Opinions

Wederom een man met psychologische problemen die 's nachts door slechte buurten van New York rijdt en op zoek is naar verlossing. Sommigen vinden dat de vergelijking met Taxi Driver onterecht is. Ik niet. Natuurlijk is het geen kopie en heeft de hoofdpersoon andere problemen dan Travis Bickle, maar het gevoel bleef hangen dat op zijn minst de twee personages elkaar zomaar zouden kunnen tegen komen. Ze zitten allebei vast in een nachtmerrievisie van New York. Ik zie een mogelijk vervolg, waarin de twee elkaar ontmoeten bij eenzelfde therapiegroep.

Dat terzijde. Bringing Out the Dead is kwalitatief geen Taxi Driver, maar buiten dat om gewoon een zeer sterke film. Scorsese is hier vooral weer heel goed om de geestelijke toestand van Cage's Frank goed weer te geven, vooral op visueel gebied, waarop hij uitpakt. De glanzende straten waarop de neonlichten reflecteren doen samen met vaak ruwe montage denken aan een hallucinatie en New York wordt bijna een modern-mythologische locatie. Het ademt sfeer uit en het past uitstekend bij een personage die last heeft van een burn-out.

Dit is één van Cage's beste rollen. In alles wat hij doet krijg je het gevoel dat hij werkelijk uitgeblust is en die paar keer dat hij door het lint gaat is het zeer overtuigend, in plaats van Cage die weer eens over-the-top speelt zoals gewoonlijk. Cage is eigenlijk het soort acteur die een totaal eigen stijl heeft en waarvan je moet weten hoe je hem moet gebruiken. Bringing Out the Dead is daar een goed voorbeeld van. Zo'n scène als waarin hij woedend een zelfmoordenaar bekritiseerd op diens onhandige zelfmoordpoging had enorm flauw kunnen zijn, maar nu is het hoogstens lachwekkend op een bedoelde manier (er zit meer zwarte humor in deze film) en het past binnen de film.

Verder is het natuurlijk Scorsese die ervoor zorgt dat alles in orde is, dus ook de soundtrack is weer geweldig (het moment waarop R.E.M.'s What's the Frequency Kanneth ingezet werd was met name sterk) en alle acteurs presteren goed. 100% geslaagd is het niet. Zo schiet de film hier en daar qua toon de bocht uit en vond ik het constante terug laten keren van Noel in verschillende situaties wat te gekunsteld. De emotionele en ook thematische diepgang van Taxi Driver wordt nooit bereikt. Desondanks is Bringing Out the Dead een bijzondere lugubere trip die een veel betere status in Scorsese's oeuvre verdient.
4*

Weer een leuke screwball comedy. Die vallen me eigenlijk zelden tegen. Dit is een van de beste. Waarschijnlijk is het dan ook niet geheel toevallig dat het een film is van Howard Hawks, die ook voor mij de beste screwball comedy maakte: His Girl Friday. Hawks weet als geen ander uit die tijd hoe hij met dialoog overweg moet en het hoge tempo van praten vind ik echt genieten, zelfs al heb ik waarschijnlijk 25% van de tekst gemist omdat ik zonder ondertitels keek. Prachtige rollen van Grant en Hepburn. Die laatste heb ik zelfs nog niet beter gezien dan hier. Ook veel prachtige bijrollen weer, zoals wel vaker in dit soort films. Hawks dacht dat het falen van deze film aan de box-office te danken was aan het feit dat er geen straight man in de film zat, ik vind het juist wel leuk dat iedereen hier gek is. Ik ken ook geen absurdere film uit de jaren '30, behalve dan het werk van The Marx Brothers. De situatie hier is heerlijk idioot en de absurde momenten blijven komen. Mijn favoriete moment is als Grant tijdens het diner constant naar de hond blijft staren en die achterna gaat lopen als de hond steeds weer wegrent. Heerlijk gewoon.

Toegegeven, de openingsscènes wisten me niet geheel te overtuigen en af en toe werd het me wat al te hysterisch, maar het overheersende gevoel blijft toch vooral de vraag oproepen wanneer en waarom Hollywood vergeten is om romantische komedies op deze manier te maken. Er is niets suffer en ongeïnspireerder tegenwoordig dan een romkom uit Hollywood, waar je in de jaren '30 moeilijk een levendigere film zal vinden dan Bringing Up Baby. Het mag een klassieker zijn, maar hij voelt nog steeds onderschat aan op de een of andere manier.
4*

Ik ben er nog niet helemaal uit over hoe goed ik deze film nu werkelijk vind, maar het is wel een van Allens opmerkelijkste films. Wat mij erg beviel is dat het wellicht zijn meest sympathieke film is. Op een bepaalde manier vond ik het volgen van Danny Rose, een agent die altijd wel in de lagere rangen van het vak zal blijven, vertederend werken, zeker met de line-up van een aantal mislukte artiesten in korte bijrollen, die door Danny gesteund worden. Danny Rose is een personage naar mijn hart: een loser die bezig is met een kansloze taak die zich echter wel volledig op zijn werk stort. De scène in Rose's appartement, waarin hij Tina (gespeeld door een bijna onherkenbare Mia Farrow) uitlegd waarom hij integriteit verkiest boven egoïsme is hartverwarmend in zijn eerlijkheid, ondanks dat het niet geheel rationeel klinkt.

De film is ook grappig, maar niet op zo'n uitbundige manier als veel Allenfilms. De heliumgrap had Allen denk ik ook beter kunnen bewaren voor zijn groteskere komedies, al werken de momenten met de maffia wel. De film komt het best tot zijn recht tijdens zijn kleinere grapjes en lichte dramatische elementen. De scène waarin Lou tegen Danny zegt dat hij een andere agent neemt laat wellicht Allens beste dramatische kant als acteur zien.

Jammer dat ik het einde niet geheel vond werken. Het ligt natuurlijk voor de hand dat de film eindigt met een romance tussen Danny en Tina, maar op een bepaalde manier had ik niet het gevoel dat de film hier naartoe werkte. Ik had liever gezien dat het eindigde met Danny's thanksgivingfeestje met zijn cliënten. Dat paste beter bij de geest van de film.

3,5* voor nu, maar ik heb wel een sterk gevoel dat ik hem nog eens moet bekijken.

Over The Broadway Melody kan ik simpel zijn. Er zijn maar twee redenen waarom je hem zou moeten gaan zien: 1) omdat je, net als ik, alle films gezien wilt hebben die de Oscar voor Beste Film wonnen; of 2) omdat je historische interesse hebt in het begin en de ontwikkeling van de geluidsfilm. Ik kan me moeilijk voorstellen dat iemand om enige andere reden deze film wil zien, want om te zeggen dat hij gedateerd is geraakt is zacht uitgedrukt. Het is de meest statische musical denkbaar, met barslecht acteerwerk (Anita Page is echt niet hebben), een bijna bewegingloze camera, voornamelijk kale sets, belachelijke dialogen, ongeloofwaardige personages, matige liedjes, een suf en slecht uitgewerkt plot en zijn enige charme is die van een aandoenlijke knulligheid. Als ik puur objectief naar de film kijk zou ik zelfs zeggen dat dit met gemak de slechtst gemaakte winnaar van de Oscar voor Beste Film is, want eigenlijk deugt er niets aan. Maar dan ga ik wel voorbij aan het feit dat dit de blauwdruk is van alle latere musicals en de slechte eigenschappen zouden vergeven kunnen worden omdat ze de eerste waren die dit deden. Dat is zo, maar helaas is The Broadway Melody dan nog steeds zo goed als onkijkbaar.

Mijn haat voor The Sound of Music is groter, maar dit is duidelijk de bodem van de Oscarwinnaars. Tip: als je toch graag de hoofdnummers The Broadway Melody en The Wedding of the Painted Doll wil zien dan kun je beter Singin' in the Rain aanzetten, waar die een oneindig betere uitvoering krijgen.

1*

Ik ben eigenlijk helemaal niet onder de indruk van Brokeback Mountain. Misschien komt het dat door alle ophef eromheen ik verwacht had dat er meer zou gebeuren in de film, maar helaas niet. Brokeback Mountain is in feite geen slechte film, maar er staan me een paar dingen niet aan.

