Opinions

Bijzonder vermakelijke documentaire, wat voor de hand ligt als je een toch al boeiend figuur als Roger Corman als je onderwerp neemt. Niettemin is dit een duidelijk met liefde gemaakte film. Roger Corman als persoon wordt hier niet zozeer belicht als wel de impact die hij heeft gehad op de filmindustrie en uiteraard wordt er ook gekeken naar wat zijn belangrijkste films waren. De grote lijnen van dit verhaal kende ik al, maar de details bleken boeiend genoeg om de speelduur voorbij te laten vliegen.

Erg bekend met Cormans werk ben ik verder ook niet, waardoor de meeste fragmenten (waarvan er veel in zitten, eigenlijk allemaal geweldig gekozen) voor mij ook nieuw waren. De enige van zijn zelf geregisseerde films die ik gezien heb is The Terror, die hier nota bene door Jack Nicholson zelf genoemd wordt als een typisch voorbeeld van een slechte Corman, waarna hij uitgebreid uitlegt wat er mis mee is en hoe dat zo gekomen is. Dit is eigenlijk vermakelijker om naar te luisteren dan de film zelf zien. Hij benadrukt ook sterk om die niet te gaan kijken, iets wat ik beaam. Ik moet eerlijk toegeven dat ik sowieso de indruk heb dat deze docu kijken vermakelijker is dan de meeste Cormanfilms zelf. Ik wil nog altijd die Poefilms zien, evenals The Intruder, maar ik ben denk ik niet b-filmliefhebber genoeg om door de meeste films te komen. Met zo'n korte clips vermaak ik me uitstekend, maar om dat naar anderhalf uur te trekken? Het viel me ook op dat regelmatig opgemerkt werd dat Corman meer dan 100 films geregisseerd heeft, maar IMDb gaat maar tot in de 50. Wie heeft gelijk?

Ook leuk zijn al die verhalen rond het guerillafilmmaken, waar we overigens ook een voorbeeld van te zien krijgen tijdens een setbezoek (hoewel, "set"?) bij een horrorfilm die draait om een moordlustige krokodil. Erg geestig, alleen die walkie-talkies al. Dat geeft ook een beetje de toon van de film weer: luchtig en geestig. Vol respect voor Roger Corman als persoon, zijn bijdrage aan de filmindustrie, maar niet per se voor al zijn films en over zijn methodes wordt graag lacherig gedaan, ook door Corman zelf, die zelf overigens meer fan is van Fellini of Bergman (en hun films uitbracht in de VS!). Het is eigenlijk precies het soort docu dat bij de man lijkt te passen: eervol, maar zonder te serieus of aanbiddend te worden. Niettemin is er plaats voor ontroering, waaronder de ceremonie rond zijn terechte Lifetime Achievement Award bij de Oscars en vooral bij een Jack Nicholson die het niet droog houdt als hij terugdenkt aan de tijd dat hij tien jaar lang alleen werk kon vinden bij Corman, voor zijn doorbraak bij Easy Rider.

In het kort: een verplichte documentaire voor iedereen die van b-films of filmgeschiedenis houdt.
4*

Eigenlijk had deze film zijn titel eer aan moeten doen en inderdaad kort moeten duren. Pak de openingscènes en de laatste scènes en je had een klein meesterwerk van een half uur gehad. Het opvuluurtje had ik graag willen missen, want dat is een clichémysterieverhaaltje met voorspelbare wendingen, slecht acteerwerk, vreselijke dialogen, goedkope pogingen tot kunstzinnigheid en gewoon niets om te fascineren. Neem dan die opening, met die kraai die eerst aan de appel pikt en na weggejaagd te zijn dan maar aan een lichaam begint te pikken. Of neem het einde, waarop het daadwerkelijk akelig wordt bij die autopsiedemonstratie. Helaas vinden de intrigerende ideeën geen plaats in het grote geheel. Morricone's score is even afwisselend. De thrillerstukjes zijn daarin teleurstellend, maar de meer droevige muziek is prachtig.
2*

Echt zo'n film die de kijkers lijkt te verdelen en dat is eigenlijk wel terecht wat mij betreft. Hij is namelijk tegelijkertijd briljant en slecht. Het duurde eigenlijk erg lang voordat ik überhaupt echt in de film zat. De gesloten persoonlijkheid van de hoofdpersoon, de vreemde toon, de bijzonder onnatuurlijke dialogen (kennelijk een kenmerk van DeLillo, de schrijver van het boek waarop Cosmopolis gebaseerd is, letterlijk overgenomen door Cronenberg) en het zware onderwerp wisten mij niet gemakkelijk mee te krijgen. Ik had een duistere praatfilm verwacht die zich vooral afspeelde in een limousine. Dat klopte ook wel, maar het heeft een surrealistisch gevoel, ondanks dat er nauwelijks echt surrealisme inzit. Mede ook door die dialogen, maar ook door de muziek en het net wat afwijkende camerawerk.

Daardoor werd het een film die voor mij met momenten werkte. De scènes met Packers vrouw waren erg goed, die met Giamatti vond ik zelfs heel sterk, maar vooral de momenten in de limousine, waarin eigenlijk alle zakelijke gesprekken zitten, vond ik maar zozo. Ligt ook gedeeltelijk aan mezelf, want het gaat nogal diep in op de werking van economie, iets dieper dan ik soms kan volgen (in tegenstelling tot in Cronenbergs vorige praatfilm, A Dangerous Method, is dit niet mijn type onderwerp). Ik kan je geen woord navertellen van wat Samantha Morton gezegd heeft, hoewel ik vermoed dat de woorden 'the', 'a' en 'and' vast wel een keer langs gekomen zijn. Ik vond de limoscènes ook een stuk lelijker en sfeerlozer dan die daarbuiten. Het was dan ook vooral hier dat de film nog trager leek voort te slepen dan Packers vervoermiddel.

