Opinions

Wadjda doet wat denken aan de Italiaanse neorealistische films van eind jaren '40 en begin jaren '50. Een simpel plot, een dikke sociale boodschap, een focus op personages in een mindere positie en voornamelijk niet-professionele acteurs die evengoed prima prestaties leveren. Een meisje in een maatschappij waarin het voor vrouwen niet gepast is om te fietsen wil een fiets. Zo simpel is het, maar ondertussen wordt de totale onderdrukking van vrouwen behandelt.

Op zich niet veel nieuws onder de zon, buiten het feit om dat dit de enige film uit Saudi-Arabië is. Haifaa Al-Mansour werkt het allemaal vrij voorspelbaar uit en de boodschap ligt er dik bovenop. Dat geldt echter ook voor de meeste neorealistische films en deze heeft dezelfde sterktes, vooral op het gebied van acteerwerk, gebruik van locaties en eenvoudigheid. Het is verder ook niet bepaald moeilijk om me mee te krijgen, want de behandeling van vrouwen hier (ook door vrouwen onder elkaar; mannen spelen slechts kleine rollen in dit verhaal) maakt me al snel kwaad. Bonuspunten voor de casting van Waad Mohammed in de titelrol, want die behoort zeker tot de betere kinderacteerprestatie die ik al zag.

Wadjda is charmant en maakt je tegelijkertijd kwaad. Een effectieve mix, al is het net wat te makkelijk om echt een briljante film te zijn.

3,5*

Noot: Het is een misverstand wat SnakeDoc zegt dat Wadjda stiekem is opgenomen terwijl de regisseur zich in een busje verstopte. Ze zat wel in een busje, ja, maar niet stiekem. Ze had gewoon toestemming gevraagd en gekregen van de overheid om dit te filmen. Ze moest zich echter wel houden aan moslimregels dat ze geen directe communicatie mocht hebben met de mannelijke crewleden. Vandaar dat ze moest regisseren vanuit het busje. Ook niet meteen een positief verhaal verder.

Het schijnt dat een aantal mormonen die meewerkte aan een van zijn eerdere films een enorme indruk maakte op Ford. Hun bezieling sprak hen aan en hij wilde er een film over maken. Dat is dus Wagon Master geworden, waarin de kracht van de mormonen getoond wordt door ze door een woestijn te laten trekken. Een gevaarlijk gebied, maar de vredelievende mormomen gaan ongewapend. Vandaar dat er dus twee wagenmeesters nodig zijn, die ook nog eens het gebied op hun duimpje kennen.

Het lijkt alsof Ford zo onder de indruk was van de bezieling van de mormonen dat hij dacht dat de kijkers dat ook zouden zijn en dat ze verder niet veel nodig zouden hebben om meegesleept te worden door de film. Wagon Master heeft namelijk geen groot drama en nauwelijks actie, toch uniek voor een western. Er zijn schurken, maar ondanks heerlijk smerig spel van Charles Kemper (die qua uiterlijk, intonatie en acteerstijl beangstigend veel op John Goodman lijkt; is Goodman stiekem de eerste menselijke kloon?) leveren deze bad guys eigenlijk geen serieuze bedreigingen. Ook de indianen zijn zo onder de indruk van de mormonen dat ze vooral een vredelievende rol hebben.

Wat er voornamelijk overblijft is een simpele trektocht door de woestijn. De film steunt dus op drie elementen: de ziel van de mormonen, de beelden van de woestijnen en de liedjes van Sons of the Pioneers. Het is waarschijnlijk de western waarin het minste gebeurt, maar het heeft een poëzie die hem toch vrij aantrekkelijk maakt op zijn eigen manier. Ford is duidelijk betrokken bij zijn onderwerp en de liefde springt er vanaf. Het is een warm, menselijk filmpje. Daarnaast heeft zo'n trektocht door zo'n barre omgeving in films altijd een aantrekkingskracht op mij. Door het gebrek aan serieus conflict wordt het nooit zo goed als Red River (wiens trektocht met vee eerlijk gezegd ook niet iets mooier is om te zien), maar op zichzelf gezien is dit toch zeer aardig. Wel een moeilijke western om aan te raden. Mensen die meer een typische western met avontuur willen zien hebben hier niets te zoeken en voor de diepgang hoef je het ook niet te doen. Toch is kleine poëzie Fords beste eigenschap (zie vooral My Darling Clementine) en Wagon Master bewijst waarom.

3,5*

Precies mijn gedachten over deze film. Natuurlijk is er een plaats voor filosofie in de filmwereld en ik wil er zeker ook wel naar kijken, maar ik begrijp werkelijk niet waarom je het op zo'n manier zou presenteren als dat Linklater het hier heeft gedaan. Het is eigenlijk gewoon kijken naar talking heads die een voor een hun specifieke filosofie opdreunen tegen een hoofdpersoon die er zelden op reageert. Ja, Linklater gooit er een animatiefilter over heen, maar dat lijkt haast meer om te voorkomen dat men hem gaat beschuldigen van het maken van een onfilmische film. Toegegeven, het past wel enigzins bij het concept van een 'stream of conciousness', maar het is ook wel een beetje lelijk. Soms volgen er nog wat gekke, korte effectjes die het verhaal moeten ondersteunen, maar die leiden eigenlijk altijd af. Linklater vertrouwd erop dat de verschillende filosofiën genoeg zijn om te blijven boeien.

