschoten, maar wat verwacht je anders van Powell en Pressburger.

Het is inderdaad een bijzondere film, die buiten alle genres valt. Het valt nog het best te beschrijven als een modern sprookje. De setting is gewoon de tweede wereldoorlog, maar het voelt een beetje aan als een legende.

Ik had een probleem tijdens het kijken. Mijn dvd had geen ondertiteling en ik kon het dialect van die streek niet altijd goed volgen. Ik denk dat ik daardoor een kwart van de dialogen gemist heb en daarmee sommige belangrijke punten. Maar wat ik zag en hoorde was schitterend, zelfs al waren sommige acteurs niet al te best (het enige minpunt zover). Ik moet de film eens zien met ondertitels, dan zou hij wel eens tussen mijn favoriete films van The Archers kunnen staan. Toegegeven, het eerste anderhalf uur vond ik slechts aardig, maar het laatste half uur groeit het voorgaande uit tot iets bijzonders.

Weet iemand iets van een ondertitelde dvd (Engels of Nederlands) buiten de Criterion?

3,5* voor nu, maar kan alleen maar stijgen.

Le Caporal Épinglé is het kleine broertje van La Grande Illusion, dat is duidelijk te zien. Misschien is het beter om hem een echo van die film te noemen, want net als een echo is het makkelijk herkenbaar als het origineel, maar komt het zwakker aan.

Dus een aantal dingen gaan op herhaling. Niet alleen de ontsnappingspogingen uit een gevangenis tijdens de oorlog, maar ook kleinere dingen, zoals een vriendschap tussen twee officieren die eigenlijk elkaar tegenpartij moeten zijn, of de realisatie van twee personages dat ze alleen bevriend zijn doordat de oorlog tijdelijk hun klassenverschillen wegwuift, iets wat na de oorlog gewoon weer rechtgezet zal worden. Dat dit een zwakkere film is dan zijn grote broer merk je uit deze echo's. De twee bevriende officieren worden hier vooral als schurken getoond (de nazi vrij karikaturaal zelfs, zeker voor Renoir) en de twee soldaten uit verschillende klassen blijven gewoon net zo bevriend nadat ze ontsnapt zijn. De film is minder "echt" naar mijn gevoel, waarbij ik niet op realisme doel, want ook La Grande Illusion is niet helemaal realistisch. Sommige pogingen tot humanisme, altijd een belangrijk onderdeel van Renoir, doen hier wat geforceerd aan, alsof hij succes uit het verleden probeert te herhalen of omdat het van hem verwacht wordt. Niet dat dit een meer cynische film had moeten zijn, maar voor het grootste deel ontbreekt de pijn. In ieder geval in de eerste helft.

De eerste helft kreeg me dan nog vooral mee als een vermakelijke, maar niet bijster indrukwekkende ontsnappingsfilm met een luchtig sfeertje, dat soms bijna frivool dreigt te worden. Dat blijft niet zo en in de tweede helft wordt het allemaal wat sterker. Er wordt wat duisternis aan het geheel toegevoegd en zelfs wat tragedie in de vorm van Ballochet (erg goed gespeeld door Claude Rich) en er worden goede punten gemaakt over wat vrijheid nou werkelijk is, waarbij uiteraard verder gekeken wordt dan slechts gevangenschap en geen gevangenschap. Op zich is dat niet heel origineel, maar het werkt doordat de verhaallijn van Ballochet goed uitgewerkt wordt en licht ontroerd. Daarna houdt Renoir de wat meer sombere toon door de humor en suspense vast, waardoor de rest van de film meer overtuigd.

Daarnaast vond ik dit één van de visueel mooiste films van Renoir, met vaak zeer sfeervolle belichting. Niet op een nadrukkelijke manier zoals bij een film-noir, maar met een zekere elegantie. Daarbij is het meestal wel vermakelijk om bij een Renoirfilm te zien hoe de personages het verhaal in en uit wandelen, hun intriges door elkaar heenlopen en hun excentriciteiten belicht worden. Daar is Le Caporal Épinglé geen uitzondering op.
3,5*

Het stelt allemaal weer niet veel voor, de zoveelste superheldenfilm. Als ik ze niet telkens met een genre-enthousiasteling in de bioscoop zou zien zou ik ze waarschijnlijk ook voorgoed negeren. Een beetje een saai en eentonig genre. Daar komt nog eens bij dat Captain America nog eens zo'n beetje de meest vervangbare film is die gemaakt is die gemaakt is in zijn soort. De kapitein zelf is immers de meest standaard held die je kunt hebben en ook de schurk (verrassend ongeïnspireerd gespeeld door Hugo Weaving) lijkt een mengsel te zijn van alles wat we al eerder gezien hebben. Voeg daar een uitgekauwd ontstaansplotje aan toe en ook nog wat goed gefilmde maar onoriginele actiescènes aan toe en eigenlijk is er geen reden om Captain America: The First Avenger te maken of te gaan zien, tenzij je helemaal dolenthousiast wordt van het idee dat er een Avengerfilm komt, wat mij bij me niet bepaald het geval is. Zelfs de historische setting wordt slecht benut, door Capt. America tegen een Duitse cult te laten te vechten in plaats van werkelijke nazi's. Toegegeven, als een ouderwetse avonturenfilm werkt dit nog wel en het is enigzins aangenaam tijdverdrijf, maar van alle Marvelfilms is dit degene die ik waarschijnlijk het snelst vergeten ben. Hopelijk komt er ooit nog iets in de buurt van de eerste Iron Man, de enige leuke film uit de reeks.

Overigens heb ik nog nooit zo'n slechte ervaring met 3D gezien. Ben geen fan van het formaat, maar de film was nu wel érg donker, zozeer dat veel gewoon slecht te zien was. Daarbij was het 3D-effect af en toe heel plat, alsof je soms naar kartonnen uitknipsels aan het kijken was. Iemand anders hier last van? Bij mij in de zaal was ik in ieder geval niet de enige.

2,5*

Onverwacht geslaagde film. De eerste Captain America is mijn minst favoriete van the Avenger-reeks en het personage spreekt me ook totaal niet aan. Toch wordt er iets van gemaakt.

Het is vooral goed vakwerk eigenlijk, in combinatie met bovengemiddelde actie met als hoogtepunt de aanslag op Nick Fury's auto. De film loopt ook lekker door, zonder te veel zijwegen of geforceerde pogingen om dit aan de rest van The Avengers te koppelen. Verwijzingen naar andere Avengers zijn er vooral terloops of ze hebben zoals Black Widow gewoon een grote rol. Wel is het wat vreemd dat bij een vrij epische situatie als deze de andere Avengers niet opgeroepen worden. Volgens de makers was dat omdat het plot zich in slechts drie dagen afspeelt. Alsof dat wat uitmaakt als je met een organisatie van doen hebt die al meer dan vijftig jaar de geschiedenis naar zijn hand zet en nu plant om miljoenen tegelijk te vermoorden. Dit Hydra-plot had makkelijk de verhaallijn kunnen zijn voor Avengers 2.

