Opinions

Deze onverwachte keuze voor de Gouden Beer blijkt geen verkeerde keuze. Het is een vrij aparte film, die je nog nauwelijks een documentaire kunt noemen. Ja, we zien de echte gevangenen het stuk van Julius Caesar repeteren en gedeeltelijk opvoeren, maar het is duidelijk dat ieder shot gepland is en dat ook de momenten waarop de criminelen uit hun Shakespearerol vallen en over hun eigen levens praten geënsceneerd zijn. De Taviani's proberen dan ook niet eens de illusie te wekken dat ook maar iets hier spontaan is opgenomen en de definitie van documentaire wordt echt tot het uiterste gestrekt.

Het is even wennen, maar het werkt wel. De Taviani's gebruiken het dan ook om wat duidelijker een link te leggen tussen het stuk van Shakespeare en de situatie van de gevangenen. Het is voor hen niet moeilijk om parallellen te zien tussen het verhaal van de Romeinse keizer en hun eigen levens, vooral niet bij degenen die voor de maffia gewerkt hebben. Wat vooral interessant is, is dat het meespelen in het toneelstuk de acteurs helpt met hun eigen demonen om te gaan; in hun personages uiten ze hun eigen gevoelens en frustraties op een productievere manier dan ze in hun dagelijks leven ooit konden doen. De link tussen het leven van een artiest en het werk dat hij produceert is altijd al duidelijk geweest, maar deze documentaire vind er een verrassende uiting van en daar komt een flink deel van de fascinatie vandaan. Het is op een bepaalde manier ontroerend.

Daarnaast is het ook nog eens een aardig stukje entertainment. Zware criminelen in een gevangenis Shakespeare zien opvoeren is bijna surrealistisch en de audities zijn zelfs bij vlagen hilarisch. Uiteindelijk kruipt zelfs het acteerwerk van de criminelen onder de huid en krijgen we een zeer boeiende, ingekorte versie van Julius Ceasar te zien, die op zichzelf overtuigd. Er zijn al veel manieren bedacht om Shakespeare in film in een nieuw jasje te gieten, maar dit is zeker een van de meest originele en geslaagde. Ik vond het puur genieten. Het is bij een vrij luchtige film altijd de vraag of hij lang blijft hangen, waardoor ik nog geen 4,5* durf te geven, maar dat het een speciaal project is is voor mij zeker. Alleen geen flauw idee waarom de eerste tien minuten aan het einde weer compleet herhaald worden. Voegt geen zak toe en ze hadden de eerste keer aan het begin beter weg kunnen laten.
4*

Die gekke Buñuel toch. Altijd weer verlijdt hij de kijker met zijn objectief ogende filmstijl. Echt mooi geschoten vind ik de films uit zijn laatste periode niet meteen, maar het conventionele, het doodgewone, wordt hier een wapen. Alles lijkt erdoor zo normaal. Buñuel is wellicht de enige regisseur die van de meest vreemde dingen in zijn films geen ophef maakt, zelfs al is Buñuel als geen ander in staat om vreemde dingen in zijn films te stoppen. Terroristische aanslagen zitten er genoeg in deze film, maar er wordt nauwelijks bijzondere aandacht aan besteed. Gekker nog, een personage wordt door twee actrices gespeelt en de film lijkt het niet te merken. Over de reden waarom dit gebeurt lijken vele verhalen te ronde te gaan, maar Buñuel heeft nooit een reden nodig gehad voor dit soort streken. Hij lijkt het gewoon te doen. De hierboven genoemde theorie dat de twee actrices een andere kant van de persoonlijkheid benaderen is overigens onzin, want beide actrices worden gebruikt voor zowel verleidings- als afstootscènes. Wel is het opmerkelijk dat Buñuel voor twee totaal verschillende schoonheden koos: Molina is heeft een meer uitbundig seksuele uitstraling en is waarschijnlijk niet toevallig een Spaanse actrice. De Franse Bouquet heeft een meer klassieke, afstandelijke schoonheid. Genoeg redenen om verward te raken in ieder geval. Zelfs al maakt Buñuel er dus totaal geen punt van.

Verder wil ik er een zaak van maken dat de Fernando Rey/ Luis Buñuel- relatie voortaan genoemd wordt bij de grote acteurs/ regisseurssamenwerkingen, want het blijft een pracht combinatie. Rey speelt als geen ander een man die je niet vertrouwd, maar die door zijn charmes toch je sympathie blijft houden. Buñuel verachtte dergelijke mannen, maar het is duidelijk dat hij ze stiekem ook enorm leuk vond. Dit geeft Rey de gelegenheid om het langzaam doormidden breken van de schijnbaar onbreekbare geraffineerdheid van zijn personage zowel grappig als tragisch te maken. Hij slaagt in beide.

Verder is dit gewoon een van de meest vermakelijke werken van Buñuel. Ondanks de actriceverwarring is het een van zijn meest toegankelijke films denk ik. Het plezier komt toch vooral van de manier waarop de eerder genoemde Rey geportretteerd wordt, enkele excentrieke momenten (de terroristen bijvoorbeeld), subtiele grapjes (alles wat de butler zegt is vrij geestig), geweldige dialogen en een gewoonweg leuk verhaal om te volgen. Natuurlijk heeft Buñuel wat te zeggen over de onmogelijke zoektocht naar de perfecte geliefde, over mannelijke obsessies, over de belachelijke en vaak verachtelijke manier waarop de bourgoisie zijn problemen probeert op te lossen en meer van zijn stokpaardjes. De angel is echter minder scherp, het geheel is wat sympathieker.

4*

Leuke Chaplincompilatie, waarbij de enige serieuze kritiek is dat Chaplin de oude beelden vertraagd leit lopen om muziek toe te voegen. Het went eerlijk gezegd al snel, maar het geeft niet het beste beeld van de films. De kwaliteit van de drie shorts is vrij consistent eigenlijk. Ik vond er geen zwakkere film tussen zitten en ze scoren allemaal vier sterren bij mij. A Dog's Life is het grappigst, vooral in de scène waarin Chaplin de handen van een k.o. geslagen man overneemt. Shoulder Arms en The Pilgrim zijn misschien een tikkeltje minder grappig, maar wel creatiever, waarbij vooral het erg mooie einde voor The Pilgrim opvalt. De chaos in de loopgraven in Shoulder Arms is Chaplin op zijn best en daarom is het extra jammer dat Chaplin op het einde grijpt naar een het-was-maar-een-droom-scène, in plaats van komische geschiedsvervalsing, anders was het een mooie slapstickvoorloper op Inglourious Basterds geweest. 4*

P.S.: Het lijkt erop dat er in de short geknipt is omdat ze in oorspronkelijke vorm langer zouden zijn, al valt dat bij stomme films vaak moeilijk te zeggen. Shoulder Arms en The Pilgrim staan ook los op MovieMeter, maar ik neem aan dat het niet de bedoeling is dat ik daarop stem na het zien van The Chaplin Revue, omdat de film daar toch meer scènes en een totaal andere muzikale score hebben?

Hitchcockiaans misschien, maar toch ook wel duidelijk Doneniaans (of Doniaans?). Stanley Donen moet haast wel de meest zelfbewuste regisseur uit het klassieke Hollywood zijn geweest, want net als in het meer dan tien jaar oudere Singin' in the Rain is dit duidelijk een film die weet dat het een film is. Dat past niet echt in het klassieke Hollywood, maar het sluit wel aan bij de nouvelle vague die toen in volle gang was, zelfs al het had nog niet echt effect op Hollywood in 1963. Donen deed het echter al langer, dus ook hier weer erg gestileerde shots (bijvoorbeeld de introductie van de drie schurken, één voor één als silhouet in een deur) en personages die zich zelfs in de meeste benarde situaties gedragen alsof ze wel weten dat het allemaal wel goed komt. Dit is nauwelijks nog een thriller te noemen, want het is gewoon ontzettend luchtig allemaal, ondanks dat er aardig wat doden vallen.

Het is hoe dan ook een erg vermakelijke film en door zijn stijl en humor ook best origineel. Hepburn en Grant hebben daarnaast erg veel chemie (dat gezeur over leeftijdsverschillen vind ik vaak wat overschat) en hebben duidelijk plezier in hun rol, net als de bijrolacteurs. Hepburn is niet iemand die je in veel films kunt casten, maar in licht werk als dit vind ik haar vaak perfect.

