Opinions

Een auteursfilm die gekaapt wordt door een actrice. Blue Jasmine is herkenbaar Woody Allen, maar nooit eerder werd een film van hem zo gevormd door een acteur (behalve als hij zelf de hoofdrol speelde, maar dat is een wat ander verhaal). Ik vraag me zelfs af hoe de film zou zijn als Blanchett niet Jasmine speelde, of in ieder geval als iemand die rol wat minder indringend gebracht zou hebben. De stijl van de film is onmiskenbaar Allen, evenals de toon en de plotontwikkelingen. Blanchett speelt echter zwaarder dan ik ooit eerder bij Allen heb gezien (ik heb overigens nog enkele van zijn serieuze drama's te gaan, waaronder Interiors). Het personage voelt veel meer psychologisch ontwikkeld aan dan ik van Allen gewend ben en ik vraag me af hoeveel daarvan van Blanchett komt en hoeveel van Allen. Let op de scènes zonder Blanchett: die zijn toch wat losser, wat meer typisch voor Allen in zijn latere carrière. Blanchett lijkt echter zo goed in haar rol te zitten dat ze een donkere wolk over de film brengt iedere keer dat ze verschijnt en dat komt volgens mij niet alleen door het script.

Dit is gewoon een tour de force voor Blanchett. Zo eentje van het type waarvan je zo vroeg in het jaar al zeker wint dat er een Oscarnominatie in zit en wellicht een overwinning. Blanchett was lange tijd een favoriete actrice van mij, maar na haar rol als Bob Dylan in I'm Not There (haar beste rol), viel ze me eigenlijk altijd tegen. Het leek enerzijds miscasting (met name in Indiana Jones 4, The Curious Case of Benjamin Button en Robin Hood), maar voorheen leek ze juist in iedere rol te stoppen te zijn. Wie anders kan zowel Elizabeth I, Katharine Hepburn en Bob Dylan spelen en tussendoor ook overtuigen in de komedie van An Ideal Husband, als Elf in The Lord of the Rings en in een weergaloze dubbelrol in Coffee and Cigarettes? Blue Jasmine is vooral een herontdekking van een fantastische actrice, die misschien even haar passie voor het vak verloren was, maar het hier terug vond.

Niettemin, een geweldige performance maakt nog niet meteen een geweldige film en Allen levert hier prima materie. Het zijn als meer mensen opgevallen dat dit een gemoderniseerde, ietwat luchtigere (relatief gezien) versie is van A Streetcar Named Desire en de manier waarop Allen dit verhaal aanpast aan deze tijd is erg fijn. Met de slinkse economische deals die in het verhaal zitten lijkt het zelfs als Allen actueel wil zijn (voor het eerst in zijn hele carrière), maar het kan goed toeval zijn. Hij blijft toch vooral een meester van dialogen en scherpe, ironische ontwikkelingen en op dat gebied is hij hier in topvorm. En de casting is over het algemeen weer helemaal top, al vond ik Bobby Canavale soms wat over-the-top, terwijl hij op andere momenten weer indrukwekkend was. Vooral Andrew Dice Clay en Sally Hawkins maken hier indruk in de bijrollen. Die laatste is gewaagd qua talent aan Blanchett, ze krijgt alleen niet zo'n spannend personage.

Ik moet ook een kleine persoonlijke noot toevoegen die er extra voor zorgt dat Blue Jasmine meer waardering van mij krijgt. Ik heb zo'n inzinking ooit van dichtbij meegemaakt en door de realisme waarmee Blanchett acteerde kwam dat beeld weer erg sterk bij me terug. Nee, ik was niet zelf degene die inzinking doormaakte, maar ik zag er genoeg van om hiervan soms de rilling te krijgen. Dat einde, waarin Blanchett op een bank tegen haarzelf praat, is helemaal raak in dat opzicht, vrees ik. Ik kan me trouwens goed voorstellen als er nog eens berichten komen hier die Blanchett over-the-top vinden, maar ik kan getuigen dat ze het perfect speelt.
4*

Blue Ruin voelt vooral aan als een visitekaartje van Jeremy Saulnier. Het zou me niet verbazen als dit ooit voor hem is wat Duel is geworden voor Spielberg, een soort film waarin hij laat zien wat hij kan. Dat doet hij niet op een flitsende manier zoals veel beginnende regisseurs, maar met een stevige hand en een flinke controle op zijn thrillerelementen. Het verhaal is vrij standaard, maar Saulnier haalt eruit wat eruit te halen valt. Het is constant spannend, want hij weet hoe hij een scène moet opbouwen en schieten voor maximaal effect. Dat het verder allemaal erg minimalistisch is, zonder grote muzikale cues, groteske filmische effecten, grote acteerprestaties of plottwists, is extra knap. Het is een wraakfilm die de gevolgen van verschillende acties overziet en veel meer niet.

Daardoor is dit gewoon enorm vermakelijk, een constant puntje-op-de-stoel ervaring, met wat extra humor, een aardig beeld van een bepaald deel van de Verenigde Staten en een boeiend hoofdfiguur. Macon Blair is zo iemand die ik verwacht veel vaker te gaan zien in de toekomst, wellicht in een carrière als Paul Giamatti of Michael Shannon. Hij weet erg veel over te brengen met weinig woorden (niet dat de dialogen die er zijn slecht zijn, integendeel). Leuk ook om Devin Ratray hierin te zien, die net als in Nebraska weer een kleurrijke vorm van Amerikaanse white trash mag spelen.

Blue Ruin is wellicht te weinig verrassend om echt een lange indruk achter te laten, maar als spannende thriller en als aankondiging van Saulnier is het een erg fijn stukje cinema. Sowieso een sterke aanbeveling voor een avondje suspense.

3,5*

Laatste film van Tony Richardson, waarvan ik alleen het vreselijke Tom Jones zag. Hij overleed drie jaar voor dat Blue Sky uitkwam, doordat die film een vertraagde release had. Sommigen hebben Richardson hoog staan, maar de twee films die ik tot nu toe van hem zag hebben alleen gemeen dat ik ze niet goed vond.

Blue Sky scoort vooral laag op geloofwaardigheid. Ik weet niet zozeer of Jessica Lange slecht acteerd of dat het de bedoeling was, maar ik vond haar personage wel erg onwerkelijk. Zelfs haar liefde voor haar man, een belangrijk element voor de film, lijkt gemaakt. Ik geloof best dat hij op haar verliefd is, maar niet andersom. De hele gezinssituatie voelde sowieso niet doorleefd. De manier waarop die oudste dochter op haar ouders reageert is meer die van iemand die een paar weken van een afstandje hen heeft geobserveerd en niet van iemand die al een leven lang met ze heeft samengewoond. Daarvoor is haar dialoog vaak ook wat te uitleggerig als het op het verleden aankomt. Dat mevrouw Lange uiteindelijk de grote held wordt door gek te doen voor de pers kon ik al helemaal niet slikken, maar niets rond het hele militaire plot kwam overtuigend over en soms leek het er maar snel bij gegooid te zijn. De clichématige performance van Powers Boothe als onbetrouwbare officier helpt ook voor geen meter.

Alle gebeurtenissen zijn zo doorzichtig en het script is zo overduidelijk geschreven dat dit nooit had kunnen werken en dat mogelijk goede performances van Lange en vooral Jones in het luchtledige blijven hangen. Dat het allemaal ook nog eens gefilmd is als een goedkope tv-film van de jaren '80 helpt niet mee. Geen mooi afscheid van Richardson helaas.
2*

Het scenario van deze film had met gemak een eindproduct kunnen opleveren die een 0,5* kreeg. Bijna alle gebeurtenissen, wendingen en dialogen voelen enorm geschreven aan. Alle psycholische verklaringen lijken uit een handboekje te komen. Iedere situatie is een nieuwe cliché. En zelfs voor een politiefilm zijn de chefs wel erg grote idioten. Het hoort een beetje bij dergelijke films dat de chefs meer in de weg lopen dan de hoofdpersoon helpen, maar er zijn grenzen. Een andere enorme stoorzender is Ron Silver, een nonacteur die zijn schurkenrol wel erg flauw en over-the-top neerzet, zonder er een boeiend personage van te maken.

