Opinions

Met Chinese opera ben ik niet bekend, maar wat ik er uit deze film van kan opmaken kwam het op me over dat de film zelf ook als een soort halve opera gezien moet worden. Het drama wordt al dik aangezet, maar ook het acteerwerk is geregeld erg gestileerd. Het is jammer dat dit wat inconsistent gedaan was. Hadden ze het helemaal doorgevoerd was dit wellicht een betere film geweest (hoewel een die waarschijnlijk nooit buiten China zou zijn doorgebroken). Bij Leslie Cheung is de enorm geaffecteerde manier van acteren duidelijk een bewuste keuze, want hij is iemand die praktisch niet meer buiten opera om kan denken. Een vreemde performance in mijn ogen, maar wel boeiend.

Verder is Farewell, My Concubine een soms wat lastige zit. Niet omdat de film moeilijk is, maar omdat het wat rommelig aanvoelt, waarvan het wisselende acteerwerk slechts één oorzaak was. De grote schaal van historische gebeurtenissen waaraan het verhaal wordt opgehangen is minstens zo belangrijk. Het geeft een mooi tijdsbeeld, maar het maakt het rekt het ook allemaal iets te veel uit. Uiteindelijk komt er niet meer uit dan dat iedere nieuwe politieke beweging moeilijk is voor onze acteurs. Dat is al snel duidelijk en om daar nou steeds weer opnieuw op te hameren is wat overdreven al zijn de nuances die iedere nieuwe fase met zich meebrengt wel weer fascinerend.

Het geheel werkt in ieder geval als een tragische studie van een enorm moeizame vriendschap. De twee mannelijke hoofdfiguren zijn boeiende personages en Gong Li is er sterk in haar bijrol. Het duistere verloop van het verhaal mag er zijn en de cinematografie is zeker bijzonder. De opera is niet helemaal mijn ding zo op het eerste gezicht, maar het geeft dit toch wel weer iets eigens.

Wel een vreemd einde. Ik hou wel van de poëtische tragiek waarin Douzi zelfmoord pleegt op de manier van zijn favoriete personage, maar de timing was vreemd. Hij en zijn vriend werden door de Culturele Revolutie praktisch vijanden en hebben elkaar op de ergste manier verraden en beledigt. En hup, ineens maken we een sprong naar 1977, waarin ze weer samen optreden. Dat hele gegeven is nog moeilijk te slikken als we niet zien hoe ze het bijleggen. Ook nogal vreemd dat Shitou ineens een echt zwaard bij zich heeft voor de performance. Waarom zo lang wachten voor die zelfmoord? Een beetje een contextloze scène.

Verder wel sterk, zei het wat onevenwichtig. In China is dit echter één van de grote. Misschien mis je als westerling toch iets wat de Chinezen wel zien. Het is ook een vrij historisch en cultureel specifieke film in vele opzichten. Dat maakt het me echter ook weer uniek.
3,5*

Ik ben het zeker eens met de tweede zin, maar niet met de eerste. Miller heeft inderdaad gedurft werk gelevert tijdens het maken van deze film. God mag weten waarom hij uitgerekenend een vervolg van een succesvolle kinderfilm uitkoos voor dit 'experiment', maar de film is op zijn minst uniek te noemen. De eerste Babe herinner ik me niet echt. Die zag ik voor het laatst in de bioscoop toen ik die gereleased werd, dus alweer meer dan 10 jaar terug. Toch weet ik zeker dat dit wel wat anders is. Visueel dan met name. Schitterende fantasievolle decors, een compleet ander soort humor (al vind ik het overdreven om het zwarte humor te noemen) dan gewoonlijk in kinderfilms en een aantal gewaagde keuzes maken dit een opmerkelijk vervolg. Ik waardeerde eigenlijk vooral (of moet ik zeggen 'alleen'?) het uiterlijk van de film. Onvergelijkbaar, vreemd, maar meestal toch mooi, op een aantal overchaotische momenten na. Terry Gilliams Brazil komt hier nog het dichtst bij in de buurt en dat is toch niet de eerste film die je aan de eerste Babe zou linken als ik het goed heb.

Maar klopt alles aan Babe: Pig in the City? Helaas vond ik maar weinig kloppen aan de film. Alle vondsten en visuele spektakelstukken ten spijt merkte ik dat ik toch wel met een afwezige blik zat te kijken. Ja, ik waardeerde echt alleen maar het uiterlijk. De rest was matig. Bijzonder matig. Het verhaal is echt veel te slap en de karakters komen nooit tot leven. Het blijven maffe ideeën. Leuk bedacht, maar ze vormen geen coherent geheel. Je krijgt een film die visueel gericht is op volwassenen en liefhebbers van de filmkunst, maar inhoudelijk op kinderen. Een brug tussen de twee werelden weet de film niet te slaan. Dat de film inhoudelijk ongeschikt zou zijn voor kinderen (wat o.a. op IMDB nog wel eens beweerd wordt) is absurd. Bambi ging veel verder dan deze film. Een aantal curieuze gekkigheden ten spijt, waaronder het magisch-noire stijltje, is dit gewoon een uiterst brave film, met een charismaloos hoofdfiguur en weinig aansprekende bijrollen. De film haalt wellicht duistere zaken aan, maar doet er geen zak mee. Misschien kan dat ook niet bij een kinderfilm, maar waarom dan überhaupt een kinderfilm maken of die zaken aanhalen. Het eindresultaat is vooral een zielloze film, die mooifilmerij promoot voor mooifilmerij. Op zich niets mis mee, maar maak dan een geheel experimentele film of zoek een onderwerp dat erbij past.

Daar komt nog eens de irritante humor van personages als de muizen en de eens, de matige voice-acting van de dieren, vreemd onpassende muziek en sommige iets te chaotische scènes bij. Ik snap de hype bij sommige liefhebbers wel en ik ben ook niet ongevoelig voor deze visionaire cinematografie en art-direction. Ik wou slechts dat ik ook maar enigzins iets gaf om de rest van de elementen van de film.

2,5*

Deel 3 had ik een aantal jaar terug al eens gezien, maar deel 1 en 2 nog niet. Bij deze deel 1 dus wel.

Ik had eerlijk gezegd moeite om door het eerste half uur heen te komen. Ik had wel een luchtige, komische film verwacht, maar niet de stijl die helaas in zoveel cheesy '80 highschoolfilms voorkomt. Ik heb daar altijd een gruwelijke hekel aan gehad en dat zal wel nooit weggaan. Sommige momenten in de film leken dan ook zo uit een John Hughes film te komen.

Het acteerwerk is dan ook veels te dik aangezet, met name wat betrefd de rol van Crispin Glover en van die pestkop. Ik kan er maar moeilijk naar kijken zonder me te ergeren. Ik weet dat het komisch bedoelt is, maar ik vond het te overdreven om nog leuk te zijn. Christopher Lloyd acteerd ook niet bepaald subtiel, maar zijn rol wist me toch wel te vermaken. Fox is perfect gecast.

Zodra het tijdreizen eenmal begint, wordt de film gelukkig ook leuker. Het overdreven acteerwerk blijft en het jaren '80 gevoel gaat ook niet weg, maar door de leuke avonturen en het vermakelijke verhaal stoort het minder. De film wist dan ook regelmatig een glimlach te bezorgen. Avonturen met dergelijke tijdreizen vallen mij vaak tegen, ondanks dat het een boeiend onderwerp is. Dat komt omdat dergelijke films vaak niet lijken te kloppen. Back To the Future is misschien ook soms niet helemaal logisch, maar het goede is dat de film zichzelf niet serieus neemt en dat maakt het acceptabeler en vermakelijker.

Best een leuke film dus, maar het had dus wat minder dat cheesy jaren '80 gevoel mogen hebben. Dan was hij wat mij betrefd tijdloos geweest. Eigenlijk jammer dat ik hem niet in mijn kinderjaren gezien heb. Dan had ik hem waarschijnlijk fantastisch gevonden.

3,5*

Ik denk trouwens niet dat als de film tegenwoordig gemaakt zou worden de makers weg zouden komen met rollen voor terroristische Libiërs

Een western die eigenlijk geen western is. Of is het een niet-western die eigenlijk een western is. De setting na de Tweede Wereldoorlog vind ik te bepalend voor de film en wat er mee uitgedragen wordt om het nog een western te kunnen noemen, maar het hele idee van de vreemdeling die een afgelegen stadje midden in de woestijn binnenkomt is absoluut westernachtig.