Het grootste probleem is Heath Ledger. Ik zag op IMDB dat hij een aantal grote prijzen won voor zijn rol en dat hij ook een Oscarnominatie had. Onbegrijpelijk, want ik vond hem bijzonder zwak spelen. Hij probeerde een accent na te doen dat duidelijk niet bij hem hoorde en ik kon er maar niet aan wennen. Het resultaat valt niet anders te omschrijven als binnensmonds gemompel. Daarbij heeft hij constant een droevige kop en trekt hij krampachtig zijn nek naar beneden. Waarvoor weet ik niet. Het deed me denken aan Billy Bob Thornton in Sling Blade, waarin hij een gesteelijk gehandicapte speelde. Bij beide rollen zag ik de acteurs gewoon proberen iemand te spelen die ze niet zijn. En daar valt nauwelijks naar te kijken.

Ander groot minpunt is dat de film zeer fragmentarisch is. De film bestaat uit veel losstaande gebeurtenissen. Daar komen nog eens vreemde tijdsprongen tussen. Je weet na een scène nauwelijks of er nou 10 minuten of 10 jaar voorbij zijn gegaan. Het werkt op de een of andere manier niet goed.

En dan is de film ook nog eens vrij saai op bepaalde momenten. Ik had bij deze film harde confrontaties verwacht met anti-homo's, maar dat blijft uit. In feite is Brokeback Mountain een soort homoseksuele remake van Brief Encounter. Beide films hebben praktisch hetzelfde verhaal: twee mensen zijn verliefd en zien elkaar om de zoveel tijd weer in het geheim. In Brief Encounter kunnen de twee geliefdes elkaar niet zien omdat ze beide getrouwd zijn en in Brokeback Mountain omdat ze homo zijn. Je zou zeggen dat het een groot verschil maakt, maar in de film valt het helaas mee. Wat dat betrefd zou je het homo-thema inderdaad verwaarloosbaar kunnen noemen. Brokeback Mountain lijdt op een gegeven moment dan ook aan hetzelfde probleem als dat ik bij Brief Encounter had: de film wordt naar een tijdje zeurderig. Maar Brief Encounter had dan nog een beetje tempo. Brokeback Mountain is heel traag.

De film bevat ook naar mijn gevoel veel onnodige scènes, die er voor zorgen dat de film alleen maar lang duurt. Zelfs als de film eigenlijk al afgelopen is volgt er nog een scène. Of vond iemand de laatste scène waarin de dochter van Ennis laat weten dat ze gaat trouwen werkelijk iets toevoegen aan de film? Het is haast de spoilertags niet waard.

Gelukkig waren er ook positieve punten aan de film. De beelden vond ik erg mooi (als is het typisch dat tijdens de in Amerika beruchte seksscène de beelden ineens van glashelder naar donker en groezelig gaan). Ook de muziek was uitstekend. En een stuk of 3 scènes wisten mij ook wel te raken. Maar het is niet genoeg. Brokeback Mountain vind ik vooral overroepen. Waren er geen homo's in deze film dan had er geen haan naar gekraaid ben ik bang.
2*

Opvallend weinig gezien op MovieMeter, deze film. Dit is toch een vrij grote klassieker, een van de meest geprezen stomme films zelfs. Zijn veel mensen afgehaakt na The Birth of a Nation? Dat zou een gemis zijn, want Broken Blossoms is zeker het bekijken waard. De reputatie maakt hij misschien niet helemaal waard, zeker niet als je Sunrise er naast legt, maar er is genoeg moois te zien.

De aankleding vooral. Erg mooie, sfeervolle sets met name. De Oosters getinte settings zijn voor vandaag de dag misschien wat al te stereotyp, maar toch stiekem ook wel lekker exotisch. Wat het meest opvalt is echter de tinting van de beelden, oftewel het proces waarin een kleursoort op de film kon worden aangebracht. Ik heb het al meer gezien in stomme films, maar eigenlijk nog nergens zo mooi als hier. Zeker de gouden kleuren voegen iets toe. Griffith ontdekte deze kleuren per ongeluk nadat een camera per ongeluk blauwe en goude lampen op het projectiescherm scheen. Griffith vond het zo mooi dat hij de complete film liet tinten. Het resultaat mag er wezen.

Het verhaal is simpel melodrama, maar de kuise liefdesrelatie tussen de Chinees en het meisje was indertijd vrij revolutionair. Intolerance werd gezien als een reactie van Griffith op de kritiek die hij kreeg voor het racisme in die film, maar met Broken Blossoms was hij volgens mij nog altijd aan het boeten. Zou de conservatieve Griffith werkelijk een film gemaakt hebben over een interraciale romance als hij niet eerst van racisme beschuldigt was? Wellicht, maar het doet er niet toe, want als je deze film kijkt voelt het oprecht aan. Eerlijk is eerlijk, door de stereotypering en de casting van een blanke acteur in de grote Chinese rol is er alsnog sprake van racisme, maar daar hoor je mij niet over. In tegenstelling tot The Birth of a Nation kreeg ik hier niet het gevoel dat er slechte bedoelingen mee waren.

Dus het is een lief klein filmpje en ik moet crediet geven aan Lilian Gish, ook al het beste element in The Birth of a Nation. Ik weet niet of Griffith verliefd op haar was, maar de cameraman en de belichten waarschijnlijk wel, want ze wordt zo lieflijk mogelijk in beeld gebracht. Donald Crisp is ook fantastisch en zeer dreigend als een man die nauwelijks verbergt dat hij iedereen wil slaan, met name mensen van een ander ras (hij heeft waarschijnlijk net The Birth of a Nation gezien en voelt zich geïnspireerd) en onschuldige vrouwen. De acteerprestatie van Barthelmess is echter de grootste stoorzender van de film. Hij overdreef zijn Oriëntaalse trekjes nogal.

Daarnaast ligt ook het tempo niet altijd even hoog, wat in combinatie met nogal wat overbodige tussentitels (waarom vermelden dat iemand het huis uit loopt, terwijl we dat gewoon kunnen zien?) voor een nogal lang gerekte speelduur zorgt. 90 minuten is kort, maar Griffith heeft eigenlijk maar materiaal voor een uur.

Niettemin de moeite waard.

3,5*

Dit wordt me toch iets te gek. Nu wordt een film er van beschuldigt teveel film te zijn...

Het zou juist schandalig zijn als dit een theaterregistratie was geweest.

Erg goede, heftig invoelbare film dit. Diep ontroerend en tragisch, maar soms ook opvallend komisch. In feite is alles hier al gezegd; ik heb er ook weinig aan toe te voegen. The Broken Circle Breakdown is dan ook niet zozeer een unieke film. We hebben al eerder films gehad over het verlies van een kind en de problemen die dat in een relatie kan opleveren. Ook dat gespeel met de chronologie is niets nieuws, ook niet in een verhaal over verlies. De filmstijl, die vaak erg dicht op de huid van de acteurs zit, is ook niet bepaald origineel. Maar de uitwerking is nagenoeg perfect en alle details zijn fris en je merkt gewoon dat dit met veel liefde in elkaar gezet is. Van Heldenbergh en Baetens zijn echt ontzettend goed, de soundtrack is heerlijk en de film maakt geen enkele misstap. Sterk aanbevolen.

Wel een vraagje, is bluegrass werkelijk zo populair in Vlaanderen? Dat ze van die barzalen vol krijgen wil ik wel geloven, maar op een gegeven moment spelen ze ook in een groot theater voor een uitverkochte zaal.

4*

Heerlijk dit soort films. Deze deed me erg aan About Schmidt denken en dat betekent dat er veel te genieten valt. Murray speelt hier wellicht zijn beste rol. De totaal ongeïnteresseerde, stijve houding is briljant en zorgde ervoor dat ik de hele film door met een glimlach gezeten heb.

Maar er is meer: de exen bleken niet zo karikaturaal als verwacht. Ze zijn op hun eigen manier wel maf, maar het ligt er niet te dik bovenop. Dit blijkt ook prettig te werken. De ontknoping is trouwens ook briljant, al is het maar omdat ie ontbreekt. De totale zinloosheid van de zoektocht wordt mooi uitgebeeld in het laatste shot van Murray.

Het enige minpunt in de film is dat er soms net iets te veel shots van een reizende Murray inzitten. Het slome tempo past wel bij de film, maar soms overdrijft Jarmush een beetje. Maar verder was dit een prettige kennismaking met Jarmush.
4*

Een van Eastwoods persoonlijke favorieten en hier en daar genoemd als een van zijn meest onderschatte film, maar kennelijk niet op MovieMeter en IMDB waar Bronco Billy lage scores heeft. Persoonlijk zit ik er wat tussenin. Een echt sterke film is het niet, maar hij verdient toch wel een beetje meer dan hij krijgt.