Dat de film alsnog twee sterren krijgt is te danken aan de twee belangrijkste vrouwen achter dit project. Jamie Lee Curtis is eigenlijk verrassend goed in de hoofdrol en geeft toch nog een kleine emotionele waarde mee aan het geheel. Daarnaast is vooral Kathryn Bigelow de juiste regisseur voor deze materie. Nou laat zij hier en daar ook wat steekjes vallen, met name in het overmatig gebruik van slowmotion en een uitbuiting van typische jaren '80-esthetiek (ik zal nooit begrijpen waarom die lichtbundels uit ramen en de rook die op willekeurige plaatsen verschijnt ooit als mooi werden gezien). Maar zoals gewoonlijk is Bigelow geïnteresseerd in personages die op een bepaalde manier een grens opzoeken, waarvan ze weten dat die niet overschreden moet worden. Hier geldt dit vooral voor de schurk, maar hij probeert ook Curtis over die grens te trekken. Daarnaast verdraait Bigelow meestal (maar niet in The Hurt Locker) de rollen van rassen en geslachten of ze speelt met seksualiteit. Het beste in Blue Steel zijn de momenten die het a-typische gegeven van een vrouwelijke politieagent in eenactiefilm benadrukken. Het redt de film niet, daarvoor deugt er gewoon teveel niet, maar ergens zou het interessant zijn als Bigelow dit zelf zou remaken met een goed script als basis.

2*

Hier had ik na alle lof toch net iets meer van verwacht. Het is natuurlijk wel een stevig drama en het is ook wel best aangrijpend hier en daar, maar het gevoel blijft hangen dat ik het allemaal al eens gezien heb in andere films. Relaties die zich op een dergelijke manier ontbinden komen wel vaker langs en dan moet je net iets extra's te bieden hebben en dat heeft Blue Valentine niet. Integendeel, de film is zelfs iets te recht voor zijn raap soms. Zo'n ukulelescène vind ik al snel schitterend, maar hier wordt het effect verpest door de wel erg voor de flauwe, nadrukkelijke liedjeskeuze (you allways hurt the one you love) en even nadrukkelijke setting (voor een winkel waarin bruidskleding te koop is) Iets subtieler had toch moeten kunnen. Daarnaast overdrijft de film de ellende soms. Zo'n scène waarin Dean in elkaar geslagen wordt door Cindy's ex slaat nergens op in een film als deze en dat Cindy ontslagen wordt op het einde is ook gewoon een stap te ver. Dergelijke goedkope effecten zijn toch nergens voor nodig? Daar komt nog eens bij dat ik vaak dacht dat een scène de laatste scène zou zijn en waarbij dat moment ook perfect was. Uiteindelijk gaat de film maar gewoon wat door, tot ineens de eindcredits eindelijk verschijnen. Wel erg mooie eindcredits overigens.

Ik zou deze film graag meer gunnen. Het is duidelijk een passieproject voor de regisseur, die er een eeuwigheid aan heeft gewerkt met een minimaal budget. Daarbij geven Gosling en Williams alles dat ze hebben en zeker bij Williams is dat heel veel. Een actrice die ik vaak beter vind dan de films waarin ze speelt. Gosling heeft soms net iets teveel maniertjes, maar is ook vaak weer erg sterk. De improvisaties leveren ook genoeg moment op die wel werken en die helemaal raak gevonden zijn. Vergelijk dit echter met de films van improvisatiemeesters als Mike Leigh of de meer vergelijkbare John Cassavetes en je ziet dat Blue Valentine de diepgang mist van de echt geweldige regisseurs.
3*

Deze werd uitgezonden op kindertelevisie en dat is logisch, maar ik ken weinig kinderfilms die zo veel geduld hebben als deze. De langzame opbouw en de soms bijna terloopse behandeling van veel scènes (zelfs de hardste pestscène wordt van een grote afstand gefilmd) doen vaak meer denken aan een arthousefilm. De verhaallijn volgt een bekend stramien voor pestfilms, maar Bluebird onderscheidt zich door zijn ingetogen aanpak en zijn realisme. Het is misschien wel de meest geloofwaardige film die ik zag over het onderwerp, simpelweg doordat het pesten zo rustig opgebouwd wordt en de impact ervan pas na een lange tijd echt duidelijk aan de oppervlakte komt. Gewoonlijk is het geen compliment om te zeggen dat de regie onopvallend is, maar hier wel, zelfs al zit er een adembenemend shot in richting het einde, als Merel aan die duikplank hangt.

Voor lange tijd worden er geen misstappen gemaakt. Persoonlijk had van mij er niet zo'n gehandicapt broertje ingemoeten, zulke elementen zijn toch vaak wat typisch voor zo'n verhaal en de film heeft het niet nodig om Merel als bijzonder zorgzaam te tonen. Ik was ook bang dat het uit zou draaien op Merel die haar woede af zou reageren op haar broertje. Dat gebeurt ook wel, maar subtiel, zonder de band met haar familie te verstoren. Dat is geloofwaardiger dan dat als breukscène te gebruiken. Sowieso zijn alle scènes waarin Merels woede tot uiting komen vrij subtiel en dat mag ik wel. Ook was ik bang voor een zelfmoordpoging aan het einde, zeker toen al vroeg in de film het suïcidale nummer Otherside van The Red Hot Chili Peppers te horen was, maar gelukkig gaat het niet zo ver.

De enige serieuze misstap komt helemaal aan het einde en eerlijk gezegd haalt het best wat van mijn waardering af. Na zo'n hele opbouw waarin we Merel langzaam maar zeker zien afglijden past het niet om alles ineens weer zomaar goed te laten zijn, alleen maar omdat de pestkoppen eindelijk te grazen genomen zijn en Merel een medestander heeft gevonden. Dit soort momenten zijn belangrijk om Merel er bovenop te krijgen, maar dat heeft minstens net zoveel tijd nodig als dat er ging zitten in de aftakeling. Maar dan ineens begint ze rennen. We houden en lange close-up met glimlach aan, rockmuziek hard en Merel zorgt weer met volle plezier voor haar broertje te zorgen. Misschien flauw om over zoiets zo hard te vallen, maar ik vond het enorme afbreuk doen aan de subtiliteit van het voorafgaande.

Het valt me op dat Nederlandse (evenals Scandinavische) films vaak serieuze problematiek niet uit de weg gaan, waardoor het soms haast geen films voor de jeugd meer lijken. Dat vind ik bewonderenswaardig, zeker omdat het vaak met veel realisme gepaard gaat, maar uiteindelijk merk je dan wel vaker dat de makers zich in bochten moeten wringen om nog tot een happy end te komen (waarvan ik overigens wel begrijp dat ze die willen hebben; om kinderen nou met een pessimistisch wereldbeeld achter te laten is ook weer zoiets, dat kan later nog wel). Vaak werken de eindes dan ook niet. Ik zag deze film direct aansluitend op The Magnificent Ambersons, die berucht is om het feit dat de studio tegen de wensen van de regisseur in een ander einde aan de film gaf. Dat waren twee geforceerde achter elkaar voor mij. Een beter compliment is dat Bluebird me nauwelijks minder wist te grijpen dan dat erkende meesterwerk.
3,5*

Heerlijke feelgoodfilm dit, die toch zeker tot de zeldzame groep hangoutfilms behoort. Op een bepaalde manier ga je je toch een onderdeel van de bemanning voelen.

Het wordt allemaal zeer licht gebracht, zeer zéér licht. Maar het werkt. De humor zit er goed in, de muziek is pakkend, de dialogen zijn fijn en de acteurs zijn goed op elkaar ingespeeld, wat belangrijk is voor een hangoutfilm. Geen enkel personage wordt echt naar de voorgrond getrokken en de meesten krijgen wel een aantal sterke momenten. Philip Seymour Hoffman wordt naar voren gehaald als de held, maar heeft eigenlijk niet heel veel te doen. Schijnbaar wou hij het rustig aan doen na veel zware films, waaronder Synecdoche New York, waarna hij gewoon rustig achteroverleunend kon toekijken hoe die gekke Britten hier te keer gingen. Zijn kalme, maar komische personage vormt een mooi ankerpunt voor de film. En hij heeft het enige dramatische moment van enige waarde (zijn blik op de jaren '60), voor zover je al van een dramatisch moment kan spreken. De Britten doen echter het meeste werk hier en alle DJ's zijn perfect gecast. Nick Frost komt hier minstens zo goed terecht als in zijn samenwerkingen met Wright en Pegg, in een toch iets andere rol. Ik vraag me af hoeveel er hier geïmproviseerd is. Het voelt meestal wel zo aan.