Maar het is dus het verhaal van de tweede Captain America geworden en het moet gezegd worden dat het werk. Het paranoïalaagje was sowieso wel goed uitgewerkt en zorgt ervoor dat het ontbreken van een echt effectieve verpersoonlijking van het kwaad wat ontbreekt. Redford is toch teveel een standaard kwaadaardige zakenman en The Winter Soldier is zo'n Power Ranger type dat me gewoon niet aanspreekt. Zijn dramatische ontwikkeling was ook wel duidelijk het zwakke punt van de film, want een poging tot drama vervalt hier al snel in de goedkoopste clichés. De zogenaamde dood van Nick Fury was ook zoiets.

Maar toch vooral positief. Dit is gewoon een fijne blockbuster. Kan ik wel een kleine 3,5* aan kwijt.

Captain Phillips was een betere film dan ik verwachtte en dat komt doordat de spanning uit onverwachte hoek kwam. De afloop hier wist ik min of meer al, waarmee ik bedoel dat ik wist dat Phillips het ging redden. Dan kan het nog steeds spannend zijn natuurlijk, maar de verrassing is dat ik hier vooral in spanning zat in wat er zou gaan gebeuren met de piraten (wat ik dus vooraf totaal niet wist).

Wellicht is het een onbewust effect van het dubbele perspectief (van zowel Phillips als de piraten) van de film dat ik net zoveel te doen had met de overvallers als met de held. Natuurlijk begaan de Somaliërs hier de misdaad, maar de film weet goed het gevoel van wanhoop dat aan de daad vooraf ging voelbaar te maken, vooral door zeer simpele, maar vooral natuurlijke en effectieve dialogen. Het is een beetje zoals veel misdaadfilms, we pikken het van de hoofdpersonages omdat we weten waarom ze het doen. Belangrijk is hier ook dat eigenlijk vanaf het begin de piraten de underdog zijn. Gewoonlijk bij zo'n film zou de kapitein degene zijn die kansloos lijkt, maar hier zijn eigenlijk vanaf het moment dat ze het Amerikaanse schip zien de piraten in de zwakste positie. Als dan ook nog het leger nadert wordt bij hun de spanning voelbaar. Geen idee hoe bewust Greengrass zich was van dit effect, maar het was er zeker en het maakt de film een stuk sterker.

Het moet ook gezegd worden dat nieuwkomer Barkhad Abdi hier een enorme meerwaarde is. Zijn spel is volkomen natuurlijk en past goed in de realistische filmstijl van Greengrass, alsof ze werkelijk zo'n piraat gebruikt hadden voor de film, maar wel een met een verrassende, zei het ruwe, intelligentie. Een ster als Hanks had niet bij de stijl kunnen passen, maar dat valt mee. Die geeft hier ook de acteerprestatie van zijn carrière wat mij betreft. Vooral die paniekaanval en shock aan het einde zijn indrukwekkend.

Verder zet Greengrass zijn stijl van zijn voorgaande films voort. Dat past gewoon erg goed bij dit soort projecten, die ruwe, losse filmstijl. Op een bepaalde manier weet Greengrass die documentaire handheldstijl veel natuurlijker te gebruiken dan praktisch iedere andere regisseur, maar waar het 'm in zit weet ik niet precies.

Tot slot nog een anekdote: een vriend van mij zag deze in een zaal in New York. Toen de drie piraten uiteindelijk werden doodgeschoten werd er luid geapplaudisseerd door het publiek, waardoor mijn vriend de film, die hij verder heel goed vond, met walging verliet. Ik zag Captain Phillips ook in een volle zaal in New York, maar gelukkig klapte er niemand bij dat moment. In plaats daarvan stilte, alsof iedereen in een staat van shock was. Toch gek echter dat die uitbundige reactie mogelijk is bij een film met deze opbouw. De haat voor dergelijke piraten zit kennelijk diep geworteld bij velen.
4*

Meer dan aardige sciencefictionfilm, die soms wat tegengehouden wordt door een te laag budget (onvermijdelijk waarschijnlijk in een Zwitserse productie), waardoor de beeldkwaliteit nogal wisselt tussen erg mooie shots en slechte CGI. Verder is er ook wel het probleem dat het scenario niet bepaald heel strak is, waardoor ook het tempo wat vreemd uitvalt. De eerste helft is erg traag en teert op een Alienachtige spanning, terwijl het in de tweede helft meer Moon of zo wordt; een sciencefiction met ideeën en milde epische aspiraties. Daardoor zit de tweede helft juist weer iets te vol en vraag je je af waarom er überhaupt in de eerste helft een poging om een sfeerthriller te maken werd gedaan, aangezien dat uiteindelijk toch niet is wat de film wil zijn.

Harde kritiek, maar buiten dat om hebben beide debuterende regisseurs geen onaardig werk geleverd. Het is vaak vrij sfeervol en hoewel het verhaal niet uniek is voor sciencefiction zitten er aardige ideeën in verwerkt. Als er nog wat meer aandacht besteed was aan de personages dan hadden de matige CGI en de wat vreemde structuur wat makkelijk weggemoffeld kunnen worden. Nu is het vooral een film die meer op sterke scènes steunt in plaats van een film die als geheel een grote indruk maakt.

Toch een krappe 3,5*, ik vond het toch best fijn, al is het vooral achteraf gezien niet bijzonder geslaagd.

Who's Afraid of Virginia Woolf is hier al genoemd. Daar deed deze me ook aan denken, maar Carnage is niet zo goed als die film. Ook is er al gezegd dat het duidelijk op een toneelstuk gebaseerd is en dat klopt wel. Gelukkig stoort het niet echt door de korte lengte en de uitstekende acteurs. Wat de film echter het meest redt is de humor uit het script. Het is gewoon erg grappig om die mensen die vol van zichzelf zitten langzaam hun waardigheid te zien verliezen. Volgens mij is het allemaal ook bedoelt als een soort kritiek op hoe het westen over wereldproblematiek praat (nep-betrokken, tussen eigen zaken door of gewoon helemaal niet betrokken), maar daar zit hem niet de kracht in. De kracht zit hem het meest in afwachten wat Christoph Waltz nu weer gaat zeggen, want alles wat hij eruit brengt is zo'n beetje hilarisch. Foster is ook al lang niet meer zo op dreef geweest. Geen hoogtepunt uit het oeuvre van Polanski, maar ook absoluut geen dieptepunt.