Het is vooral een erg sympathiek project. Een warm en goedhartig project over een stel outsiders die proberen rond te komen. Dat doet het meestal wel goed bij mij. Het hart zit op de juiste plaats en soms levert dit best heel aardige scènes op, zoals die rond deserteur Sam Bottoms en de sheriff of de maffe treinoverval, wat niet echt een geloofwaardig moment is, maar wel charmant. Helaas zijn enkele bijrollen erg slecht gecast. Niet zozeer de vaak vervloekte Sondra Locke, die doet het oké. Eerder Geoffrey Lewis en die vent die de advocaat speelt zijn afschuwelijk. Wat het erger maakt is dat zij in een overbodig subplot zitten die erg slecht uitgewerkt is en die de hoofdlijn enorm ophoudt. Het slaat toch nergens op dat Geoffrey Lewis instemt om een moord te bekennen van een persoon waarvan hij weet dat ze niet dood is (en waarvan kennelijk geen inspecteur moeite doet om te achterhalen of ze werkelijk vermoord is). Net zomin als dat ik geloof dat Locke slechts één poging doet om naar huis te bellen en na een bezette lijn het de hele film niet meer probeert, niet eens nadat ze leest dood verklaard te zijn. Dit leidt allemaal naar een vergezochte ontknoping die nergens over gaat. De film had genoeg gehad aan het volgen van Bronco en zijn groep en Locke had op een minder omslachtige manier aan het verhaal toegevoegd kunnen worden.

Ik denk verder ook niet dat Bronco Billy werkelijk de film is geworden die het had kunnen zijn. Met wat meer werkelijke personages en een misschien iets donkerder ranje had het een sterke Eastwoodvariant op een Caprafilm kunnen zijn. Nu blijft het vooral een aardig tussendoortje. Wel een van Eastwoods betere rollen vind ik, met ook meer dialoog voor hem dan gewoonlijk.
3*

Erg leuke film, deze Bronson. Lekker gek en onvergelijkbaar (ik zie de link met A Clockwork Orange, maar buiten enkele verwijzingen om hebben deze twee films weinig met elkaar van doen). Het is geen foutloze film. Zo vond ik het jammer dat er weinig stil gestaan werd bij Bronsons reputatie in de gevangenis, scènes waarin je meer kon zien van hoe de medegevangen reageerden op zijn acties. Als Bronson zich alleen maar verbeeld had dat hij zo populair was dan snap ik waarom het uit de film gelaten werd, maar andere personages verwijzen enkele keren naar zijn reputatie, dus die moet er zijn. Ook vond ik het vreemd dat even kort aan het begin wordt laten zien dat Bronson getrouwd was en een kind had, maar dat daar al snel geen woord mee over gerept wordt. Dat er geen sentimentele gezinsreünie in deze film past snap ik, maar het is toch vreemd dat zo'n element gewoon vergeten wordt.

Het is allemaal ook weer niet heel belangrijk, want Bronson is constant gewoon erg leuk om naar te kijken. Vreemd dat zowel MovieMeter als IMDb dit niet als komedie neerzetten bij de genres, terwijl het dat toch duidelijk is (in plaats daarvan krijgen we... thriller? Vond iemand dit werkelijk spannend?). Hilarisch vond ik het niet eens zo, maar ik kon de overdreven humoristische aanpak met dik aangezette acteerprestaties, kleurrijke, groteske cinematografie en absurde muziekkeuzes (The Pet Shop Boys zorgen voor het meest komische moment in de hele film) zeker smaken. Het geheel wordt niet echt gedreven door een verhaal, wat waarschijnlijk komt omdat Bronson zelf ook nooit verder komt dan vage doelen stellen; iets over de kans om een naam voor zichzelf te maken in de gevangenis. Hierdoor staan bijna alle scènes een beetje op zich, als telkens een nieuwe kortfilm met Bronson in de hoofdrol. Doordat iedere 'korte film' ook echt werkt pakt de aanpak goed uit en stoort het niet dat onbelangrijke momenten, zoals personages die wat doelloos heen en weer lopen, lang uitgesponnen worden. Ik vond het een lekker stijltje dat Refn hier hanteerde. Ik zag nog niet meer van hem, maar het smaakt naar meer. Tom Hardy is waarschijnlijk degene die het meest geprezen is voor deze film en dat is niet helemaal onterecht.

Hoogtepunten waren de scènes in het gesticht (waaronder dus het moment met The Pet Shop Boys) en die waarin Bronson een bibliothecaris gijzelt en telefoneert met de directeur, om vervolgens boos te worden omdat hij zelf geen eisen kan verzinnen. Bronson is als film misschien iets te leeg voor een echt hoge score van mijn kant, maar tegelijkertijd vind ik het gemiddelde hier opvallend laag. Ik had hier een groter publiek voor verwacht.
3,5*

Het Deense origineel wou ik eigenlijk voor deze gaan bekijken, maar dit is er niet van gekomen. Geen idee of die goed is, maar de Amerikaanse remake stelt niet veel voor. Als je een film wilt zien over terugkerende soldaten raad ik The Deer Hunter of vooral The Best Years of Our Lives aan. Brothers voegt er weinig aan toe en vervalt soms in clichés.

Ja, het werkt enigzins. Er komt wel een bepaalde intensiteit vanaf. Al was het meer thrillerachtig, dan dramatisch. De spanning is of Maguire iemand gaan neerschieten of meppen en komt niet echt voort uit medeleven met de personages. Sommige scènes zijn zeer aardig gedaan, maar deze bevatten nooit Maguire's personage. Ik vond het vooral interessant om te zien hoe Portman het leven probeerde voort te zetten tijdens Maguire's afwezigheid en hoe ze naar Gyllenhaal toegroeide. Groots drama is het niet, maar goed uitgevoerd. Het bombastische, sensationalistische en over het algemeen gewoon wat overdreven gedoe rond Maguire leidde me af, ook al was dat het werkelijke verhaal.

Tobey Maguire kreeg een Golden Globe nominatie voor deze rol, maar ik vind het zijn slechtste rol tot nu toe. En dat terwijl ik hem al niet bepaald hoog heb staan. Dit is de manier waarop ik altijd hoop dat iemand vooral niet iemand met een trauma speelt: met gigantische overacting. Maar ook voor zijn trauma is Maguire bijzonder ongeloofwaardig. Met een vaardiger acteur had dit nog gemakkelijk een voldoende hebben kunnen opleveren, maar dit is een mooi voorbeeld van hoe een acteur een film slecht kan maken. Ik geloofde hem geen minuut. En dat terwijl twee andere acteurs die ik doorgaans wat vlak vind, Portman en Gyllenhaal, hier erg aangenaam zijn. Jammer dat het bij aangenaam blijft, want alle grote dramatische momenten gaan naar Maguire.

En dan zijn er nog de clichés. Waar komen in films toch altijd die brieven vandaan die mensen naar hun geliefden sturen voor het geval ze sterven? En waarom worden die altijd pas heel laat in de film gelezen, als mosterd na de maaltijd. Begint een cliché te worden dat me steeds meer begint tegen te staan. Vooral omdat het zo opvallend gekunsteld is. Verder heeft deze film gewoon niets nieuws te vertellen over terugkerende soldaten dat we niet al eens eerder gezien hebben. Dat kan je ook al zeggen zonder Biers voorbeeld te kennen, een film die ik nu overigens niet zo snel zal aanzetten, aangezien dit een vrij directe kopie zou zijn. Al die clichés komen schijnbaar uit het origineel.

Weinig interessante film dus. Absoluut geen grote mislukking, maar onmogelijk aan te raden.
2,5*

Brick is een film die relatief onbekend gebleven is, maar waarvan ik toch weet dat genoeg mensen hem een warm hart toedragen, waaronder ikzelf. The Brothers Bloom lijkt nog onbekender door het leven te moeten gaan en ik denk dat het meer dan Brick een film zal zijn die de kijkers onderling zal verdelen. Veel mensen zullen de film haten, daar ben ik zeker van. Maar tegelijkertijd lijkt me dit een werkje dat door een select groepje omarmt zal worden. ZIe ook Rotten Tomatoes, waar de critici zeer sterk verdeelt zijn. Ik reken mezelf tot de groep de de film omarmt. Ik ging niet met hoge verwachtingen, maar stiekem viel ik beetje bij beetje meer voor de film.

