Opinions

Mijn eerste Hou en helaas smaakt het allesbehalve naar meer. Een mooi openingsshot trekt je de filmwereld in, maar een boeiende wereld blijkt het niet te zijn. Even voorop: ik weet dat dit een alledaagse situatie is die je in de werkelijkheid vind en ik weet dat veel mensen door verschillende redenen niet uit deze situatie kunnen ontsnappen. Het is alleen zo jammer dat het geen boeiende cinema oplevert. Ik zag niets anders dan een knap meisje die een relatie heeft met een jongen met wie ze niet de minste chemie heeft. Ze is logisch erg verdrietig, maar de oplossingen voor haar problemen zijn wel erg makkelijk: zoek een baan, ga verder met studeren of ga op zijn minst weg bij die jongen waar je toch een hekel aan hebt. Nogmaals, ik weet dat het leven soms zo werkt, maar ook nogmaals, het levert gewoon lege cinema op. De frustratie komt niet zozeer doordat ik wil dat de meid iets onderneemt, maar omdat ik hoop dat er ook maar iets in beeld komt dat mijn aandacht waard is. Een sporadisch mooi shot moet dit telkens opvangen, maar deze film is tevens het bewijs dat blauwe lampen enorm snel kunnen gaan vervelen.

Na meer dan een uur gaat Vicky eindelijk weg bij haar vriend en gaat ze bij een gangsterachtig type wonen. Natuurlijk loopt dat ook verkeerd af, maar in ieder geval zit de film weer in beweging. Alle mogelijkheid om geraakt te worden is echter allang verdwenen. Het enige wat dan overblijft zijn de blauwe lampen en de vraag waarom mensen die dingen in huis willen hebben.
1,5*. Een film voor de liefhebbers zullen we maar zeggen.

The Bond Identity.

Quantum of Solace is niet de slechtste Bond uit de lang lopende serie, maar wel de vreemdste. Niet omdat het een gekke film is, maar omdat hij zo afwijkt van de rest van de reeks. Tijdens de gehele film bleef ik met een vraag zitten: waarom zou een Bondfilm zo krampachtig proberen niet op een Bondfilm te lijken? Schaamden Foster, Craig en de producenten zich er ineens voor dat ze een Bondfilm aan het maken waren? Waren ze bang dat de kijker een hardaanval kreeg als Bond en Martini 'shaken not stirred' besteld? Dachten ze dat een actiescène compleet zou falen als de bekende Bondmuziek aan zou zwellen? Dachten ze dat de barrelshot op het einde plaatsen ons het idee zou geven dat Bonds karakterontwikkeling nu echt compleet was, ondanks dat dit bij Casino Royale ook al het geval was?

Er zijn veel actieseries en de beste series weten zichzelf te onderscheiden door een element dat helemaal eigen is. Indiana Jones onderscheidt zich met zijn hoed, zweep, humor en op geschiedenis en legendes gebaseerde reizen. Die Hard heeft de heerlijk cynische John McClaine. Bourne heeft een hyperactieve stijl, gemixed met realisme. Maar James Bond heeft misschien nog wel de meeste vaste elementen die de serie zo leuk maken. Herhalend, maar daar zit hem stiekem ook wel de lol in. Quantum of Solace heeft buiten M om en een personage dat toevallig James Bond heet totaal niets met de Bondreeks te maken, behalve tijdens de aftiteling. Als mosterd na de maaltijd.

Ik snap werkelijk niet hoe het zo ver heeft kunnen komen. Sommigen noemen het Bond die met de tijd mee gaat. Ik noem het Bond die met Bourne meegaat, zonder dat er enige noodzaak voor is. Bijzonder stoorde ik me eraan dat tijdens een van de eerste actiescènes dat een onschuldige bijstander werd neergeschoten. Waarom in Godsnaam? Voor realisme? Om het rauwer te laten lijken? Bond is verdomme een escapistische filmreeks. Dit is nergens voor nodig.