3,5*

Herzien ter voorbereiding op deel 2 en gek genoeg beviel deze film me de tweede keer toch iets beter. Het verhaal is cliché en de manier waarop de moraaltjes gebracht worden is te uitgekauwd voor woorden, maar tegelijkertijd is het ergens wel redelijk sfeervol, met toch een aantal aansprekelijke personages en vooral veel leuke details. Mooi gemaakt ook. Het blijft Pixars minste, maar het uiteindelijk heeft het toch genoeg hart om net iets boven de gemiddelde Amerikaanse CGI-animatie uit te steken. Cars komt ook vooral zo zwak over omdat Pixar gewoonlijk veel meer moeite steekt in de films. Wat mij nu gek genoeg het meeste stoorde is dat ik vaak dingen gewoon niet kon accepteren van auto's. Vragen als hoe auto's bepaalde dingen maken, waarom ze bepaalde voorwerpen hebben en dat soort zwaarfilosofische overpijnzingen bleven knagen. Gewoonlijk besteed Pixar juist daar veel aandacht aan. Een gemiste kans.

Ik verhoog naar drie kleine sterren.

Opvallend weinig aandacht voor Pixars nieuwste hier op MovieMeter, evenals weinig stemmen. Op verschillende plaatsen op het internet is er al veel gesproken over "Cars 2 en de ondergang van Pixar". Met veel slechtere kritieken en een lage score op Rotten Tomatoes is dit verreweg de slechtst beoordeelde Pixarfilm en meteen wordt deze animatiestudio ervan beschuldigt zijn ziel verkocht te hebben voor geld en merchandising en in feite wordt Pixar nu al gelijkgesteld met Dreamworks. Deze reacites zijn hier op MovieMeter nog niet te vinden en gelukkig maar want het is allemaal zwaar overdreven. Iedere studio maakt op zijn tijd een zwakke film.

In ieder geval had de slechte word-of-mouth ervoor gezorgd dat ik met enige tegenzin naar Cars 2 ging, zeker omdat de eerste Cars ook nog eens mijn minst favoriete Pixar is (en volgens mij bij meer mensen hier, wat het lage aantal stemmen kan verklaren). Wat blijkt? De film viel me enorm mee. Sterker nog, ik vond hem erg vermakelijk en ook echt leuker dan deel 1. Hoewel ik best wil geloven dat er vooral een vervolg is gemaakt op Cars omdat het onder kinderen de meest populaire Pixar is en het speelgoed zo goed verkoopt, heeft Pixar niet meteen de makkelijkste weg gekozen. In plaats van een kopie te maken van de eerste film is deel 2 toch wel echt iets nieuws: een spionagethriller met veel actie. Wel in de Pixarstijl, natuurlijk, dus met veel humor en nooit echt akelig voor kinderen (al zijn er in Amerika al boze ouders die zich opwinden over de vele geweren en een martelscène). Toch is het een soort film die we niet echt eerder bij Pixar gezien hebben. Het geheel wordt lekker vlot verteld, met goede actiescènes en soms zelfs echt leuke grappen (het Japanse toilet was heerlijk absurd). Daarbij ziet de film er ook erg goed uit, dankzij mooi kleur- en lichtgebruik. Moraaltjes zijn er weer, maar minder aanwezig dan bij de eerste film.

Natuurlijk is het allemaal niet bijzonder uitdagend en na de schitterende run van Ratatouille, Wall-E, Up en Toy Story 3, waarin Pixar steeds weer zijn eigen grenzen verlegde is Cars 2 misschien een onopvallende film en wellicht een teleurstelling. Niettemin is Cars 2 prima uit te zitten. Wel vraag ik me af of deze voor de kinderen net zo leuk is als deel 1. Ik zat in een zaal met eigenlijk alleen volwassenen en maar één kind, maar die was het op de helft al zat en ik lees op het internet meer berichten van kinderen die het plot niet konden volgen en daardoor interesse verloren. Voor volwassenen is deze verhaallijn vrij simpel, maar het gedetailleerde mysterie is wellicht voor de kleinste kinderen iets teveel van het goede. Niet dat dit voor mij verder van belang is.

Kleine 3,5*.

Als ik het over Casablanca heb zullen velen denken dat ik het slechts heb over een oude film. Over een klassieker die gezien moet hebben simpelweg omdat je hem gezien moet hebben. Iedereen lijkt de titel te kennen, zelfs mensen die compleet geen enkel besef hebben van de filmgeschiedenis. Casablanca is een legende. Sommigen noemen het een meesterwerk. Het is een winnaar van de Oscar voor Beste Film. Allemaal heel leuk en aardig natuurlijk, maar voor mij is Casablanca meer dan dat. Voor mij is Casablanca een favoriete film.

Iedereen die zichzelf een filmliefhebber noemt heeft een groep films die hij zeer hoog inschat. In de meeste gevallen gaat het dan om films die 4 sterren of hoger scoren. De bewondering is groot voor een film als Waltz with Bashir, die ons op sterke wijze de werking van het geheugen laat zien. Metropolis verdient alle lof die hij gekregen heeft voor zijn bijdrage aan het sciencefictiongenre, maar ook omdat hij nog fris aanvoelt na al die opvolgers. Let op hoe sterk Scorsese zijn films in elkaar steekt, waarbij bijna alle elementen foutloos op zijn plaats zijn. Een applaus voor het camerawerk in Tarkovskyfilms die film werkelijk poëtischer maakten. En hoeveel films hebben de emotionele kracht van Magnolia? Dit zijn allemaal voorbeelden van geweldige films. Misschien niet de films die jij als lezer geweldig vind, maar je hebt vast andere films om vergelijkbare redenen hoog beoordeelt.

Hoezeer ik ook van al die films houd (Magnolia staat zelfs in mijn top 10), er is nog een andere groep films: de favorieten. Deze stijgen niet zozeer boven de rest uit omdat ze beter zijn, maar gewoon omdat we ze steeds weer willen zien. En daarna nog een keer. Om er later weer naar terug te keren. Het gevaar bestaat zelfs er overbekend mee te raken. Voor mij is er geen film meer favoriet dan Casablanca. Ik zag hem nu zeven keer binnen iets minder dan vijd jaar en dat is vaak voor mij. The Big Lebowski en Monty Python and the Holy Grail komen hierbij in de buurt, maar zijn nog net niet zo favoriet als Casablanca. Voor welke andere film zou ik een kaartje in de bioscoop betalen om hem op het grote doek te zien, terwijl ik hem al zes maal eerder zag op DVD? Ik ken de film niet uit mijn hoofd, maar wel uit mijn hart.

Een bezoekje aan de Lux in Nijmegen om Casablanca te kijken valt echter niet tegen. Natuurlijk niet, het gaat om Casablanca, een film die mij waarschijnlijk nooit zal gaan tegenvallen. De bekende gebeurtenissen voltrekken zich aan het scherm. Casablanca is waarschijnlijk nergens zo bekend om als om zijn dialogen. Er zitten een aantal citaten in die iedere zelfrespecterende filmliefhebber waarschijnlijk wel kent ("Play it, Sam", "Here's looking at you kid", Round up the usual suspects", "Louis, I think this is the beginning of a beautiful friendship"), maar er zitten zoveel schitterende teksten in dat ik ze niet allemaal kan onthouden hoe vaak ik de film ook zie. Dus iedere kijkbeurt zit vol met van die momenten waarop ik bij mezelf denk: "Och ja, die mooie zin zat er ook nog in."