Genrevraagstukken even gelaten voor wat ze zijn is Bad Day at Black Rock vooral een uitstekende film. Toegegeven, verrassen deed het me allemaal nauwelijks, daarvoor ken ik dit type films te goed, maar de invalshoek waarin de blik van bepaalde Amerikanen op Japanners na de oorlog behandelt wordt is zeker fris (al ben ik misschien nog wel nieuwsgieriger naar hoe het was in grote, Amerikaanse steden in plaats van achterstallige dorpjes zoals hier). Het is allemaal erg goed gemaakt, met een strak, scherp geschreven scenario, een goede dosis fun, sterke acteerprestaties waarin deze acteurs kunnen bewijzen waarom ze vaak in vergelijkbare rollen zijn getypecast, een korte speelduur en sterke regie. Ik hou wel voor dit soort films, dus ik heb me prima vermaakt, zelfs al is het niet per se de meest opvallende film in zijn genre.

4*

Harvey Keitel, die in de eerste halft van de jaren '90 een beetje de top van zijn carriére leek te hebben, lijkt in Bad Lieutenant de top van die top te bereiken. Keitel heeft wel vaker hoofdrollen gespeeld, maar nergens lijkt een film zo om hem heen gebouwd te zijn. Het is zijn rauwe, gestileerde, gedurfde performance die eigenlijk voor alle kracht zorgen in dit project. Hij is afwisselend beangstigend (die verbale verkrachting van die meisjes in die auto), grappig (als hij zijn radio kapotschiet) en meelijkwekkend (de hele tweede helft eigenlijk). Het is iemand waar het onmogelijk is om bij mee te leven maar fascinerend is hij wel.

Gelukkig maar, want eerlijk gezegd is de rest van deze film vrij matig. Ondanks enkele licht-gedurfde scènes is het plot eigenlijk enorm cliché. Verhalen over slechte mannen die uiteindelijk vlak voor hun dood nog een laatste goede daad verrichten hebben we al honderden keren gezien en de uitwerking van dit plot is niet echt bijzonder. Verder is het ook niet bijzonder sterk gefilmd of zo. De film lijkt 20 jaar ouder dan hij is. Bad Lieutenant heeft zijn sterke kanten, maar mist toch wat impact en het verbaast me enigzins dat dit zo'n controversiële film is. Het is Keitel die het naar een hele nipte 3,5* tilt.

Heerlijke film.

Nou ben ik het niet altijd eens met de algemene consensus op MovieMeter, maar dit slaat denk ik wel alles. The Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans is een van de meest eigenzinnige en vermakelijke films die ik de afgelopen tijd in de bioscoop heb gezien. Kennelijk ben ik echter een van de weinigen. Veel mensen hebben schijnbaar weinig good-will voor Cage en zien bij voorbaat al een standaard-performance hierin. Daarnaast is iedereen is hier alleen maar bezig met Abel Ferrara's film, die nauwelijks iets met dit project te maken heeft, zoals Werner Herzog in ieder interview heeft benadrukt (de titel is een commerciële keuze van de studio's).

Persoonlijk vond ik het overduidelijk dat dit bedoelt was als een over-the-top film. De toon is voornamelijk komisch. Ik snap de verwarring opzich wel door die andere Bad Lieutenant, want dat was een rauw-realistisch werkje, maar het moge duidelijk zijn dat dit niet bedoelt is als een kopie. Werner Herzog is daar een te eigenzinnig regisseur voor. Is het zo moeilijk om een link te leggen met Aguirre? Ferrara is geïnteresseerd in de verlossing van een compleet verloren ziel. Werner Herzog gelooft niet in dat soort dingen en is geïnteresseerd in de waanzin achter zo'n persoon. Hij maakt geen karakterstudie, die bewaard hij voor zijn documentaires. Hij zoekt een bepaalde gestoordheid die hij op verschillende manieren belicht. Net zoals Klaus Kinski een gek was die een nog gekkere tocht begon de jungle in Aguirre is Cage hier de mafkees die door een betonnen jungle een bizarre reis onderneemt.

Het resultaat is vaak maf, af en toe gestoord en soms ronduit hilarisch. Ik vond het een heerlijke trip. Cage is eigenlijk een van de weinige acteurs die op zijn best is als hij zich niet hoeft in te houden. Hij speelt hier het meest bizarre personage uit zijn carriére en doet dat met zichtbaar plezier en vol overgave. Gek genoeg komt er ook nog een vrij goed uitgewerkt karakter uit, zei het op een wat komische manier. Het is in ieder geval niet bedoelt als een zelfhatend personage als die Keitel in 1992 speelde. Dit is pure camp, maar wel zeer doelgericht uitgevoerd. De ene opvallende scène volgt naar de andere. Het plot is ook gewoon erg leuk uitgewerkt. Eerlijk gezegd vind ik deze film op ieder vlak origineler dan Ferrara's film. Het einde is hier ook perfect: hij komt met alles weg, zonder er iets van te leren. Precies het soort einde waarom dit eigenlijk vraagt, maar dat je nooit krijgt. Heerlijk gewoon.

Een van de beste films van 2009, wat ik nu toch zeker een topjaar durf te noemen. Ik durf te wedden dat dit in de toekomst een cultstatus krijgt. Werner Herzog schiet omhoog in mijn waardering. Ik mocht hem al wel, maar nu behoort hij zeker tot mijn favorieten.
4,5*

"Listen, honey. when all this is over, I'm going to sit down and buy you a big, thick steak."

Het debuut van Malick is de enige die ik nog moest zien van hem. En hij scoort erg goed binnen zijn oeuvre wat mij betreft. Vooral omdat het denk ik de meest originele aanpak is van het plot dat draait om moordende geliefden die op de vlucht zijn. Er is een bepaalde afstandelijkheid in de film die compleet uniek is. Een afstandelijke film maken is niet origineel, maar om hem tegelijkertijd ook warm te laten aanvoelen lijkt op het eerste gezicht onmogelijk. Malick bereikt het met behulp van de methode die hij in al zijn latere films ook zou gebruiken: door een nadruk op mooie natuurbeelden.

De natuur is altijd onverschillig in Malicks films. En waarom ook niet, want dat is de natuur in het echte leven ook. Je kunt er een hele reeks moorden laten plaatsvinden, maar de vogels hoppen nog altijd van tak naar tak, de zonsondergangen blijven onvervalst mooi en de wind waait nog altijd elegant door de bloemen heen. De kijker kan zich zo blijven vergapen aan de prachtbeelden, die weer met een prachtig gevoel voor compositie en door fijne montage betoveren, terwijl we intussen kijken naar twee jonge mensen die denken dat ze verliefd zijn, maar eigenlijk niets voelen en tussen de bedrijven door ook nog wat moorden plegen. Het jonge meisje doet alsof het haar iets doet. Het is dit contrast tussen de emotioneel lege personages en hun afschuwelijke daden ten opzichte van de mooie natuurbeelden die de film tegelijkertijd iets verontrustend en, inderdaad, dromerigs geven. Er bestaat volgens mij geen andere misdaadfilm met dit gevoel.

Er is veel om van te genieten en van te vrezen, buiten de natuurbeelden om. Spacek en vooral Sheen zijn perfect als het jonge koppel: ze wekken medelijden op, maar het zijn toch vooral twee gevaarlijke schurken. De medelijden is eigenlijk onverdiend. Een aantal scènes springen eruit. ERCee noemde al terecht het brandende huis en de laatste achtervolging, waaraan ik nog die gekke dansscène in het bos en de aanval in datzelfde bos wil toevoegen (en dan vooral de opbouw van die scène met claustrofobische beelden van een dikke bebossing). Er zit ook meer humor in dan in andere Malicks, zoals het geestige einde waarin Kit de politie charmeert of dat citaat waarmee ik mijn recensie begon dat door zijn context gewoon bizar wordt. Zeker een bijzondere film dus en wellicht een groeiertje.
4*

Grappig wel hoe zo'n festivalprijs mijn verwachtingen kan kleuren. Niet wat betreft de kwaliteit, maar wel van het type film dat je krijgt. Zeg me als ik het mis heb, maar echte genrecinema is volgens mij zelden succesvol op festivals. Ik wist dat er een detectiveplotje zat aan Black Coal, maar ik dacht dat dit een excuus zou zijn voor een wat zwaardere film. En dan blijkt het doodleuk een volbloed thriller te zijn, met seriemoordenaar en spannende set-pieces en al.

Het is misschien net iets gewichtiger dan het gemiddelde genrewerk, maar dat heeft vooral met de executie te maken. Het helpt soms om vooraf weinig van een film te weten, want dan krijgen je aangename verrassingen zoals dat dit gewoon een Chinese variant op de neo noir blijkt te zijn. Enigszins fatalistisch, met een hoofdpersoon die bijna doelbewust in het gevaar stapt, nauwelijks aangedaan door verdoemenis waarvan hij lijkt te weten dat hij die zal aantreffen. En met een soort van femme fatale. De esthetiek van het genre kent ook een mooie variant: veel spel met licht, maar hier niet zwart-wit, maar met verschillende kleuren van neonlampen. Verder is het vooral de uitvoering van veel belangrijke scènes die net wat unieker zijn dan gewoonlijk en het fris maken. Zo'n schaatscène bijvoorbeeld, of die confrontatie in dat krakende en piepende reuzenrad tijdens onguur weer. Het verhaal is niets bijzonders, maar het wordt met veel gevoel voor stijl verteld.