Dat zijn ze dan eigenlijk op zich ook wel. Het lukte me niet om alles in een keer in me op te nemen, maar ik wist mijn aandacht er toch wel altijd bij te houden. Maar om het nu grootse cinema te noemen? Nou, nee. Linklater weet geen manier te vinden om mij in het bijzonder te prikkelen voor de ideeën in deze film. Hij had een soort visualisering kunnen proberen te vinden voor de filosofiën, of ze met behulp van interessante personages kunnen brengen. Maar op een paar uitzonderingen na komt hij niet verder dan talking heads, die ook nog eens minder boeiend vertellen dan de gemiddelde universiteitsdocent.

Ach, Linklater heeft in ieder geval een interessante poging gewaagd om eens iets heel anders te doen. Ik hoop alleen niet op een vervolg.

2*

Ik snap je punt, maar toch vraag ik me af dat of je gelijk heb. Pesterijen van mensen die zich anders gedragen dan de grote groep zijn natuurlijk geloofwaardig, maar de manier waarop dit gepresenteerd wordt, hoe Moore's personage ermee om gaat en hoe de film zich verder ontwikkeld hebben niet veel meer met de realititeit te maken. Het is eigenlijk gewoon complete nonsens. Wellicht moet je het als sprookje zien, ja, maar dan nog blijft het allemaal matig uitgewerkt.

Ik vond het in ieder geval een mateloos irritante film. Ik heb wel eens zoete films gezien, maar deze film is zo zoet dat ik er bijna misselijk van zou worden. Nou mag een film van mij best braaf zijn, maar hou het alsjeblieft wel geloofwaardig. Mandy Moore was veel te lief en sterk en haar wenslijstje en haar relatie met West waren zo mierzoet dat het woord over-the-top er best van toepassing bij is.

De dialogen zijn verder ongeloofelijk afgezaagd of onwaarschijnlijk. Het verhaal verloopt via de standaard lijntjes, maar dan ongeloofwaardiger. Technisch is het vergelijkbaar met een goedkope tv-serie. Mandy Moore kan maar op één toon acteren en maakt haar personage nog oppervlakkiger dan de film al doet. Dat ze ziek is straalt geen seconde van haar af. Shane West is overtuigend als stoere jongen, maar matig in emotionele scènes. Peter Coyote doet het nog wel aardig. De film is me ook iets te katholiek voor mijn smaak, al had het ook wel weer erger gekund (West kunnen eindigen als toegwijde Christen, zoals Moore).

ik geef 1 ster voor deze film. Er deugt namelijk gewoon helemaal niets van en het overtuigde me geen moment van zijn oprechtheid. Het is één ding dat een film naïef kan zijn, maar probeer dat liever niet te combineren met een poging tot diepgang.

Er was wel één onvoorspelbaar element. Het toneelstuk dat de hoofdrolspelers opvoeren is een gangsterverhaal, gecombineert met musical. Toen ik Mandy Moore dat ene liedje uit het toneelstuk hoorde zingen viel mijn mond open van verbazing. Nee, niet omdat het geluid zo slecht synchroon liep met Moore's lippen en al helemaal niet omdat ik het zo mooi vond, maar omdat dit het laatste liedje is dat ik associeer met gangsters. Ik zou niet durven te verklappen wat voor een nummer het is, dat zou de enige verrassing uit de film weghalen. Zelfs al is het verder geen aangename verrassing.

Kritiek op de consumptiemaatschappij? Welke kritiek? Gaat de film daar werkelijk over? Volgens mij niet. Aanvankelijk dacht ik trouwens van wel, omdat je dat waarschijnlijk bij voorhand al denkt bij een film over twee 'beschaafden' die in de wildernis moeten overleven met de hulp van een 'wilde'. En vervolgens zouden ze moeten leren dat het natuurleven toch heel mooi is en er eenheid mee bereiken. Maar dit is eigenlijk nauwelijks aan de orde. Behalve dan misschien in het bijzondere einde. Daarin denkt het meisje aan hoe het had kunnen zijn als ze in de wildernis was blijven leven, al naakt zwemmend met haar broertje en de aboriginal. Dit is denk ik geen flashback, maar meer een soort van wensdroom.

Maar de verdere cross-cutting tussen wildernis en moderne maatschappij zou ik niet willen interpreteren als kritisch. We zien de aboriginal een beest slachten met zijn werktuig en vervolgens een slager in de stad hetzelfde doen met een slagersmes. Wat is het verschil? Waar zit hem de kritiek in? Ze slachten beiden een beest, waarom zou de een fouter zijn dan de ander? Evenals de schietpartij van de jagers. Deze wordt voorafgegaan door een jacht van de aboriginal die op zelfde diersoorten jaagt. Ik zie de kritiek dan toch echt niet. Je zou kunnen ze zeggen dat de snelle dood die de blanke jagers geven aan de dieren zelfs humaner is.

Als je het mij vraagt gaat de film dan ook niet slechts over de verschillen tussen de twee culturen, maar ook zeker over de overeenkomsten. Uiteindelijk willen beide groepen hetzelfde en doen ze hetzelfde. Het enige probleem is dat ze niet geleerd hebben met elkaar te communiceren wat voor nogal wat problemen zorgt. Communicatiestoornis is het thema van deze film denk ik. De tagline zegt het eigenlijk al: "The aborigine and the girl 30,000 years apart, together". Prachtige zin, want de culturele kloof is ontstaan doordat ze inderdaad duizenden jaren apart hebben geleefd, maar hier zijn ze toch even van elkaar afhankelijk, maar de afstand is uiteindelijk toch onoverbrugbaar. Zowel de aboriginal als het meisje proberen niet goed genoeg om met elkaar te communiceren; alleen het jochie met zijn kinderlijke nieuwsgierigheid en onbevangenheid doet dit.

