Opinions

The Beaver heeft een verhaal dat moeilijk uit te werken is en zowel een meesterschrijver, een meesterregisseur en een meestercast nodig heeft om te kunnen werken. We krijgen geen van allen (al is de cast nog niet zo heel slecht bezet met Foster en Lawrence; Gibson en Yelchin hebben me nooit veel gedaan). Wat we nu krijgen is een film die mij nooit echt wist te overtuigen. Het bleef een op een maffe manier interessant idee dat niet uit de verf kwam.

De vreemdste keuze vond ik nog wel dat Foster kennelijk besloot om het zo goed als compleet serieus te brengen. Ze hoefde van mij geen pure komedie te maken en misschien is het wat te makkelijk om grappen te maken over een man die om therapeutische redenen een beverpop aan zijn hand heeft zitten die voor hem praat, maar Foster negeert eigenlijk gewoon dat het een automatisch grappig gegeven is, alsof het nooit komische potentie heeft gehad. Sterker nog, in ieder geval in de eerste helft reageert de omgeving van Gibsons personage opvallend goed op de bever, met uitzondering van natuurlijk de zoon. Niemand lacht erom, iedereen accepteert het en wij als kijker moeten denk ik hetzelfde doen. Dat lukt enigszins, maar zo'n vechtscène waarin Gibson tegen zijn eigen hand vecht met die pop eraan werkte voor mij niet als een serieuze scène, omdat het zo belachelijk is en ook nog eens omdat het doet denken aan een mix tussen een moment uit Dr. Strangelove en Ted.

Misschien had het allemaal wel kunnen werken als het drama wat beter uitgewerkt was. De lengte is echter te kort om daar iets van te kunnen maken. Ik kreeg nooit echt een goed beeld bij Gibsons problemen, kwam nooit in zijn gedachtewereld. Dit komt trouwens ook door die bever, ironisch genoeg. Daardoor stond Gibson steeds letterlijk en figuurlijk op de achtergrond en bleven zijn depressie en de oorzaken daarvan aan de oppervlakte hangen. Het verhaal rond zijn zoon is daarnaast zo ontzettend cliché dat het bij voorbaat al bijna niet meer boeit. Het allemaal laten eindigen met die speech van Lawrence die vader en zoon weer bij elkaar brengt is vreselijk, niet op de laatste plaats omdat het een totaal onovertuigende, geforceerde speech is, waarvan ik overigens blij ben dat ik bij mijn eigen diploma-uitreiking niemand heb horen houden, want daar hoort zoiets echt niet thuis. Foster had de zwaarmoedigheid van het verhaal ook iets te ver doorgevoerd om een happy end nog acceptabel te maken, maar dit is wel een erg halfbakken poging.

Al met al vond ik het gewoon erg nep. Het best wordt dit nog geïllustreerd door Gibsons zelfmoordpoging aan het begin. Dit is een bloedserieuze film en een zelfmoordpoging is een bloedserieuze zaak, dus waarom er dan zo'n ludiek riedeltje achter zetten? Foster is een fijne actrice (hier ook wel), maar als regisseur maakt ze hier een tamelijk waardeloze indruk. Ze geeft sowieso nergens iets extra's aan het verhaal qua regie. Geen extra betekenis, speciale sfeer of zelfs maar mooie shots. Volgens het boekje. Ze levert een film af met een leuk concept waarvan je tijdens het kijken niet eens meer merkt dat het concept leuk was.
1,5*

Voor het zien van Before Midnight heb ik de twee vorige delen ook nog even gezien en er viel me nog iets specifieks op, iets wat eigenlijk zelden bij die twee films echt belicht werd in besprekingen ervan, namelijk dat het naast romantische films ook in zekere zin wat droevige films zijn. Niet in een extreme zin, maar op een subtiele manier. Let eens op hoeveel er gepraat wordt over twijfels (vooral in deel 1) en over teleurstellingen (voornamelijk deel 2).De romantiek is een soort reflectiepunt, iets ideaals om naar te streven, iets dat goed is terwijl de rest van het leven niet levert. In Before Sunrise zijn Celine en Jesse zich ervan bewust dat relaties vaak op niets uitlopen en ze vaak bitter eindigen en hopen ze op beter voor henzelf. Hun ontmoeting lijkt dat te leveren, maar ik heb altijd gevonden dat het meer leek op een naïeve hoop. Niet dat ze niet echt verliefd waren, maar juist door veel te spreken over de twijfel merkte ik dat we niet te maken hadden met een simpele idylle. Een romantisch ogende stad is geen garantie voor een blijvende liefde en Before Sunrise voorschaduwde dat min of meer.

Before Sunset deed er nog een schepje bovenop door personages neer te zetten die al echt merkten dat van veel van de hoop die ze hadden 9 jaar eerder niets of te weinig terecht gekomen was. Het is echt een film over teleurstelling. De mogelijke romance bleef echter idyllisch, maar vooral omdat Celine en Jesse niet 9 jaar bij elkaar geleefd hebben. Het is ook een kwelling, die mogelijk gemiste liefde, een beetje zoals een ambitie een nachtmerrie kan zijn als je weet dat je hem had kunnen realiseren, maar het mis liep. Before Sunset was over een gemiste kans die misschien rechtgezet zou kunnen worden. Celine en Jesse zien in elkaar een perfectie waarmee ze de leegte in hun levens kunnen opvullen. Kritiek leveren dat deze films te romantisch zijn is voor mij het punt missen. Het gaat over ideale romantiek in contrast met teleurstellingen en hoe het eerste vaak overgaat in het tweede. Ze praten er zoveel over, het valt nauwelijks te missen. Maar Celine en Julie hebben een onmisbare klik, ze passen oprecht bij elkaar, dus geen wonder dat ze in elkaar veel hoop vinden. Tegelijkertijd moet er wel bij stilgestaan worden dat het tweetal in Before Sunrise en Before Sunset bij elkaar genomen nog geen 24 uur in totaal bij elkaar zijn geweest. In zo'n vroeg stadium is het erg makkelijk om nog een compleet romantisch beeld te hebben. De liefde is vaak op haar hevigst in het begin.

Before Midnight brengt dit verhaal gewoon tot zijn logische (voorlopige?) conclusie. Vooraf was ik er een beetje bang voor en wilde ik niet dat er een deel 3 kwam. Hoe kon dat deel immers gelukkig zijn? Net als de twee hoofdpersonen hoopte ik dat dit ideaal dat bereikt lijkt te zijn nooit zou eindigen. Wie wil er een film zien waarin Celine en Jesse ruzie krijgen? Enkele teleurgestelde berichten (overigens nog niet echt op MovieMeter) op het net lijken zowaar verontwaardigd te zijn dat we hier een film krijgen waarin het koppel met elkaar in de clinch raakt. Voor mij was het onvermijdelijk, wat juist de reden was dat ik hier tegenop zag. Het is niet zozeer dat de vorige twee delen aangaven dat het nooit ideaal zou lopen tussen de twee, maar meer dat de voorgaande films als observerend genoeg waren om te erkennen dat de dingen nooit zo lopen als je zou willen.

De verrassing is dat een film waarin er wel een scheur ontstaat tussen deze twee ultieme geliefden wel degelijk welkom is. Sterker nog, nu ik hem gezien heb vind ik hem essentieel. Dit is het deel dat voorgoed de hele reeks met de voeten op Aarde zet. In feite gaat het nog steeds om twee mensen die veel van elkaar houden, maar nu op een andere manier, met een tijd die de liefde wat minder hevig en wat gewoon heeft gemaakt. Er wordt erkent dat dit uiteindelijk teleurstellingen met zich mee brengt, dat je dingen tegenkomt die je niet ziet als je elkaar nog geen 24 uur kent en alleen met elkaar bent omgegaan in idyllische plaatsen. Before Midnight is de koude douche. ERCee schreef hier eerder dat Before Midnight en zijn voorgangers weinig donkere randjes hadden, maar het heeft juist lef nodig om twee films met een ideale relatie zo hard onderuit te halen als hier gebeurt. Niettemin doet Linklater het genuanceerder, zonder complete vernieting, dan Blue Valentine, een film die ik niet kon uitstaan omdat die juist zijn donkere randjes onsubtiel door je strot duwde. Ik vind Linklaters aanpak geloofwaardiger, zelfs al krijgen de meeste mensen niet zo'n mooie relatie als die van Jesse en Celine.

De fouten erkennen in de relatie tot aan een bijna-breuk, maar het toch terug te brengen naar een soort compromiseinde vond ik ook de enige juiste manier om deze film af te sluiten. We voelen dat het ergste nu achter de rug ligt en de personages mogelijk met elkaar kunnen groeien, nooit volledig voldaan, zeker niet ideaal meer, maar toch beter dan het ooit anders zou worden. De chemie is er nog steeds, zelfs nadat de passie is verdwenen. Volgens mij kun je op niet meer hopen. In dat opzicht is dit misschien nog steeds erg romantisch, maar er zit een onmiskenbare angel aan.

Ik lees ook vaak dat Jesse hier te veel als de held naar voren komt en Celine als een gek, iets wat ook op andere websites vaak blijkt. Ik vind dat een begrijpelijke maar onterechte kritiek. Jesse heeft gewoon veel minder te klagen, omdat hij in via zijn boeken in ieder geval een deel van zijn ambities waar heeft kunnen maken is hij minder bitter (plus, hij is een type dat makkelijk accepteert dat de dingen zijn zoals ze zijn, net als in de vorige films). Celine heeft echter een leven dat in het teken staat van het onderhouden van het gezin, in combinatie met een baan waarmee ze steeds niet bereikt wat ze wil bereiken (aan het begin wordt er weer een project afgezegd). Deze stress waar ze onder staat, haar grotere teleurstellingen in combinatie de beperkte paranoia die toch al in haar zat (zie ook de vorige films) zorgen ervoor dat ze extra op scherp staat hier en daardoor ook meer geneigd is lelijkere dingen te zeggen. Ik kon het wel begrijpen. De enige concessie die Jesse voor haar heeft gedaan is in Parijs gaan wonen (een grote concessie daar niet van). Als die wegvalt en ze met z'n allen naar Chicago verhuizen wordt het leven van Celine zoals het er nu naar uit ziet waarschijnlijk één grote concessie die in het teken staat van Jesse. Iets waar je best bitter over mag zijn, lijkt me.