Wel is het wat traag bij vlagen en het is vreemd dat we aan het einde nog een lang stuk krijgen waarin de vrouw de moord moet reconstrueren. Voegt niets toe. Dat vuurwerk aan het einde wat wel gaaf, zelfs al voegt het aan het geheel weinig toe. Misschien had het eerder moeten plaatsvinden en de dansscène (Beau Travail ja, maar toch ook wel weer lekker) het laatste shot moeten vormen?

Anyway, ik had er meer dan goed plezier mee: 4*.

Wel opvallend trouwens dat een winnaar van zo'n groot festival zo weinig aandacht krijgt. Buiten het festivalcircuit heeft deze zelfs in weinig landen gedraaid. Nederland is bijna uniek omdat hij hier de bioscopen haalde. Merk de laatste tijd wel vaker dat winnaars uit Berlijn en Venetië nog maar weinig doen. Is de focus zo extreem op Cannes komen liggen?

Een unieke films is Balada Triste de Trompeta absoluut, maar ik kon hem onmogelijk goed vinden. Aanvankelijk kon ik de gekke ideeën zeer waarderen, maar uiteindelijk begon ik het allemaal wat te flauw te vinden (bijvoorbeeld clown Javier in die eettent die een kind bedreigt) en begon de lelijke filmstijl me tegen te staan. Oh, ik ben het er mee eens dat het een geheel eigen stijl is en dat de film er niet conventioneel uit ziet, maar tegelijkertijd zag het er vaak ook gewoon niet uit. De montage is met name een rommeltje. Neem bijvoorbeeld die scène waarin Javier die militaire man met één oog vermoord. Enorm vluchtig en zonder enige logica in het gebruik van ruimte. Dit soort dingen vielen me te veel op. Zelfs de duisternis had iets neps, alsof het te schoon was of zo. Ik kon niet echt duidelijk CGI herkennen in de film, maar het leek soms zo, alsof veel dingen ontastbaar waren. Moeilijk uit te leggen waar het hem in zit.

Het helpt ook niet dat De la Iglesia niet de minste interesse lijkt te hebben in zijn personages en hun ontwikkeling en daarin maar wat lijkt te doen. Ook het script is slap. Het duikelt van de ene gekkigheid in de andere, wat op papier geweldig is, maar ik begon het steeds saaier te vinden. Ik miste gewoon een band met de film. De humor vond ik niet grappig, de horror te nep en het drama te ongeloofwaardig. Van de link met de Spaanse geschiedenis was ik ook niet bepaald onder de indruk. De simplistische manier waarop een onschuldig personage wreed wordt en dit gelinkt wordt aan fascisme is cliché en het gebruik van werkelijke gebeurtenissen tussendoor lijkt niets anders dan een poging om de gekkigheid wat te in de Aarde te planten. Het eindresultaat is een rariteitenkabinet die door zijn excentriciteit interessant is om eens gezien te hebben, maar waarvan ik me vooral afvroeg waarom het nooit werkelijk boeiend werd.
2,5*

Inderdaad. En ook wel terecht volgens mij. Ik herinner me dat ik Bambi erg mooi vond toen ik hem zag als kind in de bioscoop (iemand enig idee in welk jaar van begin jaren '90 deze film een rerelease heeft gehad in Nederland?), maar waar ik veel Disneys tot toch een heel eind in mijn tienerjaren bleef kijken viel Bambi al snel af, samen met Dumbo overigens. Maar waar Dumbo me inmiddels weer weet te overtuigen doet Bambi dit niet. Dit komt vooral omdat de film twee kanten heeft, waarvan er één niet sterk is.

Het sterke deel is het tweede deel, waarin Bambi volwassen wordt, door te vechten tegen een rivaalhert die op Bambi's liefje uit is, het ontsnappen aan het vuur en de honden, de relatie van Bambi tot zijn vader en natuurlijk de spookachtige moeder. Tijdens deze wat duistere momenten maakt Bambi nog steeds indruk. Het is meer een film over volwassen worden dan Disney ooit nog heeft weten te maken, met uitzondering van The Lion King, die hier trouwens flink leentjebuur speelt. Overigens is het niet de dood van de moeder die het meeste impact op me maakte. Ook geen feest natuurlijk, maar wat me echt angst aanjaagde als kind was die scène waarin zo'n kwartel zich verstopt onder het gras en een jager hoort naderen om vervolgens in paniek weg te vliegen en neergeschoten te worden. Enorm claustrofobisch moment. Nog steeds enigszins akelig.

Minder is het eerste deel, het kinderdeel. De onbezorgde vroege jaren van Bambi. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het vrij moeilijk had met de eerste 30-40 minuten, die misschien niet het slechtse zijn wat Disney ooit gedaan heeft, maar wellicht wel het saaiste, met uitzondering van de minste momenten van Fantasia. Bambi die leert lopen, praten en schaatsen konden mij gewoon niet boeien. Er is daar geen balans tussen momenten voor kinderen of volwassenen, niets om de oudere kijker erbij te betrekken. Na een half uur die uit bijna niets anders bestaat dan dartele diertjes was ik het allemaal wel zat. Zelfs Thumper vond ik eigenlijk gewoon helemaal nergens meer leuk of grappig, om van Flower nog maar te zwijgen. Het mist ook gewoon dat unieke gevoel van ontdekking dat bijvoorbeeld Totoro later wel zou hebben. Ook een film voor de kleintjes, maar toch wat meer dan praat- en looplessen.

Wat die vroege scènes ten dele redt is de mooie animatie. Achterhaald noemen sommigen het, maar de olieschilderingen zijn echt uniek en geven de film een eigen sfeer en gevoel. Het bos is echt heel mooi gedaan. Ook is er duidelijk veel aandacht besteed aan de complexe animatie van de herten. Disney was daardoor geobsedeerd schijnt het. Minder was de muziek. Niet zozeer de nadrukkelijk aanwezige score, al doet die soms wat te bombastisch aan, maar vooral de paar liedjes, die overigens in tegenstelling tot wat Onderhond in zijn recensie zegt niet door de personages gezongen worden. In plaats daarvan is er gekozen voor een nogal zwaarmoedig zingend koor die bijzonder onaantrekkelijke liedjes ten gehore brengen over triviale zaken als de regen.

De combinatie van het goede en het slechte vindt een balans in het midden. Bambi is nog vrij sterk als coming-of-age-film, maar er is teveel dat niet werkt om het tot een meesterwerk te blijven zien. Het blijft bij een verre herinnering dat dit als kind geweldig was. Het is een van de meest iconische Disneys, maar voor mij een van de minste films van die animatiestal.
3*

"From this day on, the official language of San Marcos will be Swedish. Silence! In addition to that, all citizens will be required to change their underwear every half-hour. Underwear will be worn on the outside so we can check. Furthermore, all children under 16 years old are now... 16 years old!"

Van de Allens van voor Annie Hall vind ik dit denk ik de leukste. Hij heeft absoluut betere films gemaakt, maar weinigen zijn er zo grappig als deze. Misschien eigenlijk alleen Annie Hall. Dit was nog in de periode dat surrealistische humor en slapstick nog de boventoon hadden bij Allen en hij blijkt daar toch ook een groot talent voor te hebben gehad, waardoor je het haast gaat betreuren dat hij het later langs zich neer heeft gelegd, ware het niet dat daarna de grootste meesterwerken nog kwamen. Maar bij Bananas kon ik vooral genieten van de vele geslaagde grappen, zoals als hij een enorme bestelling voor de rebellen plaatst bij een klein wegrestaurantje en vervolgens onthult dat het een overval is, of de scène met de tolk op het vliegveld, of J. Edgar Hoover in de rechtbank, enzovoorts. Daarnaast zijn er natuurlijk de vele leuke one-liners die in iedere Allen wel te vinden zijn. Mijn favoriet? "What would you say to go out on a date tonight. It's alright if you can't go tonight, I'm free the next six years." Of zoiets, ik heb het exacte citaat niet bij de hand.