En dat is slechts een van de vele plezieren die het herkijken van Casablanca steeds weer opleverd. Van mij kan de camera niet vaak genoeg door Rick's Café Americaine glijden. Sommige visualisten hier op MovieMeter noemen dat onopvallend of saai camerawerk, maar als je iets geeft om wat er in dat café gebeurt wordt het ineens perfect camerawerk. Michael Curtiz weet de theaterafkomst van de film niet te verhullen door de gebruikelijke methode om de film steeds naar andere locaties te brengen, maar juist door die ene locatie levendiger te maken dan hij ooit op het toneel zou kunnen zijn. Let eens op hoeveel acteurs kleine rolletjes als cafégangers hebben en dan tel ik de figuranten niet eens mee. Het gaat mij om die acteurs, van verschillende nationaliteiten, die allemaal korte zinnetjes hebben en heel eventjes een karakter naar voren brengen tussen alle drukte. Heeft een andere film ooit een café zo treffend verbeeld als een plaats waar iedereen met een verhaal zit. Sommige films hebben het geprobeert, maar probeerden daarvan juist een punt te maken. In Casablanca voelt het natuurlijk aan, zelfs al is het acteerwerk van een typische theatraliteit van die tijd. Het helpt daarnaast dat Rick's Café Americaine een mooie set is. Niet op een opzichtige manier, maar met behulp van sfeervolle belichting en Sam de pianist in het midden kom je al een heel eind.

Soms helpt het om een film in zijn tijd te plaatsen om een film te waarderen, maar Casablanca is zozeer een film van zijn tijd dat dit nauwelijks nodig is. Als dit na de bevrijding in 1945 gemaakt was zou het gewoon een totaal andere film zijn geworden. Het gevoel dat de oorlog hier nog niet voorbij was en de uitslag ervan onzeker was komt naarvoren op een manier die ik zelfs in tijdsgenoten als Mrs. Miniver of Sahara niet terugvind. De film vangt de tijdsgeest door de vele bijrollen te laten vertolken door mensen van bijna allemaal Europese nationaliteiten (het aantal van oorsprong Amerikaanse acteurs is hier op een hand te tellen). Veel van deze acteurs zijn vanwege de oorlog naar Amerika gevlucht. De korte glimpsen van wanhoop die ze in Casablanca tentoonstellen zullen niet moeilijk te acteren zijn geweest. La Marseillaise was al eerder krachtig gezongen in La Grande Illusion, maar magischer dan in Casablanca zullen we het nooit horen. Het is een grotere kreet van vrijheid dan Mel Gibson ooit te horen zal brengen, zelfs al kun je er hypocrisie in ontdekken doordat Casablanca zelf een kolonie van Frankrijk was. Het einde is bijzonder door de manier waarop het de onzekerheid van de oorlog vangt, maar tegelijkertijd hoop bied. Zonder daarbij te hoeven grijpen naar een concrete speech van een priester over moed in onzekere tijden zoals in Mrs. Miniver. "Louis, I think this is the beginning of a beautiful friendship" is alles wat je hoeft te horen tijdens een wereldoorlog. Of zo zou het moeten zijn.

De acteurs zijn onweerstaanbaar. Volgens sommigen is Humphrey Bogart houterig en een non-acteur. Hij zou zelfs maar één gezichtsuitdrukking hebben. Wat mij betreft heeft hij een ongewoon soort charisma. Een vreemde coolheid. En hij heeft zeker meer dan één gezichtsuitdrukking, of ik zou me zeven kijkbeurten lang hebben verbeeld dat hij glimlacht, boos kijkt, verdrietig oogt, desinteresse toont, medelijden heeft en vastberadenheid uitstraalt. Bogarts stem is voor mij een pluspunt. Niet conventioneel mooi, geen James Mason, maar die krakerige stem vind ik geweldig. Het is een beetje vergelijkbaar met Bob Dylan in de muziek, daar luister ik ook graag naar juist haast omdat zijn stem zo karaktervol is op een bijna lelijke manier. Ingrid Bergman is om keer op keer verliefd op te worden, zelfs al heeft ze op papier de ondankbare rol van wanhopige geliefde die niet zelf handelt. Claude Rains, wel wie vind Claude Rains niet leuk met dat scheve politiepetje en constante spot met zijn eigen corruptie. Als klap op de vuurpijl heeft hij al de beste dialogen of wellicht lijkt dat zo omdat hij gewoon de beste acteur van het stel is. De kleinere bijrollen zijn perfect. Wie vergeet Conrad Veidt, Sydney Greenstreet, Dooley Wilson, S.Z. Sakall, Curt Bois, Leonid Kinskey, Joy Page, Madeleine Lebeau en natuurlijk Peter Lorre? Ja, dat was een retorische vraag, niet antwoorden.

Je kent het verhaal van Casablanca. Zo niet, dan zul je waarschijnlijk niet tot hier gelezen hebben. Moet ik nog vermelden dat het verhaal erg mooi is? Dat de ontwikkelingen bij iedere kijkbeurt fris blijven? Dat het einde perfect is? Dat het verteld wordt met schitterende dialogen? Oh nee, dat laatste had ik al gedaan.

Nee, de film als geheel is niet perfect. Paul Henreid is een acteur die mij niet bijzonder aanspreekt. De flashback naar Parijs is niet zo goed als hij had kunnen zijn (al is het beeld van Bogart op het station in de regen er een om niet te missen). Deze flashback bevat ook de films enige enorm slechte zin: "Is that the sound of cannonballs or my heart pounding?" Zelfs Ingrid Bergman weet het niet fatsoenlijk uit te spreken. Verder zijn er wat kleine imperfecties. Maar wie kan dit soort dingen wat schelen als het om favorieten gaat? Ik ben voor een kritische houding ten opzichte van films, maar merk je niet dat je bij films die je bijzonder aan het hart liggen je zelfs de kleinste foutjes liever doodzwijgt, simpelweg omdat ze je niet echt storen omdat de magie van de film je de complete speelduur in zijn macht houdt? Wel, Casablanca is voor mij zo'n film, maar dat wist je al.