Maar dit onvermogen om te communiceren eindigt in tragedie. De zelfmoord van de aboriginal is niemands schuld. Het meisje had dit denk ik ook niet gewild, maar wist gewoon niet wat die dans betekende. De aboriginal wist dan weer niet hoe je een meisje uit de stad moet versieren. Ik vind het te kortzichtig om het meisje de schuld te geven. Ze toont weinig emoties, maar dat is vooral omdat ze ook niet weet wat ze met alles aanmoet. Ze moet echter toch huilen als ze die foto's ziet in dat verlaten huis. Ze vond eindelijk tragedie die ze wel herkende. De tragedie van de aboriginal is gewoon te moeilijk voor haar.

Het lijkt me trouwens een beetje vreemd om een film die louter lyrisch is over de natuurwereld te laten eindigen met de zelfmoord van de natuurmens. Volgens mij is het geen toeval dat er twee zelfmoorden in de film zitten en dat de twee mensen die zichzelf doden uit beide culturen komen. Het is gewoon beiden niet ideaal. En let ook op de dieren. Het zijn prachtige wezens, maar tevens zien we ze elkaar regelmatig opeten. Een hagedis eet zelfs een beest van zijn eigen soort op. De natuur heeft dus ook gewoon twee kanten.

Erg knappe film van Roeg die nu al de hele dag door mijn hoofd spookt. Schitterende cinematografie en natuurbeelden die wel ergens aan Malick doen denken, maar toch wat eigenzinniger zijn. Ik snap verder wel de kritiek van sommigen dat bepaalde filmische truukjes achterwege gelaten hadden kunnen worden. En niet alle croscutting was even geslaagd (dat van die slager vond ik gewoon niet mooi gedaan). Tevens hadden enkele terzijdes over de westerse wereld van mij weggelaten mogen worden.

Maar buiten dat om zit er wel heel veel moois in. Ik vond de naaktzwemscène ook van poëtische schoonheid, maar er zitten meer van dit soort scènes in. Ook opvallen hoe Roeg nooit sentimenteel wordt over de wat ernstigere gebeurtenissen. Het blijft heel koel allemaal. Maar desondanks heeft de film toch een hart. Ik ken eigenlijk geen film die er echt op lijkt. Dersu Uzala heeft er iets van weg, maar is toch wat conventioneler. Walkabout heeft mijn voorkeur, alleen al omdat hij iets mysterieus heeft, iets ongrijpbaars.
4*

Walker bewandelt de dunne lijn tussen een geniale film en een absolute mislukking. Laat ik vooral stellen dat het concept niet minder dan briljant is, maar de uitwerking wat minder. Misschien probeerde Cox hier wat al te hard een cultfilm te maken, want Walker schreeuwt bijna om een cultpubliek. Het is allemaal zo anders dan we gewend zijn en met zo'n breed gevoel voor humor gedaan dat de waanzin best aantrekkelijk is. Vreemd dan ook dat IMDB zes genres bij de film heeft staan en niet 'comedy', terwijl dit dat enorm duidelijk is (waar halen ze in vredensnaam 'drama' vandaan?).

De genremix is een van de aantrekkingspunten van de film, maar uiteindelijk misschien ook zijn valkuil. Het is een beetje een rommeltje. Anderzijds, het past ook weer bij de film om een rommeltje te zijn. Bij veel grappen en andere vondsten dacht ik bij mezelf: "Dat is slim bedacht en dat is geestig." Maar aan de andere kant heb ik nooit echt gelachen of werd ik ergens serieus meegesleept. Ik keek met het idee naar een van de meest originele films van de jaren '80 te kijken en toch ging ik er nooit van houden. Toch zijn er enkele meesterstukjes, zoals het branden van de stad op het einde: het enige moment waarop de film echt groots werd. Walker is ook wel een maf figuur. Misschien is het juist de originaliteit die de film de das om doet. Als je zoveel leuke ideeën ziet en nog niets voelt is het vooral een teleurstelling. Niettemin een film die ik waarschijnlijk ooit wel eens herkans.
2,5*

Greed, for the lack of a better word, is good.

Het is heel simpel: Michael Douglas krijgt bijna alleen maar geweldige dialogen en zijn personage komt zo sterk uit de verf dat de rest van de film er bij achterblijft, met alle gevolgen van dien. Het wereldje van de aandelen en schaduwachtige winstpraktijken wordt dynamisch in beeld gebracht (al had een Scorsese er wellicht meer mee gedaan) en bovendien toegankelijk verteld. Douglas' Gordon Gekko is echter wat mij vooral bij zal blijven. Een weergaloze acteerprestatie. De dialogen gaan in zijn scènes ook gewoon met sprongen vooruit.

Het is jammer dat de rest van de film dan niet meer dan aardig is. Het verhaaltje is vrij standaard; een financiële en minder cynische versie van het zwaar superieure Sweet Smell of Success. Sommige symboliek ligt er veel te dik bovenop, zoals die dikke vent die ooit zeer succesvol was en nu zijn baan verliest, Hal Holbrooks personage met zijn waarschuwing, het contrast tussen Martin Sheens personage en die van Michael Douglas en bovenal het veel te typische personage van Daryl Hannah, die ook nog eens afgrijselijk loopt te acteren. Het had allemaal wel subtieler gekund. En eindes die draaien om cassettebandjes die een vertrouwelijk gesprek opnemen heb ik intussen ook wel een beetje gehad. Ik hoopte op een cynischer einde waarin Gekko met alles wegkwam. Stone is iets te veel gericht op het wijzen met zijn vingertje.

Evenwel is dit zeer vermakelijk en de dialogen tillen het wel naar een hoger niveau, waardoor ik zeker nog een 3,5* kan geven.