De invloed van de Marx Brothers is hier trouwens ook enorm duidelijk. Niet alleen het gebruik van slapstick en verbale grappen doet aan de Marxjes denken, maar ook het feit dat het verhaal duidelijk een kapstok is voor de vele grappen en dat hier nog het idee lijkt te heersen dat er zoveel mogelijk humor in een scène gestopt moet worden, alsof een lachloze seconde een zonde is. Dit maakt de film rommelig (net als andere films rond die tijd mist Allens regiestijl nog) en zorgt ook voor veel flauwe grappen. Dat is jammer, maar eerlijk gezegd hou ik wel van die "anything-goes"-aanpak in komedies, mits ze vaak genoeg grappig zijn.
4*

Waarschijnlijk omdat deze film na Singin' in the Rain (een grote favoriet van me) gezien wordt als de grootste musical van de jaren '50 had ik er veel van verwacht, maar The Band Wagon maakt dit niet helemaal waar. Het is een film met zeker enkele grote hoogtepunten en misschien wel de mooiste aankleding die het genre ooit heeft gezien, evenals het mooiste camerawerk, maar op een bepaalde manier voelde het niet als een geheel aan.

In de eerste helft nog wel en toen vond ik de film het meest genietbaar, met dansnummers die mooi geïntegreerd werden in het geheel van de film en een verhaal dat ook vermakelijk genoeg was om te volgen. Dat vroege nummer op die kermisachtige plek is ook erg leuk gedaan qua choreografie en aankleding. Het hoogtepunt van deze eerste helft is echter het zangloze nummer waarin Astaire en Charisse met elkaar leren dansen in het park. Simpel qua opzet, knap qua uitvoering. Die Faustmusical was trouwens hilarisch en het is jammer dat we daarvan maar een klein stukje te zien krijgen. Ik had daar best een hele film omheen gemaakt willen zien worden.

Maar dan gaat er iets mis met de film. De dramatische ontwikkelingen die volgen lijken vaak te gekunsteld en het script wordt een rommeltje. Het wordt een ware revue waarin de nummers die verschijnen willekeurig gekozen worden en velen daarvan zijn nog wel mooi aangekleed, maar missen de fun of bezieling van de eerdere nummers. Vooral dat Louisiana Hayride is onbegrijpelijk slecht, zowel als lied als hoe het gebracht wordt qua vorm en dans. Hoe verder het gaat hoe meer het verhaal ontspoort en hoe oninteressanter de personages werden. Dat lijkt onbelangrijk bij een film als deze, maar voor mij helpt het toch om meer die feel-good van het einde te voelen, zoals bij Singin' in the Rain. Dat Cyd Charisse een matige actrice is helpt hier ook niet echt, al maakt haar dans wel veel goed.

En dan is er nog het grote magnum opus aan het einde: Girl Hunt. Die vond ik ook hit-and-miss. Dat stuk in de subway, met de liefdesdans tussen Astaire en de blonde Charisse terwijl de gangsters om hun heen dood neervallen, werkt prachtig en weet makkelijk mee te slepen. Daarbij is ook hier de vormgeving weer prachtig. Maar als geheel loopt Girl Hunt niet. Er is te weinig doorgaande dans om echt dat gevoel van beweging te krijgen dat de beste musicalnummers kenmerkt. Het is een beetje en-nu-deze-beweging-en-nu-deze-en-nu-die. Vergelijk dit met The Broadway Melody in Singin' in the Rain, dat ook een gangsterplot heeft. Die scène is misschien minder creatief, maar is tevens een wervelende show waarin alles heerlijk in elkaar over vloeit. Girl Hunt, hoe leuk gevonden en hoe mooi ook gemaakt, behaalt dit niveau nooit.

De schaduw van Singin' in the Rain hangt toch wat over The Band Wagon heen. De eerste helft is heerlijk, de tweede helft heeft enkele noemenwaardige momenten en de technische capaciteiten behoren tot het beste wat het decennium te bieden heeft. Maar met misschien wat meer aandacht voor het tot een geheel smeden van al deze delen had wellicht iets op kunnen leveren dat mij meer lag. Velen denken er waarschijnlijk anders over, maar The Band Wagon is mij iets te veel losse flarden om echt een favoriet te zijn, zelfs al is het uitstekend vakmanschap.
3,5*

Een typische jaren '60 Godard, al is het wellicht de meest toegankelijke van allemaal. Daardoor misschien ook een wat minder verrassende. Begrijp me niet verkeerd, het is geen conventionele film, maar voor een groot deel bleef het gevoel hangen dat ik dit Godard al eerder heb zien doen en ook op een uniekere, leukere manier. Niettemin is het weer vermakelijk allemaal. Lekker sfeertje, met bijzonder fijne muziek. De personages vormen een leuk trio, vooral ook omdat Anna Karina hier op haar best is. Er zijn een aantal hoogtepunten, zoals de minuut stilte, de maffe dood van Arthur en de hier al veel geprezen dansscène die inderdaad het beste moment levert. De bekende ren door het Loeuvre vond ik net iets te kort om werkelijk briljant te zijn. De humor is leuk en er zit net genoeg serieusheid onder (lees: nauwelijks serieusheid, maar toch wat) om niet als een flauw niemandalletje over te komen.
3,5*

Ondanks de leuke jaren '70-stijl poster verwachtte ik niet veel van de film, maar The Bank Job blijkt gewoon een hele fijne heistfilm te zijn. Het is niet de meest vernieuwende film in het genre, maar doordat ook de politieke wereld van Britannië belangen heeft bij de kraak in deze film weet The Bank Job toch nog een eigen identiteit te vinden en blijft het een frisse film over de gehele speelduur.

Het is gewoon een uitstekend gemaakt en geacteerd filmpje. Het verhaal wordt vlot verteld, de stijl heeft een fijn soort realisme en een Britse uitstraling, er zitten aardige humor in, het blijft altijd wel geloofwaardig (waarmee ik niet wil zeggen dat ik denk dat de werkelijke overval zo gegaan is) en de spanning zit er goed in. De meeste kennen en waarderen Statham vooral dankzij zijn meer maniakale actierollen, maar ik heb hem nog nooit zo effectief gezien als in deze film. Onbeduidende working-class gangsters passen schijnbaar het meest bij hem.

De film is misschien meer vakwerk dan meesterwerk, maar dat staat een vermakelijke avond niet in de weg!

3,5*

Huh? Ik zie de link niet.

Dit is mijn tweede Ozu, na het wonderlijke Tokyo Story en ook Banshun is me weer zeer goed bevallen. Als de volgende films die ik van hem zal zien ook van ongeveer dit niveau zijn zou hij wel eens een van mijn absolute favoriete regisseurs kunnen worden.

Ozu is echt een regisseur van het type meer is minder, en andersom natuurlijk. Er wordt best veel gepraat in deze film, maar de ontroering die Banshun teweeg brengt komt zelden voort uit wat de personages zeggen, maar juist wat ze niet zeggen in hun dialogen. Wat dat betrefd zijn hun gezichten ook weinig behulpzaam, want daarop is negen van de tien keer een brede, vriendelijke glimlach te zien, alsof de personages bang zijn dat de andere persoon zal sterven als hij of zij zou stoppen met lachen. We moeten voor het grootste deel zelf gissen naar wat de karakters denken, maar vaak ligt het voor de hand. Het contrast tussen hun onderhuidse droefheid met hun berustende houding en vriendelijke lach is op zichzelf al ontroerend.

Nou zijn er motieven waar ik zelf nog niet helemaal van uit ben wat het bewuste personage dacht. Zo weet ik niet waarom Noriko eigenlijk niet wilde trouwen. Vond ze de gedachte smerig? Maakte ze zich echt zo'n zorgen om haar vader? Wilde ze wachten op de perfecte man omdat ze een hopeloze romanticus is? Is ze de oorlogstrauma's nog niet geheel te boven gekomen? Heeft ze een hekel aan het idee van het huwelijk gekregen omdat het zo geforceerd wordt? Wellicht een beetje van dat allemaal. Verder gezochte motieven als incestueuze gevoelens van Noriko richting haar vader of dat ze lesbisch is kunnen we denk ik buiten beschouwing laten.

Feit is dat dergelijke motivaties van personages interessante vragen opleveren, maar niet het belangrijkste zijn. Juist hun onuitgesprokenheid, hun gevoel zich te moeten conformeren aan een samenleving die toch al zeer traditioneel is ingesteld en hun angst om anderen te kwetsen leveren de tragiek van het verhaal op. De vraag is wie uiteindelijk het offer zal brengen. Zal Noriko haar leven en kans op een huwelijk opofferen of zal hij een offer leveren die hem compleet eenzaam maakt? Het is knap hoeveel Ozu uit zo'n ogenschijnlijk soapachtig verhaaltje haalt. Zeker omdat Noriko's offer, waarvoor niet gekozen wordt, door de twee hoofdpersonen niet als offer gezien wordt, maar ze denken dat het er een is omdat de samenleving (gepersonificeerd door die tante) hun dit voorhoudt. Het uiteindelijke offer van de vader presenteren ze als geen offer, al voelt de vader het wel zo en wellicht komt op Noriko haar huwelijk ook zo over. Gelukkig houdt Ozu de bruidegom buiten beeld, waardoor we zelfs niet een klein waardeoordeel over hem kunnen vellen. Nu weten we alleen dat zijn mond op die van Gary Cooper lijkt. Ik ken geen huwelijken die op basis daarvan in stand zijn gebleven, maar toegegeven, het tegendeel is ook nooit bewezen.