4*

Gewoonlijk reageer ik niet meer op 5 jaar oude berichten, maar dit is toch wel belachelijk:

Iets beter opletten tijdens een film mag ook wel. De atleten hier zijn geen moderne Rocky-achtige sloppenwijkjongens. Het zijn studenten (!) van een universiteit (!) in de jaren '20 (!) in Britannië (!). Natuurlijk spelen ze cricket en zijn welbespraakt. Er heerste toen nog een gigantische klassemaatschappij en zo gedroeg men zich in die kringen. Misplaatst is het allerminst.

Al met al een aardige film. Goed verteld en geacteerd en met schitterende muziek. Het had alleen allemaal wel wat filmischer gemogen. De hardloopscènes zijn sterk gefilmd, maar voor de rest oogt het als een BBC-productie voor de tv. Buiten dat om kijkt het lekker weg. Waarom dit dan weer een Oscar voor Beste Film won mag Joost weten.

3*

Le Charme Discret de la Bourgeoisie is hier en daar wat veroudert, heeft soms wat tempoproblemen en sommige scènes voelen wat overbodig aan, maar dit kan niet verhullen dat de film een zeer groot aantal aan unieke en briljante scènes bevat. Er zijn er hier al veel genoemd, maar tel ze eens na:

- De toneelscène (geniaal!).
- Het etentje dat verstoord wordt door soldaten, die schijnbaar midden in een oorlog zitten (een heerlijk what-the-hell moment)
- De luitenant die bij de dames in een cafétje gaat zitten en doodleuk over zijn tragische jeugd begint te vertellen en dan meteen weer vertrekt.
- De priester die aanklopt in tuinierskleding.
- De priester die de biegt moet aanhoren van een stervende man die de priesters ouders heeft vermoord, waarna de priester de man doodt.
- Het etentje dat verstoord wordt door revolutionairen die het gehele gezelschap afmaken, inclusief Fernando Rey die onder een tafel verstopt zat, maar het niet kan laten snel wat ham van de tafel te pakken.
- Het etentje bij die militair waar iedereen Rey vraagt naar de negatieve kanten van het land waar hij werkt en Rey uiteindelijk zijn geduld verliest en de gastheer vermoord.
- Het etentje in het restaurant waar net de eigenaar van is overleden en waar enkele leden van bourgeoisie nog gewoon door willen eten omdat dit discreet zou zijn.
- Die revolutionaire meid.
- Die bediende die er heel jong uit ziet, maar rustig verteld dat ze 52 is.
- Die agent die rustig één voor één alle tafelgasten arresteerd.
- Dialogen zoals de opmerking dat als de Amerikanen hun eigen soldaten afmaken ze er wel een reden voor zullen hebben.
- En bovenal: de zes edele mensen die verdwaalt over een eindeloze straat lopen.

Buñuel maakt er een mooi compleet geheel van, dat bij vlagen hilarisch is (een drama herken ik er overigens niet in). Sommige dingen gaan volgens mij een beetje langs me heen en van andere denk ik niet dat ze een betekenis hebben (het blijft immers een Buñuelfilm). Het geheel is echter zeer gedenkwaardig. De maatschappijkritiek interesseert me dan nog niet eens zoveel, maar eerlijk gezegd heb ik niet het gevoel dat Buñuel echt een belangrijke boodschap wilde achterlaten. Volgens mij had hij vooral lol in het maken van deze film en zijn vorm van vermaak is vooral zijn stokpaardjes, de hogere klassen en de religieuzen voor gek zetten. De acteurs zijn trouwens sterk, vooral Rey.

Niet mijn favoriete Buñuel, maar toch een klein pareltje.
4*

Kevin Smith kan duidelijke komische dialogen schrijven, dat bewijst hij hier ook weer. Maar is hij ook goed in het maken van wat dramatischer werk. Deze poging is op zich niet verkeerd en schijnbaar wist hij er mee te scoren bij de critici, maar uiteindelijk ben ik toch niet echt overtuigd. Het hart zit op de juiste plaats, dat zeker, maar op een bepaalde manier had ik moeite om de centrale relatie te geloven. De constante omschakelingen van Alyssa van lesbisch naar hetero en weer terug vond ik te gemaakt overgekomen, al viel het me nog mee dat Smith er geen film van maakte over een lesbienne die hetero werd door simpelweg met een man naar bed te gaan. Dat hij dat ingehouden heeft maakt dit echter nog geen goede film. Daarbij trekt Affleck het gewoon niet. Zijn acteerwerk is te matig om zijn personage levendig te houden. Adams en Lee steken er ver bovenuit, al is Lee te komisch om in de dramatische scènes te overtuigen. Als laatste had de film van mij wel wat korter gemogen. Sommige momenten gaan te lang door. Pluspunt is dan wel weer Silent Bob's monoloog. Erg sterk.
3*

Toch maar eens herzien deze film, maar ditmaal niet met live muziekbegeleiding, maar op dvd, met muziek van Nyman. Een verbetering moet ik zeggen. De eerste maal zag ik de film terwijl een pianist er een slaapmelodietje bijspeelde. Nymans soundtrack houdt gelukkig wel rekening met de film.

Maar het is niet alleen de muziek die de film nu beter voor me maakte. Ik ging ditmaal meer mee met het experiment en vooral ook het ritme van de stad die Vertov toch vrij goed en uniek weet te treffen. Daarnaast kreeg ik nu een vreemd gevoel van nostalgie bij de film en ook een bewondering voor het feit dat het überhaupt mogelijk is om dit op deze manier gemonteerd te krijgen. Dat moet toch een hels karwei zijn geweest.

Ik verhoog naar 3,5*

Fijne, charmante kinderfilms die zich in ieder geval in het eerste uur mag rekenen tot de betere films gericht op de jongere leeftijdsgroepen. Leuke humor, gefilmd in een goede cartoonstijl en met net genoeg drama om net iets meer te worden dan een gemidelde tv-cartoon. Daarnaast acteren met name de kinderen erg leuk. Het was me overigens niet opgevallen dat zo'n beetje alle jongetjes, inclusief de hoofdrol, gespeeld werden door meisjes. Zeer overtuigend gedaan.

Jammer alleen dat het laatste deel wat minder werkt. De film wordt wat serieuzer met de dood van de vader en dat werkte voor mij niet helemaal in deze cartoony context. Ook heb ik weinig met het hele element van diens wederopstanding met behulp van het ruimtewezentje. Gelukkig zijn de afsluitende scènes wel weer goed te doen.
3,5*

Dit is weer een typisch voorbeeld van een film die je op MovieMeter niet leuk lijkt te mogen vinden. Ik neem het bij deze voor Chicago op, want ik vond hem onverwachts zeer vermakelijk. Nee, de film hoefde geen Oscars te winnen, maar dat wil niet zeggen dat hij onbekijkbaar is.

De meeste mensen lijken de film graag met Moulin Rouge te willen vergelijken. Daarom verwachtte ik van te voren een soort aftreksel van Moulin Rouge. Maar tijdens het kijken is de vergelijking helemaal niet in me op gekomen. Chicago wil helemaal niet op MR lijken. Ik zou haast willen zeggen dat het vooral toevallig was die twee musicals zo dicht bij elkaar uitkwamen. Chicago is een licht cynische jazzmusical met een misdaadthema en Moulin Rouge is een kleurenexplosie met popmuziek en veel romantiek. De twee films verschillen te veel van elkaar.

De muziek uit Chicago is eigenlijk niet eens zo heel gedenkwaardig, aangezien ik me een dag later nog maar een paar melodietjes kan herrinneren. Maar de nummers worden wel mooi gebracht. Het verhaal vond ik ook zeer leuk om te volgen. Wel is het zo dat doordat er elke 5 minuten een liedje gezongen wordt de film veel vaart verliest en dat de film op een gegeven moment een beetje inzakt. Maar met de rechtbankscènes komt de film weer terug. Gewoon erg leuk gemaakt allemaal.