De eerste paar actiescènes kregen mij totaal niet mee. Ik vind dat hypermontagegedoe sowieso niet passen bij de wat meer elegante stijl die bij Bond past, maar Forster is daarnaast ook geen Greengrass. Die weet wel hoe hij met dergelijke montage een actiescène spannend kan opbouwen. Forster doet maar wat. Fijn dat Craig zijn eigen stunts doet, maar wie ziet het?

De eerste helft vond ik dan ook niet bijster interessant. De tweede helft herpakte de film zich en werd het een vermakelijke actiefilm. Met zo'n gevoel bleef ik dan ook achter: leuke actiefilm. Maar compleet identiteitsloos. Totaal niets bijzonders. Iedere Bondfilm, zelfs de slechten, hebben nog wel één scène om de film aan te herrinneren. Quantum of Solace heeft er geen, tenzij je die half gekopieërde scène uit Goldfinger meetelt.

3* voor een aardig avondje, maar misschien ben ik te goed. Casino Royale is mijn favoriete Bond. Hier stort alles als een kaartenhuis in.

Niet zo over-the-top cult als ik had verwacht. Ik rekende op een film vol scènes zoals die met die naakte vrouwen met wapens. Vol nonsens dus. Niet dat dit een realistische film is verder.

Een groots meesterwerk kan ik er niet in ontdekken, maar het is allemaal wel ongeloofelijk vermakelijk. Ik was ook ingesteld op iets dat niet bijster goed zou zijn, wat dit waarschijnlijk beter te verteren maakte. Het script stelt natuurlijk niet veel voor, de acteurs zijn meer op uitstraling dan op talent gecast en de humor is erg slap en doet wat aan The A-Team denken, maar het belangrijkste element, de actie is gewoon heel goed in orde. Casellari's talent ligt duidelijk daar, want hij weet hoe hij een actiescène gewoon leuk en spannend in beeld moet brengen. En eigenlijk vroeg ik ook niet echt meer van hem. Ik kon er in ieder geval zeer mee lachen.
3,5*

Wel opvallend trouwens dat van het groepje bastards eigenlijk alleen de klootzak het overleefde (aangenomen dat de zwarte sterft aan zijn verwondingen). Je zou zeggen dat juist dit personage geschikt kanonnenvoer was, maar nee. Wel een van de leukere elementen bij een film als deze: raden wie er overleeft.

Een boot bemand door schijnbaar alleen homoseksuelen komt in een haven aan. Iedereen gaat naar bekend bordeel waar je seks kunt hebben met vrouwen, maar op een bepaalde manier trekt deze plek alleen homoseksuelen aan. Je mag ook alleen seks hebben met een vrouw als je een spelletje dobbelen wint met de eigenaar (een man). Win je, dan mag je gratis met een vrouw naar keuze naar bed. Verlies je, dan moet je seks hebben met de eigenaar. Veel mensen verliezen graag. Hoe hier een financieel winstgevende zaak van gemaakt kan worden gaat langs me heen. Maar het moge duidelijk zijn dat deze film het niet van het realisme moet hebben. Het lijkt op een homo-erotisch fantasiefilm, maar dan met erg donkere, psychologische ondertonen.

Querelle is een film waarvan ik niet heel erg goed weet wat ik ermee aan moet. Als hetero kan ik weinig met de homoseksuele erotiek. De personages spreken mij ook niet bijzonder aan en eigenlijk vond ik Querelle zelf nog het minst boeiend. Alleen die luitenant gespeeld door Franco Nero was nog wel een sterk personage. Het acteerwerk is zeer theatraal en het script voelt gekunsteld en ietwat literair aan. Écht goed kan ik het niet vinden.