Matig vervolg op Wall Street. Ondanks de economische crisis een vrediger filmpje dan deel 1, terwijl je verwacht dat Oliver Stone nu werkelijk gif begint te spuwen. Wellicht omdat Gordon Gekko hier een wat bravere rol heeft. De twist waarin hij het geld steelde vond ik geweldig. Dat hij het daarna weer teruggeeft breekt het hele karakter doormidden. Deze film steunt dan ook nog minder op Gekko dan deel 1 en niemand die zo charismatisch is komt daarvoor in de plaats. Natuurlijk is Brolins rol weer erg goed, maar ook die heeft te weinig schermtijd. In plaats daarvan kregen we LaBeouf en Mulligan. LaBeouf is te licht om iets als Wall Street te dragen. Mulligan is een goede actrice, maar haar rol is hier wel erg ongelukkig, als buitenstaander. De relatieperikelen tussen dit koppel en ook nog eens de vader-dochterproblemen halen de vaart uit de film en leiden af van de focus. Het financiële verhaaltje blijft best leuk en de film is goed geschoten, maar ebklijven doet het niet.
2,5*

Pixar-critici opgelet!

Wall-E heeft eindelijk de andere aanpak (voor een groot deel dan) waar mensen die vinden dat Pixar te formulegericht is op hebben zitten wachten. Nog belangrijker: het werkt! Wall-E is in veel opzichten een betere film dan andere Pixars en is sowieso de meest unieke uit het hun oeuvre.

Ik acht het intussen wel bekend dat Wall-E weinig spraak bevat. Dit zorgde er eigenlijk ook voor dat deze film in het bijzonder mijn aandacht trok, maar het is niet zo makkelijk als het lijkt om zomaar ineens alle spraak overboord te gooien. Gelukkig begrijpt Wall-E net als de meeste van de beste stomme films dat een verhaal zonder dialogen het best een simpel verhaal kan zijn. Alles moet immers verteld worden met louter beelden en dat vind ik sowieso al heel interessant.

Bij Wall-E werd er gekozen voor een romantisch verhaaltje. Daar had Pixar zich buiten subplots in A Bug's Life en Cars (nota bene hun slechtste films) nog niet echt aan gewaagd. Maar het werkt uitstekend en het geeft de film een heel ander gevoel mee dan we gewend zijn van Pixar. De lading grappen uit hun eerdere films wordt gehalveerd en de grappen die er in zitten zijn niet eens hilarisch, maar passen gewoon bij het lichte, ietwat zweverige gevoel van de film zelf. Hier geen hysterische sidekicks, woordgrappen en parodieën op filmklassiekers (zelfs de onvermijdelijke verwijzingen naar 2001: A Space Odyssey zijn niet grappig bedoelt).

Daar wordt gewoon plaats voorgemaakt voor romantiek en een speciale verwondering. Want daar gaat de film ook over. Allereerst over de verwondering van Wall-E over alle spulletjes die hij tussen het afval vind. Dan over zijn verwondering over een nieuwe robot. Dit wordt opgevolgd door zijn verwondering over het heelal (zo mooi in beeld gebracht dat mensen die beweren dat Pixar nooit esthetisch materiaal leveren op zijn minst even verbaasd moeten opkijken). Als laatste volgt de verwondering van de mensen op het ruimteschip Axiom over het bestaan van zoiets als de Aarde, wat ze totaal vergeten waren. Het is eigenlijk een verademing dat Pixar tijdens deze scènes niet te hard probeert grappig te zijn. Dit maakt Wall-E een gevoeliger film. Simpeler, maar ook complexer op een ander niveau.

Even terugkomend op de onvermijdelijke verwijzingen naar 2001: A Space Odyssey: deze vond ik apart gebracht. Ik weet niet of ik helemaal dol ben op het gebruik van dezelfde muziek als in 2001 op twee momenten in de film, mede omdat ze de aandacht wat afleiden van de werkelijke film, maar het was leuk dat Wall-E een bewuste connectie wilde leggen met 2001. Het viel me ineens op dat de pogingen van de mensheid om terug te keren naar de Aarde in deze film en de moeilijkheden die daarbij komen kijken ergens duidelijk verwant zijn aan het verhaal van 2001. Natuurlijk is het in Wall-E veel simpeler gebracht, maar als ode is het best geslaagd. Als bonus kunnen de fans in de automatische piloot van Axiom ook Hal 9000 uit 2001 herkennnen.

Wat mij bij de laatste Pixar een beetje stiekem tegenstond was dat de hoofdpersonen voor de zoveelste keer weer personages waren met een zwakte of tegenstelling die overwonnen moest worden met de boodschap 'als je maar in jezelft gelooft kun je alles doen'. Wall-E is voor de verandering gelukkig eens niet zo'n personage. Hij zit niet in over zijn eigen tekortkomingen en zijn heroïsche kant komt ook niet voort uit een wens om zichzelf te bewijzen. Ik heb niets tegen die andere Pixarfiguren, maar het was wel weer eens leuk een Westerse animatiefilm te zien waarbij de hoofdpersoon geen gertroubleerd personage was die de kracht in zichzelf vind. Als hij die kracht al vind dan is het hem zelf in ieder geval niet opgevallen. Hij zoekt hooguit liefde of contact.

Het laatste half uur bevat wat meer avontuur en een conventioneler plot en zijn daarom net iets minder sterk dan wat daarvoor kwam. Maar evengoed blijft het ook dan een bijzonder mooie film. Zelfs de ecologische boodschap wordt niet drammerig gebracht en is duidelijk niet zo belangrijk als het liefdesverhaaltje. Ik twijfel tussen 4* en 4,5*. Ik hou het op het eerste cijfer, omdat ik moet afwachten hoe lang dit blijft hangen.