Ik lees ook veel kritiek op de acteurs en dan met name op Richard Gere. Maar aan de andere kant, volgens mij bestaat er geen film waarin Gere speelt waar niet de helft van gebruikers hem afkraakt. Ik ben geen fan van de man, maar heb hem ook nooit slecht gezien. Hier speelt hij zijn beste rol. Zellweger vind ik wel vaak irritant, maar ook zij is hier prima gecast. En de bijrollen van Latifah en natuurlijk Reilly mogen er ook zijn. Zeta-Jones hoefde geen Oscar hiervoor te krijgen, maar ook zij is hier op haar best. De film is geen Magnolia of The Godfather qua acteerwerk, maar slecht kan ik het niet noemen.

Vermakelijk filmpje dus. Niet groots misschien, maar goed voor een avondje plezier.

3,5*

Deze week wou ik de drie films gaan kijken van de drie Mexicaanse regisseurs die vorig jaar alledrie een zeer goed ontvangen film maakte. Deze films zijn uiteraard Babel, Children of Men en Pan's Labyrinth. Children of Men is de eerste die ik zie en waarschijnlijk ook meteen de beste.

Ik heb al in geen tijden meer een film van dit decennium gezien die zulke indruk maakt. Vrij onverwacht, want meer dan een simpel vermakende science-fictionfilm verwachtte ik niet. Children of Men heeft gelukkig meer te bieden.

Vooral het toekomstbeeld dat hier geschetst wordt is zeer sterk. We zijn het intussen wel gewend om zeer negatieve toekomstbeelden te zien in fictie (Brazil, V for Vendetta, Blade Runner, Metropolis, het boek Nineteen Eighty Four, etc.), maar van al deze toekomstbeelden is die van Children of Men de beangstigendste en ook zeker de geloofwaardigste. Dit omdat Cuarón er niet voor koos om er veel typische sci-fi elementen in te stoppen, maar de wereld van 2027 erg op die van ons te laten lijken. Het klinkt misschien gek, maar de film deed me meer denken aan een mix tussen de Saving Private Ryan (diens openingsscène vooral) en La Battaglia di Algeri dan aan iets als V for Vendetta.

Chidren of Men is ook een genadeloos spannende film, zeg maar gerust beangstigend. Veel situaties die we zien doen denken aan gebeurtenissen uit de geschiedenis na 11 september 2001 en Cuarón gebruikt de angsten die sindsdien heersen voor zijn spanning. Maar er is meer. Er heerst namelijk het gevoel dat elk personage elk moment gedood kan worden en zo hoort het in een film als deze, maar je ziet het heel weinig. Het is sowieso geweldig hoe personages geïntroduceert worden en vervolgens weer verdwijnen in deze film. Ze worden namelijk nauwelijks geïntroduceert, maar ze verschijnen plotseling. Wie ze zijn ontdekken we later wel. Maar de momenten waarop ze uit de film verdwijnen voelen telkens weer als een klap. Vooral doordat het zo plotseling gebeurt. De manier waarop Miriam bijvoorbeeld plot uit de bus gehaald wordt en we nog net door het raam zien dat ze een zak over het hoofd krijgt. Het heeft iets gruwelijks.

De hele film is gewoon een achtbaanrit. Het raast voort en voort en voort en voort, met nauwelijks tijd om stoppen. Het gaat steeds sneller. De cinematografie is dan ook weergaloos, met een aantal complexe en zeer lange shots die je helemaal in de film houden. Ik las op IMDB dat de langste shot iets meer dan 6 minuten duurt. Het lijkt langer. In ieder geval zat ik zo goed in de film dat ik haast de krachtproef van Owen meevoelde. Om elke hoek weer een nieuwe verassing. De film komt heel af en toe tot rust, maar deze scènes zijn minstens net zo goed als de actiescènes. Denk maar aan de scène waarin Owen ontdekt dat Kee zwanger is, de bevalling en de scène waarin Owen en Kee met de baby langs een hele groep mensen lopen. Magisch! En dat zonder dat het ergens overgedramatiseert wordt, wat makkelijk gekund had. Het einde is ook zeer passend.

Cuarón snijdt nogal wat moeilijke thema's aan van onze tijd. Maar ook hierin weet hij gemakkelijke valkuilen te ontwijken. Zo komt het nooit over alsof hij met zijn vinger wijst op onze fouten. Geen boodschap wordt geforceert. Ook komt het niet over alsof hij teveel pretenties heeft. Cuaróns' toekomstbeeld lijkt vooral te bestaan uit angst en wanhoop. En toch gaat de film daar niet over. Children of Men gaat over hoop. Niet veel hoop, maar hoop niettemin. Ergens aan het begin van de film zegt Owen, voordat hij weet dat er een zwangere vrouw is, dat zelfs al zouden de mensen weer kinderen kunnen krijgen, de Aarde toch al reddeloos verloren is, zo slecht als de zaken er nu voor staan. Ergens heeft hij gelijk, maar zodra hij de zwangere Kee ziet krijgt hij ineens hoop. Waarom weet hij niet. Ik snapte precies wat er in hem door ging. Een zwangere vrouw kan niet de hele mensheid redden, maar kan wel hoop geven in een situatie als deze. Erg geloofwaardig gebracht, al kan ik me voorstellen dat niet iedereen dat zo zal zien. Owens' situatie in de film vanaf dat moment lijkt uitzichtloos, maar we snappen dat het 't waard is om voor te vechten.

Cuarón is voor mij nu een gevestigde naam en ik zal eens snel naar Y tu Mama Tambien gaan kijken. Tot dusver kende ik de man alleen van de derde Harry Potterfilm, wat ik al de beste in de reeks vond door de goede regie. Maar de man kan duidelijk meer dan Harry Potter. Benieuwd wat hierna komt. Hoe dan ook, Cuarón heeft de beste, spannendste, aangrijpendste, mooiste en interessantste film van de laatste paar jaar gemaakt. Minder dan 5 sterren kan ik er niet voor geven. Jammer dat de film hier zo relatief laag scoort. Ik zou verwachten dat meer mensen hier het geniale in zien. IMDB is beter wat deze film betrefd.

Mja, nee, ja, mnee, tja.

Er is genoeg leuks te beleven in Sympathy for Lady Vengeance en er zitten zelfs een paar indrukwekkende momenten in, maar over het algemeen maakt het weinig indruk. Het probleem is zoals wel meer mensen aangeven vooral het rommelige begin. Er worden met veel flauwe humor een heleboel celgenoten van lady Vengeance geïntroduceerd die schijnbaar een kleine bijdrage leveren aan de wraak, maar eigenlijk verder helemaal niet meer in de film voorkomen. Het zorgde voor veel verwarring en ook wel irritatie en het duurde even voordat ik in de film zat, ondanks een paar mooie scènes.

De tweede helft is eigenlijk totaal anders. De flauwe humor wordt weggegooid en het wordt meer een drama, als lady Vengeance geconfronteerd wordt met haar dochtertje (erg zwak) en de wraak ten uitvoer wordt gebracht (erg sterk). Een coherent geheel wordt het eigenlijk nooit, maar het is toch ook weer niet zonder charme en het ziet er mooi uit (ik betwijfel echter of Koreaanse cellen er zo uitzien).
3*

Deze film voorspelbaar noemen is een groot understatement maken. Ik wist niet echt waar de film over zou gaan voor ik hem bekeek, ik dacht meer aan een aangename romantische komedie. Helaas bleek het zo'n film te zijn als As It Is In Heaven. Een speciaal iemand komt naar een oerconservatief dorpje en verandert daar alle levens. Zelfs voor er maar een personage geïntroduceert was had ik door de voice-over die de gewone gang van zaken in het dorpje beschreef al geraden hoe de film zou aflopen en ik begon al in mijn hoofd een lijstje te maken van de soort mensen die onvermijdelijk langs zouden komen om uiteindelijk te smelten voor de hoofdrolspeelster. De vrouw die geslagen wordt door haar man? Check. De priester? Check. De man die de macht heeft in het dorp en de hoofdpersoon als tegenstander ziet? Check. De man en vrouw die niet durfde te zeggen dat ze verliefd op elkaar zijn? Check. Ouder en kind die niet meer praten? Check. De enige die ik miste was het fysiek of mentaal (of beide) gehandicapte kind.