Dus daar zat ik naar zo favoriete film te kijken, afgelopen zaterdagavond. Het was 22:00 toen de film begon. Daarvoor was het een warme dag. De vrij kleine zaal was half uitverkocht. De ongeveer twintig man reageerden hardop op de film, op een positieve manier. Het was makkelijk te merken wie al fan was en wie hem voor de eerste keer zag. Een aantal fans begonnen hardop te juichen toen Rick Blaine voor het eerst in beeld verscheen. Om de grappen werd gelachen. En toen Louis Renault op het einde besloot Rick te helpen door hem niet te beschuldigen van de moord op Strasser lieten de mensen die de film niet kenden duidelijk een enthousiast geluid van verbazing horen. Het is toch mooi om te zien dat een film met een leeftijd van 68 jaar nog altijd zulke reacties oproept. Sommige tegenstanders van oude films beweren dat films maar een bepaalde tijd onthouden zullen worden en dat iedere film na hoogstens 100 jaar uit het collectieve geheugen zal verdwijnen op zijn best nog herinnert door een filmgeschiedkundige. Maar kijken eens naar hoe bekend bepaalde literatuur nog is. Shakespeare is een naam waar iedereen op zijn minst eens van gehoord heeft en hoe oud is De Odyssee wel niet? Op zijn minst een handvol films zal een dergelijke status weten te veroveren. Ik denk dat geen enkele film daar zoveel kans op maakt dat Casablanca. Misschien The Godfather. Hoe dan ook, zo'n plaatsje in de geschiedenis is mooi, maar nog mooier is dat Casablanca nog langer zal voortleven als favoriet van veel mensen. ]Opdat Sam nog vaak As Time Goes By mag spelen, Rick nog vaak naar Ilsa mag kijken, Louis de gebruikelijke verdachten laat oppakken en Rick denkt dat hij aan het begin staat van een mooie vriendschap met Louis. Het is zoals Sam zong: It's still the same old story, a fight for love and glory. En zo hoort het bij Casablanca ook te zijn.

Nog altijd 5 sterren. Staat hier nogal overbodig, niet?

Goede film, maar wel een die iets teveel schommelt tussen een plat en een poëtisch gevoel. Één gevoel werkt, de ander niet. Rara, welke?

Ik ga hier niet teveel in op de flauwe humor, die al door genoeg andere is aangehaald. De vraag voor mij is wat Ellis in Godsnaam hoopt te berijken met zo'n groot contrast. Waarom van Ben zo'n ideaal mannetje maken met filosofische ideeën, gevoel voor kunst en menslievendheid en vervolgens alle, ja alle, mannelijke bijrollen presenteren als seksistische klootzakken. Het lijkt haast een soort van zelfverheerlijking van Ellis zelf die zichzelf ongetwijfeld identificeert met Ben en de andere typetjes logisch als minderwaardig ervaart. In de short werkte het, maar bij een langere speelduur gaat het toch wat tegenstaan.

De vrouwelijke personages zijn er om naar te kijken. Dat is geheel in de geest van de film, maar ook hier past het beter in de short dan in een film van volle lengte. Sharon mag ik graag zien en Emilia Fox doet haar best, maar ze vervult uiteindelijk ook geen andere rol dan mooi en lief zijn, waardoor ze een kandidaat is voor Ben om het einde mooi tegemoet te lopen. Op een bepaalde manier vind ik dat dan weer niet in de geest van de film. Een film die voor een deel over vrouwverheerlijking gaat moet toch de vrouwen ook karakter geven vind ik. Dan wordt het pas echt diep.

Het einde vond ik dan ook niet helemaal geloofwaardig. Die rustige houding van Sharon als ze haarzelf heel vaak afgebeeld ziet vond ik zeer onwaarschijnlijk. Het is nog al een extreme situatie als je jezelf tientallen keren getekend ziet zonder zelf bewust als voorbeeld gedient te hebben. Volgens mij kan de enige logische reactie iets zijn als "WTF!" en dan druk ik me mild uit. Het gevoel dat je privacy hebt gaat er ook niet op vooruit. Sharon accepteerd het mij iets te gemakkelijk, omdat dit het plot natuurlijk goed uitkomt.

Buiten dat om is het allemaal wel geslaagd hoor. Visueel schitterend, fijne muziek, soms wel degelijk geslaagde humor (ik vond de voetbalmatch een fijne intermezzo op de liefdesperikelen), een boeiende hoofdrolspeler en soms wat momenten van een mooie en oprecht visie op liefde. In principe genoeg voor een kleine 4*.

Maar er knaagt toch iets. Ik kende de short al en eerlijk gezegd wist de short voor mij precies de essentie van het verhaal te vangen. Eigenlijk is de lange film wat overbodig als je de kortfilm kent en de compacte lengte voorkwam de zwakheden die ik nu wel noemde. Er wordt niets essentieels aan toegevoegd. De short zou van mij 4-4,5* krijgen, maar bij de lange film blijf ik toch op 3,5* steken.

P.S.: ik ben nooit in Zweden geweest, maar wat is het toch voor een rare aanname in Engelstalige films dat alle Scandinavische vrouwen zich niet schamen om naakt te gaan? Het is me al regelmatig opgevallen dat veel filmmakers het idee hebben dat ze in Zweden geen seksuele moraal hebben en hier gaat er weer een geheel naakt terwijl er een 5-jarig jongetje bij is (?????????). Ik heb geen idee hoe de Zweedsen werkelijk zijn, maar dit lijkt me toch grote flauwekul.

Dit is het soort film dat Martin Scorsese zo aan de lopende band zou kunnen produceren. Het voegt eigenlijk maar weinig toe aan Goodfellas en Mean Streets, waardoor je haast zou kunnen stellen dat de film overbodig is. Maar niets is minder waar, want als lopende-band-Scorseses zo lekker smaken, dan mag hij er van mij meer maken.

Toegegeven, het eerste uur was vrij vervelend. Constant die voice-over die er een uur over doet om uit te leggen hoe de situatie helemaal in elkaar zit. Al die informatie komt later wel van pas, maar het kijkt niet echt prettig. Gelukkig beseft Scorsese zich dat Las Vegas die meest filmgenieke stad ter wereld moet zijn en presenteerd ons in dit eerste uur veel moois om naar te kijken zodat je nooit de neiging krijgt het af te zetten. De casino's zien er schitterend uit en de woestijnomgeving ook. En niemand die dat zo mooi en dynamisch in beeld weet te brengen als Scorsese. Waarom zijn er niet meer films over casino's.

Maar na het eerste uur begint de pret pas echt. Minder voice-over en meer echte dialogen. De personages komen nu pas echt uit de verf en ze worden weer uitstekend neergezet. De Niro is natuurlijk perfect gecast als casinobaas en Sharon Stone komt ook verrassend uit de hoek. Minder verrassend is Pesci, die zijn rol uit Goodfellas nog eens dunnetjes overdoet, maar wie kan het wat schelen als het zoveel kijkplezier oplevert. Uiteindelijk krijgen we een aaneenschakeling van schitterende scènes die, zoals we van Scorsese gewend zijn, van het scherm afknallen. Favoriete moment: Pesci en De Niro in de woestijn. Zo'n moment brengt alles naarboven wat Scorsese zo goed maakt: mooie beelden, sterk acteerwerk, goeie sfeer en sterke dialogen. De muziek maakt de film compleet.