Om het maar meteen uit de weg te hebben: de trailer geeft een waardeloos beeld van de film! Het lijkt me sowieso een lastige film om een goede trailer bij te maken, maar het is opvallend hoe slecht de grappen in de trailer werken. The Brothers Bloom heeft een eigen tempo en grappen (of meer geintjes) zijn daarin afhankelijk van een bepaalde ritmiek en een bijzonder gevoel voor timing. Zo verknipt werkt het voor geen meter.

Wat voor een film is The Brothers Bloom? Ik kan een hele lading films noemen die je ermee in verband kan brengen. The Sting met name, maar ook zeker The Prestige, het oeuvre van Wes Anderson en - ik had niet gedacht dit ooit bij een film te zeggen - het onbekende, maar briljante The Saragossa Manuscript. Tevens is het nog altijd te merken dat dit van dezelfde hand is die Brick creërde. Gelukkig is de film nog steeds uniek genoeg om nooit echt op een van deze films te lijken.

Het deelt met The Sting het luchtige con-menconcept, dat is duidelijk. De humor en stijl heeft iets van Wes Anderson. Met The Prestige deelt het zijn obsessies met plottwists. Niet bepaald een unieke obsessie in deze tijd waarin iedere film een overbodige twist op het einde lijkt te hebben, maar de manier waarop The Prestige en The Brothers Bloom er naar kijken hebben iets gemeen. Beiden hebben een at openlijkere obsessie, met personages die zelf ook vooral willen verrassen. Ik vond The Prestige geen geweldige film, omdat ik op een gegeven moment mijn interesse verloor na de zoveelste onthulling. The Brothers Bloom werkte voor mij echter wel.

Een kritiek die al veel gegeven is op de film (en die we beslist nog vaker gaan horen) is dat de film ook teveel momenten heeft waarop je als kijker voor de gek gehouden blijkt te zijn. Er zijn heel veel van dat soort momenten. Waardoor het, voor mij tenminste, boeiend bleef was dat alle twists niet ten koste gingen van de rest van de film. Veel plottwisters zijn alleen maar geïnteresseerd in het zo slim mogelijk de kijkers op het verkeerde spoor te zetten, maar hebben buiten het verhaal om weinig om echt interesse te wekken. Dit geldt zeker niet voor The Brothers Bloom, waarin gewoon alle vlakken uitstekend verzocht zijn en de gehele rit puur entertainment is. Bovendien hebben de twists ook voor de verandering eens invloed op het geestesgesteldheid van de personages zelf. Ze leven zozeer in een wereld van bedrog en illusie dat ze zelf af en toe de draad kwijtraken en zich afvragen of iets nu onderdeel is van een plan of dat ze naar de werkelijkheid kijken. Brody's Bloom overkomt dit regelmatig en daar weet de film best veel mee te doen.

The Brothers Bloom is vooral een film over verhalen vertellen. Het woord 'verhaal' is bij sommige op MovieMeter een vies woord, maar deze film probeert ons te vertellen dat we verhalen soms nodig hebben om door het leven te komen. Ik moet toegeven dat de grote lading plottwists ook mij op een gegeven moment bijna ging tegenstaan, omdat ik even totaal niet meer wist hoe ik de situatie op het scherm nog moest bekijken. Hier ervaarde ik hetzelfde als in The Saragossa Manuscript: de film speelt zo'n spel met verhaallijnen (al doet Saragossa dat met tijdslijnen en niet met twists) dat ik de film bijna wilde opgeven. Maar dan valt alles bevredigend op zijn plaats. Sommige twists zag ik aankomen, sommige niet, maar alle twists werkten op het eigen manier. De laatste, en zoals het hoort meest verrassende, was de beste in ieder opzicht en een van de mooiste twists ooit. Dat Stephens ontvoering en ondergang geen geplande misleiding was, maar dat Stephen zijn laatste krachten gebruikten om Bloom ervan te overtuigen dat het toch om een con ging sprak mij zeer aan. Stiekem ontroerde het me zelfs. De personages waren op een bepaalde manier toch onder mijn huid gekropen, zelfs al waren ze niet echt realistisch.

Daarmee kom ik meteen op een ander aspect dan het script, want The Brothers Bloom is meer dan alleen een verhaal. Zo is het ook een goed geacteerde film. Met name Rachel Weisz verraste me. Ik heb niets tegen haar, maar dat ze een komische rol als deze in zich had wist ik niet. Ze speelt heel charmant en lief. Bovendien weet ze haar onwaarschijnlijke en wereldvreemde personages overtuigend te brengen. Ze speelt niet de hoofdrol, maar ze is wel het hart van de film. Je zou bijna de link leggen met Anna Karina in haar Godardfilms, die kon dit soort rollen ook goed. Ik eis een Oscarnominatie voor Vrouwelijke Bijrol komend jaar, maar dat zal wel niet gebeuren. Mark Ruffalo is overal inzetbaar en speelt ook hier weer een mooie rol en Rinko Kikuchi's woordeloze personage is ook leuk. Brody is geen favoriet van mij, maar weet Bloom evengoed de juiste mix van humor en pathos mee te geven. Mijn favoriete rol van hem denk ik.

Verder is er een hoop creativiteit te vinden. Je ziet zelden een film waaraan duidelijk met zoveel plezier gewerkt is. Realisme krijgt de allerlaatste plaats. De plannen van de broers zijn heerlijk vergezocht en in werkelijkheid totaal onuitvoerbaar. Het idee dat Stephen zijn ideeën graag van verborgen symboliek voorziet vond ik een geestig concept. Zo noemt hij een schip naar een boek van Melville en een van de medeplichtigen in zijn plan die op het schip werkt Melville. Dat soort dingetjes vind ik wel leuk. Visueel is het ook erg leuk. Erg kleurrijk en vol met gekke details. Johnson heeft ook duidelijk ervoor gekozen om de film niet vast te zetten in een bepaalde tijd. Schijnbaar speelt het zich nu af en er komen moderne auto's en mobiele telefoons in voor, maar Johnson grijpt gretig naar elementen van de afgelopen 100 jaar. Kostuums en nachtclubs lijken bijvoorbeeld uit de jaren '30 te komen. Het past bij het magisch-realistische van de film. Ook is dit waarschijnlijk de enige film waarin je ooit Rachel Weisz zult zien jongleren met kettingzagen terwijl ze op een hoge eenwieler zit. Echt waar!

Dus, ja, ik hield eigenlijk wel van deze film. Heb erg veel zin in de dvd, dat is altijd een goed teken. Ik hoop echt dat The Brothers Bloom een nog veel groter publiek zullen bereiken. Rian Jonshon heeft in ieder geval zijn belofte van Brick voor mij nu wel waargemaakt. Er zit zeker nog een meesterwerk in hem. Of misschien is dat gewoon deze film. Persoonlijk verkies ik The Brothers Bloom namelijk stiekem boven Brick.
Dikke 4*!

Hierboven in de synopsis staat dat het einde zich laat raden. Inderdaad, de hele film lang kon ik makkelijk raden hoe het af zou lopen en eigenlijk gewoon de complete opbouw van de film voorspellen. Dat ligt namelijk allemaal erg voor de hand. Gelukkig moet Die Brücke het ook meer van het interessante uitgangspunt (Duitse kinderen die met enthousiasme strijden voor de nazi-ideologie) hebben. Dat onderwerp moet best gevoelig gelegen hebben in Duitsland in 1959 en het mooie is dat het een eerlijke film is geworden, waar personages toch vooral mensen zijn en er geen vingers gewezen worden. Het wordt erg invoelbaar gemaakt waarom die kinderen zich in de strijd willen mengen, maar ook de volwassenen zijn geen platte karikaturen. Het deed me allemaal sterk denken aan All Quiet on the Western Front uit 1930, maar deze lijkt wat beter afgewerkt.

Uiteraard is de film zelf een soort nachtmerrie, maar buiten een nachtelijke scène om wordt er voor felle belichting gekozen die alles een bijna gebleekt uiterlijk geven, waardoor de omgeving nog meer verrot lijkt. Zodra de strijd zelf losbarst heeft ook de actie een smeriger gevoel dan enige oorlogsfilm uit de VS uit de jaren '30. Ook hier lijkt All Quiet on the Western Front een inspiratiebron, want daar werd een slagveld ook al ruw gebracht. Dat de situatie zelf totaal absurd is (de kinderen verdedigen een brug die vernietigd gaat worden; al weten ze dat niet) en de zaken steeds meer escaleren (de Amerikaanse soldaat die vrede aanbiedt, maar door een misverstand neergeschoten wordt; de jongen een Duitse officier neerschiet) zorgen ervoor dat je niet vrolijk uit de film komt. Zoals het hoort.