Wat blijft het toch moeilijk om dergelijke films te laten werken. Het voelt allemaal zo afgezaagd aan en de stereotypen zijn gewoon vervelend. Zowel bij de progressieve als de conservatieve partij. Daar kunnen zelfs geweldige acteurs als Binoche, Depp en Molina niets aan veranderen. Alleen Dench weet hier bovenuit te steken. Het is toch jammer dat dit soort films altijd zo moeten overdrijven en zo op effect uit zijn dat het bijna eng wordt. Dat was toch een voordeel van een Frank Capra. Hij vertelde ook dit soort verhalen, maar hij wist wanneer genoeg ook echt genoeg was.

Chocolat is net wat beter verteerbaar dan As It Is In Heaven, die bijna bombastisch was met zijn feel-good-gehalte en die zichzelf nog een stuk serieuzer nam, maar voorlopig heb ik dit soort films wel gezien.

2,5*

Martial-artsfilms pakken mij doorgaans niet zo, dus het is wel opmerkelijk dat ik deze wel heel leuk vond. Dat komt voor een deel door de opmerkelijke hoofdpersoon. Tony Jaa en Jet Li vind ik altijd maar saaie mannetjes zodra ze niet aan het vechten zijn en omdat ik niets om hun personages geef vind ik de gevechten ook meteen minder boeiend, omdat er minder op het spel lijkt te staan. De keuze om van de hoofdpersoon in Chocolate een autist te maken is een goede vondst op dit gebied. Het zorgt ervoor dat ze weinig dialoog hoeft uit te spreken, maar ik vond haar al meteen een boeiender persoon. Natuurlijk is de manier waarop ze zo sterk wordt ongeloofwaardig, maar wel een leuk gebruik van het obsessieve concentratievermogen van veel autisten.

Ik ben zeker niet de kijker die hier het meeste oog voor heeft, maar ik vond de vechtscènes ook gewoon steengoed. Yanin beweegt fantastisch, het is met gevoel voor stijl en ook voor overzicht in beeld gebracht en de muziek maakt het extra meeslepend. Ik zag eerder deze week Fearless van Jet Li en vond het daar jammer dat alles vaak net iets te dichtbij werd opgenomen, dat er iets te duidelijk hier en daar CGI werd gebruikt en dat er teveel gemonteerd werd. Deze film komt toch wat authentieker en rauwer over. Hulde dan ook voor de credits, waarin we nog eens extra kunnen zien hoeveel moeite de vechters moeten doen voor de stunts die we in het eindresultaat te zien kregen. Zijn er meer vechtfilms met dergelijke credtis (en dan bedoel ik niet de bloopers van Jackie Chan)?

Helaas zit er ook weer veel melodrama in en gaat het eindgevecht wel érg lang door, maar al met al is dit een heerlijk meeslepende vechtfilm, zeker goed voor een avondje vermaak.

3,5*

Net als Away With Words, waarmee deze in de pakketservice zat en ook uitgegeven is door Jet Tone films, is First Love: The Litter on the Breeze duidelijk gestoeld op het werk van Wong Kar-Wai. Wel is deze een stuk leuker en frisser, mede ook omdat Eric Kot zijn heil evengoed haalt bij de nouvelle vague. In zekere zin heeft dit een beetje het gevoel van de eerste paar Godards: lekker los een filmpje maken met veel geëxperimenteer met verhaal, camerawerk, geluid en montage, om vervolgens kennelijk maar af te wachten of al die elementen ook echt een plaats vinden.

Wonderbaarlijk genoeg doen ze dat grotendeels ook wel. Het eerste deel is letterlijk zoeken naar een onderwerp, waarin Eric Kot een hoop voorstellen voor films doet en met vol enthousiasme de meest stompzinnige verhalen verteld en daaruit enkele gefilmde scènes laat zien, om deze verhalen vervolgens snel te dumpen. Erg grappig, maar ook iets dat niet leuk blijft. Gelukkig weet Kot precies op het juiste moment om te schakelen naar een verhaal dat hem wel ligt. Een vederlicht romantische verhaal over een man die verliefd wordt op een vrouw die slaapwandelt. Dit stuk heeft een hoop charme. Zodra dit voorbij is komt er nog een verhaal, ook leuk gebracht, maar toch iets minder interessant.

Het voelt soms bijna als wegwerpcinema aan, wat ook de bedoeling lijkt. Het heeft een zekere charme en zeker voor cinefielen is het een interessant experiment (voor mensen die weinig met film om film hebben is dit waarschijnlijk ietwat onnavolgbaar). Wel is het jammer dat door de lichte aanpak veel toch wel erg vergetelijk is. Minder dan twee weken later kan ik me nog alleen enkele hoogtepunten voor de geest halen. Het is vooral het enthousiasme die het uitstraalt dat blijft hangen. Jammer dat het voor Kot nauwelijks verder echt tot iets geleid heeft: enkele films verspreid door de jaren die door praktisch niemand gezien zijn.

3,5*

Het blijft een rare manier van filmmaken, die motion capture-animaties van Zemeckis. Gelukkig heeft hij eindelijk een film gevonden waar het bij werkt. En wat meer: 3D komt hier ook beter tot zijn recht dan ooit!

Het is allemaal nog lang niet perfect. De mensen zien er enerzijds erg gedetailleerd uit, maar je blijft nog te duidelijk zien dat het CGI is. Ik denk dat menselijke huid zich nog wat anders beweegt dan de animatoren goed kunnen nabootsen en ook de ogen zijn wat doder dan normaal. Ik blijf erbij dat je als je menselijke acteerprestaties wilt je ze gewoon zonder CGI moet laten zien en als je animatiepersonages wilt je beter het wat abstracter kan maken zodat het onmenselijke niet meer stoort. Stiekem vroeg ik mezelf de hele tijd af hoe het eruit gezien had als Carrey gewoon zelf te zien was geweest. De rol van Scrooge past wel bij hem en hoewel ik zijn stem geen seconde herkend heb doet hij het best leuk. Lekker dik aangezet.

Dat gezegd hebbende is het al stukken verbeterd ten opzichte van Beowulf. De personages zijn daarnaast mooi ontworpen. Scrooge natuurlijk met zijn grote neus en kin, maar ook de geesten vallen op. Dat de meeste acteurs meerdere rollen hebben valt nooit op.

De grootste kracht van deze versie van A Christmas Carol is echter de rest van het uiterlijk. Het mag gewoon gezegd worden: Zemeckis heeft er echt iets moois van gemaakt. Lekker sfeertje, veel leuke details en bovenal veel creatieve vondsten. De manier waarop de Ghost of Christmas Present Scrooge door Londen neemt is schitterend gevonden en laat je begrijpen waarom er voor animatie in plaats van live action gekozen is. De manier waarop de Ghost of Christmas Yet To Come verbeeld wordt, als schaduw die telkens in verschillende hoekjes opduikt is ook zeer mooi. En de duistere sterfscène van de Ghost of Christmas Present mag er ook zijn.

Deze scènes verantwoorden ook allemaal gewoon het gebruik van 3D. Zemeckis werkt veel met extreme dieptes en laat zien camera graag door ruimtes vliegen en het 3D weet ervoor te zorgen dat je bijna het gevoel krijgt mee te vliegen. Goed gedaan.

Jammer dat deze technieken ook meteen een nadeel zijn voor de film. Zo laat Zemeckis soms iets teveel meeslepen door zijn techniek. A Christmas Carol is niet een verhaal dat geschikt is voor actiescènes, maar Zemeckis wilde er schijnbaar per se achtervolgingen inhebben. Deze zijn verhaaltechnisch al waardeloos, maar zijn ook nog eens compleet over-the-top. De animatoren lijken er ook een vreemd plezier in te hebben om Scrooge door de lucht te laten slingeren en hem vervolgens op de grond te laten stuiteren. Geen idee waarom.

Dit is ook een film met erg grootse visuele ideeën. Subtiel in zijn aankleding is het niet. Grote schaduwen, spectaculaire beeldcomposities: alle registers worden opengetrokken. Daardoor weet Zemeckis niet mijn vraag te beantwoorden wat de meeste films met 3D moeten. Hier werkt het omdat alles zo groots is aangepakt, maar weinig films zijn zo groots (wellicht alleen Transformers).