De scènes buiten de limousine lijken meer te gaan om persoonlijke verhoudingen, o.a. bij de kapper, met zijn vrouw en bij Giamatti, hoewel die laatste een beetje een balans slaat tussen beide onderwerpen. Wat ik het sterkste vond was hoe het gevoel van onbalans dat ontstaat door deze hele economische crisis wordt omgezet in een gevoel van emotionele en intellectuele onbalans in de hoofdpersoon (overigens verrassend goed gespeeld door Robert Pattinson). Dat onveilige gevoel dat de crisis achterlaat is hier goed gevangen en de film wordt uiteindelijk dan ook toepasselijk spannend en zelfs een tikkeltje verontrustend. Dat Cronenberg een gevoel voor vreemde humor heeft komt trouwens ook wel van pas.

Ik blijf met een dubbel gevoel achter, dus. Het beste dat ik kan zeggen is dat de film wel echt blijft hangen, dus wellicht zit er meer in bij een eventuele herziening. Maar misschien had Cronenberg een wat interessantere vorm voor dit kunnen vinden, al weet ik zo ook niet wat precies.

3*

Een jaar geleden was The Counselor nog een flink geanticipeerde film, ook door mij. Vooral Diaz werd enorm gehyped. Nu een jaar later is daar weinig van over gebleven en lijkt het hele project alweer half vergeten.

Niet zo vreemd, want het is bijna ongelooflijk hoe zo'n samenwerking van regisseur, schrijver en acteurs van dit kaliber zo'n oninteressant zooitje heeft weten op te leveren. Het eerste deel van de film bestaat uit de Counselor die besluit deel te gaan nemen aan criminele activiteiten en constant van verschillende mensen waarschuwingen krijgt dat het gevaarlijk is. Dan gaat het mis en de rest van het verhaal bestaat uit de Counselor die nog meer adviezen krijgt van steeds weer een andere willekeurige Mexicaan die hem zegt dat het spel nu toch echt voorbij is. Een paar gruwelijke moorden tussendoor moeten de boel overeind houden, maar het grootste deel van de film bestaat uit de Counselor die luistert naar advies, in plaats van dat hij het geeft. Ja, ik zie de ironie daarin, want wie kan het missen?

Ik zou het flinterdunne verhaal nog hebben kunnen accepteren als dit als pure pulp gebracht wordt, maar er wordt juist steeds maar gepoogd er via dialoog meer van te maken. Dit werkt niet om twee redenen. Ten eerste door het totale gebrek aan detail in de echte gebeurtenissen. Alles gaat mis. Niemand probeert er iets aan te doen. Dat is het. Het was interessanter geweest als de personages op zijn minst wat meer zouden handelen. Als we de Counselor aan het werk zagen in de drugskartels of als we zelfs maar een idee hadden van hoe Reiner zo rijk is geworden en zo lang in de business heeft weten te overleven ondanks dat iedereen hem als een wandelend schietschijf lijkt te beschouwen. Nee, dit wordt ons bespaart, omdat de makers te veel geloven dat handelingen toch niet helpen. Dit is een film over het Noodlot. Met hoofdletter, ja.

Dat brengt me naar mijn "ten tweede": alles ligt er duimendik bovenop. Alle mannen in deze film, buiten de Counselor, zijn enorm fatalistisch ingesteld, alsof ze al jaren weten dat ze verloren hebben, zelfs al gaat er nog niets mis. Dit levert eindeloze dialogen op over steeds hetzelfde die keihard in de kijker moeten rammen dat alles naar de hel gaat. En dat doet het dan ook. Waarna we dus nog meer uitleg krijgen over hoe alles naar die hel ging, voor het geval de kijker het gemist heeft. Om alles nog eens erger te maken wordt fatalisme hier gelinkt aan vrouwelijkheid. De mannen weten niet alleen dat hun tijd erop zit, maar ook dat vrouwen er achter zitten, want vrouwen hebben een eigen wereld en een eigen agenda. Dit wordt onderstreept door een absurde acteerprestatie van Cameron Diaz die de gehele speelduur zo boosaardig speelt dat je het gevoel hebt naar een Disneyheks te kijken. Vanaf seconde 1 wordt benadrukt dat ze de touwtjes in handen heeft en er gebeurt niets om dat ooit in twijfel te trekken. Ik hou erg van femme fatales in films, maar ze zijn alleen boeiend als ze hun spel subtiel spelen. Hier zitten we met een Javier Bardem die met haar een relatie heeft, maar niet anders over haar kan spreken dan in diepe angst.

Ja, dat leidt weer tot die beruchte autoseks-scène. Niet alleen is die voor Scott's doen enorm slecht gefilmd, het wordt allemaal ook nog een extra belachelijk doordat het ondersteunt wordt door een enorm gewichtige dialoog die serieus lijkt te betogen dat dit één van de meest sinistere dingen is die ooit door een mens waargenomen is. Bardem kan niets met de scène aanvangen, maar wie wel?

Hoe dan ook, het onderstreept allemaal de filosofie die achter deze film lijkt te zitten dat vrouwen bizarre en ongrijpbare wezens en dat ze niets anders voor hebben dan mensen van het mannelijke geslacht ten gronde te richten. Ja, er is nog Penelope Cruz, maar die wordt door iedereen hier een beetje gezien als een paria, juist omdat ze een betrouwbare vrouw is. Scott en McCarthy brengen dit allemaal met zo'n serieusheid dat het bijna plaatsvervangende schaamte opleverd. Ik heb McCarthy als schrijver hoog zitten en juist die filosofische teksten die zijn romans vaak rijk zijn maken vaak indruk. Die zijn echter vaak langer dan ze hier de tijd krijgen en bevinden zich in meestal trage boeken waarin personages met een verschillende kijk op het leven langzaam geïntroduceerd worden. Om zoiets in de vorm van een film van ongeveer twee uur gieten lukt hem niet en hij krijgt weinig hulp van Scott, die niet verder komt dan mooie plaatjes schieten. Hem wordt wel eens verweten een gladde reclamestijl te hebben. Dit is de eerste keer dat mij dit ook stoorde. Hij filmt de smerigheid en de verrotting wel, maar met een bepaalde glans van het type dat je in een autocommercial verwacht. Niets lijkt echt ruw.