En toch heeft de film iets. Ik ga met Dutchtuga mee: de sfeer is gewoon ijzersterk. Ja, het decor is duidelijk nep, maar dit is een van die zeldzame films waar dat alleen maar aan de sfeer bijdraagt. Het camerawerk is fantastisch en de muziek hypnotiserend (de liedjes zijn dan weer wat minder). Fassbinder maakt er op dit gebied echt iets moois van. Ik heb daarmee ook meteen weer interesse in die regisseur gekregen, nadat een aantal jaar geleden Die Ehe der Maria Braun tegenviel (maar die moet ik herzien). Ik denk alleen wel dat er Fassbinderfilms zijn die meer mijn ding zullen zijn.

3*

Die eerste helft

Ik ben kennelijk niet de enige die vindt dat de eerste veertig minuten de film maken, vanaf de lekker langzame openingscredits met een hypnotiserende zonsopgang. Het idee van de enige man op Aarde is niet onbekend en heeft mij altijd wel aangesproken (waarbij ik moet zeggen dat ik re opvallend weinig films over gezien hebben, ondanks dat er toch wel meerdere zijn), maar zo goed als het hier aanvankelijk gedaan wordt en met deze mate van originaliteit is echt bijzonder. Niet alleen wordt het op een simpele manier erg sfeervol gebracht, maar de manier waarop de hoofdpersoon met zijn grote isolement omgaat is toch echt wel uniek. Heerlijk om te zien dat hij gewoon gaat doen waar hij zin in heeft. Neemt ie een nepstruisvogel mee naar huis ter decoratie of gaat hij een trein rijden; dat soort dingen. Die speech tegen die kartonnen mensen is ook grandioos. Bruno Lawrence speelt echt fantastisch als een man die kennelijk al een schroefje los had zitten voor de gebeurtenissen van deze film, maar steeds gekker lijkt te worden; iets wat ook nog eens gevoed wordt door zijn schuldgevoel.

Die eerste veertig minuten zijn eigenlijk 5 sterren waard en hadden de film makkelijk in mij top 100 kunnen laten eindigen. Helaas is de rest niet zo geniaal. Niet slecht verder, dat ook weer niet, maar gewoon niet speciaal. Toegegeven, de eerste scènes met de vrouw hebben wel wat. Leuk hoe ze in feite met zijn tweeën een luchtige blik op de situatie proberen te blijven delen waarin er veel tijd is voor onzin, tussen het zoeken naar andere mensen door. Niet dat hij het luchtig tussen hun twee wil houden overigens. Vond dit ook nog wel een redelijk fris deel.

Het is pas als de derde man erbij komt dat het toch echt duidelijk minder wordt. De spanningen die er naar boven komen zijn voorspelbaar en worden nooit echt spannend. Er is iets geforceerds aan deze scènes, niet op de laatste plaats omdat dialogen steeds belangrijker worden, maar die eigenlijk het zwakste punt van de film vormen, mede omdat ze nogal expliciet zijn. Alison Routledge werkte als luchtige actrice, maar niet als serieuze en Pete Smith kan al helemaal niet acteren (Lawrence blijft geweldig). Het hele plot rond het energiebedrijf wordt prominenter, maar niet interessanter en die laatste opoffering was ook gewoon een cliché.

Gelukkig wordt dit opgevolgd door een slotscène die zo vreemd en mysterieus is dat het de film weer ineens naar het oude niveau terugtrekt. Ik weet niet wat het betekend. Ik vind het gek genoeg niet eens belangrijks, want de onbeschrijflijke kracht die van de scène afstraalt lijkt het punt te zijn. Zelfs de hoofdrolspeler weet niets meer te zeggen. Het tilt The Quiet Earth de hogere sferen in. Schitterend!
Dikke 4*.

Ik vond het wel een goede film. Met de acteerprestaties is in ieder geval niks mis. Een pluspunt van de film is dat de situatie niet meteen negatief op je over gebracht wordt. Er word geen mening opgedrongen, maar de bedoeling is vooral zelf een mening te kunnen geven. Wel een aanrader dus.

3,5 sterren

Het is wel opvallend dat ik binnen een week 3 films heb gezien die de schaduwzijde van televisie laten zien, namelijk Network, Being There en deze.