O ja, het verhaal. Wel, die kennen we al, maar het is leuk verteld. Voor veel kinderen zal het de eerste kennismaking zijn met Dickens klassieker en een veel betere versie hoeven ze zich niet te wensen. De warme kant komt niet sterk naar voren, maar Zemeckis zet zich vooral in voor de donkere kanten van het verhaal. Daarin blijkt hij verrassend genoeg een aardige meester in te zijn. In ieder geval wist hij voor mij te verantwoorden dat dit sprookje voor de honderdste keer verfilmd moest worden. Geen geringe prestatie.

3,5* voor deze kleine verrassing. Als Zemeckis blijft oefenen komt er nog wel eens een echte knaller uit deze animatiestijl rollen.

Superhelden en found footage: niet meteen een combinatie waarvoor ik naar de bioscoop ren en dat deed ik dus ook niet. Niettemin heb ik hier sinds de release enorm veel goeds over gehoord en werd ik toch nieuwsgierig (opmerkelijk genoeg lees ik nu vooral negatieve tot gematigd positieve berichten; heb ik de mini-hype gedroomd?). En het bleek meer dan een meevaller. Dit is gewoon een goede film.

Echt found footage blijkt het niet te zijn. Niemand beweerd immers dit gevonden te hebben en er worden meerdere camera's gebruikt. Het idee is meer dat we naar de momenten kijken terwijl ze opgenomen worden. Het nu ervan wordt her en der wel eens betwijfeld, maar ik vond het een cruciale vondst. Alle deze handheldfilms hebben het voordeel dat het meer lijkt alsof het werkelijk gebeurt, maar dit genre heeft er extra baat bij, omdat het zo de magie van superkrachten terugvindt. Scènes waarin helden hun krachten ontdekken hebben we de laatste jaren te vaak gezien, maar door de natuurlijke stijl van Chronicle voelt het weer eens fris aan. Al helpt de keuze om realistische tieners te maken van de personages ook. Erg leuk dat er flink de tijd voor genomen wordt om de jongens maar wat aan te laten modderen met hun krachten. Het heeft iets geloofwaardigs. De drie acteurs hebben ook een fijne chemie.

Verder een goede opbouw van de aftakeling van Andrew. De donkere kant zit eigenlijk al in de hele film, maar fluctueert continu op een aannemelijke manier. Die vader had misschien iets minder extreem gemogen, maar echt misplaatst is het ook niet. Ik vond Dane DeHaan erg goed in de hoofdrol, een personage dat even hatelijk als meelijwekkend was. Geen originele creatie per se, want Akira en Carrie liggen om de hoek, maar wel goed uitgevoerd.

Enigszins jammer is een wat onzinnige ontwikkeling later in de film. Andrew heeft medicijnen voor zijn zieke moeder nodig en besluit een tankstation te overvallen. Waarom niet gewoon de apotheker, of iets groters? De daarop volgende climax is misschien iets te conventioneel qua plot, al komt Trank er nog wel mee weg doordat het er allemaal erg spectaculair uitziet en de handheld er hier toch ook weer iets bijzonders van maakt.

Fijn filmpje in ieder geval. Met iets meer originaliteit richting het einde had het zomaar de beste film van het genre kunnen zijn. Wel benieuwd wat Trank nog meer gaat leveren. Hij heeft veel potentie.
4*

Weer een erg fijne film van Wong Kar-Wai. Ik lees hier veel kritiek op het verhaal en de inhoud en ik vraag me af waarom dat juist bij Happy Together zo'n stoorzender zou zijn. Geen enkele film van Kar-Wai staat bij mij bekend om de diepgang of het boeiende verhaal. Hij is bijna puur een sfeerfilmer, of beter gezegd iemand die het gevoel van een scène probeert vast te leggen. Natuurlijk kan dat niet als de inhoud geen gevoel oproept, maar het verhaal is heel los. Maar juist die losheid maakte het wat mij betreft geloofwaardiger en zelfs meer doorleeft. Het gevoel dat je werkelijk naar een uit elkaar vallende relatie kijkt komt zo alleen maar over.

En het is de geloofwaardigheid die hier voor extra kracht zorgt. Ik waardeer Ashes of Time, Fallen Angels en vooral Chungking Express enorm (die laatste is misschien op een andere manier ook wel beter dan Happy Together), maar dat zijn toch vooral maffe vertellingen. Bij Happy Together leek Kar-Wai wat volwassener te worden en zich meer op herkenbare mensen te richten, met nog maar weinig gekkigheden om de boel op te leuken. Opmerkelijk dan ook dat hij als heteroseksueel besloot om die stap te nemen met homeseksuele hoofdpersonen. Om vervolgens geen enkel punt te maken van die homoseksualiteit. Het valt me op hoe weinig je dat ziet, filmpersonages die gewoon homo zijn zonder dat dit een plotelement wordt. Dit is geen gay cinema zoals je die term meestal gebruikt hoort worden. Dit zijn gewoon twee mensen die verliefd zijn, maar uit elkaar moeten gaan.

Happy Together bestaat uit eigenlijk alleen maar kleine momenten. Zelfs als je die allemaal bij elkaar optelt heb je het gevoel iets intiems gezien te hebben, in plaats van een grootse gebeurtenis meegemaakt te hebben. Maar het zijn die kleine momenten die telkens weer blijven boeien. Ze maken geen grote emoties los, maar ontroeren licht. Dat wist Kar-Wai voor mij de hele tijd vol te houden (ik vond het middenstuk dan ook niet saai, iets wat hier nog al eens als minpunt wordt genoemd). Zo'n dansscène is gewoon prachtig, maar ook het aansteken van een sigaret of het kijken naar een lamp is hier heel wat.

De filmstijl is hier een essentieel onderdeel van. Veel van de trucs die Doyle en Kar-Wai gebruiken zijn ook echt trucs, maar ze worden vaak zo goed ingezet dat ze aan het algehele gevoel bijdragen in plaats van afleiden. Ze slaan misschien hier en daar een beetje door (dat zwart-wit is bijvoorbeeld vooral opvallend en niet veel anders), maar dat stoorde nooit te lang. Het is bijna film als een symfonie, de manier waarop hier gevoel opgeroepen wordt. Vertraging op het juiste moment dat er een blik gewisseld wordt bijvoorbeeld, dat kan als het goed uitgevoerd wordt prachtig zijn.

De beste momenten waren voor mij niet eens die tussen het koppel, maar die tussen Tony Leung Chiu Wai en Chen Chang, vooral hun latere scènes. Kar-Wai houdt hun afscheid klein en maakt juist zo indruk. Het korte moment met Chang op de vuurtoren is de enige keer dat de film grote ambities lijkt te hebben en dan voelt het ook meteen toepasselijk episch. Prachtig gedaan.
4*

Heerlijke film!

Totaal anders dan ik verwacht had ook. Ik had een wat somberdere film verwacht, maar veel levendiger dan Chungking Express kom je ze niet snel tegen. Wat een camerawerk! Wat een montage! Wat een energie! Ik moest even wennen, maar na een tijdje werd ik gepakt door het ritme van de film en vervolgens ook nog door de personages. Het is vooral een gevoelsfilm en volgens mij vooral een film waar je erg voor in de stemming moet zijn. Ik kan me goed voorstellen dat mensen hier niets mee kunnen, maar evengoed dat het bij herziening fantastisch uitpakt. De film heeft in ieder geval mijn interesse in Wong Kar Wai verdubbelt.In the Mood for Love ook maar eens herkansen, al is die wel wat somberder. Op Chungking Express heb ik erg weinig aan te merken in ieder geval, al is zijn kracht moeilijk uit leggen zonder me te beperken tot de techniek en vooral de energie erachter. Verder kan ik alleen de acteerprestaties roemen, met name van Tony Leung en Faye Wong.

En oh ja, er komt ook een huilende handdoek in voor. De heer zij geprezen!

4* dik verdient! Het is altijd afwachten met zo'n film of hij blijft hangen, maar een halfje hoger zit er wellicht wel in.