Deze films blijven me raken, deze nieuwe niet minder dan de anderen. Dat het gewone romances zouden zijn of wat al te ideaal is maar half waar. Het is de droefheid waar de werkelijke kracht zit. Maar we moeten wel blijven geloven in de liefde, toch?
4,5*

Hele mooie romantische film. Erg filmisch is het nog niet eens, maar het werkt allemaal wel. Persoonlijk zie ik dit meer als een acteursfilm dan een auteursfilm. De twee geliefden hebben we bijzonder zware gesprekken, al meteen vanaf het begin. Liefde, eeuwige trouw, leven, dood, manipulatie van de media, feminisme, machosisme, reïncarnatie, religie, ouder worden en ga zo maar door. Geen idee hoeveel mensen over al deze onderwerpen praten tijdens een eerste ontmoeting, maar het gaat hier wel erg filosofisch tekeer. Het is dan ook aan de acteurs te danken dat het allemaal toch heel geloofwaardig en naturel overkwam. De romantiek wist me prima te grijpen, al heeft Knisper gelijk dat een paar extra stiltes inderdaad goed gedaan hadden. Het mooiste vond ik die beelden op het einde met nu lege locaties van waar de twee geliefden geweest waren.
Ik ben zeer benieuwd naar het vervolg, die ik wellicht vandaag nog aan zal zetten.

Dikke 3,5*, met kans op verhoging.

Before Sunset is een vervolg van het beste soort. Niet alleen gaat het verhaal verder waar het gebleven was 9 jaar eerder, maar je hebt ook echt het gevoel dat er 9 jaar tussen zitten. De personages zijn ouder. Ze denken en doen nu anders. Er heeft werkelijk eens in een vervolg een ontwikkeling plaatsgevonden. Daarnaast is dit een vervolg die niet alleen verdergaat op de thema's van het eerste deel, maar ze ook uitbreid en zo op wonderbaarlijke wijze het eerste deel meer diepgang en betekenis geeft. Geen geringe prestatie. Before Sunrise zat al op de rand van de 4 sterren, maar het was Before Sunset die me werkelijk schreef trok om dit aantal uit te delen. Before Sunset is niet alleen een ijzersterke film op zichzelf, hij wijst er ook nog eens op hoe bijzonder deel 1 was.

Ik had er dan ook geen enkele moeite mee om weer 77 minuten naar deze twee mensen te kijken. Net zoals het tussen de twee hoofdpersonen weer meteen klikt, klikte het ook van mijn kant meteen weer. Het zijn toch wel twee van de best geschreven personages die ik ken. Bij verschillende situaties had ik het gevoel dat ze precies hetzelfde dachten als ik, met name in het geval van Jesse. Soms spraken ze deze gedachten niet uit, maar het was des te leuker als ze dit wel deden. Daarnaast handelde ze in sommige situaties zoals ik waarschijnlijk ook zou doen en in andere situaties zoals ik graag zou willen doen. Maar bovenal wekt de film de indruk dat die personages gewoon echt bestonden en toevallig door een camera geregistreerd werden. Prachtig.

Ik vond Before Sunrise een zeer goede film, maar Before Sunset waardeerde ik nog een tikkeltje meer. De film is in ieder opzicht volwassener dan zijn voorganger (en die was al verre van kinderachtig). Het is mooi om te zien hoe de kijk op het leven door de personages net iets anders is geworden in 9 jaar, maar hoe ze tegelijkertijd nog herkenbaar dezelfde zijn. Dat is enerzijds waarschijnlijk te danken aan het feit dat de twee acteurs zelf meeschreven aan dit deel, maar ook doordat de regisseur ouder geworden is. Ik voelde hier veel meer de hand van een auteur dan in deel 1.

Before Sunrise en Before Sunset zijn dus twee films om verliefd op te worden en ik zal ze ongetwijfeld nog veel vaker bekijken. Er komen naar alle waarschijnlijkheid nog meerdere delen. Aan de ene kant leuk, omdat ik wel benieuwd ben wat er hierna gebeurt. Aan de andere kant ben ik bang dat er misschien een moment komt waarop de film concluderen dat de romance niet werkt of uitgedooft is. Dat zou waarschijnlijk passen bij het realisme, maar zou ook de magie weghalen. Maar om dit mogelijk te maken moeten de twee hoofdpersonen wel samen zijn gebleven na het einde van dit deel en we weten niet in hoeverre dit gebeurt is. Afwachten wat een vervolg dus doet, als die er al komt.

4 sterren voor beide delen. Met zeer grote kans op verhoging als deze films daadwerkelijk een goed herkijkgehalte blijken te hebben.

Na het zien van deze film verwachtte ik hier flink wat laaiend enthousiaste reacties te lezen en een hoog gemiddelde te zien. Maar wat is hier aan de hand? Deze film saai? Langdradig? Ik was blij weer eens een echt spannende inbraakfilm te zien, met een nagenoeg sluitend script, ijzersterke karakteruitwerking en een perfecte casting. Wat verwachten mensen hiervan, vraag ik me af? Zo'n perfecte misdaadfilm als Ocean's Eleven die veel te luchtig is voor zijn eigen goed? Een coole Tarantino-kloon? Ik kan er niet bij, maar voor mij is dit in ieder geval een bijzonder goede film. Meer van dit soort thrillers graag!

4*

Beginners is een prima film die zo ongeveer leverde wat ik ervan verwachtte, maar helaas niets meer. Het is een schattig klein filmpje, met geloofwaardig drama en geslaagde humor. Vooral het latere deel waarin Laurent en McGregor besluiten samen te wonen en het niet werkt omdat ze zichzelf niet vertrouwen is raak en laat het geheel toch wel net iets boven de gemiddelde indiefilm uitstijgen. Want dat is uiteindelijk wat Beginners toch wel bijna is, een gemiddelde indiefilm. Deze mix van drama en humor mag werken, maar is de laatste jaren veel gedaan en vooral de typische indiegekkigheidjes zoals animaties, een voice-over die telkens bij ieder jaartal wat feiten noemt of een hond die via de ondertiteling praat voelen soms wat al te typisch aan, alsof de film droog niet zou werken. Zoals ook altijd bij dit soort films is het acteerwerk uitstekend en dit is McGregors minst slaapverwekkende rol (nee, ik vind hem geen charismatisch acteur). Plummer (die krijgt zeker een Oscarnominatie) en Laurent stelen evenwel de show. Leuke film dus die zijn ding doet, maar het snijdt net niet diep genoeg om werkelijk een impact te maken.
3,5*

Dit is na Side Effects al de tweede keer dat ik een recensie schrijf voor Soderbergh's laatste film, maar dit keer lijkt het werkelijk het geval te zijn. Dit is een meer waardige afsluiting van zijn filmcarrière dan Side Effects gelukkig. In zijn laatste paar films vond ik Soderbergh's regie bijna ongeïnteresseerd, wat tot een steeds suffer resultaat leidde. Behind the Candelabra behoord tot zijn beste werk (een echt briljante film moet ik nog van hem zien) en is gelukkig erg levendig.

Dat moet ook wel, want dit is niet bepaald levenloos onderwerp, ondanks dat Liberace niet bepaald een artiest is die je tegenwoordig nog als één van de grote namen genoemd hoort worden. Voor zover ik er over kan oordelen is hij eigenlijk voor mijn generatie een vrij vergeten figuur. Zo iemand van wie je de naam kent en weet dat hij muziek maakte, maar wat precies? Onbekendheid met de man mag de pret niet drukken, want dit is een zeer goed gemaakte biopic die gelukkig niet in complete heldenverering valt, maar echt een driedimensionaal mens schetst. Dat is toch vaak niet het geval in dit genre. Michael Douglas doet niet alleen de imitatie, maar vind ook het leven in de man. Het is de eerste keer dat ik Douglas volgens mij zonder stropdas zie acteren en hij pakt eigenlijk meteen het tegenovergestelde ervan en doet dat overtuigend. Je vraagt je bijna af waarom we zo'n afwijkende rol nooit eerder van hem zagen. Matt Damon is ook erg sterk. Die stelt me de laatste jaren eigenlijk nooit meer teleur, terwijl ik het lang een nietszeggend acteur vond.

Het meest interessante hier is vooral het wereldje dat Liberace voor zichzelf geschapen heeft, bijna los van de werkelijke wereld. Op enkele verwijzingen in vooral de dialoog en sommige kapsels na kon ik nauwelijks opmaken in welk decennium dit verhaal zich afspeelt. Ik wist dat het de late jaren '70 en vroege jaren '80 waren (wordt ook aangegeven), maar het zou vaak zo ieder decennium van de laatste 100 jaar kunnen zijn, zo'n hermetische omgeving heeft Liberace gecreëerd. Het is een flamboyante wereld, stereotype homoseksueel met nog een extra dosis er bovenop. Net als de shows. En eigenlijk is dat slim. Liberace wilde dat hij als hetero bekend zou staan, maar omdat zijn showstijl in die tijd nog niet als gay herkend werd kon hij op die manier toch de homoseksuele leefstijl aanhouden, ook in de buitenwereld. Mensen zagen het als show business, maar de homo's zagen er meer in. Relaties met mannen moest Liberace geheim houden, maar buiten dat om kon hij bijna zo gay leven als hij wilde. Tegenwoordig zou denk ik niemand geloofd hebben dat hij een hetero was.

Verder is het een goed portret van een relatie en hoe die zich ontwikkeld als twee personen elkaar te goed kennen. Ik mocht deze film wel, niet op de laatste plaats door de goede mix tussen humor en drama. Het is misschien iets teveel binnen de lijntjes om echt voor briljant door te gaan, maar het is een prima film.