Pixar toont eens een ander gezicht en dat bevalt me. Misschien moet ik sommige andere films van hun zelfs met een halve ster verlagen.

After Life heeft een heel andere toon dan ik verwachtte. Veel minder zwaar en diepzinnig. Ik zou hem zelfs lichtvoetig noemen. Gelukkig is dit geen probleem. Het heeft zelfs iets verademends om te kijken naar die mensen die hun mooiste herinneringen kiezen, die meestal ergens vallen tussen onbenullig en op een persoonlijke manier diepzinnig. Het was misschien mooier geweest als er wat meer context gegeven werd aan die herinneringen, waardoor we wisten waarom deze juist gekozen worden, maar aan de andere kant was dat misschien iets te dramatisch voor een film waarin alles voor zichzelf spreekt on op zichzelf staat. Alleen al de simpele stijl waarin het vormgegeven is (zowel in camerawerk, decors en muziek) geeft aan dat je geen grote momenten moet verwachten. Of die stijlkeuze overigens helemaal geslaagd is weet ik nog niet helemaal zeker. Aan de ene kant geeft het een toepasselijk down-to-earth-sfeertje aan het geheel, maar aan de andere kant was de stijl van, zeg, een Tarkovsky misschien net wat indrukwekkender en prikkelender geweest. Het doet er niet veel toe, want centraal staan hier toch de kleine menselijke momenten. Het meest boeiend vond ik de stukken waarin de mensen dachten over welke herinneringen zij zouden kiezen en hun bespreking van de uiteindelijke keuzes.

Helaas gaat het daarna de mist in. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het al meteen vreemd vond toen ik hoorde dat de herinneringen verfilmd zouden worden. Ik heb nog steeds geen idee waarom dit gebeurt. Als je de herinnering toch al hebt, waar heb je de film voor nodig? Wie verkiest er überhaupt een door andere mensen geïnterpreteerde en geconcretiseerde versie van zijn geheugen boven het wonderbaarlijk vage en ultrapersoonlijke van de herinnering zelf? Ik niet. En zeker niet op de manier waarop het hier gedaan wordt. Het verbaast me zelfs dat niemand anders er tot nu toe over gevallen is, maar persoonlijk zag ik die goed bedoelde pogingen om de gekozen verledens te reconstrueren bijna als verkrachtingen ervan. Daar zit je dan met je mooiste moment in je hoofd, gevormd op je eigen manier, om vervolgens toe te kijken hoe een amateuristisch filmteam het nog eens dunnetjes over doet met knullige decors en attributen om vervolgens met een filmpje te komen dat waarschijnlijk minder indrukwekkend is dan een gemiddeld YouTubeproduct en never-nooit-niet tegen je werkelijke herinnering kan opboksen. Het is wat mij betreft als betalen voor een luxe villa en vervolgens een slakkenhuisje krijgen. Dat niemand protesteert is het grootste mysterie van de film. Ik zou er zeker voor kiezen om dan gewoon daar te blijven en die mensen helpen met het vinden van hun mooiste moment (sowieso een leuke taak, lijkt het).

Gelukkig herpakt de film zich aan het einde. Dat Mochizuki niet kiest voor het moment op het bankje met zijn vriendin, maar het moment waarop hij zich zijn herinnering herinnerde en deze liet vastleggen is naar mijn gevoel helemaal raak. Het lijkt er op dat hij zo alle mooie kanten van zijn leven in een keer weet te vangen. En dat ontroerd. Daardoor en trouwens ook door het intrigerende uitgangspunt toch nog een krappe 3,5*.

P.S.: Was er niet ook een andere film waarin personages na de dood fragmenten van hun leven terug te zien krijgen (al geloof ik niet dat die zelf gekozen waren)? Het idee klinkt enorm bekend.

Een hoop flauwekul, maar dat wisten we al van de trailer. Het mooie aan Wanted is dat hij precies levert wat hij beloofd en er zelfs ietwat bovenuit stijgt.

We krijgen een hele lading geweld over ons heen gestort en zo'n beetje geen enkele handeling in de actiescènes lijkt ook maar echt mogelijk, maar de trefzekere regie van Bekmambetov (ik weet niet zeker of ik die naam snel ga onthouden) maakt er toch een feestje van. Ik heb niets tegen actiefilms, maar dit is een van de weinige waar ik echt van genoten heb. Het tempo is constant hoog, de actiescènes zijn origineel, het plot is belachelijk en voorspelbaar (ik had allang verwacht dat The Fraternity en met name Freeman niet zouden deugen) maar zeer onderhoudend, de acteerprestaties zijn nergens slecht en de film bevat genoeg relativerende humor. Als klap op de vuurpijl is het met enige regelmaat zelfs artistiek verantwoord. Maar het geheime wapen van de film is James McAvoy, wiens acteerprestatie de juiste toon heeft voor de film. Hij is niet te stoer, maar ook niet te zacht en met genoeg humor.

De film bevat vrij veel clichés die in meerdere actiefilms zitten, maar dit is een film die op een bepaalde manier telkens de juiste uitwerking ervan weet te leveren, waardoor het allemaal fris blijft aanvoelen. Er zitten wel gaten in het plot en dingen die mijn verstand te boven gaan. Zo snap ik er niets van hoe iemand bij honderden ratten tegelijkertijd een klokje kan instellen en ook begrijp ik niet hoe ooit iemand in die oude Fraternity op het idee is gekomen om te zoeken naar tekenen van het lot in weefgetouwen (en ook nog codes ontdekt in hoe de pluisjes liggen). We moeten het er echter maar mee doen en daar heb ik weinig problemen mee.