Dit is al jaren de hoogst genoteerde film uit de top 250 die ik nog moest zien, en tevens de laatste uit de top 50. Die kijkbeurt is intussen voorbij, maar eerlijk gezegd maakte het niet eens zo'n heel diepe indruk op me.

Objectief gezien valt er weinig op aan te merken. Technisch staat de film gewoon als een huis. Het is niet mijn favoriete filmstijl, maar dat drukke en overgestileerde past wel bij het leven van de favela's zoals het hier getoond wordt, al ligt kritiek dat de stijl criminaliteit cool laat lijken voor de hand. Zelf val ik daar niet zo over. Het is in ieder geval geen hypocriete stijl.

Verder is het ook opvallend goed geschreven. Dat het op waargebeurde feiten gebaseert is zal geholpen hebben, maar het script steekt sterk in elkaar. Het spel met meerdere verhaal- en tijdlijnen vol met personages die vaak een kleine maar toch belangrijke rol hebben wordt uitstekend uitgewerkt en het blijft te alle tijden goed te volgen.

Het was vooral op een wat meer subjectief niveau dat de film niet echt indruk maakte. Het gekke was dat ik het allemaal meer entertainment vond dan een confronterende film over een van de meest helse plaatsen op Aarde. Ik merkte dat ik de film goed vond als een soort misdaadthriller, maar dat ik me buiten dat om geen enkele seconde emotioneel betrokken voelde bij de problemen van deze jonge mensen. Er zat een soort afstand tussen mij en hen, die toch vooral voortkomt uit het feit dat de film iets cools over zich heen had, zoals zoveel Hollywoodgangsterfilms die niet pretenderen meer te zijn dan een vermakelijke gangsterfilm. Cidade de Deus heeft echter hogere plannen, maar die maakt hij niet echt waar.

Dit komt ook wel omdat het allemaal wat simpel blijft. De hoofdpersoon, Raket volgens de ondertitels, is gewoon een absolute goedzak op wie alle rampen in de favela's geen enkele persoonlijke invloed heeft. Er wordt constant, tot aan de tagline toe, op gehamerd dat ontsnappen uit de favela's onmogelijk is, maar tegelijkertijd komt deze voice-over van een persoon die wel degelijk ontsnapt is. Door alle geweld en ellende heen is er toch enige positiviteit in de film te vinden. Op zich niet erg, maar wel in strijd van wat de film lijkt te willen zeggen.

Met simpel bedoel ik ook dat ondanks de originele vertelstructuur het verhaal toch wat plichtmatig aanvoelt. De opkomsten en ondergangen verschillen weinig met die uit andere gangsterfilms en de hele film is het toch gewoon afwachten totdat de onvermijdelijke scène komt waarin Benny vermoord wordt. En dan Mano. En dan Ze'tje. Toegegeven, het is een vast onderdeel van het criminele circuit, maar echt iets nieuws over dit onderwerp heeft Cidade de Deus eigenlijk niet te zeggen. Het wordt slechts anders gepresenteerd.

Het is misschien niet helemaal eerlijk, maar de film viel me ook een beetje tegen omdat ik tijdens het kijken steeds moest denken aan Luis Buñuels meesterwerk over jeugdcriminelen uit een ghetto, namelijk Los Olvidados. Ook daar zitten we met een uitzichtloze situatie, maar hoewel Cidade de Deus gewelddadiger en stijlvoller is, gaat Los Olvidados oneindig keer meer de diepten in. Bovenal is het een van de meest confronterende films die ik gezien heb over wat voor een onderwerp dan ook. Wellicht had ik Cidade de Deus een volle ster hoger gegeven als ik Los Olvidados niet kende. Een beetje flauw misschien, maar ik kwam gewoon niet onder de vergelijking uit. Maar zelfs die film buiten beschouwing genomen vind ik Cidade de Deus niet de beste film over jeugd in ghetto's.
3*

De laagst gewaardeerde Oscarwinnaar Beste Film op IMDB en misschien ook wel op MovieMeter. Hoewel ik Cimarron alles behalve een geweldige film vind is het ook weer niet zo erg met de film gesteld. Hij is misschien hopeloos veroudert en op sommige momenten zwak, er zitten nog stukken in die de moeite waard zijn.

Wel is het jammer dat het beste moment al na vijf minuten komt. Die run het nieuwe land is een meesterlijke actiescène, zijn tijd ver vooruit lijkt me, vol met schitterende details (die fiets alleen al). Na deze scène hoop je dat de rest van de film even meeslepend is, maar het mag niet zo zijn. Niettemin hou ik wel van films die draaien om het opzetten voor wat door moet gaan als een beschaving en het is duidelijk dat er goed nagedacht is (waarschijnlijk door de schrijfster van het toendertijd erg gewaardeerde boek) over wat er bij komt kijken. Helaas wordt geen van deze punten bijzonder goed uitgewerkt en blijft het dus bij prikkels. Dat is ook het grootste mankement van de film. Het gaat er niet zozeer om dat het allemaal slecht is, maar meer om dat het allemaal duidelijk veel beter had kunnen zijn. Denk je eens in dat John Ford dit geregisseerd zou hebben. Dat had misschien de beste film kunnen zijn van diens carrière en dat zegt wat. Maar het mocht niet zo zijn, al gebruikte Ford in met name My Darling Clementine en The Man Who Shot Liberty Valance wat uitgangspunten die hier ook te zien zijn, in mindere vorm.

Verder lijdt de film ook onder een zwakkere tweede helft waarin er ineens veel enorme tijdsprongen gemaakt worden en matig acteerwerk. Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog nooit een acteur als Richard Dix gezien heb. Acteurs die op opgeblazen wijze een held neer zetten zijn niet zo zeldzaam, maar de manier waarop Dix het doet is... anders. En die deftige, diepe stem die hij dan ook nog heeft... Bizarre casting. Goed is het niet per se, maar wel boeiend. Irene Dunne zou later een geweldige actrice worden, maar heeft hier een irritant personage die pas tegen het einde aan interessant wordt. De rest van de cast is gewoon niet goed.

Alle negativiteit ten spijt blijft dit een aardige vertelling van How-the-West-Was-Won, of in ieder geval een versie van hoe de Amerikanen in 1931 zouden willen dat het westen gewonnen was.

3*

Cinderella heb ik vroeger vaak gezien niet omdat het een persoonlijk favoriet was, maar omdat mijn zussen er geen genoeg van konden krijgen. Niettemin heb ik het ook nooit echt een vervelende film gevonden en mijn mening blijkt na al die jaren nog niet bijgesteld te hoeven worden.

Het is wel echt één van die Disneyfilms die 100% binnen het imago van de studio valt. De film is nauwelijks begonnen of twee vogel maken al de gordijnen bij Cinderella open, om haar vervolgens met hun gezang wakker te maken. Dat is het soort film dat het is. Cinderella zelf is compleet goed, al wordt haar introductie wat uitgebreider behandelt waardoor we makkelijker met haar kunnen meeleven dan voorganger Snow White, die soms meer een plotelement dan en een personage leek. Minder enthousiast ben ik over de Engelse stemmen van de muizen. Die waren al wat schattig in de Nederlandstalige versie die ik gewend was, maar in het Engels wordt daar nog een schepje bovenop gedaan. Erg onprettig om naar te luisteren, zeker als ze gaan zingen. Die scène waarin de jurk gemaakt wordt door de muizen en vogels is sowieso net een stap te lief naar mijn smaak.

Erg veel met het verhaal heb ik ook nooit gehad en je merkt tevens dat de makers er moeite mee hadden om het tot een volle lengte te brengen, want erg veel tijd wordt besteed aan achtervolgingen tussen de kat en de muizen, wat niet tot bijzonder geïnspireerde slapstick leidt. De romance is ook wat oppervlakkig.

Wat de film redt is de prachtige aankleding, de geweldige karakteranimatie waar erg veel persoonlijkheid van afkomt en natuurlijk de schurken, met name dan Lady Tremaine (overigens voor het eerst dat ik die naam opmerkte). Ik heb haar altijd al akeliger gevonden dan de meeste Disneyschurken en ik denk dat ik de reden weet. De meeste vijanden bij Disney willen de helden vooral kwaad doen, omdat die hun doel in de weg staan. Tremaine is echter al wreed tegen Cinderella voordat ze echt een doel krijgt. Dit is een schurk die nooit hoeft te dreigen om iemand te vermoorden, want ze komt al kwaadaardig genoeg over als ze haar wenkbrauw ophaalt. Mijn favoriete moment is duidelijk die waarop Tremaine's ogen lichtgeven in het donker. Even wat film-noir in een Disneyfilm (en niet de enige keer in de film).