Dit mag dan dus wel een standaardwerkje zijn voor Scorsese, maar hij heeft wel een hoge standaard. Oh, en ook nog voor de openingscredits.

4*

Casque d'Or verteld eigenlijk een erg typisch film-noirverhaal, alleen nu is de setting het Parijs van 1898. Dus je weet wat je kan verwachten als een man verliefd wordt op het liefje van een gangster. De kwaliteit van de film zit hem dan ook vooral in de sfeer die geschapen wordt in plaats van in de vertelling. Het is echt heel Frans allemaal en de maffiatypes deden me allemaal wat denken aan de meer provinciaalse personages die je vaak in Franse films tegenkomt in plaats van aan meer stadse karakters. Dat geeft er toch wel wat eigens aan. Daarbij zou geen Amerikaanse film-noir er ooit zo licht uitzien. Casque d'Or ziet er mooi uit in zijn donkere scènes, maar vooral het zonlicht in kleine dorpjes of aan de kant van een riviertje krijgen de nadruk.

Verder ligt er veel nadruk op gevoel. Becker lijkt bijna te eisen dat je dezelfde liefde voor Marie voelt als Manda en tevens de vriendschap tussen Manda en Raymond krijgt de ruimte. Het is een erg romantische film, maar gelukkig worden de misdaadpraktijken niet verzacht. Al met al werkt het allemaal wel als een lyrische film en is het erg goed uitgevoerd, al werd ik ook niet weggeblazen door het geheel. Een echte reden daarvoor heb ik niet. Misschien zijn de personages toch wat te simpel voor een film die om gevoelens en verhoudingen draait.

3,5*

Dit was de laatste van Woody Allens drie Britse films die ik nog moet zien en ik moet intussen wel concluderen dat dit drietal waarschijnlijk mijn minst favoriete films van hem zijn, na Celebrity. Cassandra's Dream maakt het helemaal bond, want dit is waarschijnlijk de eerste Allen die ik zie die totaal niet aanvoelt als een Allen. Misschien omdat het zo erg Brits is (er zit ook geen enkele Amerikaan in deze keer, misschien vandaar).

Het probleem met Cassandra's Dream is niet dat het misdaadverhaal niet goed uitgewerkt wordt. Alles wordt wel redelijk plausibel gebracht en het steekt allemaal goed in elkaar. Het probleem is dat het zo futloos gebracht wordt en geen greintje originaliteit heeft. Dit is een plot dat ik al veel vaker gezien heb en waar Allen bij Match Point er nog op zijn minst een leuke twist tegenaan gooit, gaat hij hier gewoon het bekende riedeltje af. Dat gebeurt zo nu en dan ook wel eens bij zijn komedies, maar Allen is zo natuurlijk grappig dat het vaak niet stoort. Bij een serieuze film is dat toch wat anders. Daar moet ie meer moeite voor doen. Het helpt ook niet dat ik de hele tijd moest denken aan Before the Devil Knows You're Dead, die toevallig ook uit 2007 komt. Die is een stuk krachtiger uitgewerkt.

Verder is het wel redelijk spannend allemaal en goed geacteerd (behalve door Farrell, die ik eigenlijk nog nooit zo matig zag), maar volgens mij is dit een van die films die Allen zich gedwongen heeft om te maken om maar aan zijn ene film per jaar te blijven en ook om wat in te spelen op het succes van Match Point. Erg veel heeft het niet opgeleverd.

2,5*

Huh? De gehele film werd met een knipoog gedaan. Ik heb niets serieus kunnen ontdekken. Zelfs een potentieel dramatische scène zoals de dood van Cat's vader wordt nog komisch gebracht.

Ik vond het allemaal best heel aardig, maar echt gelachen heb ik niet. Toch zitten er wel wat leuke stukjes in, die bijna allemaal draaien rond Lee Marvin. Met name als hij zich aankleed voor de grote confrontatie met de schurk (ook door Marvin gespeeld) en als hij dronken op zijn paar zit en ook het paard zo scheef tegen de muur staat. Een Oscar is wat overdreven, maar Marvin is ontegenzeggelijk het beste element van de film. Die oom deed het ook best leuk in priestervermomming, overigens. Jane Fonda deed het niet opvallend goed of slecht, maar wat was dat toen toch een knappe vrouw!

Verder is de film niet iets om echt over naar huis te schrijven, maar het is wel een fijn vermaak.
3*

Cat People is vooral een erg sfeervol filmpje. Ik moet eerlijk bekennen dat ik hem niet bijzonder spannend vond. De drie thrillerscènes (de achtervolging, het zwembad en de confrontatie met de psychiater in het appartement) hebben een effectief duistere sfeer, mede dankzij de schaduwen. Verder is het een erg goed opgebouwd verhaal met leuke details, zoals die bloederige kattensporen die in de voetsporen van een mens veranderen. Daarnaast scoren horrorfilms waarin het monster sympathie opwekt altijd wel bij mij. Ik had meer te doen met Irena dan dat ik bang voor haar was. Misschien is dat ook wel de reden waarom ik de laatste scène met de psychiater niet echt eng vond. Die vent was een naar mannetje die zijn patiënt slecht behandelde. Zelfs haar geduldige man verloor mij sympathie nadat hij op het slechtste moment aankondigde te willen scheiden. De echte horror van Cat People zit in het hoofd van Irena: de lage eigendunk samen met het gevoel nergens thuis te horen en door niemand echt serieus genomen te worden. Dit alles leidt tot seksuele onderdrukkingen waar de panter symbool voor staat en waarbij het stiekem jammer is dat uiteindelijk wordt onthuld dat Irena echt in een panter verandert.

Dit is allemaal bijzonder interessant en levert een gedenkwaardige film op, maar een echt meesterlijke score zit er niet in, omdat tussen de sterke momenten er toch ook weer heel veel houterige scènes zitten, vol met gekunstelde dialogen en vlakke acteerprestaties (Simone Simon acteert vreselijk en overtuigd meer met haar katachtige gezicht; over Kent Smith zal ik helemaal al zwijgen). Het loopt vaak niet helemaal lekker en wordt soms wat vervelend, al is de tweede helft gelukkig wel een stuk sterker dan de eerste.
3,5*

ik ben de eerste die hier een bericht plaatst, maar het lijkt er op dat alle stemmers op deze film het ongeveer eens zijn over de kwaliteit ervan.

Het is de eerste lange film die ik van Harold Lloyd zie. Ik had al twee leuke kortfilms gehad en nu was het tijd voor het echte werk. Het lijkt er echter op dat ik begonnen ben met een a-typische Lloyd. Ik lijk zijn naam vooral een een combinatie van geweldig stuntwerk gecombineerd met slapstickhumor. The Cat's-Paw bevat echter praktisch geen stunts of slapstick, maar heeft meer weg van de screwballkomedies uit de jaren '30. Het verhaal loopt vooruit op Mr. Smith Goes to Washington, alleen dan met een totaal andere finale en ook zonder het donkere cynisme dat soms in Mr. Smith te vinden was.