Eigenlijk is er maar een serieuze zwakte en dat is het absurd slecht uitgewerkte romantische plotje tussen de jongen en dat nichtje van Nighy. Je ziet vaak in films dat actrices alleen in films zitten als love interest, maar dat is zelden opzichtiger gedaan dan hier, waarbij Marianne geen eigen karakter mag krijgen, terwijl ze constant van persoonlijkheid wisselt naar gelang het 't script goed uitkomt. Bizar slecht voor een romkomveteraan als Curtis. Gelukkig is het maar één van de vele verhaallijnen en hoeven we er niet te veel aandacht aan te besteden.

Richard Curtis zal nooit een held van mij worden, maar hij weet altijd wel te entertainen in genres die vaak niet boeiend zijn. Dit vond ik duidelijk zijn beste werk. Ik geef 3,5*, maar ik beig naar vier sterren. Het is alleen de vraag hoelang zo'n licht filmpje als The Boat That Rocked blijft hangen. Afwachten. Voor de rest raad ik iedereen aan dit een kans te geven, al is het maar voor de bijzonder grappige en creatieve manier waarop Cat Stevens' Father and Son gebruikt wordt.

Tot nu toe heb ik al De Palma's films overschat gevonden. Van Body Double verwachtte ik dus ook niet bijzonder veel. Ik ging hem dan ook alleen kijken vanwege de vergelijkingen met Hitchcock.

En wat blijkt: Body Double is een heerlijke film. Hitchcock zou er trots op zijn geweest. Zoals altijd bij De Palma een tikkeltje over-the-top, maar eindelijk heeft hij een film waarbij het past. Body Double is verrassend spannend, een constante puntje-op-de-stoel ervaring. En net als Hitch mixt De Palma het met een fijne laag zwarte humor. De film is een aaneenschakeling van zeer vermakelijke scènes. En Craig Wasson is perfect in deze rol. Een normale sul over wie je uiteindelijk met een glimlach kunt zeggen dat hij zichzelf flink in de nesten gewerkt heeft. Ook volgens de beste Hitchcock-traditie.

Enige fout is het moment in het graf, wanneer Scully ineens de set uitstapt en weer bij de horrorfilmers is. Dit stuk haalt de hele film bijna onderuit. Ik was even bang dat de film hier zelfs zou eindigen. Dat zou echt dodelijk geweest zijn. Nu doe ik maar net alsof die scène niet bestaat, omdat de film genoeg krediet opgebouwd heeft.

Veel milde reacties hier, maar ik vind het vermaak van de bovenste plank.
4,5* Misschien een halve ster teveel, maar ik ben in een goede bui

Bolt is in principe niet een van de meest opvallende animatiefilms van de laatste jaren. Qua animatie loopt het achter op de concurrentie, het verhaal verloopt teveel volgens het boekje en het geheel voelt meer aan als Dreamworks dan Disney. Maar toch vond ik Bolt wel meer genietbaar dan de gemiddelde, recente Amerikaanse animatie, puur en alleen door de humor, die hier dan ook gewoon echt grappig is. De duiven stalen voor mij de show (geweldig geanimeerd ook), maar de hysterische hamster en het sarcasme van de kat troffen eigenlijk altijd wel doel. Favoriete moment was toch wel toen Bolt Mittens dreigde in de rivier te gooien, doordat hij door de duiven misleidt was te denken dat zij een superschurk was. Hoe die duiven toekijken is gewoon erg grappig. Jammer alleen dat na een uur bijna alleen maar humor de film ineens weer zo nodig serieus moet worden en de humor grotendeels laat varen voor drama volgens het boekje. Niet bepaald de enige film in zijn soort die er last van heeft, maar gewoon erg jammer. Toch een betere film dan ik verwacht had; tot nu toe was ik er niet zo voor te porren om hem te gaan zien.
3,5*

Zo zie je nooit een film met Alfred Molina en zo zie je er 3 in een week. En hier is hij een van de vele en vele hoogtepunten van deze film.

Dit is de tweede film van Anderson die ik zie, na Magnolia, en ik kan niet anders concluderen dan dat het waarschijnlijk het grootste genie is van deze generatie filmmakers. Net als Magnolia voelt Boogie Nights aan als een film die bijna onmogelijk te maken is. De manier waarop acteerwerk, muziek, camerawerk, montage en een sterk script in elkaar vloeien is ijzersterk en ik kan geen andere regisseur indenken die een verhaal als deze op zo'n manier aangepakt zou hebben. Het resusltaat mag er zijn, want net als Magnolia is dit een film die mij helemaal meesleurde in de wereld van de film. Op een manier waarop weinig andere films dat kunnen.

Het begint allemaal heerlijk relaxed, maar zodra in de tweede helft het fall-gedeelte begint wordt het allemaal heel heftig. Wellicht is het wel de best uitgewerkte fall ooit in een film. Anderson levert klap naar klap en geeft de kijker geen tijd om ze goed te incasseren voordat de volgende klap alweer komt. Daardoor wordt Boogie Nights een overrompelende emotionele tour-de-force die zich bijna kan meten met Magnolia. Hij dankt ook veel aan zijn cast, die hun rollen weer stuk voor stuk fantastisch vervullen. Zelfs acteurs die gewoonlijk niet zo sterk zijn laten zich hier van hun beste kant zien. En de kleine rollen (zoals Philip Seymour Hoffman, die maar weinig hoeft te doen) doen hier zelfs niet onder aan de belangrijke rollen. Daarnaast veroordeelt Anderdon zijn personages niet, wat ze ook doen en hoe ver ze gaan. Hij lijkt altijd begrip voor ze te hebben, waardoor wij als kijker dat ook doen. En niemand hier voelt als een karikatuur aan. Het lijken allemaal echte mensen.

Qua beelden en muziek is het ook hier weer genieten. Veel lekker lange shots vol beweging die de film zijn swingende karakter verlenen.

Het is overigens niet zo dat deze film perfect is. Sommige zijverhaallijntjes blijven beperkt en daarvan zou ik meer willen zien, want ze boeiden me allemaal evenveel. Ergens had ik ook het gevoel dat Anderson er nog een veel langere film van had willen maken en dat had ik zeker niet erg gevonden. Het einde was het andere probleem. Ik vond het raar dat na die hele zware val uiteindelijk alles toch weer goed komt voor de meeste personages, of op zijn minst redelijk goed. Dat bezoek aan Alfred Molina dat eindigt in moord lijkt uiteindelijk geen echte invloed op Dirk Diggler's verdere leven te hebben en hij komt er mee weg. Het einde lijkt dus niet in het structuur van de film te passen. Maar wellicht komt dat wel door Anderson's sympathie voor zijn personages. Alsof hij ze niet wil zien lijden.

Maar eigenlijk telt dit voor mij nauwelijks als kritiek. In het topic van There Will Be Blood zei Starbright Boy dat hij Anderson zo waardeerde om zijn schaamteloze ambitie. En daar kan ik alleen maar in mee gaan. Wat Anderson hier doet zou iedere andere regisseur zich waarschijnlijk nooit in zijn hoofd halen en het resultaat is groter dan grootst. Voeg daaraan toe dat Anderson nog maar een beginnend regisseur was hier en ik kan hem alleen maar meer prijzen om zijn lef. Dat hij kleine steekjes laat vallen is verre van een schande. Het enige nadeel is wellicht dat de film me bij herziening iets minder zal overdonderen bij de fall omdat ik weet dat het allemaal relatief goed komt. Maar dat zien we later wel weer. Ik moet verder ook toegeven dat er geen zwak moment in de hele film zit. Het einde past dan wellicht niet helemaal naar mijn gevoel, maar het is wel weer geweldig uitgevoerd.