3,5*

Ik zag Behind the Candelabra overigens in de bioscoop. Voor het eerst (en wellicht voor het laatst) dat dit gebeurde bij een tv-film. Het moet gezegd worden dat het er niet uitzag als een tvproductie. Kennelijk gaat het er daar ook steeds meer op vooruit wat betreft productiekosten en techniek.

Being Flynn is een film die voor mij vooral werkte omdat het verhaal me enorm aansprak. De basis is sterk genoeg om te voorkomen dat het helemaal niets werd.

Het is toch opmerkelijk dat de echte Nick Flynn, die betrokken was bij deze productie, kennelijk heeft toegezegd op juist deze verfilming. Paul Weitz ken ik niet bepaald als een groot regisseur en hij heeft dan ook niet bewezen rauwe drama's te kunnen maken. Aangezien de memoires van Flynn waarop deze film gebaseerd is enorm rauw en pijnlijk zouden zijn (ik heb ze zelf niet gelezen), zou je zeggen dat je voor een regisseur kiest die daar een beetje voeling mee heeft. Misschien leek het vooraf wel zo dat Weitz dat had, maar in het eindproduct is er niets van te merken. Het verhaal zelf is niet verzwakt en daar merk je nog wat van de ruwe kanten en duistere dieptes, maar de regie is in alle opzichten zo glad als een aal, bijna te mooi om waar te zijn en zonder ook maar een greintje filmische originaliteit. Het creëert een afstandelijkheid die een boeiend verhaal met bijzonder interessante karakters bijna de nek omdraait.

Het is echter niet alleen de schuld van Weitz, het zit ook in het acteren. Daar lijkt eenzelfde drang naar gladheid te domineren, ondanks het feit dat de film bevolkt wordt door praktisch alleen maar gebroken zielen en personages met ernstige trauma's en psychologische problemen. Je voelt het gewoon niet, met uitzondering van De Niro. Die heeft ook wel eens meer doorleefd gespeeld, maar hij weet nog iets gebrokens te geven aan zijn karakter. Hij speelt larger-than-life, maar dat past hier wel. Paul Dano vond ik goed in Little Miss Sunshine en There Will Be Blood, maar is me sindsdien altijd tegengevallen, maar in deze rol had hij helemaal nooit gecast mogen worden. Hij loopt totaal onaangedaan door de film heen en weet geen enkele diepgang over te brengen. Je gelooft niet dat hij lijdt, je gelooft niet dat hij het in zich heeft een grote schrijver te worden en als iemand zegt dat hij eruit ziet als een junkie dan ziet hij er nog net zo uit als in de rest van de film (of hij is de best functionerende drugsverslaafde aller tijden; ik kreeg ook niet de indruk dat hij werkelijk naar een afkickkliniek moest, het is dat het verhaal het me verteld). Julianne Moore zit te weinig in de film en haar scènes zijn wat klunzig geschreven waardoor er nooit voeling mee komt dat ze iemand is die zelfmoord zou plegen. Olivia Thirlby speelt wel goed, maar heeft een personage dat in deze wereld te mooi is om waar te zijn, een soort wishfulthinking tussendoor.

Dus het enige dat echt goed gedaan is, is het verhaal intact houden. De centrale relatie tussen vader en zoon is er een die ik nog niet eerder zag en ook een die erg boeiend was, zeker in combinatie met het milieu waarin het zich afspeelt (die van de daklozen) en de schrijversambities van beiden. Ik ben zeer benieuwd geworden naar het boek, waarover ik niet twijfel dat hij beter is dan de film. Hopelijk krijg ik bij het lezen wel Paul Dano uit mijn hoofd.
3*

Dat Davide Manuli gek is op dancemuziek moge intussen duidelijk zijn. Dat hij een geheel eigen visie heeft ook. Dit is inderdaad duidelijk en film verwant aan zijn verfilming van het verhaal van Kasper Hauser, al staan ze qua plot los van elkaar. Dus nog meer desolate landschappen, willekeurige dansscènes en uiteraard een hoop gefilosofeer.

Niettemin is Manuli's recentere film wel duidelijk beter. De dansscènes waren daar wat krachtiger en het gebruik van Kasper Hauser is wat sterker dan van Beckets Godot hier. Vond de film geregeld nogal slepen. Daarnaast is de uitwerking van de film zo obscuur dat het niet uitnodigt om dieper na te denken over de vele filosofieën die hier tentoongesteld worden, al weet ik tevens niet of dat werkelijk het doel is van Manuli (die suffe stem op de autoradio die zo bewondert wordt door die "cowboy", lijkt me een parodie op filosofie). Niettemin blijft het toch wel een fijn gevoel voor humor en is de unieke sfeer heel fijn. Ben benieuwd wat hierna komt. Iets met dancemuziek?

3*

Erg sterke film weer van Buñuel, een van zijn beste zelfs. Vreemd dat ik hier toch een aantal berichten lees die het surrealisme en het erotische van de film mee vinden vallen. Wat het surrealisme betreft durf ik iedereen uit te dagen om aan te wijzen welke momenten werkelijk plaatsvinden en welke niet. Dat lijkt me een enorm moeilijk taak. Het mag hier dan niet gaan om uitbundig surrealisme, maar uiteindelijk kunnen de meeste scènes dromen zijn, inclusief alles in het bordeel. Want hoe je die scènes ook went of keert, uiteindelijk lijken de fantasieën van alle vreemde gasten Severine aan te trekken, alsof het haar stiekeme fantasieën zijn. Niet dat ik wil zeggen dat ze niet in een bordeel werkt, maar ik ben er tevens van overtuigd dat niet alles daar werkelijk zo is als verbeeld wordt.

Wat de erotiek betrefd is het belangrijk om af te vragen wat erotisch is. Is het erotische niet wat ons doet verlangen naar de seks en niet de seks zelf? Als dat zo is dan bestaat er wellicht geen geslaagdere aanpak om het onderwerp te behandelen dan in Belle de Jour. Buñuel in deze periode van zijn carrière is niet bezig met wilde beelden en weet dat zichtbare seks afbreuk zal doen aan het geheel. In plaats daarvan geeft hij hints van wat er kan gebeuren tijdens de seks die buiten beeld blijft. Dit doet hij door de klanten van Severine te linken aan verschillende attributen, maar weinig wordt laten zien. Wat er uiteindelijk gebeurt is wat je als kijker denkt dat er gebeurt. Persoonlijk vond ik het geen opwindende film, dus misschien is het op die manier niet geslaagd als erotische film, maar ik weet niet of Buñuel daarop uit is. Hij heeft iets confronterender voor ogen. Het constante spel met droom en werkelijkheid is ook belangrijk aangezien erotiek in grote deel droom is. De film gaat over Severines verlangens en hoe ze met die verlangens probeert om te gaan, niet om hoe die verlangens zich uiten in een fysieke daad.

De uitvoering van de film is gewoon erg goed. Buñuel is niet enorm geïnteresseerd in mooifilmerij, maar dit is zijn elegantste, stijlvolste en ook kleurrijkste film. De sfeer is prachtig. De meeste scènes zijn gedenkwaardig. Deneuve valt me soms nogal tegen, maar hier is ze fantastisch en er zijn sterke bijrollen van Piccoli (waar ik doorgaans ook geen fan van ben) en Page. Maar het is toch vooral Buñuels film.

4*

Als de Fransen een sprookje verfilmen verwacht ik op de een of andere manier al meteen een wat meer dromerige film, maar bij deze versie van La Belle & la Bête kreeg ik dat in ieder geval niet. Dit is eigenlijk gewoon een Hollywoodfilm, maar dan in het Frans. Helaas bedoel ik dan vooral een slechte Hollywoodfilm. Het verhaal wijkt op veel plaatsen af van de Disneyfilm, maar dit is een zeldzaam geval waarin de Disney haast gewaagd lijkt ten opzichte van dit.

De twee belangrijkste elementen van dit verhaal komen erg slecht uit de verf: de magie en vooral de romance. De magie wordt vooral conventioneel gebracht, met een overdaad aan vaak lelijke CGI en een bijzonder kitscherige aankleding. Men lijkt uit te zijn gegaan van het idee dat hoe meer bloemen er in beeld zijn hoe mooier het kennelijk is. Het ergst is de toevoeging van die CGI-hondenbeestjes. Belle beweerd als ze het boek voorleest dat die hondjes haar beste vrienden zouden worden, maar ze hebben geen eens een directe interactie met elkaar. Een mislukte poging tot schattigheid. Gelukkig krijgen die beesten niet te veel schermtijd.

De romance is nog slechter. In feite wordt het hier als bijzaak gepresenteerd en ligt de nadruk meer op het achtergrondverhaal van zowel Belle als het beest. Bij Belle draait dit verhaal vooral eigenlijk om haar vader en broers, met haarzelf als onschuldige bijrolspeler. Bij het beest gaat het om zijn eerdere liefde. Het leidt alleen maar af van het hoofdplot en zorgt ervoor dat de climax niet meer draait om de centrale romance, maar om het uitschakelen van oninteressante inbrekers met grote standbeelden. Daarbij worden ook vreemde keuzes gemaakt zoals dat die broer van Belle kennelijk onbestraft blijft, terwijl alle onrust gestart heeft. Intussen kreeg ik geen voeling met Belle en haar Beest, de twee personages die waarschijnlijk nog het minst uitgewerkt werden. Aan het einde voelde het nog steeds aan alsof het een slechte beslissing was dat Belle bij haar prins bleef, zelfs al blijkt hij kennelijk goed te kunnen tuinieren.