Die Ozustijl is toch weer even wennen, maar werkt wederom fijn. Het is geen mooifilmer, maar dat camerastandpunt op die lage hoogte past er gewoon goed bij. Het lijkt ook altijd alsof de camera een onderdeel is van de meubels, dat daar geplaatst is door de personages. Dit meubelstuk kijkt vanuit een hoekje stiekem mee.

Het enige nadeel is de muziek, die soms net iets te nadrukkelijk aanwezig is. Dat kan natuurlijk niet bij een minimalistische film als dit. Daarbij raakte Tokyo Story mij op meerdere niveau's en leek die film net iets meer diepgang te hebben. Deze vergelijking mag echter nauwelijks als kritiek gelden voor het erg mooie Banshun.
4*

Een van de betere films over de situatie in Oost-Berlijn tijdens de koude oorlog. Het succes van de film komt vooral door de mysterieuze opbouw, waarbij we aan het begin niets weten. Niet alleen de hoofdpersonen zijn dan onbekend, maar zelfs wanneer het precies afspeelt en waar we precies zijn wordt pas langzaam duidelijk. Het helpt daar ook wel bij om een bijzonder gesloten vrouw ("Als ze een kind was zou je haar nukkig noemen") in de hoofdrol te hebben met een krachtige uitstraling die je meteen intrigeert. Nina Hooch alleen al is daarmee een reden om de film te gaan zien. Maar Petzold als regisseur is ook gewoon erg goed, mede doordat hij visueel constant de nadruk legt op kijken en bekeken worden. Dat levert een zeer beklemmende film op waar de paranoïa van afdruipt. Dat een bizarre recensie beweerd dat Barbara een nostalgische (of "ostalgische") blik levert op de Oost-Duitse geschiedenis vind ik onbegrijpelijk. Ja, er zitten wat nuances in, maar niemand zou denk ik daar hebben willen wonen na het zien van deze film.

Wel een beetje jammer van het einde, dat wel erg typisch is. Ik wist al snel dat dit niet het type film was dat zou gaan voor een volledig happy end waarin de hoofdpersoon zou ontsnappen, maar ik had misschien liever gezien dat het wel gedaan was, al is het maar omdat het vergezeld was gegaan met haar in de steek laten van die jongen die zelfmoord gepleegd had. Zo'n cynische happy end is wat interessanter dan de zoveelste keer dat een arthousefilm eindigt met een onbaatzuchtige daad waarin de hoofdpersoon een offer maakt zodat iemand anders gelukkig kan leven. Dat voelt er een beetje met haren bijgesleept, om niet een totaal gelukkig of slecht einde te hebben. Echt slecht is het allemaal niet en het verpest de film niet, maar er had gewoon meer in gezeten. Die laatste scène, waarin Barbara weer op haar werk verschijnt en die blik van haar collega, vond ik dan overigens wel weer de moeite waard.
4*

Dat was ook het eerste dat ik bij deze film bedacht: een film door en vooral voor hippies. Ik had een lekkere foute pulpfilm verwacht, maar hoewel het ontegenzeggelijk als 'fout' en 'pulp' (en 'lekker' als we naar Jane Fonda kijken) te omschrijven valt wist de film me niet echt te vermaken. De hele film voelde nogal achterhaald aan. Een echte film uit het hippietijdperk; iets meer dan goed voor hem is.

Vervelender is dat Vadim de film van geen enkele pit of tempo weet te voorzien. Het kabbelt allemaal futloos voort. Ik heb geen goede acteerprestatie kunnen ontdekken. Jane Fonda is ook vooral knap in deze film, en hoewel haar knullige acteerwerk bij de film lijkt te horen zou ik het nooit goed willen noemen. Sommige decors zijn nog wel leuk ontworpen (al zitten er ook hele slechte tussen), maar worden dan weer zo gefilmd dat het iets te duidelijk is dat het decors zijn. Het einde stelt al helemaal teleur.

2 sterren voor een paar leuke dingetjes. Helaas is alleen de openingsscène geniaal.

Een film die aanvoelt als een literatuurverfilming en dat is het dan ook. Je merkt het vooral aan de manier van vertellen: een wat vrijere narratief zonder een duidelijke focus en veel aandacht voor zijlijnen en bijrollen. Een soort poging om een heel leven (minus kindertijd) te vangen. Het nadeel is dat ik daardoor niet helemaal weet wat nu precies het punt is van de film. Het voelt iets teveel aan als een aaneenschakeling gebeurtenissen, wat waarschijnlijk verklaart waarom veel mensen hier voor mij beweerden dat Barney's Version te lang duurt. Die dood van Boogie is een goed voorbeeld van wat er mis is. De film opent met de beschuldigingen van Barney op de moord. Op de helft zien we het voorval plaatsvinden. Uiteindelijk eindigt de film met een blik op hoe Boogie werkelijk aan zijn einde gekomen is. Het lijkt op deze manier een belangrijk element in de film, maar eigenlijk heeft het geen invloed op enige andere scène en het is bijna het onderdeel dat het gemakkelijk verwijdert had kunnen worden. Vreemd is dat. De interesse van de regisseur lijkt meer te liggen bij de drie huwelijken, maar die voelen bijna onvermijdelijk aan als drie aparte films. Uiteindelijk haal ik qua betekenis uit Barney's Version slechts dat het leven een reeks losstaande gebeurtenissen is die je door Alzheimer kunt vergeten en dan ga je dood. Maar ik vermoed dat men iets meer op het oog had.

Toch werkt Barney's Version altijd wel op het moment dat het bezig is. Er zijn geen zwakke momenten of plaatsen waarin het geheel dood lijkt te vallen. Alle scènes op zich zijn grappig, mooi en zelfs af en toe ontroerend. Dit lijkt ook meer te komen door het spel en de dialogen dan door het verhaal of de regie. De (enorme) cast is perfect en Giamatti is het perfecte centrum, in de beste rol die ik van hem zag sinds Sideways. Op papier is Barney een nogal smerige rol, een onsympathieke vent, maar Giamatti weet er toch meer van te maken. Het is knap dat hij je nooit gaat tegenstaan en dat je in zijn goede kanten blijft geloven ondanks dat hij meer zijn slechte eigenschappen laat zien.

Misschien waren de ambities groter dan de film of misschien zoek ik er meer achter dan erin zit. Niettemin is Barney's Version een kijkje meer dan waard, want er zit genoeg moois in.
3,5*

De Kubrick-herzieningen #9: Barry Lyndon.

Of: De Kubrickfilm die het meest aan een herziening toe was.

Daar is ie dan, Barry Lyndon. Ik was benieuwd hoe ik na al die jaren (toch al weer zeven en een half jaar) deze zou ontvangen. Op dezelfde dag zag ik Dolls opnieuw, een film die mij aanvankelijk niet zo kon boeien, maar waar ik eveneens toen niet echt klaar voor was. Ergens vermoedde ik dat dit ook wel eens voor Barry Lyndon zou kunnen gelden. Niet dat ik het ooit een slechte film heb gevonden, maar hij ging me niet zo aan het hart als de meeste andere films. Na Killer's Kiss vond ik het zijn minste (Fear and Desire heb ik echter nog nooit gezien).

Die positie blijft staan, helaas. Barry Lyndon is sinds zijn oorspronkelijke release langzaam aan een opmars bezig en bij de Sight and Sound poll werd het afgelopen jaar ineens de tweede meeste gewaardeerde Kubrick, daarbij Dr. Strangelove en A Clockwork Orange duidelijk achter zich latend (2001 blijft natuurlijk nummer 1). Waar komt die liefde voor Barry Lyndon dan vandaan?

Het ligt voor de hand dat het antwoord is dat het stilistisch een bijzondere film is. Dat blijft ook voor mij het beste onderdeel aan de film. De manier waarop Kubrick schilderijen nabootst is toch wel heel knap, vooral omdat hij het zo'n drie uur volhoudt. Ook de muziek, met héél veel Schubert, blijft continu passend en geeft het film een prima ritme en elegantie. Aan de andere kant zijn Kubricks films altijd sterk in vorm. Ik hou absoluut van de schilderachtige sfeer die hier neergezet wordt, maar ik vind het nog altijd lang zo knap en spannend niet als die van A Clockwork Orange. Om deze film boven de rest van Kubricks oeuvre uit te trekken puur door de visuele prestaties is bijna de rest van zijn oeuvre tekort doen op artistiek vlak.