4,5* Een mijlpaal in de filmgeschiedenis.

WTF?!

Nou ben ik wel eens slechte films tegengekomen in de top 250 van MovieMeter, maar dit had ik nooit verwacht. Een film zo slecht, zo walgelijk en zo ongeloofelijk fout dat ik er niet een goed woordje voor over heb. The Boondock Saints deugt niet en wel om zoveel redenen niet dat het geen zin heeft om op alles in te gaan wat slecht is. Toch zal ik een beeld schetsen.

Laat ik bij het acteerwerk beginnen. Dit is werkelijk een ramp. Die Rocco gaat mijn lijst op als een van de meest irritante personages dat ooit het witte doek heeft bevuild. De rest van de cast komt daar in de buurt. Het is een hoop geschmier en er is veel hysterisch gezwaai met de armen, maar het worden nooit goede personages. Misschien willen sommigen dit acteerwerk nog verdedigen doordat het bewust over-the-top is, maar zelfs bij over-the-top kan er nog slecht geacteerd worden. Dat is hier gewoon het geval. De twee hoofdpersonen worden ook bijzonder zwak uitgewerkt. Dat ze naast het moorden vooral als kleine jochies met elkaar stoeide hielp ook niet mee. En Willem Dafoe? Ik vind dat een geweldig acteur en hij heeft hier de beste rol, maar zelfs ik kan dit niet goedpraten. Als hij die schietpartij buiten met Il Duce reconstrueert haalt hij zelfs het bloed onder de nagels vandaan.

Het script is afgrijselijk. Het plot rammelt aan alle kanten en bevat veel onlogische handelingen en plotgaten. De dialogen zijn slap en lijken geschreven door een puber die met de coole jongens mee wil doen, maar nog geen talent heeft ontwikkeld. De grappen missen enige scherpte en in combinatie met de slechte acteurs levert het een ramp op.

De stijl lijkt eveneens uitgevoerd door dezelfde puber die denkt te weten wat hij doet, maar ook hier gewoon achter de grote jongens aanhobbelt. Veel trukages ten spijt doet het allemaal erg goedkoop aan en kreeg ik zelfs een televisiefilmgevoel. De muziek is standaard voor dit soort films. Slecht nageaapt allemaal.

Maar het ergste is gewoon het thema. De film gaat over het recht in eigen handen nemen, maar over welk recht hebben we het nu? Ik vond het een ongeloofelijk foute gedachte dat twee jongens en een gestoorde vent met baard zomaar besluiten alle bad guys te gaan vermoorden, zonder persoonlijke reden! Als die schurken nou een familielid hadden gedood, of als ze persoonlijk benadeelt waren, of als de jongens desnoods zelf als gestoord werden neergezet viel het voor mij nog wel te verdragen. Maar nee, we moeten deze twee figuurtjes sympathiek vinden en zelfs Rocco zou een geweldige vent zijn (Rocco's sterfscène, met die tranen en muziek doet overigens een gooi naar slechte scène ooit; zelfs al was ik blij van het personage af te zijn). Ik vind het maar eng als zomaar ineens een groepje mensen denkt te weten wat goed is voor de maatschappij en dan maar lukraak gaat moorden. Oké, iedereen die ze vermoorden was karikaturaal slecht en de film wist zo enige morele vraagstukken nog enigzins te ontwijken. Maar toch blijft het gevoel knagen dat de film ons wil meedelen dat het goed is om op deze manier het kwaad van de straat te vegen. Ik hoop het toch niet. Maffia of geen maffia als tegenstander, de Saints zijn ook gewoon een soort schurken. Als Die Hard en Dirty Harry al fascistisch zijn dan zijn de Saints het al helemaal.

Overigens kun je in de film makkelijk een boodschap vinden die zegt dat het goed is om vanuit je geloofsovertuiging mensen te vermoorden. Zelfs de biechtpriester stemt er mee in. Dit is vast een favoriete film van menig fundamenteel terrorist. Hoe de film het ook presenteert: de twee Saints die vijanden neerschieten terwijl ze zogenaamd uit een soort medelijden toch een gebedje zeggen, maar tegelijkertijd een geforceerd coole pose aannemen. Bah!

Het moge duidelijk zijn: ik haatte de film. Ik haatte hem zoals ik maar een handjevol films haat. En dit is de eerste van zo'n films uit de top 250. Hopelijk ook de laatste. Dit had ik ook gewoon niet zien aankomen. Ik verwachte toch op zijn minst een gewoon vermakelijke gangsterfilm, maar nu vraag ik me toch serieus af hoe mensen deze film goedgepraat krijgen.

0,5* (alsof het nog nodig is dit te vermelden)

Borgman is werkt voor mij vooral als een erg goede zwarte komedie. Bij de genre-aanduiding staat thriller (en eerder stond er horror), maar vreselijk spannend vond ik het niet. Daarvoor stond het verloop van het verhaal eigenlijk al snel een beetje te veel vast. Alleen al de openingszin waarin gezegd wordt dat "ze" neerdaalden om hun gelederen te verstrekken geeft al aan welke kant de film op zal gaan en Van Warmerdam zet dit pad vrij rechtlijnig door totdat Borgman een stel nieuwe rekruten heeft en op weg kan gaan naar zijn volgende doel. Dat sommigen deze film onvoorspelbaar noemde verbaasde me dan ook een beetje. Ik vond juist de onvermijdelijkheid van het alles hier zo sterk werken. Dat deed me niet zozeer denken aan de Bijbel als aan oude mythes, waarin meestal de afloop aan het begin al vrijgegeven wordt. Dat is hier misschien niet echt het geval, maar er wordt vrij duidelijk weergegeven wat je kunt verwachten.

Het is dan ook vooral van belang dat de uitwerking fris is, dat de scènes zelf vol originele vondsten zitten. In feite blijft het een verzameling onvermijdelijke momenten, grotendeels. Dat hele gedoe met die tuinman en de manier waarop Borgman zijn plaats inneemt is echt erg goed uitgewerkt en bijzonder komisch. Vooral erg geestig dat hij zijn hulp aanbiedt aan de lijdende tuinman en vervolgens doodleuk met die man op de achterbank rustig cement gaat kopen voordat hij naar het huis van de tuinman gaat. Het zijn vaak dat soort komische momenten die de film maken. Een paar momenten werken niet helemaal, zoals dat toneelstuk. Dat had hilarisch of sinister kunnen zijn, maar in plaats daarvan is bleef het voor mij wat in het luchtledige hangen. Gelukkig is het grootste deel wel raak.

Overigens als je eenmaal accepteert, op basis van de opening, dat het hier gaat om gevallen engelen of iets dergelijks is de film niet zo vaag als velen doen vermoeden. De meeste vreemde gebeurtenissen kunnen immers verklaard worden door eventuele paranormale krachten van Borgman. Alleen het verschijnen van die twee honden die "te vroeg" zouden zijn blijft wat vaag (kwamen ze terug in een verwijderde scène?). Het plan van Borgman is wat omslachtig, maar dat past wel bij een kwelgeest.

Erg leuk dus en doet me er aan denken dat ik eens achter meer van Van Warmerdam aan moet gaan, want dat is pas mijn tweede na Ober.
4*

Born Yesterday staat vooral overeind door de rol van Judy Holliday. Ze is grappig en overtuigend, ondanks dat zze een irritant stemmetje moet opzetten. Ze brengt levendigheid in een verder wat ongeïnspireerde film. Het was gebaseerd op een befaamd theaterstuk en Cukor kwam op het idee om de acteurs eerst de rollen wat op het toneel te laten spelen, zodat zowel hijzelf als de acteurs in het juiste gevoel voor de film konden komen. Een bizarre en ongelukkige keuze achteraf, want op die manier voorkom je natuurlijk niet dat het minder op theater lijkt. Helaas voelt Born Yesterday vaak meer aan als een toneelstuk dan als een film, vooral ook omdat zo'n 75% in hetzelfde hotel afspelen. Er zit gelukkig goede humor in, zonder ooit maar in de buurt te komen van de beste komedies. Het verhaal is ook enorm voorspelbaar, waarbij Holliday ervoor moet zorgen dat het toch boeiend wordt. Crawford is oké, maar weet zijn personage in tegenstelling tot Holliday niet echt boven zijn karikatuur uit te laten groeien. Holden is zeer overtuigend, maar heeft de saaiste rol. Uiteindelijk is Born Yesterday niet echt een essentiële klassieker. Verre van vervelend om naar te kijken, maar dergelijke films werden indertijd beter gemaakt.