Een minpuntje is wel dat de jonge acteurs niet allemaal even sterk zijn, zeker niet in de meer dramatische momenten. Buiten dat om is het een goed opgebouwde en toepasselijke nare film over een interessant onderwerp.
4*

Ik heb een beetje een dubbel gevoel bij de nieuwste productie van Sacha Baron Cohen. Laat ik allereerst zeggen dat de film als komedie meer dan geslaagd is. De film is bijna de volledige speelduur grappig en dat levert al zeker een goed cijfer op.

Het probleem is echter dat Brüno als satire het niet kan opnemen tegen het vrij briljante Borat. Ten eerste omdat hier duidelijker is dat bepaalde (maar zeker niet alle!) scènes gescript zijn. Ten tweede omdat Brüno een minder scherp personage is. Als typetje is hij minstens zo goed als Borat, maar Brüno probeert net als zijn Kazachstaanse tegenhanger de samenleving een spiegel voor te houden, maar dat werkt net iets minder. Natuurlijk weet hij homofoben te ontmaskeren (zie alleen dit forum maar), maar soms vraag ik me af of Brüno altijd wel de deur wordt gewezen wegens homohaat. Persoonlijk zou ik de Oostenrijker waarschijnlijk ook weggestuurd hebben, maar niet omdat hij homo is, maar omdat hij zich gruwelijk misdraagt. Dat deed Borat ook, maar Borat deed dat wat onbewuster. Zelfs zijn donkere kanten (antisemitisme), kwamen niet uit slechtheid voort, maar gewoon uit onwetendheid. Borat was tamelijk onschuldig, maar Brüno is eigenlijk een egocentrische klootzak. Daardoor niet minder grappig, maar satirisch minder waardevol. Borat wist ook duidelijk betere reacties uit te lokken en leek minder te steunen op gespeelde scènes, wat ik toch wel als bewijs zie van zijn superioriteit.

Brüno levert echter nog wel leuke satirische momenten, maar persoonlijk waardeerde ik de film meer door zijn bijna surrealistische inventiviteit. Het is nog maar de vraag wat Cohen hierna gaat doen, maar wellicht moet hij weer eens een fictiefilm gaan schrijven en uitvoeren. De man heeft een geweldig gevoel voor het absurde, iets wat in deze film beter tot uitvoering komt dan in Borat. Ik geloofde soms bijna mijn ogen niet met de bizarre ideeën die hier terug te vinden zijn. Die pilot-aflevering van dat interviewprogramma van Brüno, met die dansende penis die zelfs even een woordje spreekt... Goede genade, dat is een van de laatste dingen die ik verwachtte aan te treffen in een zomerfilm, of wat voor een film dan ook. Ja, het is vulgair, maar de grappen zijn ongeloofelijk creatief en veel ervan raken gewoon hun doel. En toegegeven, dat de reacties eromheen soms niet gespeeld zijn, draagt toch wel bij aan de fun.

Dikke 4*

Bubble stond bij mij vooral bekend vanwege zijn experiment in distributie. Tegelijk uitgebracht in de bioscopen, op dvd en online. Toen echt vernieuwend en dat heeft toch een staartje gehad. Niettemin trok de film zelf me nooit.

En eerlijk is eerlijk, echt groots is het niet. Het is één van die kleine projectjes die Soderbergh graag tussen zijn grote films stopte, al is het maar om te kijken of hij iets kan maken met non-professionele acteurs en zonder filmsets. Een blik op het alledaagse. Het is geslaagd in dat opzicht, maar het is nou ook weer niet zo dat dit soort cinema niet eerder bestond of dat Soderbergh echt een verrassende blik werpt op levens in een economisch kansloos milieu. Wat voor mij er voor zorgde dat ik toch geboeid werd is verrassend genoeg de casting. Niet zozeer het acteerwerk op zich, maar de keuze voor de gezichten en het uiterlijk van de acteurs en de uitgebluste uitdrukkingen zorgden voor een weemoedige sfeer die toch wel raak was.

Leuk om eens gezien te hebben en de korte lengte is een goede keus. Echter, één van Soderbergh's beste vind ik het niet.

3*

Degelijke film, die het probleem heeft dat hij precies 100% zo verloopt als verwacht. Ik heb geen enkele verrassing gezien en de sentimentele truukjes gaan op een gegeven moment tegenstaan. De film wordt staande gehouden door de twee hoofdrolspelers die zoals gewoonlijk weer goed zijn, ook al spelen ze zeker niet hun beste rollen. Verder een paar leuke scènes en een prima wegkijkertje, maar geen bijzondere film.

3*

Mijn kennismaking met Abbott and Costello. Ze wekten altijd de indruk tot de mindere komieken te horen, waarschijnlijk vooral omdat ze nog zelden ergens genoemd worden, ondanks hun vroegere populariteit. Op basis van deze film vind ik ze vooral niet erg origineel, maar ze verstaan hun kunst wel. Althans Lou Costello. Bud Abbott is niet alleen slechts een aangever, maar hij wordt ook in die rol opvallend weinig gebruikt. De film bestaat voor het grootste deel uit wat komische sketches en die steunen vaak enorm op Costello, terwijl Abbott niets of nauwelijks iets doet. Costello is vooral een degelijke komiek. Ondanks dat ik nog nooit iets van hem gezien heb voelt alles erg vertrouwd aan. Niettemin, zulke routines als bij de kapper of met Costello's insomnia mogen er best zijn. Het was allemaal best grappig en keek lekker weg. Ik voel me nu niet genoodzaakt om meteen alles van het duo op te zoeken, maar ik zal ze ook zeker niet ontwijken. Wel hoop ik dat de serieuze, romantische subplots met liedjes ( al The Marx Brothers latere films) weggelaten worden in hun andere werk.

3*

Érg goede film. Buffalo '66 is een duidelijk indy-werkje, maar wel eentje die er voordeel bij lijkt te hebben dat hij goedkoop gemaakt is. Het uiterlijk geeft een hoop sfeer aan de film mee. De kleuren zijn erg grauw laten de beelden heel plat lijken. Alleen rode kleuren schieten eruit, wat voor een mooi contrast zorgt. Met name Gallo's schoenen vallen constant op. Maar wat vooral bijzonder is is dat het aan de ene kant heel rauw realistisch eruitziet en aan de andere kant weer heel gestileerd. Op de een of andere manier past dit bij de film en zelfs de personages.

De personages vond ik stuk voor stuk allemaal boeiend. Natuurlijk zijn bijvoorbeeld de ouders wat karikaturaal, maar Gazarra en Huston zijn zo'n goede acteurs dat het allemaal geloofwaardig blijft. Het bijrolletje van Mickey Rourke (ik zag overigens pas in de credits dat het Rourke was, vreemd genoeg herkende ik hem niet) vond ik ook een leuke toevoeging. Jan Michael Vincent deed mij hier sterk aan The Dude uit The Big Lebowski denken, niet op de laatste plaats omdat hij in een bowlingbaan stond. Fijne bijrollen zijn natuurlijk leuk, maar gelukkig stelen ze niet de show van de twee hoofdpersonen, die nóg beter acteren. Gallo is een geloofwaardige combinatie van arrogantie en toch een soort van goedheid, terwijl Ricci gewoon hartveroverend is. Ik vnd RIcci sowieso een fijne actrice.

De film bevat een heleboel goede scènes die realisme en een soort fantasie op passende wijze met elkaar combineren. De afwisseling en het samengaan van humor en drama is ook vrijwel perfect. Ik leefde in ieder geval constant met de personages mee. De film kon naar mijn gevoel twee eindes hebben: Gallo vermoord de sportman, of hij gaat terug naar Ricci. De film toont ons beide eindes, maar kiest voor de laatste. Het klinkt misschien conventioneel om voor het happy end te kiezen, maar ik was uitendelijk wel blij met die keuze. Het gaf de film zelfs een beetje meer zin.

Speciale vermelding nog voor de dansscène van Ricci in de bowlinghal. Het slaat inhoudelijk nergens op, maar het werkt fantastisch.

4,5* zeker waard. Een erg bijzondere film, die meer bekendheid verdeint.