Maar verder is het vooral degelijk werk. Ontegenzeggelijk goed gemaakt, maar niet genoeg mijn ding om tot mijn absolute favoriete Disneys te behoren.
3*

Ja, maar wat als de passie verdwijnt en de obsessie overblijft? Dat is wat mij het meest raakte in deze documentaire, dat vooral die ene vent die een visitekaartje heeft waarop hij zichzelf filosoof noemt maar weinig liefde voor cinema uitstraalt. Als hij over zijn favoriete films praat klinkt daar allang geen passie meer doorheen. Ik kreeg sterk de indruk dat hij zo obsessief films keek omdat hij gewoon niet anders meer weet. Hier op MovieMeter wordt veel geschreven over dat het vooral een grappige documentaire is waarin je aapjes kunt kijken en zo werkt de documentaire grotendeels ook wel, maar soms kruipen er toch wat meer donkere lagen in. Wat mij betreft slaagde de docu er wel in om net iets verder te kijken dan de weirdo en zo de psychologie achter deze mensen bloot te leggen. Op die genoemde vent na kon iedereen nog gepassioneerd over films praten, maar alleen bij Harvey kreeg ik de indruk dat hij werkelijk nog van dit leven genoot. De rest was zich er van bewust hoe zwaar het soms valt. Dus ondanks dat dit onvermijdelijk een rariteitenkabinet is merkte ik niet echt dat de filmmakers zwaar neerkeken op hun onderwerp en dat is toch wel essentieel om zoiets te laten werken. Ik hou dan ook nooit zo van die reportages die je wel eens op tv ziet van mensen met een afwijkende hobby of interesse waar de programmamakers dan ook vooral een grap van maken.

De vraag vooraf was, zoals voor velen hier denk ik, in hoeverre ik me zou herkennen in deze mensen. Nauwelijks eigenlijk, al ben ik ook nooit echt obsessief geweest met festivals. Ik bezoek ze, maar met mate. Ik was overigens soms wel jaloers op hoeveel films die mensen gezien had, maar ik zou nooit de prijs op hun levens ervoor willen betalen.

3,5*

Ik moest ook aan The Wicker Man denken. Daar kun je eigenlijk gewoon niet omheen. Nog meer werd ik echter herinnerd aan Songs from the Second Floor. Een zelfde soort stijl met vergelijkbare humor en ook een plot dat naar het apocalyptische neigt en kijkt hoe mensen daar mee omgaan. Ik vond La Cinquième best een goede film, maar doordat ik bijna iedere minuut moest denken aan die andere twee films bleef het gevoel constant knagen dat ik het allemaal al eens gezien heb en beter. Op zich is het niet erg, want deze film is goed genoeg om er redelijk mee weg te komen, maar aan de andere kant is het ook niet handig voor een film die het van vervreemding moet hebben om wat te bekend voor te komen.

In feite vond ik het nogal voorspelbaar. Als je eenmaal door hebt dat de ellende met de natuur steeds groter wordt en dat het weer zo'n film is waarin beschaving wegvalt weet je welke kant het op gaat. De meeste films met een apocalyptische invalshoek laten een zelfde soort blik op de mensheid zien. Na tien minuten vermoedde ik al dat het zou eindigen met een menselijk offer en welk mens ervoor gekozen werd wist ik ook meteen: de buitenstaander. Vooral jammer is dan dat er voor een gehandicapt jongetje gekozen is als symbool voor het geluk, één van de grootste clichés van alle symbolen. Dat soort ideeën maken geen indruk meer op me.

Maar de stijl kan nog wel indruk maken. Ik mis een beetje het oog van detail dat zo'n Roy Andersson wel aan zijn film weet te geven, maar de manier waarop de shots gefilmd zijn is bijzonder fraai en het zorgt ervoor dat de nare sfeer goed overkomt. Zo'n bijna plotselinge verschijning van zo'n groep gemaskerde mannen in shots die al lang bezig zijn, dat soort dingen zijn erg knap uitgevoerd. Je kijkt je ogen uit. Daarbij is de film ook wel echt grappig op momenten, al ligt de nadruk niet specifiek op humor. De belangrijkste personages blijven ook iets menselijks hebben, waardoor ook meeleven mogelijk is, al is de mix tussen afstandelijkheid en momenten die wat dichter bij de personages staan niet altijd even handig.

Hoe dan ook, dit soort films liggen me wel en ik vond het dan ook boeiend. Maar ik had er meer van verwacht. Het is niet zo uniek als het lijkt.
3,5*

P.S.: Kregen anderen hier ook een cd met de soundtrack na de vertoning van de film? Helaas is het originele deel daarvan niet echt bijzonder en moet deze cd het hebben van bestaande nummers van onder andere Bach.

Ik had altijd indruk dat The Circus als de minste Trampfilm gezien werd, maar tot mijn verbazing blijkt de film oprecht leuker te zijn dan The Gold Rush en vooral het zwaar overgewaardeerde The Kid, zelfs al wordt het niveau van Modern Times en het meesterwerk City Lights niet gehaald.

Het viel me vooral op dat het tempo hier hoger lijkt te liggen dan ooit en de verschillende grappen volgen elkaar dan ook sneller op. Er zitten een aantal leuke running gags in, zoals de ezel die elke keer aanvalt. Het spiegelpaleis is ook weer prachtig. Maar het komische hoogtepunt is duidelijk de briljante koorddansscène. Nou was dit op zichzelf al een spetterende finale geweest, maar Chaplin weet de film op het einde toch een emotionele kracht mee te geven die zowat gelijk is aan die van Modern Times (maar niet City Lights). Perfect!

Weinig op aan te merken. Behoort absoluut tot het betere Chaplinwerk. 4 dikke sterren!

Het eerste half uur van de film dacht ik serieus dat het niks zou worden. De film vond ik op dat moment, mede door de saaie verteller in dat nieuwsbericht, niet echt boeiend. Daarbij vond ik al die tijdspronegen maar vaag en kon ik er geen touw aan vast knopen.

De journalist die Kane's levensverhaal uitzoekt zegt rond het einde van de film dat Kane een grote puzzel is. Deze uitspraak is compleet waar en na dat saaie eerste half uur wordt de puzzel in elkaar gezet. De ene prachtige scéne na de andere wordt op het beeld getoverd en beetje bij beetje komen we te weten wie Kane is. Charles Foster Kane (overigens super-briljant gespeeld door Orson Welles) is eigenlijk een arrogante man die vooral van zichzelf lijkt te houden, maar ondanks alles weet de film medelijden op te roepen met Kane, en dat is heel knap. De bijrollen worden grotendeels ook allemaal geweldig vertolkt, al zit er hier en daar eentje tussen die teveel aan over-acting doet.

De moraal van het verhaal is een van de bekendste uit de geschiedenis: geld maakt niet gelukkig. Toch wordt het verhaal zo goed verteld dat je nergens echt merkt dat je de moraal eigenlijk al kende. Prachtige woorden ook van Kane op het begin: "I think I could have done more good if I was poor", of iets in die trant.

Hoewel het verhaal en de geweldige acteerprestatie van Welles het beste punt van de film zijn is ook de rest op zijn zachtst gezegd bijzonder. De film komt helemaal niet over als een film van 1941. Ik heb films uit de jaren '50 en '60 en zelfs nu gezien die er ouder uit zien. Daarbij is het allemaal ontegenzeggelijk prachtig. Bepaalde shots zijn bijzonder en de film is ondanks dat ie zwart/ wit is een lust voor het oog. Mooier dan veel kleurenfilms van tegenwoordig. Gewoon briljant gemaakt. Ik herrinner me ook een scéne waar een scéne ineens oversprong naar een andere, maar dat er eerst een kakatoe (kan ook een andere vogel zijn geweest, goed kon ik het niet zien) voor het beeld wegsprong terwijl hij een krassend geluidje maakte. Dit korte moment van een seconde wist mij even te verwarren en is erg bijzondere manier van filmen. Echt vreemd.