Helaas, ik had liever gehad dat Imagine de klassieker van Cocteau uit de kast had getrokken. Die moet ik nog altijd zien.
2*

Die indruk kreeg ik ook. Vrij veel werd niet ondertiteld, maar je kunt dat de ondertitelaar niet kwalijk nemen. Vooral als die stuk of tien buurvrouwen van Magnani in een scène zitten verandert het geheel in een heuse vocale vulkaanuitbarsting. Ik zie de regieaanwijzing van Visconti al voor me: "Alle buurvrouwen moeten ten alle tijden iets schreeuwen. Anna Magnani moet vervolgens proberen twee keer zo hard te spreken als al die buurvrouwen bij elkaar."

In feite is dit iets wat me al meerdere malen heeft geïrriteerd aan enkele Italiaanse films, dat overdreven temperamentvolle, wat al snel verandert in extreem melodrama, overdreven humor en een hoop gekrijs. Niet mijn ding, maar bij Bellissima werkte het voor mij wel en dat komt wellicht omdat het hier zo ver doorgevoerd wordt dat het extreme ervan bijna surrealistisch wordt. Toen ik er eenmaal in zat begon ik die aaneenschakeling van scènes waarin vele vrouwen hun keel schor aan het maken waren hilarisch te vinden. Niettemin zou ik niet in een straal van 50 kilometer in hun buurt willen wonen.

Verder is het een sterke film over de doorgeschoten wensen van een moeder voor haar kind; wellicht een film die voorloopt op het levensverhaal van Michael Jackson. De film is geregeld grappig en scherp geschreven, maar het meest indruk maakt het nog wel met de donkere laag die erin zit. Dat kind werd echt gekweld hier en dat straalde er toch wel vanaf. Ook knap is dat Magnani sympathiek blijft ondanks dat haar personage eigenlijk vooral slechte keuzes maakte.

Wel vond ik het allemaal wat te lang doorgaan en is het subplot met die man die Magnani probeert te verleiden wat te tam uitgewerkt in vergelijking tot de rest van de film. Opmerkelijk verder hoe zee Visconti's stijl hierna verandert is. Bijna niet voor te stellen dat dit van de man achter Il Gattopardo is.
3,5*

Deed me voor het grootste deel denken aan die waarschuwingsfilmpjes over pesten die we op de basisschool minstens één keer per jaar voor onze kiezen kregen. Die vertelden ook altijd hetzelfde verhaal (met een ander einde dan in Ben X, dat wel), alleen duurden ze korter en speelde autisme nooit een rol. Veel maakt het niet uit. Pesterijen in films maken mij al snel kwaad, dus ik leef al snel mee. Het is wat overdreven gedaan. Pesterijen waren er genoeg te vinden op mijn middelbare school, maar dat werd toch vooral gedaan door een klein groepje en nooit door de hele klas. Het ruikt hier wat naar effectbejag, iets waar de film wel meer last van heeft.

Zeker in de representatie van autisme overigens en asperger in het bijzonder. Nou vinden veel hier dat dit goed wordt uitgebeeld, maar ik vind het minder sterk. Nou weet ik vrij veel van asperger en weet ik ook dat niet ieder geval hetzelfde is. Niettemin vind ik de filmstijl met een nadruk op snelle montage, blurrige beelden en gezoom nogal terwijl we in Bens hoofd zitten nogal onzinnig. Asperger ervaren de wereld misschien anders, maar niet als speciale filmeffecten en zeker niet deze effecten. Alleen de wisseling met de gamewereld vond ik werken. Natuurlijk zijn de andere symptomen, zoals paniekaanvallen, het moeilijk interpreteren van andere mensen en dergelijke wel accuraat, maar dat is gewoon hokjes afkruisen. Ik miste een subtielere, onderhuidse uitbeelding van asperger. Het leek een beetje Autisme voor Beginners soms. Overigens vond ik Greg Timmermans ook niet bijzonder overtuigend in de rol. Maakt teveel gebruik van truukjes en die scène waarin hij aan de drugs is is gewoon beschamend slecht geacteerd.

En dan dat einde, dat is toch complete onzin. Eerst krijgen we heel lang een serieuze benadering van autisme en pesterijen en ineens besluit men het af te sluiten met een Hollywoodfantasie (letterlijk, want ik heb min of meer hetzelfde einde al eens in een Hollywoodfilm gezien die ik wegens spoilers niet kan noemen; in ieder geval wel een film waarbij het einde beter paste). Nou gun ik Ben best een happy end, maar dit slaat gewoon nergens op en past eigenlijk ook niet helemaal bij zijn karakter. Daarbij was ik er niet van overtuigd dat Ben op het einde nu zoveel beter af is. Hij zal vast minder gepest worden, maar kan hij de wereld beter aan na de middelbare school? Is het werkelijk beter dat hij met een
schizofrene fantasie overblijft? Ik weet het zo net nog niet.

Toch scoort de film nog wel redelijk bij mij. Ten eerste omdat het tot de 'zelfmoord' een meeslepende film blijft met enkele interessante momenten. Maar vooral omdat ik de regisseur enorm dankbaar ben voor één werkelijk schitterende scène. Dat is die waarin Ben naar Starlite gaat op het station, haar ontmoet en naast haar zit in de trein zonder iets te zeggen. Een betere en meer hartverscheurende afbeelding van asperger kan ik me niet voorstellen. Het greep me heel erg aan. Een 5-sterrenscène in verder een 2-en-een-halve-sterfilm, dat zie je niet vaak. Vandaar een halve ster bonus, waarmee de film op voldoende eindigt. Meer van dat soort scènes in het vervolg alsjeblieft, Meneer Balthazar.
3*

Zielloze film over een boeiend onderwerp. Het is niet zozeer slecht gemaakt, maar het komt over alsof de regisseur er geen zin in had en absoluut niet meer wilde doen dan gewoon het verhaaltje vertellen en naar huis gaan. Wat ik vooral mistte was het gevoel er echt in te zitten. Die Ossenaren worden enerzijds neergezet als een groepje dat erg hecht is, als een bijna op zichzelf staande gemeenschap die gekeerd is tegen de "Hollanders", maar dat weet je meer omdat het gezegd wordt dan dat je er verder iets van merkt. Scènes waarin het saamhorigheidsgevoel van de mensen uit Oss, of in ieder geval deze bende, sterk naar voren komen ontbreken, dus bestaat de film vooral uit scènes waarin dreigingen en geweld elkaar sterk afwisselen. Ondanks het goede acteerwerk (een vreselijke Daan Schuurmans uitgezondert), mooie sets (maar matige cinematografie) en een aardig verhaal (met een slap einde) was het moeilijk om het ooit echt interessant te vinden. Het is toch wat te futloos, neigend naar het levenloze. Was het nou zo moeilijk om dit op zijn minst spannend te maken? Nu is het een redelijk wegkijkertje.

2,5*

Bij het kijken naar Beowulf viel mij één ding in het bijzonder op: de gebruikte animatietechniek is spuuglelijk. Ja, men weet bijna fotorealistische gezichten op het scherm te toveren, wat wellicht heel knap te noemen is. Maar ik kan alleen maar hoofdschuddend toekijken als deze gezichten ook nog eens moeten gaan bewegen of zelfs, hou je vast, emoties moeten uitdrukken. Het komt totaal niet over en iedere menselijkheid die de personages behoorden te hebben ontbrak totaal, wat wellicht de reden is waarom Zmeckis voor een lomp epos gekozen heeft om deze techniek tentoon te stellen. Iets meer subtielers had de film en zijn techniek nog meer onderuit gehaald. De ogen bevatten geen. De monden lijken nauwelijks te kunnen bewegen. De kapsels bevatten geen haren. Resultaat: ik heb de totale speelduur het gevoel gehad naar een game te kijken. En dan heb ik het nog niet eens over de paarden in deze film gehad.

Ik zag op dezelfde dag Ratatouille en de personages daar zijn abstracter, maar lijken op een bepaalde manier levendiger en meer ziel te hebben. Dit blijft voor mij de vraag opwekken wat het nut is van deze film. Ja, ze kunnen Robin Wright Penn jonger laten lijken dan ze is en ze kunnen Ray Winstone zelfs een goed figuur meegeven. Maar waarom zouden we dat doen? Waarom naar neppe en zielloze kopieën van acteurs kijken als we net zo goed de echte acteurs kunnen aanschouwen? Wat is de überhaupt de lol van fotorealistische animatie. Animatie heb ik altijd leuker gevonden als de personages en landschappen toch net wat abstracter is. Ik vind het een zinloos project van Zemeckis.

Daar komt nog eens bij dat dit schijnbaar als 3D-film bedoelt was en dat dit waarschijnlijk de oorzaak is van sommige bizarre camerastandpunten en vreemde en langdurende focussen op vliegende voorwerpen. Slaat nergens op. Ook vreemd is dat de verdere CGI niet zo goed is als CGI die in 'gewone' films gebruikt wordt. Alles zag er gewoon uit als een game. Dat de draak zelfs een gloeiende zwakke plek had, precies zoals in games als The Legend of Zelda, hielp ook niet.

Toch krijgt de film nog een acceptabel cijfer van mij. Ik kwam namelijk voor een lompe actiefilm en ik kreeg een lompe actiefilm en gelukkig zijn de actiescènes nog best geslaagd. Daarnaast vond ik het wel grappig om te zien dat de film iedere vorm van goede smaak probeert tegen te gaan. De seksuele grapjes waren me wat te puberaal, maar veel oude mythen en sagen bevatten veel schunnigheden en bloederige taferelen. Geen idee in hoeverre dit ook voor de legende van Beowulf geldt, maar toch wel leuk dat Zemeckis dit eens aan zo'n film heeft willen toevoegen. Zwaar melodrama zou toch niet geslaagd zijn bij deze film.
2,5*

Ik verwachtte vooraf een soort Lynchiaanse versie van The Conversation, maar achteraf doet het meer denken aan films waarin we als kijker langzaam afglijden in de psychologische aftakeling van de hoofdpersoon, zoals in bijvoorbeeld Perfect Blue en Black Swan. Dat wil zeggen dat het regelmatig surrealistisch is en vooral tegen het einde aan vaak onverklaarbaar, maar dat er toch ook wel een zekere narratieve duidelijkheid in het geheel zit.