Het resultaat mag er best zijn. Lloyd lijkt met de overstap van slapstick, maar meer verbale humor geen moeite te hebben (al heeft hij niet het meest spraakzame personage) en doet het best leuk, evenals de bijrollen, die allemaal typisch voor hun tijd zijn. De grappen weten ook best voor een lach te zorgen en het verhaaltje is ten alle tijden boeiend. Ook lijkt de film voor zijn tijd redelijk progressief in het benaderen van rassenkwesties. De film neemt een bijzonder sympathieke positie in ten opzichte van Chinezen, al is het naar huidige maatstaven op dit punt toch wel veroudert en komt het allemaal wat al te simplistisch over.

Toch jammer dat de film het op het einde laat afweten. Ik wou voor de 3,5* gaan, maar het einde trekt het bijna naar de onvoldoende. Dat Cobb uiteindelijk de vijanden verslaat door ze onder dreiging van dood bekentenissen te laten doen is gewoon gigantisch fout en dergelijke Middeleeuwse verhoringspraktijken zie ik toch niet graag als een slimme en oprechte methode verschijnen in een film. The Cat's-Paw ontwijkt dan ook wat er gebeurt is met de twee onschuldige mannen die per ongeluk gearresteerd werden. Anderzijds mag ik er ook niet teveel ophef over maken. De methode die Cobb hanteert was strikt genomen volgens mij niet verboden toen de film gemaakt werd (nu gelukkig wel) en de film is veel te naïef en onschuldig bedoelt om te grote waarde te hechten aan dit bizarre einde. Maar het blijft toch een smet op deze verder aangename film.
3*

Als Cimarron de laagst gewaardeerde van alle Oscarwinnaars is, dan is Cavalcade waarschijnlijk degene die het meest is vergeten. Niemand praat nog ooit over deze film, behalve enkele fanatiekelingen die alle Oscarwinaars gezien willen hebben. Zoals ik. Het is misschien enigzins toepasselijk dat de film zo vergeten is, want ik vermoed dat over een tijdje dit best wel eens de Oscarwinnaar zal zijn die ik me het minst zal herrinneren. Het is geen verschrikkelijke film, maar er is gewoon bijzonder weinig gedenkwaardigs aan.

Toch moet het in 1933 erg diep geleken hebben. Waarschijnlijk door het concept, we zien de complete twintigste eeuw tot dan toe door de ogen van een vaste groep personages, vanaf nieuwjaarsdag 1900. Er passeerd veel ellende de revue: de boerenoorlog, de eerste wereldoorlog, het zinken van de Titanic en zelfs de dood van koningin Victoria (hoe zijn we daar in vredensnaam ooit overheen gekomen?). Op het einde spreken de twee hoofdpersonages bijna de kijker aan met de vraag om de rest van de eeuw niet zo rampzalig te maken. Ze moesten eens weten wat er nog zou komen...

Het probleem met deze film is dat het nooit een geheel weet te maken van al deze gebeurtenissen. Het is erg sketchmatig en er wordt geen centrale lijn opgebouwd. Het is gewoon een situatie met telkens een einde en dan komt er weer een nieuwe situatie. Soms krijgen we om onverklaarbare redenen de reacties van de hoofdpersonen op belangrijke gebeurtenissen te zien. Waarom geen reactie van vader, moeder en broer op de dood van de zoon die verdronk met de Titanic? En geen reactie van de vader op de dood van zijn andere zoon in de oorlog? Dat brengt me meteen op het andere probleem: er wordt bijzonder weinig aan gebeurtenissen laten. Leuk hoor, om de begrafenisceremonie van Victoria erbij te betrekken, maar waarom zien we alleen shots van de hoofdpersonen die vanaf een balkon naar de ceremonie kijken en geen enkel shot van de begrafenisstoet zelf? Het antwoord is simpel: dit is een verfilmd toneelstuk die zijn wortels niet weet te verbergen. Dus alle historische gebeurtenissen vinden plaats in scènes die los staan van de verhaalmomenten. Het zinken van de Titanic wordt niet in beeld gebracht (al vond ik de manier waarop dit omzeilt wordt aangenaam elegant gedaan, door slechts die zwemband met de naam Titanic te tonen, wat genoeg onheil voorspelt). De eerste wereldoorlog krijgen we wel te zien, maar zonder de hoofdpersonen erin. De personages verschijnen apart, voornamelijk in statische scènes.

Even terugkerend op de scène die de eerste wereldoorlog verbeeld: die is groots. Hij valt eigenlijk totaal uit de toon van de complete film: hij is erg pakkend, schitterend geschoten en gemonteerd, met geweldig gebruik van geluid. Het is bijna een experimentele film op zichzelf, per ongeluk beland tussen verfilmd theater. Jammer dat de rest van de film niet. De rest moet het hebben van een aardige dialoog hier en daar (al verwacht je meer van een theaterscenario) en goede performances.
2,5*

Fijn dat deze documentaire twee jaar na dato alsnog een release krijgt in Nederland. Zoals ik al zei was dit de enige film die ik echt in 3D wilde zien en daarin komt hij ook gewoon goed tot zijn recht. Toegegeven, doordat Herzog maar beperkte middelen de grot in kon nemen, inclusief alleen draagbare camera's, had hij niet de beste 3D-technieken tot zijn beschikking en dat zie je er duidelijk aan af. Dat is echter een compromis waar ik geen problemen mee heb, want het effect mocht er zijn. Hier is een 3D-film waar ik soms naar wilde uitreiken om de grotwanden aan te raken.

De enige vrees was dat anderhalf uur wat al te lang was voor een documentaire over een grot en wat primitieve schilderingen. Uiteindelijk bleek ik het makkelijk te kunnen volhouden. Daarbij geef ik meteen toe dat ik niet altijd even aandacht oplette, maar ik bedoel het hier als een compliment als ik zeg dat Cave of Forgotten Dreams een lekkere film is om bij weg te dromen (nee, niet in slaap vallen). Die mysterieuze schilderingen in die beperkt belichte grot geven gewoon een dromerig sfeertje. Een sfeertje dat Herzog graag voorziet van een voor hem typische voice-over, waarin hij het niet kan laten om iedere associatie die hij kan bedenken op te noemen. Die associaties zijn afwisselend diepzinnig en onzinnig, maar dat maakt het zo typisch Herzog en persoonlijk kan ik daar geen genoeg van krijgen, want hij weet het altijd mooi te brengen. Ik ben dan waarschijnlijk ook een van de weinigen die zijn stem goed kan hebben.