Rosebud. Tja, wat betekend het nou? Ik weet het nu en ga het hier niet neerzetten, maar mensen die nog van plan zijn de film te gaan zien krijgen het mooiste stukje symboliek in een film ooit te zien. In tegenstelling tot wat de journalist denkt is Kane wel in een woord samen te vatten, of in ieder geval voor een groot deel.

En denk je dat je alle genialiteit wel gehad hebt, dan kom je erachter dat Orson Welles pas 24 (!!!!!!!!!) was toen hij de rol van Kane speelde.

Je kunt dus wel stellen dat ik onder de indruk was van de film. Toch moet ik na dit alles zeggen dat ik de titel 'Beste Film Ooit' wel iets te veel eer vind. Dit neemt niet weg dat dit een geniale film is, die je eigenlijk gewoon gezien moet hebben. Een goed cijfer geven vind ik erg moeilijk, maar ik hou het op 4 sterren, al is de kans groot dat dit bij herziening hoger wordt.

Geen verkeerde film, maar hij wist ook niet echt onder mijn huid te kruipen. Het onderzoek naar de moorden wordt vrij gedetailleert in beeld gebracht, maar nooit echt meeslepend of spannend. Interessant om te zien hoe de regering niets deed om het onderzoek te steunen. De film komt traag op gang en moet het vooral hebben van de acteurs.

3*

Ja, dit verhaal heeft al veel aandacht gekregen in de media. Je zou kunnen zeggen dat het daardoor impact verliest, maar eerlijk gezegd vind ik het los daarvan nog steeds vrij indrukwekkend. Ik bedoel, hoeveel documentaires bestaan er waarin je iemand van een inlichtingendienst gefilmd ziet worden terwijl hij zijn werkgever op groteske wijze verraad? Gewoon al dat simpele gegeven maakt dit al de moeite waard. Zeker omdat de paranoia voelbaar is. Je voelt de wereld rond Snowden en de journalisten verkleinen, ondanks dat ze steeds in dezelfde hotelkamer zitten.

Vond Snowden ook wel een boeiend figuur. Je kunt je eigen mening vormen over of wat hij gedaan heeft goed is en je kunt ook je eigen mening vormen over in hoeverre de overheid gerechtvaardigd is in privacyschending, maar het spreekt op z'n minst aan dat Snowden uit gewetenswroeging lijkt te handelen. Misschien is het gewoon een kwestie van selectieve montage, maar de film weet dit beeld nooit te weerleggen en lijkt nooit onoprecht.

Natuurlijk had Poitras het geluk op het juiste moment op de juiste plaats te zijn (vanuit filmisch oogpunt dan, vanuit persoonlijk oogpunt wellicht wat minder), maar ze heeft niettemin een strakke, spannende film gemaakt over een belangrijk onderwerp. Ze durft de materie ook uit te diepen, wat ook wel fijn is, zelfs al kiest ze resoluut voor één kant. Dat laatste is verdedigbaar omdat ze zelf een speler is in verhaal. Dat voegde ook een extra laag toe. De documentaire heeft waarschijnlijk een meer urgente sfeer juist omdat Poitras geen buitenstaander is.

Een film als CitizenFour zal waarschijnlijk grotendeels beoordeelt worden aan de hand van wat iemand van de acties van Edward Snowden vindt, maar als film op zich is het toch minstens bijzonder.

4*

Matige film waarbij je gewoon voelt dat de productie rommelig verliep (wat dan ook het geval was). Pluspunten voor de sets, de kostuums en de cinematografie, die samen een lekker vet aangezette film-noir-sfeer neerzetten, maar minpunten voor bijna alle andere elementen, met name het script. Het verhaal wil maar niet interessant worden, ongeacht hoeveel gevechten er zijn en hoeveel mensen er bedreigd of vermoord worden. De grappen zijn soms lollig, maar vaker cliché en zelden echt gedenkwaardig, al vond ik de scène waarin Eastwood en Reynolds bluffen over de mogelijk explosieve inhoud van een koffer nog wel geestig. Eastwood is nog wel leuk in een nog meer overdreven versie van Dirty Harry, maar Reynolds spreekt mij niet zo aan en is vooral flauw. De bijrollen zijn ook wisselend, met een betrouwbaar grappige Madeline Kahn, een fijne Jane Alexander (die ik in een vergelijkbare rol in een serieuze noir had willen zien), maar ook met een zwakke Irene Cara die als enige lijkt te denken dat ze in een serieuze film zit en een gewoonweg irritante Rip Torn. Ondanks alle zwaktes is het nog wel onderhoudend, maar de belofte van de eerste paar minuten, waarin het nog een goede parodie en eerbetoon aan de film-noir lijkt te worden, wordt niet waargemaakt.
2,5*

Dit is overigens pas de vierde film die ik zie met Burt Reynolds, waarvan ik er twee zag in mijn periode voor ik op MovieMeter zat. Ik ken hem dan ook vooral van Boogie Nights, wat geloof ik een a-typische rol van hem is. Toch gek dat een megaster als hij bijna geen klassiekers achterlaat, al moet ik achter Deliverance aan.

Nogal een typische film over mannen met een midlifecrisis. Het eindresultaat is praktisch wat je verwacht van zoiets. Op zich hoeft dat niet erg te zijn, het is altijd makkelijk voer voor komedie. Helaas is de film niet bijzonder grappig. Alle scherpte moet komen van Billy Crystals one-liners. Voor de rest is het allemaal nogal belegen, met veel flauwe grappen van matige komieken als Daniel Stern en bijna de gehele verzameling aan bijrollen.

Het ergste is echter dat Crystal, de regisseur en de scriptschrijvers daarnaast bijna lijken te denken dat ze ook een diepzinnige film maken, want het geheel is hier echt van speeches en openhartige gesprekken aan elkaar geregen. Er zit zelfs een soort structuur in: zo'n beetje iedere grappige scène wordt afgewisseld met een serieuze, waarin een personage verteld wat hij op zijn hart heeft of welke openbaring tot hem gekomen is. Alle serieuze scènes zijn clichématig en het hangt van tegeltjeswijsheden aan elkaar.

Komt nog een bij dat er geen echt bevredigende afronding is voor dit alles. Het loopt goed af, zoals verwacht, maar de ontknopingen worden niet sterk gelinkt aan wat er vooraf ging. De zwarte kleinzoon geeft ineens bij zijn grootvader aan dat hij nog eens deze trip wil afleggen. Waarom? Deze personages hebben niet eens mogen bijdragen aan de hoofdactie. Phil krijgt ineens een relatie met de knappe vrouw, die alleen maar in de film zit zodat iemand aan het eind een relatie met haar krijgt. Niettemin delen deze twee personages gedurende de hele speelduur geen noemenswaardige momenten samen. Zelfs Crystals openbaring, dat zijn familie zijn "ene ding" is, komt uit de lucht vallen, hoe voorspelbaar het ook is. Er wordt geprobeerd een goed gevoel te geven aan de afronding, maar het goede gevoel komt niet voort uit iets dat vooraf ging. Het zijn gewoon willekeurige dingen die leuk zijn voor de personages.

Dan is er nog Jack Palance, in een sentimentele eerbetoon aan het cowboytijdperk. Zijn gestileerd gefilmde acties aan het begin, onbedoelt meer een hommage aan Eastwood dan Palance, lijken uit een andere film te komen en Underwood bewijst dat "gestileerd" absoluut zijn ding niet is (wat ook blijkt uit het feit dat hij zelfs de prachtige landschappen waar de personages doorheen rijden mooi in beeld kan brengen). Uiteindelijk wordt Palance wel aandoenlijk een grappig, maar ook hij stijgt eigenlijk niet uit boven het gevoel voor valse sentiment dat hier toch al enorm overheerst.

Eigenlijk zijn alleen de oneliners van Crystal echt leuk. Verder is dit niets meer dan een tussendoortje dat te lang aanvoelt door zeurderige speeches die steeds weer opduiken. Ik had een wat lossere film verwacht en gehoopt helaas. Dit soort sentimenteel gedoe is minder voor mij.
2*