Het is eigenlijk al vooral een sfeerfilm. Als psychologische thriller is het vermakelijk en ook wel overtuigend, maar het kruipt iets te weinig onder de huid om werkelijk op dit vlak indruk te maken. Ik las zojuist ook twee losse interviews van Toby Jones en Peter Strickland en Jones vond dat Strickland erg weinig aandacht besteedde aan de acteurs in zijn regie en nooit over karakteruitdieping sprak. Strickland op zijn beurt gaf toe misschien iets te weinig met Jones gesproken te hebben en zei dat veel van de diepgang in het personage uit Jones voortkomt, die vooral met improvisatie veel gedaan heeft. Jones speelt inderdaad heel sterk, maar dit verklaard allemaal misschien wel waarom ik maar oppervlakkig mee kon gaan met Gilderoys aftakeling. Stricklands hart gaat daar niet naar uit, ondanks dat het de narratieve draad van de film is. Wellicht verklaard het ook waarom er zo weinig kracht in het einde zit. Het had van mij niet per se moeten uitlopen op een reeks moorden of een zelfmoord (hoewel dat bij een eerbetoon aan giallo eigenlijk onvermijdelijk had moeten zijn), maar nu stopt de film eigenlijk gewoon een beetje, terwijl er gevoelsmatig nog een grote klap had moeten volgen.

Stricklands grote interesse lag hier in geluid. Tijdens de Q&A bij het IFFR gaf hij al te kennen dat hij een groot fan is van avantgardistische en experimentele muziek, zeker van het type dat je in giallo's vond. Het was tijdens het luisteren naar zo'n soort muziek dat hij besloot een film te maken en het geluid vormt de basis van de film. De muziek mag er zeker wezen. Ik luister tijdens het typen van deze recensie naar de soundtrack van Broadcast op Spotify en het is gewoon ontzettend sfeervol. Één van de knapste elementen van de film is hoe veel het speelt met beeld en geluid. Leuk is dat we nooit een fragment van de giallofilm zien die er gemaakt wordt (met uitzondering van de geweldige openingscredits), maar dat we aan het einde een zeer goed beeld hebben van die film, puur op basis van de geluiden die erbij horen. En het zijn de geluiden die de aftakeling van Gilderoy meer invoelbaar maken dan de eigenlijke gebeurtenissen. Dat Strickland ook veel haalt uit de beperkte, maar aansprekende locatie zegt ook wat over zijn talent.

Ik mag Berberian Sound Studio wel, maar het is ook weer echt een film die altijd op de rand staat om een meesterwerk te worden en dat vervolgens nooit echt wordt. Dit komt vooral omdat het sinister blijft, zonder ooit echt spannend te worden. Iets meer 'punch' was welkom geweest.
3,5*

Berlin Alexanderplatz is een werk die gemakkelijk tot meesterwerk verklaard kan worden, puur en alleen al om wat is. Het is de langste 'film' die ooit onafgebroken in de bioscoop vertoond werd en die tijd wordt niet besteed aan een opvallend traag tempo of zo. In plaats daarvan moet de grote lengte eer doen aan het boek van Alfred Döblin dat door Fassbinder niet alleen zeer bewondert werd, maar waarvan Fassbinder beweerd dat het aan de basis stond van al zijn werk (Fassbinder las het boek al jong). Vandaar dat Fassbinder waarschijnlijk ook voor het tv-formaat koos: alles moest erin. Ik las het boek niet, maar er wordt beweerd dat dit dus een zeer getrouwe verfilming is en dat de verschillen er meer in zitten dat Fassbinder af en toe wat dingen toevoegde in plaats van dat hij veel weg liet. En het moge duidelijk zijn dat het hier om een nogal allesomvattend werk gaat: een uiterst gedetailleerde studie van een bepaalde plaats (Berlijn) in een bepaalde tijd (1929) en niet alleen alle facetten worden daarvan getoond, maar daarnaast wordt er ook erg veel aandacht besteed aan de hoofdpersoon die zo complex is als ieder mens. Doordat de film zo dicht bij Franz Biberkopf blijft voelt het ook meer aan als een film over een man dan als een sociaal-maatschappelijk portret.

Dus er is bij voorbaat al gemakkelijk te zeggen dat het om een meesterwerk gaat. Hoewel ik veel bewondering heb voor Berlin Alexanderplatz en ik sommige afleveringen misschien ook wel meesterwerken zou noemen, weet ik niet zeker of deze serie in zijn totaliteit briljant te noemen valt. Één ding is zeker: bijzonder is hij wel. En aan ambitie was ook geen gebrek. Dit is geen gewone tv-serie en zeker geen soap-opera, maar een zeer literair en zeker ook theatraal werk vol allusies naar de Bijbel (vaak erg expliciet), historische momenten en weet ik al wat meer niet. Het is nogal veel om in je op te nemen en ik was erg blij met het serieformaat. Ik ken iemand die een aantal jaren geleden in een keer door de complete film heeft gezeten tijdens een speciale screening (ja, de complete vijftien en een half uur), maar ik was blij met een of twee afleveringen per dag, verspreid over wat uiteindelijk negen dagen werden (vandaar dat ik weinig stemmen heb geplaatst voor meer dan een week).

Voor het grootste deel heb ik ook niets dan lof. De karakteruitwerkingen waren wellicht nog het best en Franz Biberkopf is een geweldig personage, erg goed geacteerd door Günter Lamprecht. Alledaagse mannen zijn er genoeg te vinden in de cinema, maar toch niet een zoals Biberkopf. Gottfried John blinkt ook uit in zijn rol van de onuitstaanbare Reinhold, een van de laagste onderkruipels die je je maar kunt voorstellen het vereist misschien veel van je suspencion of disbelieve om te accepteren dat Franz denkt dat het een goede vent is en vooral dat er ook zoveel vrouwen zijn die met iemand als Reinhold een relatie aan willen gaan. De man heeft geen eigenschappen die hem ook maar op enige wijze acceptabel maken. De relatie tussen der Franz en der Reinhold vormt de belangrijkste drijfveer van de hele film (ondanks dat Reinhold pas in aflevering vijf ten tonele verschijnt) en is ook het boeiendste element van de film, al zijn de relaties die Franz heeft met Mieze, Meck en Eva ook goed voor schitterende scènes. Ook uit veel kleine rolletjes wordt veel gehaald, zoals mevrouw Bast die zo goed als nooit iets doet maar juist opvallend op de achtergrond staat te luisteren bij veel cruciale scènes. Dat voegt veel toe aan de sfeer.

De stijl van acteren is vaak theatraal en daar moest ik aanvankelijk inkomen, maar na een tijdje begon ik het acteerwerk geniaal te vinden. Maar het acteerwerk is zeker niet het enige dat theatraal is. De meeste scènes hebben wel een theatergevoel, dankzij hun lange takes die vaak in dienst staan van het acteerwerk. Ook de opvallende hoeveelheid aan lange monologen versterken dit gevoel. Toch is het tegelijkertijd ook wel weer erg filmisch. Persoonlijk vond ik de look van de film het meest wisselvallige element aan de film. Soms erg sfeervol en mooi, maar soms ook bijne ondraagelijk kitscherig (die overbelichting van glimmende objecten, of glitters tussen zand dat over een graf gegooit wordt of in de haren van engelen zit, dat kan toch niet?).

Tot en met de laatste dertien afleveringen dacht ik dat de serie vier dikke sterren van me zou krijgen. Natuurlijk waren er zwakke punten, buiten de zojuist genoemde kitsch om, zoals wat al te bombastische scènes of wat ongeloofwaardige ontwikkelingen (dat Franz al snel laten blijken te weten dat Pums een crimineel is en dan toch verbaasd is als hij met hem samenwerkt dat hij bij een criminele activiteit betrokken raakt vond ik gewoon storend). Maar waar de film voor mij een halve ster aftrek van krijgt is de twee uur durende epiloog. Ik geef toe: het is nog veel ambitieuzer dan wat eraan vooraf ging en het concept (Franz evalueert in hallucinaties alles wat er gebeurt is en wordt een nieuw mens) is erg sterk en je hoort mij niet ontkennen dat het eindresultaat niet gedenkwaardig is, maar het werkte voor mij niet echt. Dit vooral omdat het toch vooral teveel van het goede was en ook nog eens omdat juist de stilistische elementen die ik hiervoor zwak vond hier de overhand kregen terwijl de geslaagde onderdelen van de stijl verdwijnen. Dus wat krijg je in die laatste twee uur? Eeuwigdurende scènes. Een aaneenschakeling van martelingen en moorden die ook nog eens in bepaalde vormen herhaalt worden. Een opvallende nadruk op glimmende, naakte lichamen in smerige lokaties. De homoseksuele thema's die eerder op sterke wijze als onderlaag in de film verborgen lagen worden ineens enorm uitvergroot, bijna tot in een parodie. Het geheel ziet er niet uit: met glittereffectjes, goedkope onafgewerkte sets, rearprojection, etc. Muzikaal vind ik het ook gewoon jammer dat er te moderne popmuziek gebruikt werd (Kraftwerk en Janis Koplin komen o.a. langs). Daar zal Fassbinder vast een reden voor hebben, maar het past niet echt bij het feit dat het om Franz' hallucinaties gaat en niet om die van Fassbinder. Om het geheel definitief belachelijk te maken eindigt het met Franz aan het kruis terwijl een atoombom ontploft. Ik kan eigenlijk moeilijk een slechtere climax bedenken. Vervolgens wordt de clou - Franz die tegen Reinhold getuigd als hij weer bij zinnen is - afgeraffeld.