3*

Ongeveer zo goed als deel 2. Greengrass' regie trekt de Bourne-reeks echt uit boven de gemiddelde actiethriller uit Hollywood. Hij heeft in ieder geval voor mij de serie afgelevert die razendsnelle montage écht goed weet te gebruiken om spanning op te roepen. Dit komt omdat Greengrass op een bepaalde manier toch niet het oriëntatiegevoel weet kwijt te raken. Geen geringe prestatie als je kijkt hoeveel shots hij er in een minuut doorramt. Toch had ik het gevoel dat het in Supremacy extremer was. De actiescènes zijn in ieder geval weer goed spannend en meeslepend.

Ik snap echter niet zo goed waarom deze film nou door zowel publiek als critici als absoluut beste deel van de reeks verkozen werd. Waarom is de score voor dit deel nou zoveel hoger dan deel 2 (met deel 1 heb ik overigens niets)? Ik vond het vooral meer van hetzelfde. Gelukkig is het niveau even hoog, maar tegelijkertijd had de film iets inwisselbaars ten opzichte van Supremacy en was de verrassing er toch wel af.

Net als Supremacy zit Ultimatum voor mij weer op het randje van 3 en een halve ster en 4 sterren. Het wordt 3,5*, omdat het personage Jason Bourne voor mij totaal oninteressant gebleven is. Hij is als actiepersonage zeker overtuigend, maar geen enkel moment in de trilogie interesseerde het mij ook maar enigzins iets wat nou Bourne's ware identiteit was. Ik waardeer de laatste twee delen puur door de actie- en thrillerelementen. En op dat gebied is het gewoon sterk uitgewerkt.

Boy A heeft een van de meest lelijke titels die ik ooit gezien heb, maar gelukkig is dat meteen ook het grootste minpunt, samen met wat kleine symbolische plotelementen die er wat al te dik bovenop lagen (de redding van het 10-jarige meisje en de zoon van de maatschappelijk werker). De film werkt omdat alle elementen zo goed op elkaar afgestemd zijn. De acteurs spelen hun rollen ingetogen en het script geeft ze geloofwaardige dialogen en situaties om mee te spelen. Regisseur John Crowley heeft een goed oog voor menselijke relaties schijnbaar want ik vod het zeldzaam realistisch allemaal. Mooi is ook dat hij de film lichte kleuren baadt en voor mooie locaties kiest. Het lome tempo laat de ontwikkelingen goed tot zijn recht komen. Het werd zo een ontroerende, soms wat harde, maar bovenal menselijke film, waarvan ik toch wel durf te zeggen dat ik blij ben dat hij niet in Hollywood gemaakt was. Ik zag veel momenten waar men duidelijk uit de bocht had kunnen vliegen, maar Boy A blijft altijd op de rails gelukkig.
Zeker genoeg voor 4 kleine sterren.

Een ongeloofelijk gewaardeerde film bij mijn familie (en kennelijk ook op MovieMeter, was me nog niet echt opgevallen eigenlijk). Ervaring leert mij films niet te vertrouwen als mijn moeder ze goed vind. Zeker niet als ze over de holocaust gaan. Zoals gewoonlijk werd ik weer teleurgesteld.

Ondanks de goede bedoelingen deugt de film gewoon niet. Het is denk ik de meest manipulatieve holocaustfilm die ik tot nu toe zag. In iedere scène krijg je een lesje. Iedereen ouder dan 12 zou zich echter moeten schamen als hij dat lesje nog niet kende. We krijgen dus weer het ouderwetse beeld van nazi's als mensen die bijna constant in schreeuwen lijken uit te barsten of anders rustig vilijn zijn, zoals die leraar. De joden schieten uiteraard meteen de hoofdpersoon te hulp als hij een keer valt. Ja, de nazi's hebben slechte dingen gedaan en de joden verdienden hun lot niet, maar moet deze film echt zó zwart-wit zijn. Het leek wel haast een karikatuur van W.O.II.

Ja, je kunt zeggen dat het vooral op iets oudere kinderen gericht is, maar nog steeds werkt het niet. Op een bepaalde manier laat de holocaust zich niet vergemakkelijken tot een niveau dat voor kinderen te behapstukken valt. Maar ook als kinderfilm is het gewoon niet bepaald een To Kill a Mockingbird. Ik vond het geheel bijzonder weinig beklijven.

Niets, maar dan ook niets bereidde mij voor op dat einde. Die mag wat mij betreft in de top 10 slechtste slotscènes ooit. Kennelijk vinden veel mensen het gewaagd en ontroerend, maar een kind laten sterven in een film wordt altijd gezien als zowel gewaagd als ontroerend. Iemand die echter verder kijkt dan het gemakkelijke sentiment ziet dat dit einde niets, maar dan ook helemaal niets zegt over de holocaust. Het is er alleen maar om een shock en tranen uit het publiek te trekken. De holocaust als melodramatische effectbejag is het. Het is toch bizar dat de hele dramatische lading van de jodenvervolging hier omgezet wordt tot de droefheid van een Duits, niet-joods (!) jongetje die per ongeluk (!) vergast wordt. Het zegt werkelijk niets over de holocaust.

Bah, bah, bah, bah, bah. Het ergste is nog wel dat iedereen erin trapt.
1,5* voor het acteerwerk van de jongetjes.

Intussen al weer heel wat jaren geleden, volgens mij rond de tijd dat ik voor het eerst Before Sunrise en Before Sunset zag, hoorde ik voor het eerst van dit project en sindsdien ben ik er door geïntrigeerd. Het is natuurlijk een originele aanpak voor een coming-of-age film om het gewoon te filmen terwijl de jongen opgroeit. Het doet wat denken aan de Up-documentaires (die ik overigens nog niet zag), maar dan in fictievorm.

Het eindresultaat mag er zijn. Boyhood steunt vooral op Linklaters gebruikelijke, sterke punten. Dat wil zeggen goed acteerwerk (iedereen hier noemt Hawke, ik noem Arquette) en dialogen die ondanks dat ze vaak eigenlijk aardig semi-filosofisch zijn erg natuurlijk klinken. Linklater heeft een oog voor het alledaagse en het kleine en dat vergroot de kracht van Boyhood. Het is niet zozeer dat mijn eigen jeugd zoveel leek op die van Mason; dat valt wel mee. Het is meer alsof ik het gevoel heb dat ik hem al lang kende, of types als hem en dat de mensen in deze film me ergens doen denken aan mensen die ik ken. Zo'n soort herkenbaarheid is niet gemakkelijk te verkrijgen, maar essentieel voor een project als dit. De momenten die ik wel persoonlijk herkende, zoals het geplaag van broer en zus op heel jonge leeftijd in de auto, zijn wel extra fijn. Knap ook dat de hele speelduur gewoon boeiend blijft. Het wordt nooit saai of eentonig.

Het is echter wel gevaarlijk om af en toe met wat meer 'grote' elementen te gaan strooien bij een film die juist steunt op een soort herkenbaarheid, een vertrouwdheid. Linklater en co zetten niet veel misstappen, maar twee sprongen er voor mij uit en goongumpa haalde ze al aan. Ten eerste die Mexicaanse arbeider die succesvol wordt en de moeder bedankt. Erg sentimenteel. Ten tweede het wel erg idyllische einde op de universiteit. Meteen dus die perfecte vrienden, nieuwe perfecte love-interest, drugs en schitterende zonsondergang. Het is niet zozeer dat ik denk dat Linklater wil suggereren dat alles nu perfect zal zijn, maar het is wel een sfeer die enorm anders is dan aan wat er vooraf ging. Net als de Before-films ligt zware onzekerheid en vooral teleurstelling ten grondslag aan alles wat er gebeurt. Er zitten geen illusies in rond het volwassen worden als iets magisch. Daarom had ik liever het einde gehad waarin Mason in zijn auto op weg was naar zijn nieuwe leven. Niet origineel per se, maar wel een afsluiter die juist aanvoelt. Een glimps in de nieuwe fase van zijn bestaan lijkt me overbodig. Ik kreeg het gevoel dat het slot hardnekkig probeerde nog wat betekenis te geven aan dit alles, maar van mij hoefde dat niet zo voor een film die vooral over het 'nu' van situaties gaat en over de veranderlijkheid daarvan.