The Counselor is voor niemand goed, behalve Brad Pitt die als enige voor mijn gevoel de juiste toon raakte. Zijn sterfscène is het enige goede moment. Fassbender zou bijna gemaakt zijn voor dit materiaal, maar hij heeft een saaie rol en mag alleen naar anderen luisteren. En die anderen bakken er niets van. Na deze en Gambit binnen één week gezien te hebben is Cameron Diaz ook een beetje persona non grata voor mij voorlopig. Altijd meer een degelijke dan een echt goede actrice geweest, maar man, het lijkt wel of ze steeds slechter gaat acteren.
1,5*

Court, het zou bijna een alternatief woord voor Trial kunnen zijn en laat dat nu de Engelse titel zijn van Franz Kafka's Das Proces. Gewoonlijk ben ik er niet te dol op om te veel buitenstaande elementen bij een film te betrekken, maar wie ooit dat boek van Kafka heeft gelezen of de verfilming van Orson Welles zag zal bij Court er waarschijnlijk aan moeten denken. Ook hier krijgen we met een vage rechtszaak te maken, waarbij de echte juridische procedure haast slechts een formaliteit lijkt en ook nog eens verhindert wordt door een schijnbaar oneindige dosis bureaucratie.

Dit is een satire die zich niet inhoudt en ik vroeg me af of het rechtssysteem in India werkelijk van zo weinig professionaliteit en van zoveel belachelijke wetten en regeltjes afhangt. De advocaat van de aangeklaagde, politieke volkszanger moet zich door een wirwar banen van hopeloos verouderde wetten die op erg weinig gebaseerd zijn. Niet alleen het juridisch proces wordt zo op de hak genomen, maar ook de hang in India naar bijgeloof en tegenstrijd tussen moderne en extreem ouderwetse denkbeelden. Het meest absurde is nog wel hoe willekeurig de momenten zijn waarop men ineens grijpt naar hopeloos verouderde wetten en wanneer naar meer hedendaagse.

Nogmaals ik weet te weinig van de Indische rechtstaat af om uitspraken te doen over de geloofwaardigheid, maar het verhaal werd in ieder geval bijzonder overtuigend verteld en het werkt ook als een bureaucratische nachtmerrie. Het meest bizarre is nog wel dat de misdaad waar de volkszanger wordt beschuldigt te vergezocht is voor woorden en dat zelfs de aanklagers nauwelijks moeite doen een coherente zaak van te maken. De verdediging krijgt het vooral moeilijk door het steeds uitstellen van datums of het proberen om getuigen in de zaal te krijgen. Het is een grappige film, maar wel op een wanhopige manier.

Wel was het tempo niet echt ideaal. Er zaten veel scènes in van de advocaten van beiden kanten terwijl ze hun dagelijks leven leefden. Soms levert dat een ironisch contrast op met de toestand van de verdachte, maar vaak haalt het gewoon de vaart uit het verhaal en is het gewoon niet bijster interessant. Het einde draaft ook iets te ver door. Dat de rechter op vakantie gaat, waardoor de nieuwe rechtszaak tegen de zanger flink uitgesteld wordt, was al lang duidelijk, maar Chaitanya Tamhane ramt het er kennelijk graag in en nadat de film al een tijdje afgelopen lijkt te zijn volgen er nog vele scènes waarin de rechter als een belachelijk figuur neergezet wordt. Niet nodig, want het was al lang duidelijk. Een pure focus op de rechtszaak alleen had dit nog net wat puntiger kunnen maken. Niet dat het nu niet aankomt, want dat doet het zeker.
4*

Ik moest niet bijzonder veel lachen om The Court Jester en een geweldige film herken ik er ook niet in, maar toch is het een alleraardigste swashbucklerparodie, die de toon van het genre erg goed weet te vangen. Het tempo lag me soms iets te laag, vooral in het eerste half uur en sommige grappen gingen mij te lang door. The pestle in the vessel is het bekendste stuk, maar vond ik nou net het minste. Wat de film maakt is Danny Kaye. Ik kende hem nog niet, maar zijn balans van komedie, stuntwerk, zang en dans is toch wel heel knap.

Leuk om eens gezien te hebben, maar ik zal er vermoedelijk niet veel aan terug denken.

3*

Ik ben het eens met de meeste kritieken hier die beweren dat het te serieus gebracht wordt en vooral dat er meer uit dit gegeven gehaald kan worden in plaats van het combineren van westernclichés met alien-invasieclichés. De film stelt weinig voor, alsof niemand bijzonder veel zin had om hem te maken. Zelfs de op het papier sterke cast acteerd op de automatische piloot, met Harrison Ford zelfs zwakker dan ik hem ooit zag. Niettemin vond ik het toch wel lekker weg kijken. Misschien omdat ik stiekem wel wat geef om die westernclichés (de pure westernscènes waren de leukste), misschien omdat John Favreau altijd wel in staat is om actie gewoon goed in beeld te brengen (niet dat de actie bijzonder is, maar wel overzichtelijker gebracht dan veel Hollywoodactiefilms van de laatste jaren) of misschien omdat het een degelijk filmpje is. Erg enthousiast ben ik niet, maar ik kon ook nooit echt een hekel krijgen aan Cowboys & Aliens.

3*

Werkelijk afzichtelijke poster overigens.

Deze film doet zich stoerder voor dan hij is. Het is gewoon een standaard verhaaltje. Daar is niks mis mee, want de film is best vermakelijk, maar je vergeet hem ook weer snel.

2,5 sterren

Dit bericht zal ongetwijfeld niet mijn meest interessante bijdrage worden om MovieMeter, simpelweg omdat ik geen echte kritiek (met uitzondering van de miscasting van Amy Smart) heb op de film, maar de onvoldoende gewoon voortkomt uit desinteresse voor dit soort film. Ik heb niets tegen actie of gekkigheid in films en ik verwijt de film zeker niet dat hij over-the-top of niet origineel is. Toch werd het voor mij persoonlijk nergens echter boeiend. Ik denk dat het vooral een kwestie van gevoel voor humor is. Dit is gewoon mij humor niet. Ik kan heel goed begrijpen dat anderen deze film helemaal geweldig vinden, want in zijn genre is hij goed gemaakt, maar ik vond het niet meer dan een aardig wegkijkertje. Jason Statham komt overigens wel geweldig tot zijn recht in een film als deze.