4*

Tja, een melodrama over de vriendschap tussen een jongen en een paard. Dat is moeilijk aan mij te verkopen en ik moet toegeven dat ik verwachtte dat ik de slechtste film uit Spielbergs repertoire zou gaan zien. Dat is het gelukkig niet geworden, Hook blijft de minste, al behoort War Horse niet bepaald tot de hoogtepunten uit het oeuvre van de bekendste regisseur van de wereld.

De redding zit hem voor mij voornamelijk in het visuele aspect. De trailers benadrukten de kitscherigheid van ouderwetse melodrama's in de traditie van Gone With the Wind en Giant en daar zie je hier veel van terug, maar het is toch wel bijzonder mooi gedaan. Zo'n gouden lucht als aan het einde is natuurlijk zwaar overdreven, maar ergens ben ik wel blij dat Spielberg gewoon ver gegaan is in deze visuele aanpak en ik kon dan ook wel plezier beleven aan die zonsondergang. Er zitten best wat memorabele beelden in, zoals een executie gezien door de wieken van een molen, waarbij een wiek net over de slachtoffers gaat als het schot gelost wordt, maar de schutters wel te zien zijn. Als de wiek uit beeld weggegleden is liggen de twee jongemannen al op de grond. Of wat te denken van een groep paarden dat over soldaten met machinegeweren heen springt, hun rijders verloren in het spervuur. Dit beeld is eigenlijk totaal onrealistisch, maar ook ontzettend krachtig. Het moet ook gezegd worden dat Spielberg nog altijd een kei is in avonturenscènes. Zodra er actie in het spel komt leeft de film meteen op. Al is het jammer dat War Horse zo snel uitkomt na Tintin, die veel vernieuwendere actie biedt. Maar War Horse is dan ook niet vernieuwend bedoelt.

Waar de film faalt is vooral in de emotionele kant. Het scenario is zwak en alle verhaallijnen zijn cliché. De personages zijn vaak te kort aanwezig om indruk te maken en ze volgen ook iets teveel bekende types. Alleen Albert heeft genoeg tijd om de kijker aan zich te binden, maar dat is dan weer zo'n charismaloos figuur dat zijn scènes het vervelendst zijn. Alleen Benedict Cumberbatch lijkt iets te kunnen maken van niets, de rest speelt gewoon oké, voor zover de film dat toelaat. Geen wonder dan ook dat de grote dramatische scènes het zwakst waren. Die sterfscène in het gas van die vriend van Albert had een gruwelijk hoogtepunt kunnen zijn, maar is nu zo dik aangezet dat het bijna een cartoon werd. Het meest tekenende is nog wel dat de hele hereniging van tussen Albert en Joey mij niets deed en ik vooral wilde dat het allemaal wat opschoot. Het is ook gewoon wrang als de hele climax van een wereldoorlog een reünie blijkt te zijn tussen de twee minst interessante personages die er een rol in gespeeld hebben (waarvan één er dus een paard is).

Een scène die verrassend genoeg trouwens wel voor mij werkte was die waarin Joey uit het prikkeldraad bevrijdt werd door een Britse en een Duitse soldaat. Dit is een scène die gemakkelijk te plaatsen valt onder noemers als 'vals sentiment' en 'onrealistisch', maar ergens geloofde ik de scène wel. Dat twee partijen uit de loopgraven wel eens tot elkaar kwamen in de eerste wereldoorlog (er bestaat ook een waar gebeurde film over dit fenomeen, waar het met kerst gebeurt; niet door mij gezien overigens) is bekend en voeg daar aan toe dat mensen vaak makkelijk ontroerd worden door dierenleed op dezelfde manier (hoewel minder intens) als dat ze ontroerd worden door kinderleed, dankzij de onschuld van dieren en kinderen, is deze situatie niet zo moeilijk voor te stellen. De scène wordt ook erg goed gespeeld door beide mannen, met het juiste gevoel voor sarcasme. En ik vond dat koele, blauwe lichtgebruik daar ook erg mooi. Gemakkelijk humanisme? Misschien, maar wel verdient.

War Horse is vooral erg hit-and-miss. Soms vond ik hem vreselijk, soms magnifiek, meestal beiden niet. Ik had in ieder geval liever Tintin bij de Oscars terug gezien dan deze, als er dan toch een Spielberg in moest.
3*

Weinig bijzondere film van Carpenter. Grotendeels is het eigenlijk een vrij standaard horrorfilm. Vooral tijdens de echte suspensescènes gaat het er allemaal bijzonder ongeïnspireerd aantoe. Veel gewandel door gangetjes in claustrofobische shots waardoor we de omgeving niet kunnen zien en kennelijk ineens moeten schrikken als er een eng gezicht verschijnt begeleidt door een hard geluid. Het is allemaal al honderden keren eerder gedaan en van die harde geluidseffecten heb ik nooit de lol ingezien. Je schrikt niet van wat er te zien is, maar door een harde knal, die tevens de sfeer breekt. Na ja. Het probleem is ook dat het allemaal wat futloos aanvoelt, alsof Carpenter het ook niet zo veel kon schelen allemaal en gewoon via het boekje regisseerde.