En dan kom je toch op de inhoud. Die is beter dan ik me herinnerde. Dat het verloop van het verhaal voorspelbaar is lijkt me een understatement, aangezien de verteller in zijn voice-over vaak gebeurtenissen aankondigt lang voordat ze gebeuren, inclusief het einde. Maar die voice-over draait om ironie en dat doet de film zelf ook. In simpele vorm stelt het plot niets voor, maar Kubrick vult het met veel kleine gebeurtenissen die samen een mooi portret van een hebzuchtige man schetsen en tevens een zeker milieu weten te vangen. Het viel me ook op dat Redmond Barry niet zo'n schurk was als ik me meende te herinneren en ook niet zo emotieloos. Hij toont meerdere malen eer en eveneens emoties. Een bewonderenswaardig persoon is hij niet en ook niet iemand met wie ik diep kan meeleven, maar aangezien hij vaak in recensies als simpel wordt afgedaan is het toch opvallend om te zien dat het een vrij complex personage is.

De inhoud is eigenlijk gewoon heel boeiend, maar het probleem is dat het nooit doorschiet naar fascinerend. Ik heb niet eens zozeer iets op de film aan te merken, behalve dat hij mij persoonlijk niet écht grijpt zoals de meeste geweldige films dat wel doen. Misschien boeit de periode me wat minder, misschien staat het wat te veel in de schaduw van de vier films die Kubrick hiervoor maakte (ja, ik tel Lolita mee); feit is dat ik moeite heb om van Barry Lyndon te houden, hoe goed het ontegenzeggelijk ook is.

3,5* blijven staan.

Dacht ik dat No Country for Old Men de enige Coenfilm was met een diepere laag, bleek Barton Fink hem al voor te zijn. Het is een bizarre film, maar wel een met typische Coenelementen. De film verveelt geen minuut al raakte in de tweede helft wel geregeld in de war over wat er nu precies aan de hand was. Ik heb wat theorieën bedacht en er een paar vergeleken met die hier en op IMDB en er zitten wat plausibele tussen.

De gedachte dat Fink echter dood is en de tweede helft niet echt gebeurt vind ik echter stompzinnig. De film gaat duidelijk op de eerste plaats over een writer's block en daar voegt een sterfscène bijzonder weinig aan toe. Op een bepaalde manier is de waanzin een metafoor van de moeite om te schrijven, zeker voor een pretensieuze schrijver als Fink. Ik vond het ook wel heerlijk cynisch dat Fink uiteindelijk een zogenaamd meesterwerk schrijft en het vervolgens afgeschreven wordt door de filmstudio. Hollywoodkritiek ten top natuurlijk.

Wat ik met de verwijzingen naar de holocaust moet weet ik dan echter totaal niet. Zitten er toch best veel van in.

Ondanks (maar ook wel dankzij) alle vaagheden een film waarvan ik zeer kon genieten. Fijn acteerwerk weer, zoals altijd in Coenfilms. Goodman is hier bijna net zo goed als zijn geniale rol in The Big Lebwoski. Jammer dat hij buiten Coenfilms altijd wat minder indruk maakt. Michael Lerner ken ik verder niet, maar was een prachtige Hollywoodproducent. Geweldige wisselwerking met Polito's karakter ook. De acteurs hebben natuurlijk veel baat bij de typische Coendialogen die altijd fantastisch zijn. Ook heeft de film een sterke sfeer en genoeg briljante scènes.

4 sterren voor nu, maar grote kans dat het omhoog gaat bij herziening. En ik heb nu al zin in die herziening.

Wel zijn de recommendations op IMDB bij deze film vreemder dan ooit. The Shining snap ik nog, maar The Muppets Take Manhattan, Léon, American Beauty en.... King Kong?

Een landhuis. Een bekende schrijfster van detectiveromans. Een reeks verdachte mannen. Een paar onschuldige vrouwen. Een seriemoordenaar. Een vraag: wie is The Bat, de seriemoordenaar?

Klinkt als een vermakelijk tussendoortje nietwaar? Helaas, het geheel wordt verpest door een enorm omslachtig verhaal. Het is logisch om bij een mysterie valse sporen te gebruiken om het geheel spannend te houden, maar in The Bat wordt het wel erg bont gemaakt. De meest onzinnige methodes worden gebruikt om je als kijker de verkeerde dader te laten vermoeden. Die dokter die alle vleermuizen, inclusief een groot vleermuissymbool, heeft bijvoorbeeld is al één ding, maar het wordt almaar gekker. Dieptepunt voor mij was toen The Bat een harde klap tegen het achterhoofd kreeg. Toevallig had de dokter daar vervolgens een wond zitten, maar de echte Bat niet. Of wat dacht je van die detective die zomaar rondjes gaat lopen door het bos middernacht en die verdachte ex-crimineel die er doodleuk achteraan loopt. Al die dingen worden wel gemotiveerd, maar het is zo bedacht allemaal dat je weet dat deze elementen er alleen maar inzitten om de kijker op het verkeerde spoor te zetten. Het was me te flauw allemaal. Ook zoiets: Agnes Moorehead die in iedere veilige scène een pistool met zich meedraagt, maar die toevallig niet bij zich heeft als ze een gevaarlijke situatie opzoekt. Het is misschien geen overdreven serieuze film, maar het is gewoon moeilijk om met zoveel onzin mee te gaan, zeker omdat dit juist een door plot gedreven film is.

Natuurlijk er zit wat sfeerschepping in, met name door wat schaduwen van The Bat op de muur te laten opduiken. Aardig, maar niets wat je niet in een standaard noir of meer dan dan 30 jaar eerder in Nosferatu aantrof. Daarbij doorbreken de nogal slechte komische tussenstukken de sfeer. Die vrouwelijke bediende was nogal irritant. Moorehead en Price zijn altijd vermakelijk, maar er zijn betere films om hun talent in te zien.
1,5*

Ker-splash!

De serie was voor mijn tijd en heb ik nooit gezien, maar ik wist dat die bekend stond om zijn camp. Als deze film daar een goede indicatie van is dan is camp nog haast een understatement. Batman: The Movie is heerlijk idioot. Het is bijna verrassend om te zien dat een personage als Batman zowel deze film heeft voortgebracht als de interpretaties van Nolan, want ze verschillen als dag en nacht. Batman & Robin van Joel Schumacher lijkt er een realistisch drama naast. Misschien nog wel het meest bizarre is hoeveel berichten er hier zijn van gebruikers die dachten dat de film serieus bedoelt was of anders in ieder geval de vraag stellen of de makers wisten dat ze belachelijk werk afleverde. Het is duidelijk dat iedereen zich hier bewust is van de grap en niets wordt ook maar een seconde serieus genomen. Dat kun je toch niet missen?

Het is eigenlijk een cartoon gemaakt als een speelfilm. De sets zijn kleurrijk en zitten vol heerlijk belachelijke details (zo heeft de duikboot flippers en zijn al Batmans voorwerpen in de Batcave overbodig voorzien van labels). De acteurs hebben de grootste lol, waarbij het jammer is dat Cesar Romero als de Joker weinig te doen krijgt in het verhaal. En het script is gewoon straalbezopen. Het is moeilijk om het leukste moment aan te wijzen, maar ik had een zwak voor de vis die voor de torpedo sprong om Batman en Robin te redden. Of het plan van Riddler om Batman op een verborgen springveer te laten stappen die hem uit het raam zou lanceren en op een exploderende octopus zou laten landen (ik ben zeer gelukkig dat ik dit nog ooit heb mogen typen). Of natuurlijk de befaamde haai. Ik mag Nolans versie wel, maar in deze Batman gebeuren veel meer dingen die je niet verwacht.

Het enige nadeel is dat dik anderhalf uur wat te lang aanvoelt. Het type grappen kent te weinig variatie. Wellicht dat het dan ook beter werkte als een tv-serie met korte afleveringen. Buiten dat om dragen alle minpunten alleen maar bij aan de lol. Sterker nog, proberen te achterhalen welke slechte elementen er expres in zitten en welke niet is onderdeel van het plezier.

3,5*

The Battle of the River Plate is typisch voor de niet-magischrealistische films van Powell en Pressburger. Dat wil zeggen dat we te maken krijgen met een enorm oog voor detail. Dit zou een van de meest realistische oorlogsfilms zijn omdat praktisch ieder detail goed onderzocht en bekeken is. Ook typisch, en minder goed, voor The Archers in dit soort films is dat ze het niet nodig lijken te vinden om er wat meer dramatiek aan te geven. Het heeft iets relaxest, alsof details op slagschepen genoeg moeten zijn om ons te boeien. En dat terwijl dit een zeer spectaculair onderwerp is.