2,5*

De eerste kijkbeurt vond ik dit nog best een goede film, maar hij blijkt absoluut niet herkijkbestendig te zijn. Mijn belangrijkste kritiek bij de eerste kijkbeurt was dat de film te eenzijdig is en dat het constante gehamer op hoe racisme werkt vervelend wordt. Bij de tweede kijkbeurt wekt het op een gegeven moment zelfs irritaties op. Wat me nu vooral stoorde is dat racisme ineens in scènes aangehaald wordt waar het niets te zoeken heeft. Een aantal personages zit gewoon met elkaar te praten en ineens schreeuwt er iemand vanuit het niets 'stupig black people'. Of die dialoog tussen Cheadle en zijn vriendin als hij haar Mexicaans noemt, terwijl ze half Puerto Ricaans en Salvadoriaans (?) is: compleet geforceerd. Het is niet zozeer dat de film niets zinnigs over het onderwerp te zeggen heeft als dat het op de minst subtiel mogelijke manier gebracht wordt. Het script is afschuwelijk.

De film blijft bekijkbaar door enkele goede scènes, een aantal ijzersterke acteerprestaties (Dillon voorop en Cheadle is altijd wel goed), maar vooral de prachtige beelden en sterke soundtrack die me nu meer opvielen dan de eerste kijkbeurt.

Ik verlaag naar 2,5*.

De vergelijking met The Wrestler is al gemaakt (en met een hoop films over zangers met hun carrière in het slop ook natuurlijk). Een terechte vergelijking, waarbij het verschil in kwaliteit tussen beide films vooral bepaald wordt doordat The Wrestler pijnlijker is en meer de diepte in duikt. Bridges is een betere acteur dan Rourke, maar deze film doet weinig pogingen om aloude clichés te overkomen en daar kan het beste acteerwerk van de wereld niets aan veranderen. Op zich is dat lange tijd niet erg, want ik vond het zeer aangenaam. Best goede countrymuziek, geloofwaardige personages en een lekker tempo maakte het een fijn wegkijkende film. Helaas kwam toen de scène waarin Bad Blake het jochie meenam naar de bar en hem natuurlijk kwijt raakt. Een clichématige manier om het drama eens flink op te schroeven en daar zat ik niet echt op te wachten. In de scènes daarna zijn de clichés ook een stuk opvallender, omdat het meer een verhaal wordt in plaats van het volgen van personages. Jammer. Maar Bridges verdient veel eer. Wat kan hij toch goed diepgaand acteren zonder dat je ooit het gevoel hebt dat hij acteerd. Gyllenhaal wordt hier nogal eens als onopvallend genoemd, maar wellicht komt dat omdat zij ook enorm naturel is. Een aan Bridges gewaagde prestatie, hoogstens een minder boeiend personage.
3*

Een Nederlandse Kunstfilm. Ja, Kunst met een hoofdletter K.

Allereerst, leuk dat Amsterdam eens de noir-behandeling krijgt. De wat ouder ogende stad krijgt toch wel een lekker mysterieus sfeertje door die zwart-wit beelden bij nacht. Dat maakt Crepuscule nog de moeite waard. De rest eigenlijk niet.

Voor mij viel het iets te veel tussen wal en schip in. Aan de ene kant heb je een portret van een psychologische aftakeling die me nog het meest deed denken aan Repulsion van Roman Polanski. Aan de andere kant heb je iets veel meer gestileerd, een soort avant-garde werken in de trant van, zeg, Meshes in the Afternoon van Maya Deren. Helaas is het te vreemd om te overtuigen in de eerste categorie en te gewoon voor die tweede. Ik had het meest moeite met de tweede helft, waarin die aftakeling wat meer op sterk gezet wordt. Het is echter totaal niet geloofwaardig en de performance van Nellie Benner is zo gestileerd dat het niet werkt. Al vraag ik me af of een realistische weergave van een mentale aftakeling hier de bedoeling was. Echter, voor een wat meer gestileerde film vond ik het wat eenheid missen. Veel loze stukjes waarin er wat rondgewandeld wordt en te veel beelden die niet echt een plaats vinden in het geheel. Een korte, allicht wat meer hypnotiserend film ligt hier onder verscholen, maar komt er wat mij betreft niet uit. Dit heeft of te veel of te weinig verhaal. Waarom ze aan het einde niet besloot zelfmoord te plegen is ook maar een raadsel, aangezien nergens iets van een bron van hoop getoond wordt.

Het is een aardige poging, maar niet meer dan dat. Het doet sterk denken aan veel korte films, maar hier duurt het dus 70 minuten, wat iets te veel van het goede is.
2*

Een meisje in een witte nachtjapon loopt de trap af. Ze is nauwelijks zichtbaar door het en gebrek aan licht. Door het spel van schaduwen en het wapperen van haar gewaad heeft ze iets spookachtigs. Dit is het eerste of tweede shot van de Cría Cuervos, de openingscredits met foto's niet meegeteld. Het vat meteen de sfeer van de hele film samen. En het is een zeldzaam moment waarin ik vanaf de eerste minuut compleet in de ban ben van een film. Nergens werd ik losgelaten. Dat ik keek naar een tv-opname op een dvd waar ik al meerdere films op heb opgenomen en daardoor de beeldkwaliteit ernstig achteruit gegaan was deed daar niets aan af. Cría Cuervos lijkt onmogelijk te verpesten.

Dit is een rijke film, dus waar kan ik beginnen met vertellen? Met het minst interessante feit: het is een politieke allegorie over het einde van de Franco-periode en de wonden die het achterlaat. Ik heb weinig behoefte om hierop in te gaan. Misschien is dit de reden waarom Carlos Saura aan dit project begonnen is, misschien kwam de allegorie pas later naar voren. Het doet er weinig toe, want Saura heeft in het proces een veel meer universele en minder eenduidige film gemaakt, vandaar dat zoveel mensen die weinig bekend zijn met de Spaanse geschiedenis deze film kunnen waarderen zonder de politieke context te herkennen.