Ik ben niet principieel tegen remakes. Ik zit er vaak niet op te wachten, maar als het goed gedaan wordt en een regisseur zijn eigen visie weet los te laten op een al bestaande film, dan waarom niet? Buitenspel is echter een fantastisch voorbeeld van hoe je het absoluut niet moet doen. Toegegeven, het zat al niet mee dat ik hem rechtstreeks na het origineel, In Oranje keek. Dat is geen briljante film, maar wel zeer aardig uitgevoerd. Dat men een remake wilde maken omdat het hele 'oranje' niet Vlaams is vind ik nog tot daar aan toe, maar het blijft aanvoelen als enorme verspilling van geld, deze remakes die steeds populairder worden.

Het ergste is dat deze film verschrikkelijk slecht uitgevoerd is. Aanvankelijk dacht ik nog bij mezelf dat Buitenspel er mooier uit zag dan In Oranje. Lürsen haalt in zijn film qua beelden er nooit meer uit dan in een simpel televisieserietje, maar zijn Vlaamse tegenhanger gebruikt wat meer camerabeweging en donkerdere kleuren. Helaas werkt dit niet echt. Sommige camerabewegingen zijn bijzonder vreemd gekozen en maken het verhaal alleen maar onduidelijk. Net wegtrekken als er iets belangrijks te zien is of ineens zomaar door muren zweven. Het klinkt leuker dan het is. Maar het is vooral het kleurgebruik en de rest van de visuele aankleding zijn veel erger. Het ziet er steriel en ijskoud uit, als een mix tussen Ken Loach en Michael Mann. Geen slechte namen om een vergelijking mee te trekken, maar zou je een van beiden ooit vragen om een kinderfilm te maken? Deze film kan veel meer warmte gebruiken, evenals levendigheid.

De kilte vind je zelfs terug in de casting van de acteurs. Ilya van Malderghem heeft een onsympathieke uitstraling, waar Yannick van de Velde zijn slechte kanten naast een bepaalde charme wist te zetten. Hier had ik al snel een hekel aan de hoofdpersoon, wat al snel op de loer ligt bij dit verhaal dat voor een deel om egoïsme draait. Tevens had Joke Devynck, niet meteen een slechte actrice overigens, ook iets over haar van een ijskoningin.

Het is al moeilijk om op te warmen voor deze film, maar het wordt nog veel erger. Voor ruim 80-90% volgt deze remake In Oranje op de voet, maar geen enkele wijziging pakt uit in het voordeel van deze film. Regisseur Verheyen en zijn editor hebben duidelijk geen geduld voor dit verhaal en ratelen het in zo'n hoog tempo af dat het een wonder is dat deze film slechts vijf minuten korter duurt dan het origineel. Cruciale momenten worden weggeknipt, maar vooral momenten waarin de personages wat meer dimensies kunnen tonen of waarin de hoofdpersoon zijn liefde voor voetbal benadrukt moeten het ontgelden. Wat dan wel weer toegevoegd zien worden is een onverklaarbare scène waarin Gilles zijn moeder seks ziet hebben met haar accountant. Nou wil ik niet preuts zijn, maar wat doet een scène als dit in een kinderfilm? Het was voor mij het definitieve bewijs dat Jan Verheyen niet het kleinste beetje inzicht heeft in hoe je een verhaal voor kinderen moet vertellen.

Maar wacht, het wordt nog erger. Verheyen gaf in een interview namelijk aan dat het nodig was om het einde van de Nederlandse film te veranderen omdat de Belgen minder emotioneel zijn dan ons Nederlanders. Daar wil ik op zich niet eens tegenin gaan (al lijkt het op een flauwe generalisatie), maar kijk eens hoe Verheyen en zijn scenarist het einde gewoon kapot breken. Iets minder sentimenteel maken is niet gelijk aan het compleet verwijderen van enig vreugdegevoel. In plaats van een scène waarin de hoofdpersoon zijn droom waar maakt wordt hier er voor gekozen dat Gilles in een rolstoel beland. Gelukkig niet permanent, maar dat had hier zomaar gekunnen, nu ze toch beter waren. Hiermee wordt effectief de opbouw van het verhaal en zijn betekenis weggegooit. Hadden ze echt niet een ander einde kunnen verzinnen dat gematigder was, maar de groei van de hoofdpersoon weergaf. Hier wordt een compromis gemaakt door de beste viend van Gilles een topvoetballer te laten worden, maar wie kan dat wat schelen, aangezien dat een onuitgewerkte bijrol is?

Toen Verheyen gevraagd werd waarom hij zoveel overbodige remakes maakte van Nederlandse films antwoorde hij dat hij geen ego had. Wat mij ebtreft bewijst hij vooral geen trots of zelfs een beetje zelfrespect te hebben. Als je je kinderen de meest steriele kinderfilm ooit wil voorschotelen is dit je film. Zo niet, dan heb je hier niets te zoeken.
0,5*

Bull Durham mag hier in Europa dan nauwelijks een status lijken te hebben, in de VS is het een heuse klassieker. Daarom heb ik hem tegen beter weten in gekeken. Leek me het zoveelste sportsdrama over een man die van kleine sporter naar de schijnwerpers van de Major League zou stijgen. Dit zit er in beperkte mate als subplot wel in, maar de film zelf bleek toch iets anders te zijn. Tot mijn verbazing was Bull Durham een heuse screwball comedy!

En daar hou ik wel van. Er zit veel sport in de film, maar de film lijkt niet op andere sportfilms doordat het niet om winnen draait. Er zitten geen belangrijke wedstrijden in de film. Geen grote finale. Niet die ene match waar de carriére van de hoofdpersoon van afhangt. De wedstrijden zijn wel belangrijk voor de personages om zich in de schijnwerpers te kunnen plaatsen, maar er is nooit 'dat ene moment' waar alle andere sportfilms op steunen.

In plaats daarvan bekijkt de film de honkbalwereld met veel humor en is de aanpak bij vlagen zelfs verrassend sexy, aangezien sex en honkbal hier aan elkaar gekoppeld worden. Het draait meer om de driehoeksverhouding van Costner, Robbins en Sarandon en om houdingen dan om wie het beslissende punt slaat en dat houdt de boel fris. De grootste attractie zijn de vaak erg geestig geschreven dialogen. Er wordt ook wijselijk besloten om nooit al te serieus te worden, op één scène na. Ook wel fijn. Clichés worden waar mogelijk vermeden en iets onvermijdelijks zoals de opkomst van Robbins op het einde als sterspeler is vooral erg grappig gedaan, met dat onzinnige interview.


Dat gezegd hebbende scoort Bull Durham nergens echt een home-run. Wellicht omdat het net iets meer affiniteit met honkbal vereist dan ik heb. Ik moet zelfs eerlijk toegeven het spel nooit volledig begrepen te hebben. Amerikaanse recensies beweren dat deze film meer lijkt te weten over de sport dan de gemiddelde genrefilm. Dat zal best en ik kan me goed indenken dat dit dan ook de natte droom is voor de honkballiefhebber. Voor mij was het gewoon een leuke filmervaring.
3,5*

Costner en honkbal zijn schijnbaar een gouden combinatie. Met Field of Dreams maakte hij ook al een film over honkbal die niet typisch was voor het sportgenre. Hoewel totaal anders (en superieur) dan Bull Durham raad ik Field of Dreams ook aan iedereen aan.

"Let's say there was a burning building and you could rush in and you could save only one thing: either the last known copy of Shakespeare's plays or some anonymous human being. What would you do?"

Toen deze uitspraak aan het begin van de film gedaan werd had ik eigenlijk moeten vermoeden dat de film deze hypothese op een bepaalde wijze in de praktijk zou brengen. Het is een film over hoe ver je mag gaan voor kunst. Bullets over Broadway is een ietwat cynischere film van Woody Allen, maar het wordt constant komisch gehouden. Wie anders zou een film over kunst maken waarin de oorspronkelijke kunstenaar uiteindelijk zijn kunstenaarsschap opgeeft en een maffiahitman zichzelf ontpopt als een ware kunstenaar die alles doet voor zijn werk?

Ik vind het persoonlijk een van de beste films die ik tot nu toe van Allen zag. Het verhaal is geweldig, de dialogen zijn zoals alleen Allen ze op zijn beste momenten kan schrijven en de personages werken allemaal. Het acteerwerk is fenomenaal, met een heerlijk irritante Jennifer Tilly (in een rol vergelijkbaar met Jean Hagen in Singin' in the Rain), een a-typisch gecaste Dianne Wiest (ook vergelijkbaar met een klassieke rol, namelijk Norma Desmond uit Sunset Blvd.) en Chazz Palminteri die de bijna onmogelijke taak volbrengt om een lompe gangster met een bezielde artiest te combineren.