Dat zijn echter kleine puntjes. Dat ik met een kleine vier blijf zitten (niet bepaald slecht, maar ik verwachtte hoger) heeft ook wat te maken met het gebrek aan echte impact op mij. Het komt misschien omdat dit buiten de productiemethode om eigenlijk een typisch coming-of-age-verhaal is. Het is verdomt goed gemaakt en misschien is het een wat flauwe kritiek op een naturalistische film als deze, maar ik vond het gewoon te weinig verrassing bieden voor een echt meesterwerk. De Before-films steunen op een soortgelijke natuurlijkheid, maar hadden een grotere impact. Misschien komt dat toch omdat die individueel een goede focus hebben, terwijl het hier meer van moment naar moment gaat.

Het was in ieder geval erg goed, meer dan fijn om eens gezien te hebben, maar niet de overweldigende film van het jaar waar ik stiekem op hoopte na al die tijd wachten.
4*

Prima film, fijn geacteerd door met name Swank en Sevigny en een boeiend thema. En toch bleef de gehoopte impact uit. Het is misschien geen helemaal eerlijke kritiek, maar de film verliep gewoon iets te veel zoals verwacht. Dat ligt voor de hand bij een waargebeurt verhaal waar je de afloop al van weet, maar toch... Het is eerder degelijk gedaan dan echt indringend.

3*

Redelijke thriller. Het verhaal is wel geinig bedacht en houdt de film boeiend, maar spannend wordt het eigenlijk nooit. Ik wilde de film vooral zien omdat drie grootheden er nog op hun oude dag in speelde. Helaas zijn ze allemaal niet op hun best. Peck is op een karakiturale manier nog wel genietbaar en Olivier weet met zijn uiteindelijk vrij inhoudsloze personages nog wel iets te doen, maar James Mason moet het gewoon stellen met een miezerige bijrol waar niemand in zou kunnen schitteren. Jammer. Het is vooral een film die lekker wegkijkt, maar waar ieder moment het gevoel hangt dat er veel en veel meer mee gedaan had kunnen worden. Misschien met een andere regisseur. Polanski of zo. Ik ben stiekem vóór een remake.

3*

Het is niet moeilijk te zien waarom Braindead zo hoog aangeschreven staat bij slasherliefhebbers. De film is enorm smerig, lekker lomp, bevat meer gore dan de meeste horrorregisseurs kunnen dromen en verpakt dit in een komisch jasje. Het is een van de weinige films uit dit genre die zelfs mij, niet bepaald een liefhebber van slashers, wist te overtuigen. Het is vooral het enthousiasme wat me aanspreekt. Het acteerwerk, hoewel amateuristisch is zeer aanstekelijk en bijna vrolijk te noemen en dit in combinatie met een totaal gebrek aan terughoudendheid van Jackson als regisseur maken er een aangenaam onaangename geheel van. Uiteindelijk ging het voor mij wat te lang door op dezelfde toon (zelfs liters bloed gaan op den duur vervelen), al is dat een onderdeel van het jeugdige enthousiasme van Jackson. Er zitten ook wat stukken in die niet werken, zoals de baby in het park (een zeldzaam geforceerd moment) en de wat mislukte eindconfrontatie op het dak tussen moeder en zoon, maar over het algemeen overwint toch de lol. Een absolute favoriet zal het niet snel worden, maar toch leuker dan ik gedacht had. Wel bizar dat Jackson niet de kans benutte om ook die arrogante ex-vriend van Pequita af te maken, of heb ik dat tussen alle chaos gemist?
3,5*

Ik ben niet bepaald een bewonderaar van Cars of A Bug's Life, maar met Brave levert Pixar de eerste film af die ik echt vervelend vond. Ja, het ziet er schitterend uit (het rode haar is bijna de ticketprijs waard) en ik vind de accenten geweldig, maar dat kan allemaal niet verhullen dat het een wel erg uitgekauwd verhaaltje is. Niet gedacht dat Pixar ooit nog met zoiets afgezaagds zou aankomen. Het doet me meer denken aan een mindere Disney (Brother Bear ligt voor de hand), gemixt met de humor van Dreamworks. Dat allemaal voorzien van een moraal die je al kunt zien aankomen in de eerste vijf minuten, maar waar ontzettend veel tijd aan besteed wordt. Al met al voelt het aan als een aflevering van een gemiddelde Nickelodeonserie van 20 minuten, opgerekt naar 100 minuten. Een Pixar zonder greintje originaliteit dus. Dat mijn recensie zo kort blijft zegt al genoeg.

2*

Viel mij ook op, maar heel verwonderlijk is het niet, omdat deze wel erg onhandig is uitgebracht, bijna tegelijk met Ice Age 4 en Madagascar 3, twee erg populaire titels onder kinderen. En de oudere kijkers kregen in dezelfde week The Dark Knight Rises. Waarschijnlijk hadden ze Brave even moeten bewaren.

Grappig, de eerste keer dat ik deze film zag vond ik hem wat tegenvallen en was ik hem binnen korte tijd weer vergeten. Nu, de tweede keer kijken, twee jaar later, vond ik hem juist verrassend goed. Maar verre van perfect.

Net als in Passion of the Christ heeft Gibson ook hier weer de vervelende neiging om alles te overdramatiseren. Hij krijgt er geen genoeg van om zoveel mogelijk slow motion te gebruiken. Daarbij probeert hij soms wel extreem op het gevoel van de kijker te spelen. Hij strooit met sentimenten daar waar het niet nodig is en haalt juist de impact weg die de scènes wel hadden kunnen hebben. Daarnaast heb ik het vreemde gevoel dat Wallace misschien iets te positief belicht wordt in deze film, maar dat zou ik verder niet weten.

Deze kritiekpunten ten spijt valt er toch genoeg te genieten van deze film. Allereerst is het verhaal toch wel boeiend, ook al verschilt het weinig van (het superieure) Spartacus. Interessant om te zien hoe die clanleiders telkens de boel in de war sturen. Ook de situatie in het koningshuis is leuk om te zien. Wel stom dat ze Longshanks ondertitelde als De Stelt. Dat kwam niet goed over.

Maar het beste aan de film is wel de rauwheid ervan. De film heeft niet dat gelikte als de meeste genre-genoten. De beelden zijn mooi geschoten, maar hebben een bepaald realisme. Bij extreem geweld wordt er eens niet afgewend, maar krijgen we alles in volle glorie te zien. De veldslagen komen niet uitgebreid gechoreografeert over, maar voelen echt aan. Daarbij is Gibson niet een held die schoon uit de strijd komt, maar het bloed over zijn gezicht heeft lopen. Zie je in Hollywood niet vaak. De veldslagen zijn verder gewoon ijzersterk, vooral die op de helft van de film.

In een milde bui kan ik er wel 4 kleine sterren aan kwijt. Beter dan herrinert.

De titel vat het goed samen: breezy. Niet alleen het personage, maar ook het gevoel van de film. Niet erg typisch Eastwood dit, maar wel een zeer prettig, luchtig romantisch drama dat weinig verrassends biedt, maar dat wel erg aangenaam is om naar te kijken. Lekker zomers ook, wat prima bij de huidige temperaturen past. Holden en Lenz spelen leuk en hebben vooral een komische chemie. Op zich niet vreemd dat dit één van de meest vergeten Eastwoods is, maar ik raad hem verder niet af om eens te zien.

O ja, dat folkliedje aan het begin is inderdaad erg fijn.