Want boven alles is dit een film over omgaan met de dood en met herinneringen en hoe die twee met elkaar in verband staan. In principe wordt dit niet op een manier gedaan die ik nog niet eerder gezien heb. Heden en verleden gelijktijdig door elkaar heen laten lopen is meer gedaan. Dat geldt nog meer voor het terughalen van overledenen via dromen of hallucinaties. Niets nieuws onder de zon in principe, maar ik heb het nooit beter gedaan zien worden, misschien door de bijna achteloze manier waarop het gedaan wordt, zonder poespas. De eerste twee keer dat de moeder van Ana verscheen was het me niet meteen duidelijk dat het om een droombeeld ging. Ook de andere keren wanneer Ana in een herinnering of in een fantasie stapt gebeurt het zo achteloos dat je even jezelf opnieuw moet instellen. Er wordt geen gebruik gemaakt van speciale filmische trucs om deze overgangen weer te geven. Geen gekke camerastandpunten, montagetrucs of mysterieuze muziek. Het gebeurt gewoon. Dit komt op mij over als een geniale vondst. Het maakt de herinneringen en illusies natuurlijk, een onderdeel van het alledaagse leven van Ana en dat is het eigenlijk ook. Herinnering komen immers ook altijd gewoon naar boven.

Door deze aanpak creëert Saura een soort nieuwe realiteit, een nieuwe wereld die compleet die van Ana is, maar tegelijkertijd helemaal gevoed wordt door de realiteit waarin zij zich beweegt. Dat klinkt zwaarder en vergezochter dan het op film overkomt (het nadeel van veel beschrijvingen van een film is dat het minder mooi klinkt dan het is om te zien, zeker bij veel artfilms). Een van de beste kanten van Cría Cuervos is dat het allemaal heel natuurlijk overkomt. Het spel met realiteit en droom, met heden en verleden, maar ook al het andere. De acteerprestaties zijn allemaal compleet geloofwaardig en zelfs de strenge tante is menselijk en niet de dictator die dit soort personages altijd onvermijdelijk worden.

Het is een serieuze film over een droevig onderwerp, maar doordat het zo levendig gebracht wordt is het nooit deprimerend. Dit komt mede door scènes als die waarin de zusjes dansen op een aanstekelijk Spaans popliedje, maar ook doordat er schoonheid gevonden wordt in duistere scènes. Het beste moment voor mij uit de hele film is die waarin Ana in bed steeds haar ogen sluit en als ze die weer open doet ziet ze haar moeder steeds op dezelfde manier langs haar kamer lopen. Dit stelt haar gerust. Dan treed de moeder de kamer binnen en verteld Ana een verhaal. Plotseling wordt de illusie doorbroken en is de moeder weg, dood zoals ze in werkelijkheid is. De diepe band wordt eerst warm getoond en vervolgens simpel verstoord. Is wat het betekend om iemand te missen ooit beter in beeld gebracht dan hier?

Als bonus is het ook gewoon een mooi portret van een jong meisje dat niet weet hoe ze om moet gaan met dood en vragen van schuld. Dit is geen film waarin het meisje staat voor het onschuldige of voor de onbevangenheid van de jeugd (daarom vind ik de vergelijking met Spirit of the Beehive ook zo krom), hier gaat het om hoe moeilijk het is voor een kind om om te gaan met een harde realiteit en met de wereld van volwassenen. Ana Torrent is echt geweldig in deze film. Ze heeft een mysterieuze uitstraling, maar speelt zeer naturel. Wordt met gemak één van mijn favoriete acteerprestaties. Geraldine Chaplin is bijna even goed.

Carlos Saura kende ik tot nu toe alleen van naam, maar hij blijkt een meesterregisseur te zijn, in ieder geval bij deze film. Stilistisch is hij niet nadrukkelijk, maar vangt hij ieder moment toch heel precies. Dat de muziek grotendeels afwezig blijft (het popliedje en het pianospel van de moeder krijgen daardoor extra kracht) is bijvoorbeeld een goede keuze. Dat verstilde geeft het spookachtige iets gewoons, iets terloops. Het camerawerk is ook heel precies en weet het beeld vaak in verdelen in meerdere delen of verschillende lagen, wat past bij een verhaal met verschillende realiteiten.

Het resultaat is een film die mij erg aangreep. Ik kan geen andere film bedenken waarin de verwerking van de dood door een personage mij zo ontroerd heeft en ook de verwarring van een hoofdpersoon was zelden zo voelbaar. Het is de mix tussen mysterie en herkenbare werkelijkheid die uiteindelijk voor de poëzie zorgt. Geen verspilde minuut gezien. Ook zelden een film gezien met zoveel briljante scènes. De volle score is onvermijdelijk.
5*

Weer een heerlijke Allenfilm, maar wel eentje met een vreemde opbouw. Het zijn in essentie twee verhalen, wat misschien wel vaker gedaan is, maar de twee verhalen hebben een totaal andere toon hier. Het verhaal van Landau (voor mij toch het hoofdonderdeel van de film) is bloedserieus, waar het verhaal van Allen bij vlagen hilarisch is, op de bekende Allenwijze. Ik vroeg me de hele film af waarom Allen besloot deze twee verhalen die nauwelijks iets gemeen hadden in één film te verwerken, maar het einde brengt de twee verhalen op een prachtige manier samen.

Wat het meest opvalt in deze Allenfilm zijn voor de verandering niet de dialogen (Allen lijkt de beste teksten voor zichzelf bewaard te hebben), maar de prachtige karakteruitwerkingen. Er zitten een aantal ijzersterke personages in, zelfs in de kleine bijrollen. Daarnaast zijn ze opvallend geloofwaardig. Ik vond zelfs die professor waarvan Allen een uiterst saai overkomende documentaire maakte (no way dat zoiets ooit op tv zou komen) iets bijzonders toevoegen aan de film.

Daarnaast fijn dat Allen logische sentimenten uit de weg weet te gaan en zelfs een moraal niet moraliseerd. Ik hou wel van die typischje Alleneindes uit zijn vroegere werk waarin het leven gewoon verder gaat, ongeacht wat er in het verleden gebeurt is.
4*

Deze zag ik samen met Le Ballon Rouge. Eigenlijk twee goed gemaakte films die het niet helemaal waar maakte voor me.