Schandaliger is dat dit de zoveelste film is in een gekkenhuis waarin alles maar weer een verbeelding is van de hoofdpersoon. Met uitzondering van One Flew Over the Cuckoo's Nest heb ik nog nooit een film met die locatie gezien waarin de hoofdpersoon zich niet een hoop verbeeldde en als er een moord in het verhaal zit, blijkt het einde te zijn dat óf de moorden niet echt gebeurt zijn of dat de hoofdpersoon ze zelf gepleegd heeft. The Ward ontsnapt niet aan dit stramien, maar erger is dat er ook niet echt iets mee gedaan wordt; alsof de twist een verplichtertje was. Eigenlijk vind ik het nog wel een grappig concept: de meerdere persoonlijkheden uitmoorden in je waanbeelden, maar het zou pas echt interessant zijn geweest als we achteraf het gevoel hadden dat Alice op specifieke momenten haar waanbeelden had afgeworpen, door iets in haar ontwikkeling. Nu wordt er vooral een persoonlijkheid vermoord op het moment dat Carpenter weer even een moordscène nodig heeft. Hier had gewoon veel meer ingezeten. Waarom niet eens een film in een inrichting waar daadwerkelijk een spook rondwaard, die om wat voor reden dan ook alleen gezien kan worden door de cliënten (zoals hier aanvankelijk het geval leek). Dan komt er nog extra suspense voort uit de verhouding tussen de dokters en de patiënten, want wie zal de gekken ooit geloven als ze beweren een spook te zien. Ik vond dit soort momenten eigenlijk al de beste scènes opleveren in The Ward, maar ook hier geld dat er meer uit te halen viel. Ach, in ieder geval vielen me er geen plotholes op (al is Alice' psychologische stoornis natuurlijk niet medisch verantwoord, maar dat stoort me niet0, dat is bij dit soort verhaallijnen nogal eens anders.

Voor de rest is het vooral degelijkheid troef. Carpenter kan dit soort dingen filmen in zijn slaap, maar helaas heb ik ook het gevoel dat hij dat gedaan heeft. Dus het heeft wel sfeer en het kijkt wel weg, alleen zou je willen het niet allemaal al eens gezien te hebben. Overigens vielen de actrices wel positief op. Het zijn geen briljante acteerprestaties, maar binnen dit genre toch wel bovengemiddeld. Ik ben ook wel benieuwd wat Amber Heard doet met een meer substantiële rol dan die paar waarin ik haar tot nu toe zag. Ze komt bijzonder daadkrachtig over, wat me eerder al in Drive Angry opviel.
2*

Volgens mij is dit de enige zombiefilm waarin meer personages tot leven komen dan dat er sterven. Daardoor is het ook nog nauwelijks horror en Levine gaat er ook gewoon voor de volle 100% voor om er een schattig klein filmpje van te maken.

Het is wel aardig allemaal, maar het gegeven is origineler dan de uitwerking. Alles verloopt een beetje volgens het boekje. Ik stoorde me vooral eigenlijk aan die voice-over die wel heel direct de koppeling legt tussen het zombiebestaan en het gevoel van tieners die nog een plaats moeten vinden voor hun emoties. Een koddig idee, maar het had er wat minder dik bovenop moeten liggen.

Het is het eigenlijk allemaal net niet. De cast is oké, maar mist net dat echte beetje sprankeling. De sfeer is niet echt luguber genoeg, maar voor een romantische komedie dan weer niet licht genoeg. Voor een komedie missen de grappen scherpte. De pogingen tot actie zijn enorm basaal al besteed Levine daar gelukkig weinig schermtijd aan. Zelfs de Shakespeare-scène doet helemaal niets met de verwijzing naar Romeo and Juliet. Verder dan Julie op het balkon plaatsen en R eronder komen ze niet.

Als wegkijkertje heeft het zo zijn beperkte charmes, maar er zit niets in dat dit voor mij echt memorabel maakte.
2,5*

Dat Warrior nogal veel clichés bevat lijken zelfs zijn grootste fans niet te ontkennen. De vraag is slechts hoeveel je je daaraan stoort. Ik moet toegeven dat ondanks dat het allemaal volgens erg vertrouwde lijnen verliep het toch best meeslepend was. Het enige wat ietwat is mislukt is de poging om het einde spannender te maken door niet één, maar twee hoofdpersonen in de finale te plaatsen. Dat zou interessant hebben kunnen zijn doordat je dan niet wist wie er zou winnen, maar er was toch geen twijfel over mogelijk bij mij dat het Brendan zou worden. Een film als dit eindigt niet met het sympathiekste personage dat samen met zijn gezin zijn huis verliest.

Verder is de film ook erg manipulatief, in de zin van dat ik me er continu van bewust was dat ik naar een geconstrueerd drama zat te kijken. De scènes met Brendan en zijn vrouw worden een stuk warmer belicht dan de rest van de film en dat de vader weer terug zal grijpen naar de fles en dat dit zal leiden tot een vergevingsscène zag ik al meteen aankomen. Het is allemaal erg makkelijk.

Gewoonlijk doet het af aan de film als je je er van bewust bent hoe je emotioneel gestuurd wordt. Hier ook, maar toch iets minder. Warrior werkt, met name door het goede acteerwerk van iedereen, door de rauwe aanpak van Gavin O'Connor en de overtuigende dialogen. Het mag dan een wandelend cliché zijn, maar er is duidelijk aandacht in gestoken. Alleen niet in de titel, maar dat terzijde. Echt briljant vond ik het niet, dus op echte ontroering of spanning kon ik niet rekenen, maar het was wel vermakelijker dan het op papier overkwam.
3*

"Not even in the face of armageddon. Never compromise."