3*

Dat The Brest Fortress zou ondersneeuwen in de massa oorlogsfilms die al bestaan is een understatement. De complete film bestaat uit clichés en scènes die ik elders al gezien heb. Dus veel opofferingen, heldhaftige sterfscènes, het perspectief van een kind, grootse aanvallen, schurken die onschuldige burgers in koele bloede vermoorden, etc. etc. Niets nieuws onder de zon. Uiteraard wordt het ondersteund met dramatische close-ups en bombastische, overemotionele score. De veel te heldere, soms zelfs warme beelden zorgen voor verzachting van all ellende en schokken die je eventueel zou kunnen krijgen en de slechte CGI verstoord nog eens extra het gevoel voor realisme. Voor mij persoonlijk komt er nog eens bij dat ik patriottitische, heldenoorlogsfilms vaak ook de minst boeiende vorm van het genre vind. Er is dan ook weinig bestaansrecht voor de film te bedenken, of je moet de achtergrondgeschiedenis van deze specifieke verdediging interessant vinden, maar of deze overgedramatiseerde verfilming daar het beste beeld van geeft betwijfel ik. De actiescènes houden het nog enigzins boeiend, maar het eindresultaat heeft toch vooral een achterhaald gevoel.

2*

Aardige film, maar niet echt bijzonder. Het is allemaal een beetje in de stijl van epische romances zoals Gone with the Wind, Giant, Out of Africa en Australia. Zelfde soort gebruik van landschappen, nadruk op zonlicht en het is ook een echt periodewerk. Ook de belangrijkste overeenkomst is aanwezig: er wordt gefocust op een liefde tussen een persoon uit een wat strikter milieu en iemand die vrijer in het leven staat.

Al heeft deze film daarnaast nog een tweede verhaallijn lopen, die rond de zwangerschapsproblemen van de andere twee vrouwen. Geen idee waarom. Wellicht om de epische lengte te halen, maar twee uur is nog steeds niet bijzonder lang. Ik vond die tweede verhaallijn eigenlijk een stuk minder boeiend dan de romantische vertelling. Het wordt me daar iets te soapachtig, het is te voorspelbaar en de film vliegt zelfs een maal flink uit te bocht in de wat belachelijke scène waarin Esther zo'n joodse kandelaar naar haar zoontje brengt.

Ook het romantische verhaaltje is niet zo bijzonder als eerder genoemde voorbeelden. Het voelt als een kortere versie ervan, maar het is alleraardigst om te volgen, mede door de lekkere sfeer en de chemie van hoofdpersonen. Smulders is een erg mooie vrouw, die ook zeker kan acteren en Torenstra verraste mij een beetje. Hij deed me wel wat denken aan Hollywoodacteurs als Clark Gable, William Holden en Robert Redford. Een soort filmcharme die je tegenwoordig weinig ziet. Het vereist niet zozeer goed acteerwerk als een zekere screenpresence. Heel leuk. De rest van de cast is ook prima, al is het wel een tikkeltje belachelijk om Rutger Hauer weer eens naar huis te halen en hem dan maar één zin tekst te geven.

Echt verrassingen of grootste scène blijven uit en deze bruidsvlucht stijgt absoluut niet op naar de hemel, maar het kijkt lekker weg. Zeker als je in de stemming bent voor romantische epossen, wat ik eigenlijk niet zo vaak ben, maar gisteren gelukkig wel.
3*

Ondanks goede recensies en zelfs Oscarnominaties voor het script en Melissa McCarthy heb ik het kijken van Bridesmaids lang uitgesteld, omdat ik een soort Sex and the City verwachtte. Gelukkig toch een kans gegeven, want het is toch absoluut één van de grappigste films van de laatste jaren. Iets te lang misschien en het verliest vaak wat vaart in de scènes met die politieagent (al doet Chris O'Dowd het best leuk), maar over het algemeen is de grapdichtheid erg hoog. Kritsten Wiig ken ik alleen van een bijrolletje in het erg slechte MacGruber, maar hier bewijst ze een uitzonderlijk komisch talent te hebben. Ze was ook co-scenarist en het scenario verdient ook best een pluim (dit is meer een film voor script en acteurs dan voor de regisseur, die volgens mij vooral ingehuurd is om de dames hun gang te laten gaan). Er zijn eigenlijk te weinig komedies die een scène echt weten uit te buiten en er veel extra's aan weten toe te voegen. Neem bijvoorbeeld die vliegtuigscène. Die zou al leuk zijn geweest als de steward gewoon een aangever was, maar door zijn terloopse sarcastische opmerkingen krijgt het nog wat extra's. Ook de manier waarop die Bride Shower opgebouwd wordt (met die man die glaasjes limonades aanbiedt aan de poort, en dat paard) is gewoon sterk. De dames hebben verder duidelijk plezier in hun rollen, maar ook mannen als John Hamm, Matt Lukas (in een bizarre rol) en O'Dowd raken niet ondergesneeuwd. Erg fijn filmpje, hopelijk heeft Wiig er meer in haar.

3,5*

Ongeloofelijk, wat een goede herziening heb ik bij deze film gehad. Ik was bang voor een lagere waardering, maar hij gaat er juist op vooruit.

The Bridge on the River Kwai verteld toch wel een van de sterkste verhalen uit de filmgeschiedenis. Het is losjes gebaseert op een waargebeurt verhaal en er schijnen genoeg mensen te zijn die zich eraan storen hoe de film veel van de werkelijke gebeurtenissen verandert heeft. Ik persoonlijk niet, want ik zie het alsof dit ware verhaal als uitgangspunt genomen is om een bepaald thema en verhaal naar voren te verhalen. Het is geen documentaire.

Bij deze twede kijkbeurt viel het bij mij op hoe goed de film in elkaar steekt, met name wat betrefd de rollen van de drie belangrijkste personages, gespeeld door Holden, Guinness en Hayakawa. De onderlinge verhoudingen tussen deze figuren en die tot de brug over de rivier Kwai worden tot het maximale uitgebuit. Holden is uitstekend als cynische Amerikaan die het liefst niets te maken wil hebben met alles wat met oorlog te maken heeft, maar door het noodlot er niet aan kan ontsnappen. Zelfs zijn korte heroïsche moment op het einde, als hij zijn leven opoffert in een poging om de brug op te blazen is geloofwaardig. Verder is ook Hayakawa prima als de Japanse kolonel, voor wie het eergevoel boven alles gaat, maar steeds meer in zijn trots gekrenkt wordt nadat de Britten het kamp haast overnemen.

Maar laat je niet van de wijs brengen door de goede rollen van Hayakawa en Holden: dit is toch echt de film van de geniale Alec Guinness. Ik zag op dezelfde dag (puur toevallig) nog The Ladykillers, ook met Guinness. Vaak geeft het bij mij een vreemd gevoel als ik een acteur binnen een week twee keer in een andere film zie spelen. In dit geval viel het me eigenlijk niet eens echt op, wat al aangeeft wat voor groots acteur hij was. Hij behoort tot de zeer kleine groep kameleonacteurs die schijnbaar iedere rol kunnen aannemen en altijd totaal anders kunnen zijn. In The Bridge on the River Kwai speelt Guinness wellicht zijn beste rol. Zijn kolonel Nicholson blijft ook constant een plezier om naar te kijken. Het leuke is dat Nicholson zich zo strak aan regels en tradities houdt dat het op zichzelf bijna weer anarchistisch wordt. Guinness speelt deze, toch vrij complexe rol zo sterk dat het ondenkbaar is dat Lean oorspronkelijk Charles Laughton wou voor de rol.

Ik heb altijd mijn lichte twijfels gehad over of de film nou licht racistisch of in ieder geval kortzichtig is of niet, omdat de westerse beschaving hier toch als superieur aan de oosterse wordt laten zien. Bij herziening blijkt dit toch niet het geval te zijn. Zowel de Britten als de Japanners worden van hun zwakke kanten laten zien. Knap is ook dat we geen van de drie personages ooit echt als de grote held gaan zien. Alledrie wekken ze soms afkeer maar ook sympathie op. Het zijn geen mensen die we per se mogen, maar wel die we begrijpen.

Verder heeft de film nog een aantal briljante scènes te bieden, waaronder natuurlijk de befaamde eindscène en het onvergetelijke gefluit van Colonel Bogeys March. Schreef ik in mijn vorige bericht nog dat ik Holden's tocht door de jungle saai vond, daar is nou geen sprake meer van. De scènes ervoor zijn ontegenzeggelijk beter, maar echt inzakken doet de film niet. De schitterende cinematografie maakt de film tot een waardig epos, waar ik met gemak 4 sterren aan kan geven.