Crin Blanc is ontegenzeggelijk knap gefilmd. Lamorisse weet actie goed vast te leggen, zelfs op een manier die wat vooruit is op z'n tijd wat betreft dynamiek. Rennende of vechtende paarden zagen er zelden indrukwekkender uit. Op basis daarvan zou ik deze best hoog willen waarderen, maar helaas vond ik het als geheel bij vlagen nogal saai en was het verhaal wel erg slap uitgewerkt.

Ik snap dat men hier een ontroerende vertelling over een band tussen een dier en een jongen in wil zien, maar Lamorisse besteed wel erg weinig tijd aan de vraag hoe een compleet wild en gevaarlijk paard affectie krijgt voor de jongen. Hij trekt de jongen door het water en kennelijk is dat genoeg om een band voor leven en dood te scheppen? Indrukwekkend, boeiend of geloofwaardig vond ik dat niet en het maakt de connectie tussen de twee ook nogal slap, alsof het cliché dat het jochie puur is omdat het om een kind gaat genoeg is. Het poëtisch-wanhopige einde waarin het tweetal de dood kiest vond ik geforceerd. Ik kon het begrijpen voor het paard, maar het kind had gewoon een gelukkig gezin waar hij bij leefde. Kinderzelfmoord als sentimenteel-poëtisch midde; ik vind het wat onsmakelijk, zeker door de belabberde uitwerking.

Nee, dit deed het niet voor mij. Vind Lamorisse wat overroepen. Hij speelt gemakkelijk op het gemoed met schattige kinderen tegen de gemene volwassenenwereld en gebruikt daarvoor gemakkelijk te omarmen vriendschappen met hier een dier en een stuk speelgoed in Le Ballon Rouge. Hij maakt zich wat mij betreft schuldig aan goedkoop sentiment dat niet helemaal verdient wordt. Visueel is hij enorm sterk, maar verhaaltechnisch des te zwakker.
3,5*

Was trouwend verbaasd deze op MovieMeter te zien. Ik zag hem in een versie van ongeveer 35 minuten, maar in ieder geval IMDb zegt niet over het bestaan van een kortere versie.

Chaos!

Mijn eerste Kusturica en ik wist niet wat me overkwam! Op een bepaalde manier had ik altijd verwacht dat hij een regisseur zou zijn die rustige films maakte. Ik wist dat dit een komedie was, maar ik dacht dat het om ingetogen, subtiele humor ging. Dit is echter complete, drukke waanzin, waarin kennelijk alles kan. De eerste paar scènes stoorde ik me nog aan de overacting en de ogenschijnlijk misplaatste slapstick, maar uiteindelijk bleek het toch onweerstaanbaar te zijn en liet ik me helemaal meegaan met de film. Ik heb dan ook bijna de hele speelduur gelachen.

Daar moet ikw el bijzeggen dat ik aanvankelijk niet heel blij was met de richting waarin de film ging. Aanvankelijk leek het een misdaadkomedie, een soort wilde balkanversie van de Coens of Guy Ritchie en ik verwachtte veel zwarte humor, zoals die scène waarin die dikke, dode man aan die paal hangt. Ik hoopte op wat harde grapjes rond het psychopatische figuur Dadan. Maar Black Cat, White Cat onthult in de tweede helft echter dat het een vrij onschuldige film is. Meer absurd dan zwart als het op humor aankomt. Het bleek dat het geen misdaadkomedie was, maar een vorm van de romantische komedie. Wel een anarchistische romkom, maar evengoed een romkom. Ik vond het happy end dan ook vreemd. Dadan leek me niet terughoudend om mensen te vermoorden in de eerste helft, maar in de tweede helft laat hij zich gemakkelijk voor schut zetten. Waarom slaat hij helemaal om als Grga op het toneel verschijnt? En zou hij als Grga dood is niet gewoon als nog Matko vermoorden? Schijnbaar niet. Ik vond het een rare ontwikkeling.

Dit komt waarschijnlijk meer door een vreemd verwachtingspatroon van mijn kant. Ik wist immers niet wat voor een soort film dit zou zijn. Ik moet eerlijk toegeven dat ondanks deze kritiek ik de volle speelduur van de film genoten heb. Het idiote karakter zakt nergens in en om de haverklap duikt er weer iets heerlijk absurds op. Wat een energie heeft de film ook! Lijkt me lastig om dat op film vast te leggen. Geniale regie. Het is ook echt een film om van na te genieten. De film blijft al de hele dag in mijn hoofd opduiken en elke keer moet ik oppassen dat ik niet begin te grijnzen en als Dadan ga dansen op denkbeeldige muziek. Dit zou best een film kunnen zijn die ik nog veel vaker ga opzetten en die wellicht alleen maar leuker wordt hoe beter je hem kent. Ik heb er nou al weer zin in.

4*, voor nu.

Overigens wou ik mijn recensie beginnen met "Pitbull! Terrier!", maar dat deden al zoveel mensen hier dat het overbodig aanvoelde. De twee scènes waarin dat nummer voorkomt zijn geweldig.

Aardige moderngothische vertelling, maar constant blijft het gevoel hangen dat het beter had gekunnen. Zowel visueel als verhaaltechnisch. Qua beelden vond ik het vooral vaak te donker en onduidelijk, al was het misschien de dvd-kwaliteit die in de weg zat, dat weet ik niet zeker. Ook de sets waren soms mooi, maar ook vaak net niet overtuigend (het gebouw van de bad guy bijv.). Het verhaal is intrigerend en heeft zijn momenten (bloed likken op een openbare toilet, de voice-over als Jesus dood lijkt te gaan in de auto, de scènes met de lijkschouwer), maar het blijft een afstandelijke film die niet spannend of ontroerend wordt. Het werkt als een klein entertainment, maar je voelt de ambitie om er een kunstwerk van te maken er doorheen. Dat wordt bij langen na niet waar gemaakt.
3*

The Croods is helaas vooral weer een Dreamworksfilm. Toch jammer dat ze echt altijd enorm op veilig spelen met hun scripts, want alles voelt uitgekauwd aan. De film heeft geen schurk, maar dat is het enige frisse element wat het verhaal betreft. Vooral de levenslesjes die geleerd moeten worden zie je mijlenver aankomen. Wat de boel in dit opzicht enigszins redt is dat het wel wat meer duidelijk op kinderen gericht is, terwijl veel moderne Amerikaanse animatie een soort compromis probeert te sluiten voor de volwassen kijker. Hier zit relatief weinig volwassen humor in, laat staan een overdaad aan verwijzingen naar films of andere vormen van populaire cultuur. Het is vrij pretentieloos gericht op de kleinsten.