Opmerkelijk, en ook typisch voor de Archers, is dat er geen echte schurken zijn. Natuurlijk moet het Duitse schip Graf Spee verslagen worden, maar de kapitein en de bemanning van dit schip worden niet minder sympathiek afgebeeld dan de Britten. Aan de ene kant is dit wellicht te danken aan de nadruk op realisme: kapitein Langsdorff van de Graf Spee zou een bijzonder sympatieke man zijn geweest. Anderzijds was zoiets zeer ongewoon in oorlogsfilms in de jaren '50 en waren Powell en Pressburger al niet echt bijzonder oordelend over Duitse soldaten in de jaren '40. Ze waren tegenstanders, maar niet meteen monsters. Wat we dus zien is dat Langsdorff rustig keuvelt met zijn Britse tegenstander en er geen enkele druk op de schouders van beide partijen lijkt te liggen op de momenten dat er geen torpedo's op hun af lijken te komen. En alleen The Archers konden het zinken van een Duits slagschip in 1956 een tragedie noemen.

Dit levert veel saaie scènes op, eerlijk gezegd. Het allemaal wel érg luchtig en zakelijk. De kalmte van de officieren in het heetst van de strijd kwam op mij ook ongeloofwaardig. Powell en Pressburger zijn natuurlijk meesters van de Technicolor, maar in deze film hadden ze het beter achterwege kunnen laten. Zo fleurig zal de echte strijd van de River Plate niet geweest zijn.

En toch is de uiteindelijke confrontatie tussen de Graf Spee en de drie Britse underdogschepen erg spannend. We zien eigenlijk vooral kapiteinen orders schreeuwen en weinig van het gevecht zelf, maar hoe de strijd ervoor staat is altijd spannend. Doordat we gedetailleerd alle taktieken horen gaan we op in de confrontatie en vragen we ons af wat de slimste plannen zijn. Puur als strategische film behoort dit tot de betere oorlogsfilms en het is opmerkelijk hoe weinig werken in dat genre überhaupt serieus ingaan op strategie. Het is helaas voor jammer dat alles om dit element heen wat minder interessant is, tenzij je een bijzondere fascinatie hebt voor hoe slagschepen in elkaar zitten.
3*

Nee, het is niet de beste Keaton. Sterker nog, het is de Keaton die het minst aanvoelde als een Keaton van alle films die ik van hem zag. Veel meer dan Chaplin en Lloyd heeft Keaton een eigen stijl. Die is hier niet verdwenen, maar minder prominent aanwezig, alleen bij bepaalde gags. Het plot deed me denken aan de films van Lloyd. Die gebruikte erg vaak verhaallijnen waarin de hoofdpersoon zich voor iets of iemand anders voordoet dan hij is, met alle gevolgen van dien.

Het doet er niet toe, ik vond het bijzonder aangenaam allemaal. In een film met iets meer verhaal komt Keaton bekende personage met ingehouden emoties even goed tot zijn recht. Sommige grappen zijn zeer leuk gedaan, zoals het eenden schieten, de tafel bij het kamperen die in de grond zakt en natuurlijk de vele trainingscènes. Alleen het uiteindelijke gevecht (niet eens in de ring) viel een beetje tegen.

Van de Keatons die ik nu gezien heb scoren de meeste niet eens heel erg hoog (Our Hospitality en The General zijn de duidelijke uitschieters), maar Keatons unieke visie maakt ze gedenkwaardig en bijna alle films wil ik snel herzien. Toch lijkt Keaton erg vaak beter tot zijn recht te komen in zijn sterke korte films (The Playhouse en The Love Nest zijn met name briljant). Wellicht omdat Keaon vaak nogal sketchmatig is en er soms wat dode stukken in zijn films vallen als hij in zijn lange werk alles aan elkaar probeert te breien. Films met een duidelijk omlijnd verhaal als Our Hospotality, The General en Battling Butler hebben daar minder last van. Battling Butler is zeker niet zo sterk als die eerdere twee en mist echt unieke momenten, maar hij kijkt zeer lekker weg.

3,5*

Be Kind Rewind is een ode aan doe-het-zelf-filmmaken (zei het eentje die om onbegrijpelijke redenen het fenomeen YouTube compleet negeert) en aan simpele creativiteit. Dat klinkt als een sympathiek werkje voor iedereen die film liefheeft. Dat je als bonus ook nog eens naar huis-tuin-en-keukenversies van enkele klassiekers (en Rush Hour 2) mag kijken zou de kers op de taart zijn.

Toch is er een reden voor dat ik Be Kind Rewind pas in 2014 zie. Helaas had ik rond de release al enkele van de sweded films gezien, o.a. van Gondry zelf en wat bleek: ze zijn niet zo heel leuk. Oh, ik bewonder de creatieve oplossingen wel die Gondry heeft om veel effects te vervangen en het is zeker leuk om zo'n filmpje te maken. Wellicht kunnen je vrienden en familie er ook om lachen. Maar boven alles is het zo iets dat leuker is om te maken dan te zien. De uiteindelijke sweded filmpjes zijn wat flauw en verrassend eentonig. En dan steunt deze film op het idee dat een videotheek kan bestaan door deze goedkope remakes. Het is misschien wat flauw om zoiets onserieus als Be Kind Rewind te plaatsen, maar ik geloofde het uitgangspunt gewoon niet. Sweded films komen op mij vooral over als mensen die zichzelf vermaken, maar het plezier voor mij als kijker is beperkt. Zeker als Jack Black meedoet die iets te graag grappig gevonden wil worden. Als de sweded filmpjes wat serieuzer gespeeld waren hadden ze misschien meer charme. Dit is teveel een knipoog.

Even los van het resultaat van het sweden is de rest van de film eromheen best wel een ramp. Wat een slecht script, dat volgens mij nooit is afgeschreven. Wat een vreemde toon ook, met gekke humor en tegelijkertijd een poging tot drama, dat niet werkt door de ongeloofwaardigheid van de gebeurtenissen. Zelfs als eerbetoon aan onafhankelijk filmmaken en kritiek op de commerciële kant van de industrie komt het niet echt uit de verf, al is het maar omdat de sweded filmpjes vooral populair zijn bij de mensen die er in meedoen. Zelfs de cast lijkt niet op één lijn te zitten. Jack Black, Mos Def en Danny Glover acteren alledrie zo totaal verschillend dat ze er allemaal slechter door lijken te acteren.

Jammer, want het is duidelijk met een hart gemaakt. Maar na Science of Sleep en deze moet Gondry eens gaan nadenken over de inhoud van zijn films. Volgens mij stort hij zijn aandacht teveel op knutselen en kan de rest hem te weinig schelen. Hij moet ook stoppen met het schrijven van zijn eigen films en wellicht scenarioschrijvers zoeken met ideeën die bij hem passen. Volgens mij is het geen toeval dat Eternal Sunshine of the Spotless Mind verreweg zijn beste film is: het is de enige die uitgedacht lijkt en de match tussen Gondry en Kaufman bleek puur goud te zijn. Be Kind Rewind is vooral een sympathieke mislukking.

2*

Op zich geen slechte film, soms zelfs spannend, maar ik kreeg toch het gevoel dat het concept beter uitgewekrt had kunnen worden. Met name het einde vond ik niks. Ze komen overal te goed mee weg naar mijn zin.
3 sterren

De poster vangt goed de kracht van de film en dat is de levensenergie die er vanaf straalt. Het gaat in essentie over een groep mensen die geïsoleerd leven in een compleet wanhopige omgeving (deels uit eigen keuze overigens) en weinig anders kunnen doen dan een ruw leven leiden, vol alcohol en wat geweld hier en daar. Zeitlins beeld van deze mensen is verrassend romantisch. Hij ziet in ze een anti-autoritair groepje dat sterk en levenslustig, juist door de erbarmelijke omstandigheden waarin ze leven en deze film wordt dan ook een eerbetoon aan overlevingskracht in de meest wanhopige plaatsen. Dat straalt van alles uit, van de pakkende muziek, via het levendige camerawerk, het opvallend mooie kleurgebruik en niet te vergeten de acteerprestaties, met name van Quvenzhané Wallis, die verrassend naturel is in een moeilijke hoofdrol voor een 6-jarige. Natuurlijk zitten er veel zwarte randjes aan de film, het meisje is zelfs wees aan het einde, maar met de juiste houding valt alles te overleven.