Bright Star is een dappere poging om van een film over Romantische poëzie een even Romantische film te maken (en nee, ik bedoel niet zozeer over liefde, maar met het gevoel van de periode van de Romantiek). Dat is volgens mij niet al te vaak gedaan. Bright Star heeft volgens mij net zoveel grote fans als mensen die er weinig mee kunnen. De Romantiek is nooit helemaal mijn ding geworden en ik vrees dat Bright Star er weinig aan verandert.

Aanvankelijk vond ik het nog wel interessant om de personages te volgen. Het acteerwerk van Wishaw, Cornish en Schneider is sowieso ijzersterk waardoor ik wel in de karakters geïnteresseerd raakte. Uiteindelijk werd het echter al snel een aaneenschakeling van praten over de liefde, over gevoelens en over de pijn van het uit elkaar zijn. Dat betekend veel shots van mensen die lijden en smachtende blikken tonen. Het is mijn smaak gewoon niet, vrees ik.

Campion probeert het op te leuken door zelf ook poëtische beelden en situaties te maken, met zelfs een kamer vol vlinders tot gevolg. Misschien als deze lijn wat sterker doorgezet wordt en Campion een meer volledig lyrische film a la Malick gemaakt had was het misschien allemaal een stuk beter geweest. Nu maakt de grotere hang naar realisme de wat meer betoverende elementen wat belachelijk. Het ziet er mooi uit, maar het vloeit niet zo mooi in elkaar over als je zou willen. Juist datgene waarover Keats al vroeg in de film voor geprezen wordt, zijn ritmiek en de mogelijkheid om mensen met zijn woorden te laten vliegen, had hier aanwezig moeten zijn, maar miste ik. Geen gemakkelijke taak en ik moet erbij zeggen dat ondanks de formele schoonheid van zijn werk de gedichten van Keats mij toch ook niet echt grijpen.

Dus waarschijnlijk is dit gewoon geen film voor mij. Ik kan niet ontkennen dat het er prachtig uitziet, dat het acteerwerk top is en dat de personages de diepgang hebben die ze verdienen. Het maakt alleen geen diepe indruk op mij.
2,5*

De eerdere verfilming van Brighton Rock, een semi-klassieker, ken ik niet, maar deze remake is nogal mager. Dit komt omdat zowel de regisseur als de hoofdrolspeler als lichtgewichten aanvoelen. Sam Riley is totaal miscast als Pinkie, een van de minst geloofwaardige gangsters en minst angstaanjagende psychopaten die ik tot nu toe gezien heb. Hij is teveel een push-over, waarvan het bijna ongeloofwaardig is dat hij niet een kwartier in de film al is omgelegd door zo'n beetje iedere crimineel die hij tot dan toe tegen gekomen is. Riley speelt hem met een vreselijk geforceerde, duistere stem en een frons die hij afgekeken heeft van Leonardo DiCaprio en die hij dan ook net als die acteur nooit laat varen. Een film over compleet kwaad heeft toch een sterkere acteur en een wat meer intense verschijning nodig om te overtuigen. Daarnaast heeft het personage ook geen enkele charme, waardoor het niet alleen onwaarschijnlijk is dat er iemand met hem op wil trekken, maar ook nog eens dat iemand hopeloos verliefd op hem valt. Zelfs gevaarlijke bad boys moeten een zekere charme hebben, waarmee ze een bepaalde aantrekkingskracht uitoefenen. Pinkie, zoals geportretteerd door Riley, is iemand die waarschijnlijk ieder mens gewoon al snel zou gaan irriteren en vervelen.

Rowan Joffe's regie schiet op een zelfde manier tekort. Het licht er niet aan dat hij het niet geprobeerd heeft, maar net zoals dat Riley teveel een grommende stem opzet, denkt Joffe dat met een wat opvallende visuele stijl er te zijn. De film is echter te studentenfilmmooi, te glad en te weinig groezelig om te overtuigen. Dit is een donker verhaal waar je zou moeten verdrinken in de duisternis. Joffe heeft echter alleen oog voor de oppervlakte, dus een overbodige crosscutting tussen een groep vechtende jongeren met een gevecht van Pinkie en andere gangsters moet doorgaan als een briljante vondst. Zelfs de schaarse, donkere schaduwen ogen weinig dreigend. Ik voelde de film niet, Joffe hield teveel afstand, alsof zijn interesse in het verhaal maar oppervlakkig was.

Jammer, want het verhaal heeft veel potentie en heeft op papier boeiende personages met sterke conflicten. Het boek heb ik nooit gelezen, maar ik ben wel bekend met andere romans van Graham Greene en het is niet moeilijk om te zien dat hij hier iets meesterlijks van kan maken. Kennelijk eindigt zijn boek met de lp die wel helemaal wordt afgespeeld, een veel beter einde dan deze flauwe uitweg.
2,5*

Wellicht de beste titel ooit levert niet de beste film ooit op, maar toch wel een hele sterke. Misschien wel Peckinpahs beste zelfs. Peckinpah zelf zag het als de enige film die geheel van hemzelf was (omdat hij alleen hier final cut had) en je voelt gewoon door alles heen dat de film hem aan het hart lag. Het verhaal is pulp, maar overstijgt dat niveau met gemak door de affectie die de regisseur lijkt te voelen voor alle elementen van de film, inclusief de vele moorden, met vliegen bezaaide hoofden in zakken, verkrachtingen en meer van dat soort zaken. Dat Peckinpah van dit soort dingen hield (in verhaalvorm dan, in het echte leven neem ik aan van niet) was waarschijnlijk iedereen al duidelijk die ooit één van zijn andere bekendere films zag. Maar meer dan ooit weet hij van de totale wanhoop en het bijna-nihilisme een heldhaftig portret te maken, waarbij een man zijn taak volbrengt uit eerbetoon aan een vrouw. Ja, dit is enige keer dat we een romantische Peckinpah zien. Alleen Peckinpah zou een liefdesverhaal vertellen aan de hand van de jacht op een hoofd.

Zoals gezegd houdt het persoonlijke de film op de rails. Het eindresultaat is imperfect, maar Peckinpah behoord tot het zeldzame type regisseurs waarbij imperfectie bijna een vereiste lijkt te zijn om het goed tot zijn recht te laten komen (zie ook Werner Herzog of de Marx Brothers). Dus er zitten wat scènes in die onhandig overkomen of waarbij bepaalde elementen (vooral het seks en geweld) uit de bocht vliegen en belachelijk worden, hier met name de schietpartijen of de bizarre, bijna onverklaarbare scène met Kristofferson. Niettemin zou ik er niets van willen missen.

Oates heeft de rol van zijn leven (en ik vind hem altijd wel uitstekend, fascinerende kop ook) en gaf toe dat hij Peckinpah nadeed; hij leende zelfs diens zonnebril, dus Peckinpah moet zich er van bewust zijn geweest en het parallel tussen het hoofdpersonage gewaardeerd hebben. Isela Vega speelt volgens mij het enige noemenswaardige vrouwelijke personage in het oeuvre van de regisseur (die van Straw Dogs is toch vooral een speelbal van de mannen in het verhaal). Aanvankelijk leek ze me weer zo'n typisch hoertje dat je in al zijn films ziet en die vooral bestaan om geneukt of geslagen te worden, maar deze heeft echt karakter. Als ze instemt met de poging tot verkrachting van Kristofferson en Oates vertelt: "I've been down this way before and you don't know te way" (ik parafraseer) heeft ze me om en de zin wordt bijna poëtisch, op een Peckinpah-manier natuurlijk.

Op zich verbaasd de aanvankelijke controverse rond deze film me niet echt en ook de nog de nogal wisselende kritieken hier zijn ietwat begrijpelijk. Bring Me the Head of Alfredo Garcia is trouw aan zijn titel in dat ze beide een bijzonder gevoel voor schoonheid hebben. Maar bij de film zelf moet je er misschien voeling mee hebben. Ik vermoed echter dat dit er eentje is die ik nog wel vaker zal bekijken. Misschien wel meer dan de andere films van deze regisseur.
4*