Maar wat The Croods werkelijk nog enigszins de moeite waar maakt is de visuele aankleding. Vooral de designs van de wereld en de beesten zijn leuk en geïnspireerd. Ook opvallend veel gebruik van out-of-focus beelden. Wall-E gebruikte het al wat, maar het is verder zeer zeldzaam in computeranimatie. Roger Deakins was een adviseur voor de look van de film en je ziet er aan af dat er een meer op live-action gesteunde stijl is geprobeerd neer te zetten. Wel jammer dat veel van de leuke visuele vondsten verdwijnen nadat het verhaal serieuzer volgens het boekje serieuzer moet worden. De hoofdattractie voor mij raakte daardoor verloren. Toch probeert The Croods voorzichtig iets anders, hoe toepasselijk gezien de hoofdmoraal. Dat is ook iets waard.

3*

Een film noir met een boodschap, toch eigenlijk niet iets wat je snel ziet. Zoals Ramon al aangeeft is de lange monoloog van Young, hoe sterk hij het ook brengt, iets te geschreven en gaat het wat uit van een publiek dat niet bekend is met discriminatie. Dit zou dan ook de eerste film zijn in Hollywood die dit thema behandelde, al valt dat waarschijnlijk moeilijk te controleren.

Ik vond het verder wel een prima noir, maar niet echt uitzonderlijk. De belichting valt met name op. Dmytyk was schijnbaar de noirregisseur die hier het wildst mee omsprong, wat ook al te zien was in het superieure Murder, My Sweet. Verder is het opmerkelijk hoe ingetogen het acteerwerk was. Heel vreemd voor een film van die tijd. Ik vroeg me altijd af of die gigantische zware stem van Mitchum in films als The Night of the Hunter en The Big Steal nou zijn echte stem was of gewoon geacteerd. Hier klonk hij gewoon, dus waarschijnlijk is die zware stem dan toch een acteertruukje. Wel een erg leuke overigens.

Het is echter niet Mitchum die de meeste indruk maakt, maar voor mij toch weer Gloria Grahame, een van mijn favoriete actrices uit de filmgeschiedenis. Daarnaast is ook Robert Ryan geweldig in een intimiderende rol. Robert Young speelt prima een vermoeide agent en de cast wordt compleet gemaakt door een vreemde, onverklaarbare rol van Paul Kelly, die in de credits als The Man omschreven wordt. Ik heb echt geen flauw idee wat hij in de film doet, maar zijn toevoeging geeft de film toch iets extra's mee. Erg leuk. De film wisselt trouwens in bijna iedere scène van perspectief wat op een bepaalde manier verfrissend werkt voor een detective. Het mysterie wordt niet gelijkmatig met het onderzoek ontrafeld, maar door telkens een ander personage te volgen.

Wel is er een plotelement waar ik mijn vraagtekens bij zet: Ryan wordt uiteindelijk met dank aan zijn anafalbetisme ontmaskerd, maar is het niet zo dat het een vereiste is om als sergeant te moeten lezen? Ik weet niet veel van dit soort dingen af, maar ik dacht dat zelfs gewone soldaten moesten kunnen lezen. Van hogere rangen lijkt het me nog logischer.

3,5* voor deze fijne noir. Het is vooral omdat ik genoeg betere ken dat hij niet hoger scoort.

Met The Curious Case of Benjamin Button haalde David Fincher een van de meest fascinerende concepten voor een film in huis die in jaren Hollywood bereikt heeft: een man die steeds jonger wordt. Ik kon me niet meteen voorstellen hoe dat er in een film uit kon zien, maar was me wel bewust van de vele mogelijkheden die het concept boden. Helaas heeft Fincher deze mogelijkheden nauwelijks benut en heeft hij er een stiekem toch best standaard Hollywood melodrama van gemaakt.

De stukken met de "oude" Benjamin zijn leuk en intrigerend, hoewel niet groots. Hier wordt nog het meest met het concept gedaan. Maar hoe energieker Benjamin wordt hoe minder interessant de film wordt. Na een tijdje besloop mij het gevoel dat die omgekeerde werking van de tijd niets anders was dan een gimmick om het verhaal ietsje meer kleur te geven en dat gevoel is nooit meer verdwenen. Het werd zelfs op het einde benadrukt door de "jonge" jaren van Benjamin af te raffelen.

Oh, wat had hier veel ingezeten. Ik verwachtte niet meteen een diepfilosofische film, maar wat is de uiteindelijke film toch leeg en verstoken van enige zeggingskracht. De film kabbelt maar voort, duurt een eeuwigheid en lijkt nooit echt tot een punt te komen rond het leeftijdsprobleem van Benjamin Button.

In plaats daarvan wordt de romance belangrijker, maar die vond ik ook niet goed werken. Hierbij had ik hetzelfde probleem als bij Forrest Gump: ik geloofde de relatie niet echt. De vrouwelijke love interest uit beide films is namelijk vrij onsympathiek en gewoon nooit zo aansprekend als de hoofdpersoon zelf. Liefdes op het witte doek werken toch beter als ik het gevoel heb dat beide mensen gelijkwaardig aan elkaar zijn en dat gevoel kreeg ik hier absoluut niet.

Dit had allemaal tot gevolg dat ik bijzonder onaangedaan de zaal verliet. De film heeft praktisch geen enkele emotie op me over weten te brengen. Sommige momenten zou ik zelfs saai noemen (wat deed die hele passage met Tilda Swinton hier nou weer?). Ja, de film heeft zo zijn momenten, waaronder de man die 7 keer door de bliksem getroffen werd (waarom kregen we dit maar 6 keer te zien?), de scène waarin een link van toevalligheden getoond werd (al kennen we dit wel weer van Lola Rennt, maar het blijft fascinerend) en nog wat kleine momenten. Toch kwam de film voor mij nooit helemaal van de grond. Er zit zelfs symboliek in die niet klopt. De kolibrie stond in de film eerst symbool voor die kapitein, maar in de laatste scène ineens voor Benjamin Button? Vreemd.