Het jammere is dat ik dit allemaal voor een half uur lang wist te accepteren. Het heeft op zich wel iets. Alleen was het punt me na een half uur ook al lang en breed duidelijk en daarna gaat de epiloog maar door en door, terwijl Fassbinder mij als kijker murw lijkt te willen slaan met zowel inhoudelijke als filmische lelijkheid. Het kan verdedigt worden misschien (al kan ik me moeilijk voorstellen dat iemand werkelijk die kruisiging met die atoombom serieus kan nemen), maar persoonlijk was ik tegen het eind van de epiloog Berlin Alexanderplatz meer dan zat. Het is vooral jammer dat een serie met een over het algemeen sterke authenticiteit en subtiliteit eindigt met zo'n overdreven symboliek en bombarie. Natuurlijk is de epiloog maar een fractie van de complete serie, die voor het grootste deel enorm sterk is, maar een teleurstellend einde doet nou eenmaal snel veel afbreuk aan het eindproduct.

Daarmee wil ik niemand afschrikken om Berlin Alexanderplatz een kans te geven. Er is meer dan genoeg te zien dat de moeite waard is en eigenlijk moet je zelfs die epiloog gewoon doorstaan (er zijn ook veel mensen die het briljant vinden). In ieder geval is Berlin Alexanderplatz een unicum in zowel televisie als film (hij wordt vaak tot beide media gerekend).
3,5*

Bijzondere documentaire, die de vraag opwekt waarom dit soort films eigenlijk niet veel meer gemaakt zijn. Of weet ik er gewoon niets vanaf? Je zou zeggen dat na Berlin iedere zichzelf respecterende stad zo'n mooie reclame zou willen hebben. Ook in onze tijd nog.

Het is inderdaad allemaal makkelijk te vergelijken met Man With a Movie Camera, een superieure film, die net wat innovatiever en meeslepender is. Toch is Berlin de moeite waard, puur als tijdsbeeld. Ergens vond ik het ontroerend dat al die kleine dingen vastgelegd zijn en op deze manier tentoongesteld worden, al is het toch ook weer altijd jammer als je ziet dat sommige situaties speciaal voor de film opgezet zijn. Verder is er veel interesse om de camera te plaatsen op vreemde plekken en wordt er gespeeld met montage. Vaak met leuke effecten, met als hoogtepunt de achtbaan die door de stad lijkt te razen.

Toch is dit niet een film die mij de volledige speelduur kan boeien. Meer iets voor een half uur of zo. Berlijn is een mooie stad, maar deze docu heeft niet enorm veel meer te bieden dan een stadsbezoek, ondanks enkele technische hoogstandjes. Daarna zat voor mij het hoogtepunt al op het begin. Berlijn in de ochtendschemer terwijl er nog weinig leven op straat is vond ik het mooist.

3*

Richard Linklater kiest doorgaans wel leuk materiaal voor zijn films, waardoor ze al snel goed kijkbaar zijn. Zo ook hier weer. Het is wel een erg maffe zaak die hier besproken wordt en zoals gewoonlijk heeft Linklater genoeg oog voor karakter en dialoog om er weer iets leuks van te maken. Zo'n figuur als Bernie zou makkelijk een karikatuur kunnen worden, maar hier is hij fascinerend. Waarschijnlijk ook Jack Blacks beste rol overigens. Wat de film iets extra's geeft is dat het aan het einde nog steeds vrij onduidelijk is in hoeverre Bernie Marjorie nou gebruikte. Het beeld dat hier geschetst wordt van een halve heilige is bijna overtuigend, maar Linklater en Black suggereren evengoed dat er meer kon spelen.

Het blijft verder wel wat jammer dat Linklater van alle grote regisseurs misschien wel de meest registrerende is. Dat bedoel ik niet eens zozeer op een documentaire manier, maar vooral op het gebied van camerawerk. Hij lijkt altijd gewoon ergens de camera te plaatsen zodat de actie duidelijk is, maar zonder ook maar enig verder idee erachter, laat staan dat hij ooit mooie beelden filmt. Je mag blij zijn met een korte camerabeweging. Ook qua montage en muziek doet hij zelden echt iets. Bernie is geen uitzondering. Linklater is het tegenovergestelde van veel regisseurs die eerder vorm boven inhoud stellen: hij is nauwelijks vorm en vooral inhoud.

Maar het werkt wel, zelfs al zorgt het ervoor dat dit geen meesterwerk wordt. De acteerprestaties (naast Black waren MacLaine en McConaughey ook prima te genieten) en de toevoeging van echte dorpelingen die Bernie kende en hier geïnterviewd worden (wel met scripts als richtlijn) maken het een prima film.

3,5*

Hoewel ik niet een wonder van The Best Exotic Marigold Hotel verwacht had keek ik er best naar uit om hem te zien. Helaas viel hij een beetje tegen. Net iets te vrijblijvend. De balans tussen drama en humor is op zich wel oké, maar lijkt er ook voor te zorgen dat het nooit echt grappig of ontroerend wordt. Het zijn vooral de verhaallijnen rond Dench en Wilkinson die het leuk houden, maar daar staat wel tegenover dat we weer met dezelfde acteerprestatie van Bill Nighy zitten te kijken. Heeft die man maar één gezichtsuitdrukking en toon waarop hij iets kan zeggen? De verhaallijnen zijn cliché, maar dat had ik ook wel verwacht. Gelukkig ontbreken de grote India-clichés, of worden ze niet als zodanig gebracht.

Het kan ermee door, maar ik denk dat ik hem zo weer vergeten ben.

2,5*

Ik verwachtte dat ik The Best Years of Our Lives goed zou vinden en de groffe uitlijningen van het verhaal had ik al geraden, maar toch wist de film mij bijzonder te verrassen. The Best Years of Our Lives blijkt namelijk een film te zijn die bijna geen link lijkt te hebben met de studiofilms van het Hollywood van de jaren '40. Ik heb helemaal niets tegen studiofilms uit die tijd, ik ben er zelfs een liefhebber van, maar toch vond ik het verfrissend dat Best Years er vanaf week. Sterker nog, het zal de film alleen maar beter gemaakt hebben.

Dit is niet de eerste film die ik zag over terug naar huis kerende veteranen (The Deer Hunter is de bekendste, al heeft die nog wat meer hooi op zijn vork), maar volgens mij zul je hard moeten zoeken om een eerlijkere film over het onderwerp dan deze te vinden. Technisch gezien is Best Years sentimenteel en soms wat bedacht, maar tijdens het kijken merkte ik het nauwelijks. Zelfs de hard aanzwellende muziek (door regisseur William Wyler gehaat overigens) werkt niet tegen.

Een reden waarom de film zo'n echt gevoel geeft is doordat de acteurs zo naturel zijn. Het meer theatrale werk van de jaren '40 wordt schijnbaar aan de kant geschoven voor een realistischere aanpak qua acteren. Dit geldt voornamelijk voor Fredric March en Dana Andrews. Je hebt gewoon het gevoel dat je deze mensen daadwerkelijk tegen zou kunnen komen in het na-oorlogse Amerika van 1946, maar eigenlijk ook nog nu. Zelfs in de dronkenmansscènes blijft het allemaal geloofwaardig. De derde veteraan, Harold Russell, is een beduidend minder begaafd acteur, maar komt er volslagen mee weg door de complete oprechtheid en vooral moed die voortkomt uit zijn aanwezigheid in deze film. Net als zijn personage heeft Russell werkelijk zijn handen verloren in deze film en alles wat hem hier overkomt is duidelijk autobiografisch. Een zin uit de film is een zin uit het dagelijks leven van Russell. Zo'n scène waarin hij zijn vriendin laat zien hoe hij klaar gemaakt wordt om naar bed te zijn is eigenlijk sentimenteel, maar door Russell de rol te geven wordt het pijnlijk. Misschien is de casting een sentimentele truuk of zelfs uitbuiting, maar op mij kwam het als goed bedoelt over.

De vrouwelijke rollen worden even goed gevult. Na Shadow of a Doubt en Mrs. Miniver had ik al een gigantisch zwak voor Teresa Wright, maar na deze film kan ik al helemaal geen weerstand meer bieden. Ze speelt een erg lieve vrouw natuurlijk, maar de manier waarop ze het doet is gewoon groots. Totaal geloofwaardig, nooit wordt er overdreven. Stiekem speelt zij mijn favoriete personage in deze film. Myrna Loy speelt haar rol hier precies hetzelfde als Nora Charles in de Thin Man-reeks, maar dat werkt verrassend goed. Haar gedrag en manier van doen lijkt overigens zo op die Wright dat je bijna werkelijk gaat geloven dat ze moeder en dochter zijn. Dat zie je toch niet vaak. Virginia Mayo speelt wat karikaturaler dan de rest, maar dat stoorde niet, omdat het nodig was. Cathy O'Donnell is prima ingespeelt op Russell, waardoor hun relatie ook altijd geloofwaardig blijft. Het doet me trouwens denken, in hoeveel films uit die tijd heb je een cast waarin zoveel vrouwen zitten en ze ook allemaal goed uitgewerkte rollen krijgen? En hoeveel films zijn er tegenwoordig? Dit is best een uniek gevalletje.

De bijrollen zijn verder even perfect, met als uitzondering Michael Hall als de zoon van March en Loy, die mij voor geen meter wist te overtuigen. Gelukkig had hij nauwelijks schermtijd. Dat was trouwens wel vreemd. Wright werd door haar ouders mee naar verscheidene feesten genomen, zagen we geregeld door het huis wandelen en was aanwezig bij de bruiloft aan het einde, maar haar broer mag schijnbaar niet meedoen met de familiemomenten. Ik vraag me af hoe dat kan? Ach, ik mis hem niet echt.

Een andere manier waardoor de film zo echt overkomt is doordat het geen film is die emoties of standpunten forceert, maar eerder zijn personages observeert. Het viel mij op dat veel scènes vrij lang duurde, maar nooit traag werden of te ver uitgerekt werden. Wyler laat zijn scènes gewoon zo lang doorgaan als nodig is, zonder concessies voor de speelduur, zoals toch veel andere films dat doen (wat niet per se storend is overigens). Overigens vond ik de film snel voorbij gaan. Het lijken lang geen drie uur. De film heeft een zeldzame rust. Er zitten genoeg dramatische momenten in, maar nooit worden ze erger gemaakt dan ze zijn en er zitten evenveel momenten in die vrolijk of in ieder geval goedaardig zijn. Ik snap dan ook werkelijk niet waarom dit met een soap vergeleken moet worden. Daar is dit toch wat te subtiel voor.