Het is vooral de manier waarop het gebracht wordt dat het overtuigend maakt, want zo op papier klinkt het meer als een naïeve Disneyfilm die armoede romantiseerd Nou wil ik dat laatste niet meteen zeggen, maar ik vind wel dat de film een tikkeltje vals speelt om zijn doel te bereiken. Het is erg makkelijk om levenskracht te vinden in een wanhopige situatie als je de meest nare dingen niet toont of komisch maakt. Zo wordt er gezegd dat er mensen in de Bathtub omgekomen zijn tijdens de storm, maar daar zit geen van de personages tussen die we hebben leren kennen en we krijgen ook geen doden te zien. In plaats daarvan laat Zeitlin ons liever zien hoe de personages een feest aanrichten om de doden te herdenken. Door ons totaal alle narigheid te besparen is er geen kans dat wij het feestgevoel niet voelen en komt de film makkelijker aan zijn feel-goodkarakter. Iedere keer als we de wanhoop kunnen en misschien wel zouden moeten voelen besluit Zeitlin dit moment over te slaan en over te schakelen naar humor en feesten. Die jolige ontsnapping uit het ziekenhuis is ook een voorbeeld. In feite is het bijna een vorm van zelfmoord, maar de film wil het presenteren als triomfantelijk en dat slikte ik niet.

Toegegeven, ik kreeg ook de indruk dat de film erg subjectief is en dat we niet alles letterlijk moesten nemen, maar dat we meer het wereldbeeld zagen van Hushpuppy. Wat we zien is dus niet zozeer wat er ook echt gebeurt, al durf ik niet te zeggen in welke mate dat geldt. Toch denk ik dat het zien van dode mensen juist op zo'n jong iemand een impact moet hebben op de fantasie van zo'n meisje. In plaats daarvan moeten we het stellen met een scène waarin een groep prehistorische stieren (die lijken op verkleedde varkens; dat zijn het ook) die dreigen Hushpuppy te vertrappelen, maar gelukkig weet Hushpuppy er met een speech hen ervan te overtuigen ergens anders heen te gaan. Jaja. Deze scène is zo slecht in ieder opzicht, of het nou fantasie is of werkelijk gebeurt, dat het bijna de hele film ondermijnt en me bijna doet overwegen nog een halfje van de eindscore af te halen. Het slaat gewoon nergens op en is een veel te dik aangezette manier om Hushpuppy's zelfstandigheid te symboliseren.

Dit is allemaal zware kritiek en het verklaard ook waarom ik niet helemaal kan meegaan in de complete verering van Beasts of the Southern Wild. Gelukkig gelden deze zwaktes niet voor het hart van de film en dat is de relatie tussen Hushpuppy en haar vader Wink. Hier worden de zwarte randjes niet weggehaald en Zeitlin houdt hier de emoties oprecht. Wallis en Henry spelen ook zo goed dat het moeilijk te geloven is dat ze amateuracteurs zijn en samen met het camerawerk verdienen zij zeker een Oscarnominatie. Die ontsnapping uit het ziekenhuis is eigenlijk ook typerend voor hoe hun twee samen worden afgebeeld. Deze scène is bijna één groot feest, behalve als vader en dochter met z'n tweeën zijn. Door hun scènes verdient de film zijn levenskracht, al is het maar omdat mijn bewondering voor de kracht van overleven groter is als de pijn die in de weg zit werkelijk voelbaar is. Als totaal bereikt de film dit maar ten dele, maar ten volle bij de centrale relatie en dat is de redding van het hele project.
3,5*

Toch een beetje een tegenvaller.

Niet op filmisch vlak natuurlijk. De beelden behoren tot de mooiste die ik ooit gezien heb en de muziek is ook sterk. Als esthetische ervaring werkte de film ook een lange tijd en ik werd meegesleept door de vorm en de montage.

Tot op de helft ergens. Schijnbaar had ik het op een gegeven moment toch wel gezien. Het verhaal is best heel aardig en ook de tweede helft heeft zijn momenten (die laatste scène is zelfs bijzonder sterk), maar ik zat niet genoeg in de belevingswereld van de karakters zelf om dit anderhalf uur lang te trekken. Ze konden me eigenlijk weinig schelen.

Kan een film voor mij een geweldige ervaring opleveren puur en alleen gebaseerd op technische prestaties? Dat vroeg ik mezelf af na het kijken van deze film. Ik weet zeker dat ik wel eens beweerd heb dat de hoge score van een film voor mij afhangt puur en alleen omdat de beelden zo mooi zijn. Maar toch denk ik dat er dan stiekem iets mee afgebeeld werd dat me echt interesseerde of dat er een gevoel achter de beelden zat. Niet dat dit bij Beau Travail afwezig was, zeker niet, maar het pakte me niet zozeer als ik had gehoopt. Wellicht bij herziening ooit, die komt vast wel een keer.

3*

Ik ken al twee ijzersterke verfilmingen van het Faustverhaal: die van Murnau en die van Sokurov. Is er ruimte voor nog eentje meer?

Wel, waarom ook niet, maar deze versie onder de titel La Beauté du Diable is het nog niet waardig om in de schaduw te staan van die andere twee. Het is een beetje een loze film. Claire is niet de juiste regisseur voor een verhaal als dit, want hij maakt de toon te luchtig, ondanks dat hij verhaaltechnisch in de tweede helft toch duidelijk voor serieus lijkt te gaan. Als hij nou voor een volbloed komedie was gegaan had het kunnen werken, maar helaas gaat die vlieger ook nog niet op. In feite is Michel Simon de enige die grappig mag zijn; de rest van de rollen zijn serieus.

Deze overdreven luchtigheid zet zich om in mogelijk het zwakste einde die dit verhaal waarschijnlijk kan hebben, waarin het contract van de duivel simpelweg uit het raam gegooid wordt, wat leidt tot straf voor Mephistoteles zelf, terwijl Faust overal mee weg komt. Erg veel punt zit er zo niet meer in het verhaal.

Sowieso lijkt de film nauwelijks geïnteresseerd in Faust zelf. Zijn personage is nogal inconsistent en zijn karakter verandert totaal zodra hij weer jonger wordt. Gérard Philippe geeft ook nog eens een vrij suffe acteerprestatie. Een beetje een houten klaas die ook nog eens een onsympathieke indruk achterlaat. Niet echt een boeiende Faust of iemand die wat zou kunnen doen met de dualiteit van het personage. Echter, zoals gezegd is Claire nauwelijks geïnteresseerd te zijn in Faust, maar leek hij vooral een wat meer frivole film te willen maken over duivel Mephistoteles. Hoewel hij technisch gezien niet de hoofdrol speelt lijkt alles te draaien om de wilde performance van Simon en toegegeven, hij maakt de film nog wat de moeite waard, want het is een levendige acteerprestatie. Totaal over-the-top, maar dat past hier.

Het gebruik van grote schaduwen hier zorgt helaas niet voor zoveel sfeer als wellicht had gemoeten, misschien omdat duisternis niets voor Claire is. Het ziet er goed uit, maar op een wat voorspelbare manier. Filmisch is dit gewoon vakmanschap. Sokurov en Murnau maakten enorm geïnspireerde films op zowel verhaaltechnisch als op filmisch gebied. Claire kan er echter weinig mee aanvangen.
2.5*

Geweldige herzieing gehad. Niet gedacht dat ik het ooit zou zeggen, maar Beauty and the Beast hoort in de top 3 van beste Disneyfilms (na The Lion King en The Jungle Book). Qua uitvoering is dit zelfs één van de meeste perfecte van de studio. Ik heb de afgelopen paar jaar een aardig aantal Disneyfilms herzien, vaak resulterend in een 3,5*. Dat wil zeggen dat ze goed bevallen, maar hoe groot mijn zwak voor Disney ook is (een bijzonder groot deel van mijn kindertijd is opgegaan aan het kijken naar hun films), ze missen soms net dat beetje extra om écht sterk te zijn. Net dat stukje meesterschap zeg maar. Beauty and the Beast heeft het.

Het beste dat ik van de film kan zeggen is dat hij echt een ziel heeft. Belle en het Beest worden zo goed uitgewerkt als een dergelijk sprookje toestaat en het werden personages om van te geven. Tegelijkertijd is Gaston een zeer effectieve schurk. Hij is niet de meest indrukwekkende bad guy aller tijden, maar hij is zo onuitstaanbaar dat ik blij was dat ik wist dat hem iets ergs overkwam. Geweldige stem ook in het Engels en dat liedje van hem blijft Disney op zijn meest bizar (de roze olifanten uit Dumbo uitgezonderd natuurlijk). De bijrollen zijn niet de beste ooit, maar ze zijn charmant en aangenaam.

Tevens is Beauty and the Beast een van de mooist ogende films van Disney, misschien de mooiste na The Lion King. Erg mooi design van het kasteel vooral, maar ook het kleurgebruik en de sfeerschepping liggen hier boven de standaard. De score van Menken is ook één van de beste van Disney en met uitzondering van The Jungle Book lijken de liedjes nergens beter te passen dan in deze film. Persoonlijk heb ik hier ook geen probleem met dansend servies, een erg leuke ode aan Busby Burkeley-musicals. Het bonusnummer Human Again in de special edition is overigens wel één nummer teveel, vooral omdat je dan nonstop drie nummers op rij hebt.

Ik verhoog naar een dikke vier. Misschien ooit nog eens een extra halfje.