Ik had al iets opgevangen over dat deze film op Forrest Gump zou lijken, maar ik had niet gedacht dat het zo extreem zou zijn. Ze hadden toch op zijn minst ervoor kunnen zorgen dat beide hoofdpersonen niet hetzelfde accent hadden. Persoonlijk verkies ik Gump boven deze film. Ze hebben beiden voor een groot deel dezelfde zwaktes en sterktes, maar Forrest Gump had tenminste nog veel geslaagde humor, terwijl Benjamin Button opvallend verstoken is van grappen (op de bliksemman na). Er lijkt me toch wel meer humor uit dit concept te persen, niet? Ook zonder het meteen een komedie te laten worden.

Brad Pitt weet overigens prima te overtuigen, al is een Oscarnominatie overdreven. Ik heb hem ook wel beter gezien. Een goed element aan zijn casting is dat Pitt van nature al een tijdsloos gezicht heeft. Het is een gezicht dat gewoon bij alle leeftijden lijkt te passen. Dit kan niet van Blanchett gezegd worden. Haar gezicht lijkt op een bepaalde manier te oud, te volwassen als ze iemand van in de 20 speelt. Ik vond haar sowieso niet sterk gecast, ondanks dat ik het gewoonlijk een geweldige actrice vind. De Oscarnominatie van Taraji P. Henson komt voor mij totaal uit de lucht vallen. Doet ze iets bijzonders?

Tegenvaller dus. Geen oerslechte film, maar ik vraag me af of Fincher zich ooit volledig beseft heeft wat voor een concept hij in zijn handen had. In ieder geval had ik nooit verwacht dat hij zoiets sentimenteels als deze film in zich had.
2,5*

Jeff Bridges speelt een man die liever lui dan moe is en absoluut geen problemen wil, maar tegen wil en dank betrokken raakt bij een mysterie die hij moet oplossen, waarbij hij geassisteerd wordt door een wilde, ietwat gestoorde Vietnamveteraan die snel zijn geweer te voorschijn haalt. Ja, ik weet wat je denkt, maar in dit geval is het geen komedie. Toch durf ik erom te wedden dat de Coens Cutter's Way gezien hebben voor ze The Big Lebowski maakten. Op zich lijken de films niet enorm veel op elkaar, maar kleine elementen bleven me eraan herinneren.

Cutter's Way is echter een sterke film op zichzelf, een zeer pakkend drama, met drie van de beste personages die ik in lange tijd in een film gezien heb. Bone is de kalme rokkenjager die overal voor wegloopt, soms niet helemaal onverstandig, al komt hij laf over. Daar tegenover staat zijn tegenpool Cutter, een maniak die zichzelf als een held ziet, ondanks dat hij een arm, oog en been verloren heeft, constant mensen beledigt, bewust problemen opzoekt en een alcholist is. Hij is waarschijnlijk ook paranoïde. Bone en Cutter zijn niet meteen de meest sympathieke personages die je kunt bedenken, maar ik kon mijn ogen niet van ze afhouden. Dit komt door de ongeloofelijk menselijke manier waarop de acteurs hun rollen neerzetten. De onsympathieke klootzakken worden niet bepaald brave padvinders, maar hun innerlijke problemen worden voelbaar. Ik vraag me af hoe die twee überhaupt in elkaars leven terecht zijn gekomen, zo tegenstrijdig als ze zijn. Het is de kracht van de acteurs om toch de indruk te wekken dat ze een verleden delen, zelfs als verteld de film ons daar niets over. Ondanks dat Heard en zeker Bridges fenomenaal zijn, loopt toch vooral Eichhorn met de film weg. Zij is de vrouw die tussen de twee mannen instaat. Ze lijkt een soort ankerpunt in de film te zijn waaraan de twee hoofdpersonen zich kunnen reflecteren. Haar Mo is net zo verloren en alcholistisch als Cutter, maar niet zo zelfvernietigend en tegelijkertijd gepassioneerder dan Bone, met wie ze verder een bepaalde terughoudendheid deelt. Haar nacht alleen met Bone is het ontroerendste moment van de film. Eichhorn is kortom de ziel van de film.

Het is echt een acteursfilm die het verder ook nog van de dialogen moet hebben. Liefhebbers van audiovisueel geweld zullen hier weinig van waarde vinden en mysteryfreaks komen ook bedrogen uit met het ietwat te weinig uitgewerkte plot. De karakters zal ik echter nooit vergeten en de film is bijzonder intens en aangrijpend dankzij hen. Stel je echter voor dat iemand als Polanski hier de regie had gehad. Dat had net die extra push kunnen geven richting de 4,5* of zelfs 5*. Zulke cijfers zitten in deze film verstopt. Laat dat echter niet teveel als een kritiek klinken, Cutter's Way verdient veel hele dikke sterren.

Goed komisch drama dat vooral sterk een balans weet te slaan tussen humor en serieuze momenten. Al moet ik erbij zeggen dat ik niet eens echt gelachen heb, want de humor hier is van het type dat voortkomt uit plaatsvervangende schaamte voor personages die zichzelf enorm voor schut zetten. Dat geldt voor veel komedies natuurlijk, maar als de personages dan ook nog eens geloofwaardig en sympathiek zijn kan het nogal eens pijnlijk worden. Cyrus lijkt dat te weten als geen ander, maar het is ook weer niet verrassend dat hierdoor het drama sterker op mij over kwam dan de komedie.

Het is enerzijds een typische indiefilm, met bijbehorende relatieproblemen en zoals gewoonlijk goed geacteerd, waarbij Marisa Tomei een extra pluim verdient, omdat ze het aannemelijk maakt dat dat zij het type vrouw is waar Reilly inderdaad zoveel moeite voor zou doen (en nee, dit is niet een reactie op haar uiterlijk). De enige zwakte is het onzinnige gezoom met de camera wat nergens voor dient en alleen maar afleidt. Een handheld gebruiken om er 'meer in te zitten' is een ding, maar constant in- en uitzoomen waardoor de camera ook nog eens telkens opnieuw zijn focus moet vinden is gewoon aanstellerij.

4*