Grote dramatische momenten die andere films op zouden blazen worden hier rustig getoont. Neem bijvoorbeeld de manier waarop omgegaan wordt met de trauma's van Andrews karakter. Hij wordt 's nacht geplaagt door dromen over een rampzalige missie. Veel films zouden dit uitbuiten. We zouden Andrews dan geregeld zien dromen en schreeuwen en er zouden veel gesprekken over hebben. Als climax zou er dan een grote dramatische gebeurtenis komen die het trauma zou weghalen. Best Years pakt het beter aan. We zien Andrews maar één keer dromen en hij wordt verder met rust gelaten, alsof de film lijkt te begrijpen dat Andrews het zelf moet verwerken, van binnenuit en niet wijdt vertoond aan het publiek. Er wordt nog wel eens verwezen naar deze dromen, maar een gigantisch punt wordt er niet van gemaakt. Er is slechtst genoeg om ons eraan te herrinneren dat dit onder de oppervlakte van het personage nog altijd speelt. Dit maakt het moment dat Andrews op het einde weer in een vliegtuigwrak kruipt alleen maar sterker. Deze scène is wat bombastischer dan de anderen, maar niet op een slechte manier en lijkt ook niet uit op goedkoop effectbejag. Het wat extremer gebruik van filmische middelen toont wat voor een impact dit moment op Andrews heeft, maar blijft observerend en levert niet teveel commentaar. Prachtige scène, perfect uitgevoerd.

De cinematografie mag ook genoemd worden. Het is geen esthetisch gerichte film, maar het camerawerk blinkt uit op de manier waarop zoveel mogelijk getoond wordt in een shot. Dit met dank aan deep focus. We zien vrij vaak meerdere acteurs in een shot en regelmatig staat er dan een op de achtergrond, gewoon scherp in beeld. De voorgrond bevat vaak de acties waar de scène om draait (maar niet altijd!), maar op de achtergrond zijn vaak dingen gezien die de situatie net dat beetje extra geven. Acteurs staan hier op de achtergrond dan ook vaak niet maar wat toe te kijken, maar je kunt hun gezichten lezen. Er is wat dat betrefd zeer veel aandacht gegaan naar de acteurs.

Wat is er toch met William Wyler gebeurt? Hij is dood, ja, maar waar is zijn waardering gebleven. Hij is nog altijd de man met de meeste Oscarnominaties voor Beste Regie en hij mocht drie maal het beeldje mee naar huis nemen, waaronder voor The Best Years of Our Lives. In zijn tijd was hij erg populair. Zeker bij de studio, waar hij bekend stond als een van de meest betrouwbare regisseurs, omdat hij geen auteurspretenties had en omdat bijna iedere film van hem een succes werd. Toch lijkt bijna niemand ooit nog over Wyler te praten. Ik herrinner me dat ik twee jaar geleden voor de quiz op de chat een quiz maakte met 100 vragen, waarin ik 10 regisseurs behandelde met 10 vragen per stuk. William Wyler was een van de 10 regisseur, maar ik kreeg er vooral verbaasde reacties over, omdat bijna niemand wist wie hij was, of men kwam niet veel verder dan Ben-Hur. Niemand plaatst Wyler nog in zijn lijstje met favoriete regisseurs. Sommige films van hem zijn klassiekers geworden (Roman Holiday, Wuthering Heights, deze film en natuurlijk Ben-Hur), maar toch niet op een manier als veel tijdgenoten. Dit is de vijfde film die ik van Wyler zag en ze waren allemaal goed en ik vind dat de man meer krediet verdient. Toegegeven, een echte auteurhand valt moeilijk te ontdekken, maar al zijn films hadden een opvallende afgewerktheid, een soort perfectionistische uitstraling. Daarnaast kwamen alle films op een bepaalde manier observerend over, met uitzondering van Ben-Hur, maar dat lijkt sowieso een vreemde eend in zijn filmografie te zijn. The Best Years of Our Lives is waarschijnlijk Wylers beste film en hopelijk in staat om zijn reputatie nog enigzins hoog te houden.

Ik heb er maar weinig op aan te merken. Die slecht acterende zoon is zo onbelangrijk dat ik er makkelijk langs kan kijken. Persoonlijk vind ik dat March's verhaallijn wat lijkt te verdwijnen na zijn speech bij dat feestje van zijn werk en ik was benieuwd hoe zijn loopbaan verder ging, maar écht storend was dit niet. De film krijgt van mij een solide 4,5*. De film mist nét dat ene moment om voor de volle lading. Wat dat voor een moment is weet ik niet, maar al mijn vijf-sterrenfilms hebben er zo een. Toch is dit verder zo goed als we in alle redelijkheid kunnen eisen.

Een wat meer duistere film dan Renoir gewoon is. De geboren humanist besluit ineens een film te maken over een man die potentieel zomaar mensen kan vermoorden en levert ermee een soort blauwdruk af voor film noir.

Het was even inkomen moet ik zeggen. De openingsscène op de trein is bijzonder fraai, maar al vrij snel daarna wordt Lantiers geestelijke probleem getoond in een bijzonder knullige scène. Hij ziet een mooi meisje dat hij kennelijk van vroeger kent. Hij verleid haar enkele secondes op een nogal achterloze manier. Vervolgens probeert hij haar vanuit het niets te vermoorden. Dan komt hij even plotseling weer tot rust en legt aan haar zijn probleem uit. Haar reactie? Dezelfde als iedere vrouw in een film van voor de jaren '60: laten we trouwen. Dat moeten vreemde tijden zijn geweest voor vrouwen, of in ieder geval voor vrouwen in fictie. Hoe dan ook, de scène is erg geforceerd en vanuit een psychologisch standpunt wellicht gedateerd.

Gelukkig herpakt de film zich uiteindelijk zodra het wat meer duidelijk wordt waar het verhaal heen wil. Renoir is toch wel een vreemde regisseur voor dit materiaal zo blijkt. Hij staat graag stil bij scènes waarin machinisten gezamenlijk pauze hebben en wat keuvelen, maar dingen als moord en suspense behandelt hij wat achteloos, behalve gelukkig de cruciale sterfscène van Simon aan het einde. De kracht komt hier vooral uit de effectieve straatsfeer die Renoir weet te creëren, de verrassend sensuele scènes (de aantrekkingskracht van Simone Simon vat ik hier beter dan in Cat People) en de goede karakteruitwerking. Het fatalisme weet uiteindelijk toch wel te overtuigen en het geheel is licht ontroerend en spannend. Het is dan ook gewoon wat jammer dat het verloop onvermijdelijk wat steunt op die vreemde moordimpulsen van Lantier, die gewoon meer als een plotelement aanvoelde, dan als een natuurlijke geestesstoornis.

Overigens wordt de show hier inderdaad gestolen door een regenpijp. Die Renoir toch.
3,5*

De eerste science-fictionfilm uit Ethiopië. Gemaakt met een minimaal budget en je ziet het er aan af. Tijdens één moment kun je zelfs de pixels tellen. Om nog wat extra ambitie te tonen wisselt regisseur Siege ook continu tussen zwart-wit en kleur, maar ik kon daar geen lijn in vinden. Echt mooi werd het niet.

Eerlijk gezegd is dit een film die meer intrigeert simpelweg doordat hij bestaat dan door de kwaliteit. Het is een maffe film en niet alleen doordat het budget veel en veel te laag is voor de ambitie. Aan de ene kant een zoet verhaal over de vriendschap tussen een meisje en een alien, anderzijds een rauw-realistisch verhaal over de gevaren voor jonge meisjes in de Afrikaanse middle-of-nowhere en ook nog een commentaar op kolonialisme en wellicht raciale identiteit. Er zit een spel in tussen werkelijkheid en fantasie, maar waarschijnlijk bewust is daar geen helder beeld van te vormen. Ik vermoedde zelf dat Beti zowel door de drie soldaten is verkracht als door de Italiaan en dat Amare een verzinsel is om daar mee om te gaan, maar zeker is het niet.

Dat is ook het enige echt interessante aan de film. Het is gewoon te klungelig uitgewerkt allemaal om te overtuigen. Vaak onbedoeld komisch, even vaak langdradig en soms stompzinnig. Ik waardeer de poging, zeker omdat het toch niet makkelijk kan zijn om met zo weinig zoiets van de grond te krijgen (bijna alle crewleden vervullen meerdere taken, zie de credits). Echter, een hoge score kan ik er niet aan kwijt.
2*

A Better Life is een bewijs dat een goede acteerprestatie soms een film kan redden. De nederige manier waarop Demián Bichir zich door een hoop ellende heen werkt had sentimenteel en nep over moeten komen, zoals de rest van de film, maar hij weet het gewoon te verkopen en ondanks de matige dialogen voelt hij aan als een echt mens, waardoor het interessant blijft om te volgen.

Verder is het een matige, moderne versie van Ladri di Biciclette, compleet met een zoektocht van vader en zoon naar een gestolen voertuig, al is die zoektocht toegegeven minder prominent dan in De Sica's film. Ik waardeer de bedoeling achter de film, waarin geprobeerd wordt een invoelbaar beeld te schetsen van het dagelijks leven van illegalen in de Verenigde Staten, maar Weitz weet het niet zonder sentiment te doen en een film als deze heeft er baat bij als het natuurlijk aanvoelt, maar ik had toch steeds het gevoel vooral naar een verhaaltje te kijken en dan ook nog eens één die heel voorspelbaar was. Daar komt nog eens bij dat de tieneracteurs, waaronder de filmzoon van Bichir, nogal slecht acteren. Dat het nog een bekijkbare film is geworden is dan ook een wonder, wat Bichirs onverwachte Oscarnominatie begrijpelijk maakt.