Herzog laat het kunsthistorische belang van de schilderingen vooral uitleggen door wetenschappers en zelf mijmert hij meer over eeuwigheid versus vergankelijkheid. Terecht wat mij betreft, want wat mij zo raakte aan deze documentaire was die spanning. Het heeft gewoon iets mysterieus om te kijken naar schilderijen gemaakt door mensen zo lang geleden dat onze hoofden er niet bij kunnen dat er zoveel tijd überhaupt verstreken is. Het zal vast niet voor iedereen interessant zijn, maar ik kon er wel inkomen dat er mensen zijn die ontzettend graag willen weten wie die schilders waren en waarom ze bepaalde afbeeldingen zo gemaakt hebben. We kunnen alleen maar speculeren en dat is wat de film vooral doet, maar Herzog mist daarbij niet het punt dat het gaat om een nogal existentiële kwestie als we erbij stilstaan dat alles wat de mens maakt ooit onbegrijpelijk zal worden. Oké, het is wat onhandig (maar typisch Herzog) om daar albino-alligators bij te betrekken (zeker omdat Herzog zo ver gaat om te beweren dat albinisme veroorzaakt wordt door radiatie, wat onzin is), maar het idee wordt meer dan duidelijk.

En zo merkte ik dat ik flink zat te mijmeren over vergankelijkheid en dat soort zeken, terwijl ik toch wat overdonderd werd door de prachtige grotschilderingen. Die zijn het meest eeuwige dat we als mens kunnen zien van wat andere mensen voor ons hebben gemaakt. Misschien is het de romanticus in me, maar ik vind dat erg ontroerend.
4*

Frank Capra leeft! In ieder geval lijken we de geest van zijn werk terug te vinden in Cedar Rapids, tenminste als we even voorbij het gevloek, de seks, de drugs en de hoertjes kijken. Hoewel, dat blijft allemaal ook zeer braaf. Maar de verhaalontwikkeling, het moraal en het type personages zijn puur Capra. Niet dat dit ooit ook maar enigszins in de buurt komt van, zeg, It's a Wonderful Life, maar het is wel een alleraardigste feelgood-film met een gezond screwballgehalte en vooral een cast die er meer van maakt dan er eigenlijk in zit, zeker John C. Reilly en Anne Heche. Verwacht geen hoogstaande film, maar zoals Onderhond al zei kan soms een gezapige, gezellige film als Cedar Rapids geen kwaad. Nu moet Arteta nog alleen maar de donkere, bijna wanhopige onderlaag van Capra vinden en misschien wordt het nog eens echt wat.

3*

Intense gevangenisthriller die totaal overtuigd, simpelweg doordat de personages zo goed geschreven en gespeeld zijn.Er zitten nogal veel twists in, maar ten alle tijden blijven de redenaties van Malamadre en Oliver, die het verhaal sturen, geloofwaardig. Daarnaast valt ook de woede die de film uitstraalt op. Het is zonder meer één van de minst fijne gevangenissen die hier neergezet wordt en de film schuwt agressief geweld en een bijzonder slecht einde niet. Het is een vrij hopeloze bedoeling. Een kritiek op de staat van Spaanse gevangenissen zonder daarbij de gevangenen voor te trekken, want die winnen onze sympathie ook niet. Tussen al het geweld staan de twee hoofdpersonen in: zij zijn de catalysator van veel van de ellende, maar tegelijkertijd zeer menselijke personages. Dat maakt Celda 211 tot zo'n geslaagde thriller, waardoor ik de ongeloofwaardige twist voor lief neem dat niet alleen die vrouw naar de rel gaat, dat niet alleen die directeur mee de rel bestrijdt, dat niet alleen die directeur de vrouw neerslaat, maar ook nog eens dat die directeur daarna doodleuk de cel mee in loopt en buiten het beeld van de bewakers blijft. Het is maar een kleine smet die ik graag betaal voor een bijzonder spannende film.
4*

Hoewel niemand mij ooit openlijk ervan beschuldigt heeft de films van Woody Allen te hoog te beoordelen heeft hij bij mij altijd goed weten te scoren. Zijn stijl en zijn dialogen liggen me zo dat zelfs mindere films van hem mij wel enigszins weten te plezieren en een voldoende krijgen. Het onovertuigende Scoop was tot nu toe de enige uitzondering, maar het kan slechter zo blijkt, want Celebrity was eigenlijk de eerste Allen die ik op sommige momenten gewoon vreselijk vond.

Het begon nochtans zeer leuk, met een prachtige openingsscène, waarin het woord 'Help' in de lucht verschijnt. Ook later zitten er aardige kleine momenten en leuke cameo's in, maar de film in zijn geheel wilde mij maar niet overtuigen. Voor een deel omdat de one-liners hier vergezochter lijken dan ooit, voor een deel omdat veel scènes wel erg druk zijn (het qua potentie sterke segment met DiCaprio gaat hieraan kapot), voor een deel doordat bijna alles hier al in een andere Allenfilm gedaan is en dan voor ook beter, en voor een deel omdat het diepgang mist. Ja, Allen stelt vraagtekens bij hoe we naar bekendheden kijken, maar eigenlijk zijn er niet veel vraagtekens en sowieso liggen de vragen veel te veel voor de hand en werkt Allen ze niet uit. Het is een satire die te makkelijke grappen maakt.

Maar het ergst van alles was nog wel Judy Davis, nota bene een actrice die ik hoog heb staan, mede door haar geweldige rol in een andere Allenfilm (Husbands & Wives). Maar hier is ze gewoon niet te harden. Ik heb nog nooit iemand zo overdreven nerveus en neurotisch zien spelen en uitgerekend Woody Allen - die inmiddels toch de grootste kenner op het gebied van neuroses zou moeten zijn - had moeten herkennen dat het nergens op lijkt. Misschien dachten ze dat het grappig was om het zo dik aan te zetten, maar mij werkte het snel op de zenuwen en ik wilde dat Diane Keaton op zou dagen en haar zou vervangen. Keaton weet hoe ze neurotisch moet spelen. Davis is sowieso beter in krachtige vrouwen. Davis levert hier een van die gelukkig zeldzame performances waarbij ik de film graag vooruit zou willen spoelen tot ze uit beeld is. Zonder haar was dit misschien toch nog net genoeg een prettige film geweest, maar dat wordt het dus niet.

Ik had overigens eerder gedacht dat Brannagh in de Woody-Allenrol me meer onwaarschijnlijk leek, omdat hij als zelfverzekerde Brit niet echt leek op een neurotische New Yorker, maar het gaat hem goed af. Hij imiteert Allen overigens compleet, zo erg zelfs dat als je hem hoort praten, maar hij niet in beeld is je zou zweren dat het Allen zelf was. De beste Allenvervanger die ik tot nu toe gezien heb, en dat van één van de acteurs die het minst voor de hand ligt. Wat zou dan de volgende stap moeten zijn? Will Smith in de Allenrol?

2*