Een geweldige film dus. Gigantisch ondergewaardeert. Ik heb er in ieder geval van genoten!
4,5*

Eens met veel recensies hier: de beroemde achtervolging is erg leuk, de rest is vermakelijk maar niet bijzonder. Het kijkt lekker weg, maar spannend is het niet. Dit komt vooral doordat er weinig met de personages en het verhaal gedaan wordt. De karakters blijven simpel en de gebeurtenissen lijken bijna hartnekkig origineel te zijn. Er zijn ook veel scènes waarin niet echt iets gebeurt, wat het soms bijna een relaxte film maakte, maar dat stoorde me niet echt. McQueen is cool, maar toch eigenlijk van al die coole acteurs uit de filmgeschiedenis één van de minst boeiende. En dat is het allemaal wel. Voor een klassieker valt er dan ook verdomt weinig over Bullitt te zeggen.

3*

Een late recensie van mijn kant: ik zag deze film bijna drie maanden geleden al op het Nederlands Film Festival.

Het is eigenlijk een vrij typische film over ontluikende homoseksuele (of hier, lesbische) gevoelens. Erg duidelijk gemaakt met de indruk dat mensen die nog argwanend staan tegenover homoseksualiteit op een andere gedachte te brengen. Een nobel doel, maar ik hoefde al niet meer overtuigd te worden. De film voelt misschien iets teveel aan als een boodschapfilm om werkelijk sterk te worden, het is allemaal net wat te simplistisch. Maar het heeft zo zijn charme en de aanpak om het allemaal wat documentaire-achtig te brengen geeft het een aangenaam slice-of-life gevoel mee (er zitten overigens ook wat korte documentaire interviews met Amerikaanse homoseksuelen in die als ik me het goed herinner allemaal ooit zelfmoord overwogen hadden).

Toegegeven, hoe aardig de film ook is, ik herinner me vooral de Q&A na de film met de razend enthousiaste en duidelijk bloednerveuze regisseur; een Amerikaan die aan de Nederlandse Filmacademie studeerde. Voor hem betekende de film duidelijk veel en het is altijd leuk om een regisseur met passie te zien spreken over zijn werk.

3*

De uitslag is bekend, maar toch is Burman VJ opvallend spannend. Deze documentaire vangt dan ook twee opwindende dingen in één klap: het gevoel van een opstand en de escalatie daarvan, en het stiekem filmen van wreedheden ondanks dat dit je een enorme gevangenisstraf kan opleveren. Het werkt bijna adrenalineverhogend. Geen wonder dat je tijdens sommige momenten merkt dat die journalisten een enorme kick lijken te krijgen van wat ze doen. Het mag dan gevaarlijk zijn, het is ook iets wat ze tot leven doet komen.

Verder vooral een zeer interessante blik van dichtbij op wat inmiddels recente geschiedenis is. Toen deze documentaire opgenomen werd ook nog nadat hij uitgekomen was zijn er enkele hervormingen ingevoerd in Birma. Het fijne weet ik er niet van, maar het land gaat er kennelijk op vooruit, naar de 20 jaar stilstand waar deze monnikenopstand uit voort kwam. Het zou mij niets verbazen als juist deze acties uiteindelijk deze veranderingen in het leger hebben geforceerd, maar ik geef toe dat ik te weinig kennis heb van zaken aldaar en dat dit slechts aannames zijn.

Hoe dan ook, dit is fascinerende en aangrijpende materie. De mars van de boeddhistische monniken levert beelden op die in het hoofd blijven hangen. Daarnaast, nu zijn er net als de journalisten in deze documentaire ook zo mensen bezig in de ISIS-gebieden. Zo'n documentaire benadrukt nog eens goed de spanning waaronder zoiets gemaakt moet worden.

4*

Het klinkt misschien een beetje zwak, maar de enige mogelijke reactie die je kunt geven als je de film net gezien hebt is 'typisch Coen'. Een betere beschrijving is gewoon niet mogelijk. En dat is tegelijkertijd het zwakke en het sterke punt van de film. Zwak omdat de film een beetje aanvoelt als de som van alle Coenfilms. Je hebt het gevoel dit intussen al eens gezien te hebben bij deze broertjes en de film mist daardoor de frisheid van de meeste Coenfilms. Daarin wisten ze een eigen herkenbare stijl altijd te combineren met weer iets dat echt nieuw was en wat ze nog nooit gedaan hadden. Dat viel hier wel mee. Anderzijds: de film is ook typisch in het opzicht dat hij gewoon weer ijzersterk gemaakt is en voor de Coenfan zal dit gewoon weer een geweldige film opleveren. Gelukkig ben ik een Coenfan en heb ik me met een volle en opvallend enthousiaste bioscooppubliek prima vermaakt met deze film.

De twee grootste pluspunten van de Coens gelden ook hier weer: het script en de personages. Hoewel het script mij nog wat onduidelijk laat waarom de CIA denkt dat Pfarrer met Litzke meeging naar de Russische ambassade om de cd-rom te verkopen, is het verder weer een uitstekend stukje schrijfwerk. De dialogen zijn bijna altijd hilarisch en het plot is compleet onzinnig. Leuk om eens een spionnenfilm te zien waarin in feite niets aan de hand is, maar de problemen vooral ontstaan doordat de personages wel denken dat er iets aan de hand is. De reacties van J.K. Simmons als de CIA-superieur die probeert de acties van de hoofdrollen te begrijpen zijn dan ook hilarisch.

Iedere Coenfilm, met uitzondering van Intolerable Cruelty, heeft bij mij op zijn minst wel een zeer gedenkwaardig personage afgeleerd en zo ook Burn After Reading. Brad Pitts Chad Feldham (die namen ook altijd) is een briljante vondst en iedere zin en beweging van hem is zo'n beetje grappig. Malkovich viel mij de laatste jaren regelmatig tegen, maar hier is ie weer ouderwets goed. McDormand, een van mijn favoriete actrices, speelt hier een grappige mix tussen femme fatale en een moederlijk type. En hoe komt het toch dat Clooney in de films van de Coens altijd geboren lijkt te zijn voor idiote rollen, terwijl andere films niets van dit persona laten zien? Jammer alleen dat Swintons personage niet bijzonder is. Waarschijnlijk omdat zij de enige was voor wie het personage niet specifiek geschreven was.

Ik geef deze film 4 sterren, maar ik voel me daar wat schuldig over ten opzichte van Miller's Crossing en The Man Who Wasn't There die ik ook op 4 sterren heb staan, maar binnen het oeuvre van de Coens duidelijk unieker en zelfs beter zijn. Beide films kunnen bij herziening omhoog gaan, maar nu lijkt het alsof ik Burn After Reading even goed vind als die twee films. Dat is niet zo, want dat zijn dikke 4 sterrenfilms, terwijl Burn gewoon een solide 4 sterrenfilm is. Binnen het oeuvre van de Coens is het misschien een 3,5*-film, maar tegenover andere films heb ik me vermaakt voor 4 sterren. Maar genoeg van dit belachelijk cijfergefilosofeer.

The Sting is al jarenlang een favoriete film van me. Zelfs al voor ik MovieMeter ontdekte of me meer in films ging verdiepen. Logisch dus dat Butch Cassidy and the Sundance Kid al jaren op mijn nog-zien lijstje stond. Newman en Redford weer in de hoofdrollen, geregisseerd door George Roy Hill en het scheen eveneens om een luchtige film te gaan. Niets kon mis gaan.

En dat deed het ook niet. Ik kreeg waar ik om vroefg. Newman en Redford zijn weer een fijn duo. Het verbaasde me overigens wel dat de rollen ten opzichte van The Sting omgedraait zijn. Hoewel Reford The Kid speelt komt hij meer volwassen over dan Newman, die hier levendiger en enthousiaster lijkt te spelen dan in enige andere film waarin ik hem zag. Beide acteurs doen het erg goed. George Roy Hill weet verder voor het juiste sfeertje te zorgen en de film is zelfs nog luchtiger dan The Sting, zover mogelijk.

En toch vind ik dit niet zo'n goede film als The Sting. Daar viel het eerste half uur nog niets van te merken, want die verloopt nagenoeg perfect. Er zit een heerlijk tempo in de film en tevens een aangename afwisseling tussen de scènes en zelfs een paar fantastische momenten zoals die opstand in de bende van Cassidy en de fietsscène.