3*

Ah mooi, hij is eindelijk toegevoegd en ik kan stemmen. Dankjewel Purmerend

Verder is dit niet al te best. Het verhaal boeit voor geen meter en lijkt vaak niet te kunnen kiezen tussen komedie en drama. Het is allemaal niet serieus te nemen, ook al zou de film dat graag willen. Loren is acceptabel in deze rol, maar Celentano is een verschrikking. Hij speelt echt zeldzaam slecht. Daarnaast beleefd regisseur Lattuada er volgens mij plezier in om inentingen (het liefst in billen) te filmen, want de film stikt ervan. Voeg daaraan toe dat mijn dvd alleen de mogelijkheid had om de film in de Engelse taal te bekijken en ik een sterk vermoeden heb dat de film oorspronkelijk Italiaans gesproken is. Al met al niet de moeite waard om te bekijken. En dan druk ik me nog zacht uit. Werkelijk niets boeiends te zien hier.

1*

Zo noir als The Big Combo komen ze bijna nooit. Het ontbreekt misschien wat aan een femme fatale (Jean Wallace is goedaardig), maar niet alleen is dit visueel een soort model voor het genre, ook inhoudelijk is het zo hard als het kon in die tijd, met wat elementen waar je waarschijnlijk alleen mee weg kon komen als je een b-film maakte.

De meest opvallende elementen zijn hier eigenlijk genoemd, inclusief de schitterende belichting, de sterke martelscène en de bijna open homoseksuele relatie tussen de twee handlangers van de maffiabaas. Richard Conte verdient een speciale vermelding als gangsterbaas. Het verhaal op zich is niet het beste dat het genre te bieden heeft, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de sfeer, het geweld en enkele memorabele scènes. Het is waarschijnlijk onmogelijk dat dit niet zal werken voor een liefhebber van film noir.
4*

Ik keek al lang uit naar deze film-noir van Fritz Lang en ik vind hem goed, maar niet zo goed als gehoopt.

Laat ik eerst maar zeggen dat ik geen kwaad woord wil horen over Gloria Grahame. Mijn God wat een fantastische actrice was dat. Ze viel me al bijzonder op in In a Lonely Place en ook haar kleine bijrolletje in It's a Wonderful Life was uitstekend en in deze film is ze gewoon weer onvervangbaar en vormt ze toch de ziel van de film, ondanks dat ze zeker in het eerste half uur of zo nauwelijks te zien is.

Verder zijn de bijrollen prima ingevuld, met een dreigende Lee Marvin en ook Jocelyn Brando, de zus van Marlon, in een zeer overtuigende rol. De enige miscast en eigenlijk ook meteen het grote probleem met deze film voor mij is Glenn Ford in de hoofdrol. Hij weet zijn personage uiteindelijk niet echt interessant te maken. Bogart was beter geweest voor deze rol.

Wat de film daarnaast miste was toch een scène waarin het personage van Ford zelf iemand zou vermoorden. Ik had het gevoel dat deze film daar naartoe werkte en ik vond het de film zwakker maak toen het uitbleef. Zeker in een film van Fritz Lang verwacht ik dat zoiets toch gebeurt. Het zal wel achterwege gelaten zijn omdat volgens de Hays Code Ford daarna ook zou moeten sterven of zo. Toch wel jammer.

Verder heeft het film gelukkig wel voldoende sfeer en het is een uitstekend verhaal met een lekker script. Daarnaast is de film-noir bij mij toch wel het genre dat vaak beter wordt bij herzieningen. Wie weet? Ik twijfel tussen een dikke 3,5* en een kleine 4*. Het wordt op dit moment het eerste.

Big Hero 6 is zo'n film die in principe niets unieks doet, maar wel alles erg enorm goed doet en daardoor werkt. Het verhaal is misschien voorspelbaar, maar de makers vinden veel leuke details, hebben een aansprekende cast aan personages en bouwen het verhaal zo goed op dat het met gemak een plezier wordt om naar te kijken. Het beste dat ik hierover kan zeggen is dat dit waarschijnlijk een van mijn favoriete films zou zijn geweest als deze uit was gekomen toen ik een kind was. Het heeft die juiste mix tussen avontuur, humor en een vleugje drama, plus een aansprekende wereld. Waar veel hedendaagse superheldenfilms zich ietwat bedelven onder lawaai, serieusheid en vooral een neiging om alle films zo complex mogelijk aan elkaar te verbinden heeft Big Hero 6 een soort simpelheid en puurheid in zijn benadering van een heldenavontuur die ik verfrissend vond, hoewel niet vernieuwend.

Het is wel jammer dat dit tegen het einde toch wat minder wordt. Het grote gevecht is eigenlijk het minste deel, wat mij betreft, vooral omdat juist dit een eigen smoelwerk mist. De climax in het portaal is nog erger, vooral omdat films tegenwoordig strooien met neppe sterfscènes en het hier niet eens logisch is. Baymax had zijn persoonlijkheid toch nog toen hij zich opofferde? De chip in zijn rakethand stoppen voelt aan als een flauw excuus om het personage terug te brengen. Iets minder belangrijk, maar toch opvallend: waarom moet Hiro nog een opleiding volgen als hij de meest briljante uitvinding van zijn tijd doet?

Dit is overigens voor de eerste keer in lange tijd dat ik eens de Nederlandstalige versie van een Disneyfilm zag. Mijn voorkeur gaat altijd uit naar het origineel, maar zoals gewoonlijk bij Disney is de vertaling wel erg geslaagd. Alleen dat Honey Lemon kennelijk een Latina moet zijn is volledig verloren geraakt in de voice-acting.

Disney timmert aardig aan de weg de laatste jaren en dit is weer één van de betere. Een grote, persoonlijke favoriet ontbreekt nog, maar Big Hero 6 is wederom erg goed aan te zien.
3,5*

The Big Short zou oorspronkelijk uitkomen in 2016, maar is vrij laat vooruit geplaatst om nog in 2015 uit te komen, hoogstwaarschijnlijk om nog mee te doen met de Oscars. Op het eerste gezicht een vreemde zet, want dit is niet typisch Oscarmateriaal. Toch blijkt het goed uitgepakt te hebben, want dit is een belangrijke speler voor de gouden beeldjes geworden. Boven alles toont het dat de studio een buitengewoon vertrouwen moet hebben gehad in een uitleggerige film over een moeilijk onderwerp en vol cynische personages.

Het vertrouwen blijkt gerechtvaardigd. The Big Short is echt een unieke film voor Hollywood en eigenlijk ook voor elders. Niet alleen durft McKay het aan om het complete economische systeem uit te leggen ondanks dat zelfs de sector zelf het nauwelijks kan volgen, maar hij doet het ook nog eens in een houtje-touwtje stijl dat niet bepaald glamoureus is. Ik vond zijn anything-goes stijl van regisseren en van komedie al sterk werken in de Anchormanfilms, maar hier vind het een meer onverwachte plaats.

Het is gewoon een erg frisse film, die ondanks zijn 130 minuten en loodzware onderwerp erg vlot aanvoelt. Zo messcherp in zijn totaliteit als het personage van Steve Carrell is in zijn oordelen. Bij McKay gaat dit onderwerp duidelijk aan het hart. Bij The Other Guys probeerde hij de huizenmarktcrisis al uit te leggen in de credits, wat toen niet echt op z'n plaats leek. Maar hij lijkt zo overkookt te zijn van woede dat hij het nogmaals probeert. Hij gebruikt de humor hier zo gedoseerd zodat je net bij de les blijft. Elke keer als er te veel gebrabbeld wordt en het geheel saai lijkt te worden komt er een gevatte opmerking, een opmerkelijke komische twist of een absurditeit. Tegelijkertijd is iedere grap goed ingebed in de situatie. Alles vloeit natuurlijk voort uit dit rariteitenkabinet.

Hoe meer ik erover na denk hoe knapper ik de film vind. Het is echt een prestatie in het mixen van paradoxen. Zo is het perfectie als komedie, maar tegelijk een product van pure woede en tragedie. Het geheel voelt enorm losjes aan, maar kan slechts werken doordat McKay een absolute controle heeft over het materiaal. Er wordt duidelijk gewerkt met grote sterren, maar juist omdat ze onglamoureus willen zijn.

Dus krijgen we misschien wel de meest woedende en grappige film van het jaar. Een bijzonder emotionele film over een ijskoud onderwerp. Tot nu toe mijn favoriet voor de Oscars.

4*

Die Howard Hawks begint steeds meer mijn favoriete regisseur uit het klassieke Hollywood te worden. The Big Sleep bewijst weer waarom. Het plot is misschien verwarrend op momenten (al kon ik de vele namen nog wel uit elkaar houden), maar daar staat veel leukst tegenover.

Vooral de scènes tussen Bogart en de verschillende vrouwen in de film zijn fantastisch. Marlowe kan het niet laten om met zo'n beetje iedere vrouw in de film te flirten. De mooiste scène wat dit betreft vind ik die met die boekenverkoopster. Erg leuk gespeelt. De dialogen in deze film zijn heel scherp en worden in snel tempo op je af gevuurt, wat de vaart er lekker in houd. Ik las hier bij verschillende mensen dat ze Bogart hier teveel een wijsneus vinden, maar dat maakt zijn rol juist zo genietbaar. Altijd leuk, zo'n hoofdrolspeler die door alle problemen loopt zonder echt schade op te lopen. Hij moet overigens wel een flinke verzameling geweren bij elkaar hebben gekregen aan het einde.

En de sfeer is ook erg typisch film-noir. Lekker donker en vrij cynisch zoals het hoort. Ik heb dan ook weinig op deze film aan te merken. Topvermaak. Van dit soort films kan ik niet genoeg krijgen. Deze gaat zeker nog vaker mijn dvd-speler in.

4 dikke sterren.