Maar dan ineens begint de achtervolging van de posse. Ook dit begint goed, want ontsnappen aan de posse lijkt onmogelijk en de film wordt op een aangename manier spannend, ook niet op de laatste plaats omdat de hoeven van de paarden van de posse bijna constant hoorbaar zijn. Maar waarom duurt deze achtervolging 27 minuten (althans zolang duurt hij volgens IMDB)? De film verloor compleet het tempo en de afwisseling van het eerste half uur. Het werd steeds meer van hetzelfde. In de tweede helft in Bolivia lijkt de film zich te herpakken, maar niet voor lang. We krijgen weer een paar achtervolgingen, maar vooral een hele lading bankovervallen, die geestig zijn, maar wel te eentonig.

Het einde stelt dan weer niet teleur, met een sterke shoot-out en een perfect eindshot.

Jammer dat de film zo zijn vaart verliest, want er valt genoeg te genieten, al had ik graag meer karakterscènes tussen Butch en The Kid gezien. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog, maar eerlijk gezegd is dat hier denk ik niet de reden dat de film lichtelijk tegenviel.
3,5*

Een ding is zeker, je kunt niet beweren dat Michael Winterbottom niet bereid is om steeds iets nieuws te proberen. Dat bleek al aan vroeg in zijn carrière, toen hij met Butterfly Kiss een film maakte waar vermoedelijk weinig regisseurs hun vingers aan hadden durven branden. Echter, die andere regisseurs kan ik niet helemaal ongelijk geven. Butterfly Kiss is namelijk heel interessant, maar niet echt overtuigend.

Het probleem is simpelweg dat ik het uitgangspunt nooit kon accepteren. Het is op zich natuurlijk boeiend om een verhaal te maken waar een naïef, timide meisje die het goede in ieder mens zoekt op pad te laten gaan met een uitbundige, filosofisch ingestelde psychopaat die mensen vermoord alsof het een dwangneurose is. Ik geloofde het echter allemaal niet zo. We moeten hier slikken dat het brave meisje haar moeder die niet voor zichzelf kan zorgen alleen laat om de brute misdaden op te ruimen van de meest sociaal onaangepaste persoon denkbaar. Ze lijkt me niet het type dat iemand slaafs zou volgen nadat die zichzelf vol met benzine heeft bespoten en incoherente onzin heeft lopen schreeuwen. Ik weet niet eens of dat type wel bestaat. De cinema is rijk bezaaid met psychopaten en allerhande gekken, maar zelfs in dat rijtje springt Eunice eruit als een speciale engerd. Het is te moeilijk voor te stellen dat het liefste meisje van de klas daarvoor a la minute alles opgeeft. Natuurlijk, ze is extreem dom en naïef, plus het script geeft haar iets van een motivatie door haar Eunice naar het goede te willen laten brengen, maar toch voelt het te geforceerd aan.

Het is enigszins jammer, want zoals gezegd is verder best interessant. Saskia Reeves weet meer van het somme meisje te maken dan het script waarschijnlijk toeliet en Amanda Plummer is gewoon explosief, doodeng en opvallend kwetsbaar. Het zijn twee meesterlijke rollen, gevangen in een te onwaarschijnlijke film. Winterbottom brengt er verder ook een toepasselijk ijskoude sfeer naar toe en veel scènes zijn uitermate spannend al kan dat ook niet anders met zo'n intense Plummer. Goed kan ik dit allerminst vinden, maar het is het een intrigerende poging.

2*

Gisteren op het AFFF gezien, samen met Shinkai's korte film Voices of a Distant Star, die vooraf in Engels gedubde versie vertoond werd. Het blijft bij mij altijd een gok, zo'n anime. Ik ben er op zich wel in geïnteresseerd, vooral omdat het animatie gebruikt voor genres en verhaallijnen die in de westerse animatie niet voorkomen. Maar de tekenstijl ligt mij op de een of andere manier niet helemaal. Hoe goed uitgevoerd ook. Zou 5 Centimeters per Second hier verandering in kunnen brengen?

Voices of a Distant Star was in ieder geval een verrassing. Ik was me er nauwelijks van bewust dat ik die vooraf te zien zou krijgen en toen het in het Engels uitgezonden werd begon de hele zaal te joelen. Maar het verhaal wist me op een bepaalde manier wel te grijpen. Soms iets te veel kalverliefdegeklets, maar de manier waarop science-fiction en romantiek gecombineert word vond ik mooi gevonden en ik kon wel meeleven met de twee hoofdpersonen die wel héél erg ver van elkaar verwijdert werden. Daarbij vond ik de beelden mooier dan die ik in enige anime gezien had, al blijven bepaalde kritiekpunten gewoon staan (vooral het weigeren om sommige beelden te laten bewegen en het karakterontwerp dat in bijna iedere anime ongeveer hetzelfde lijkt te zijn, zeker bij jonge mannelijke personages). Maar 3,5* kan ik er makkelijk aan kwijt.

En dan komt 5 Centimeters per Second, gelukkig gewoon in het Japans. En dat is eigenlijk gewoon Voices from a Distant Star: de Remake, alleen dan langer en zonder sf-elementen. Weer twee geliefden die van elkaar zeer jonge geliefden die van elkaar gescheiden zijn door een lange afstand. God mag echter weten waarom ze niet wat meer contact met elkaar zoeken als ze zo buitenzinnig verliefd zijn. En dan heb ik het niet eens over de trein pakken, maar veel brieven schrijven of telefoneren lijkt niet in ze op te komen. En dat doet wat afbraak aan het verhaal. 'Liefde overkomt alle grenzen' is een wat overdreven uitdrukking, maar het zou de twee hoofdfiguren van deze film goed doen om dit in zich op te nemen. En ik zie niet in waarom ze elkaar niet wat vaker in weekenden en vakanties op kunnen zoeken. 'Afstand drijft geliefden uit elkaar' lijkt de stelling, maar de geliefden drijven vooral zichzelf uit elkaar door gewoon het te vertikken contact met elkaar te zoeken. Voices of a Distant Star leverde een slim excuus. Deze film niet.

Ik snap trouwens best dat als je elkaar lang niet ziet of spreekt liefde en contact verwaterd, maar bij deze film verwaterde de liefde niet en dat maakt het wat ongeloofwaardig. Na al die jaren moeten ze toch wel ergens een mogelijkheid vinden om elkaar weer te ontmoeten of hun gevoelens uit te drukken als het echt zo belangrijk is als ze constant beweren. Het lijkt wel of ze er voor kiezen om ongelukkig te zijn in de liefde. Niet alle liefde kan in het echte leven goed tot uiting komen, nee, maar dit slaat alles.

Het grootste kritiekpunt is dan ook dat de film gigantisch melodramatisch en sentimenteel is. Dat verbaasde me eigenlijk en ik vind het ook vreemd dat niemand anders dat hier lijkt op te merken. Ik heb aardig wat films gezien intussen, waaronder flink wat melodrama's, maar dit sloeg alles. Het sentiment ligt er wel erg dik bovenop.

Daar komt nog eens bij dat de film bijzonder eentonig is. Iedere scène in ieder verhaal is hetzelfde als de vorige. De setting verandert over het algemeen wel, maar daar houdt het ook op. Iedere scène bevat ongeveer dezelfde inhoud. De voice-overs begonnen mooi, maar vallen naar 10 minuten in herhaling, om niet op te houden tot de film voorbij is. Elke keer wordt er maar weer eens benadrukt dat de ene geliefde zó erg naar de andere verlangt. Daar wil ik wel in mee gaan, maar dat mag toch wel iets subtieler gebracht worden. En verder gebeurt er eigenlijk niets. Het kabbelt een beetje voort terwijl de personages vooral niets doen. En dan valt ook nog eens op dat de hoofdemotie eigenlijk niet eens liefde, maar zelfmedelijden is. Dat werkt zelden.

En dat is jammer, want de film is verder niet echt slecht. De film ziet er mooi uit, al is het ook hier weer iets teveel hetzelfde truukje in herhaling. Ik vrees dat anime en ik nooit een perfecte relatie zullen krijgen, maar dit is zo mooi als ik het kan vinden waarschijnlijk. Verder had de film een bepaalde sterke rustgevendheid die ik zeer kon waarderen (en waar dat popliedje vakkundig een einde aan maakte). En ondanks de herhaling waren sommige scènes toch wel mooi en ontroerend (de raketlancering, de kus onder de boom). Het einde deed me echter niet zo veel als had gekund.

Al met al een film waarvan ik meer verwacht had. Iets volwassener wellicht en minder sentimenteel. Uiteindelijk wel de moeite waard, maar ik ben blij dat hij niet veel langer dan 1 uur duurt.
3*