Zack Snyder moet zich hebben laten leiden door deze uitspraak van Rorschach toen hij de film Watchmen ging maken. Het is enigzins bewonderenswaardig dat hij de film van de grond gekregen heeft zonder compromissen te doen voor de wat on-Hollywoodiaanse elementen van het verhaal. Helaas draafde hij iets te veel door en hoewel er genoeg weggelaten is, is het geheel toch wat te trouw aan het origineel. Je voelt aan de film dat hij niet zijn oorsprong vind in het filmische medium, daarvoor mist het een bepaalde filmische dynamiek. Snyder wil graag alle belangrijke punten van het verhaal in zijn film. Daardoor wordt het vooral een samenvatting van de comic, op een ietwat gehaaste manier verteld.

Dit heeft meerdere gevolgen. Ten eerste komen scènes op mij te kort over. Een scène blijft ongeveer twee minuten spelen, waarin het punt net duidelijk gemaakt kan worden. Dat is mooi natuurlijk, maar scènes worden daardoor nooit echt lekker uitgespeelt. Ze verliezen daarbij zowel het vermaak als de dramatische impact die er toch zeker achter schuilt. Daarbij heeft de film gruwelijke haast. Het is echt plotpunt, na plotpunt, na plotpunt, na plotpunt, enz. Er zitten momenten in waarin er even tijd vrij gemaakt wordt voor wat leuks en hier en daar kan een personage ongegeneert zijn ding doen, maar over het algemeen heeft Watchmen een geforceert gevoel. Snyder kent het verhaal duidelijk goed genoeg om de betekenis achter iedere scène te vangen en helder uit te leggen, maar hij vergeet er ook nog de geest van de scène aan toe te voegen. De essentie die ervoor zorgt dat het werkelijk gedenkwaardis is. Nu is het vooral een trouwe, maar ietwat zakelijke overzetting van strip naar film.

Het is achteraf ook wat jammer dat ik de strip net twee weken voor het kijken van de film gelezen heb. Gewoonlijk probeer ik dit altijd te voorkomen, omdat het constant vergelijken tussen beide media tijdens het kijken afleidt en ook ietwat overbodig is. Voor mij bestaat een goede boekverfilming absoluut niet uit een getrouwe overzetting van het verhaal en zelfs niet uit het vangen van de essentie van het boek. Van mij mag een regisseur een boek gewoon als inspiratiebron gebruiken en er mee doen wat hij wil, zelfs al gaat het in tegen de oorspronkelijke bedoeling. Een film is namelijk een nieuw kunstwerk. Echter kan een getrouwe verfilming ook gewoon een goede keuze zijn. Hier is dat niet helemaal het geval. De beste momenten uit de film komen nu rechtstreeks uit het boek en ook de paar minpunten die ik in de graphic novel vond, vond ik hier terug. Maar als trouw bedoelde verfilming faalde de film wel om het nare gevoel dat ik van de strip kreeg ook in cinematische vorm over te brengen. Ik weet niet waarom, maar de film kwam onschuldiger op me over.

Soms maakt Snyder ook wat vreemde keuzes. Waarom heeft Nixon zo'n grote neus? En hebben we bij die brandscène (en eigenlijk andere actiescènes) werkelijk zijn bekende slow-motion nodig? Ik vond het hier meestal totaal niet werken, in tegenstelling tot in 300. En waarom kunnen deze 'gewone mensen' zo abnormaal hoog springen? Daar staan gelukkig wel weer goede vondsten van Snyder tegenover. De openingscredits zijn geweldig en er lijkt ietsje meer humor in het verhaal te zitten nu, zonder misplaatst hilarisch te worden.

Overigens vond ik de eerste helft van de film beduidend beter dan de tweede. Aanvankelijk, tot Dr. Manhattan naar Mars ging ongeveer, dacht ik dat het Snyder zelfs gelukt was om er een entertainende, maar toch intelligente film van te maken. Later werd het helaas toch allemaal wat zakelijker. Vreemd ook dat hij een superheldenfilm heeft weten te maken waarbij actiescènes vaak overbodig aanvoelde.

De beelden waren soms mooi, mooier dan de trailer deed vermoeden in ieder geval, maar toch miste het vaak net dat beetje extra. De liedjeskeuze is eveneens afwisselend en zo ook de acteurs. Jeffrey Dean Morgan is sterk als The Comedian, evenals Jackie Earle Haley als Rorschach en Patrick Wilson als Nite Owl (een casting waar ik sterk mijn twijfels over had). Crudup doet wat hij met zijn niet al te geweldige personage kan. Matthew Goode als Ozymandias en Malin Akerman als Silk Spectre vond ik dan weer ondermaats acteren. Maar alle acteurs hebben een probleem: hun personages hebben allemaal eigenlijk te weinig schermtijd om echt tot leven te komen. Dat is een gevolg van het overvolle verhaal.

De sterke punten komen dus vooral uit het bronmateriaal. Het is een goed verhaal en het einde spreekt mij heel erg aan als moreel dilemma, zelfs al betwijfel ik of Amerika en Rusland inderdaad zich zo laten verbroederen. Dat is echter niet gigantisch belangrijk. De satirische kijk op superhelden is goed uitgewerkt en de film ook wat van de vermakelijke sequenties uit de strip overgenomen, waarvan ik bang was dat ze voor tijdsredenen weggelaten zouden worden. Die scène in de gevangenis waarin criminelen Rorschach aan willen vallen bijvoorbeeld.

Het is als film wel oké uiteindelijk. Watchmen is vooral een goedgemaakte film, die helaas iets té onder de inruk was van zijn bronmateriaal. Daardoor kijkt hij eerder lekker weg dan dat hij een impact maakt. Gewoonlijk vind ik het onzinnig om een dergelijk advies te schrijven, maar Zack Snyder vraagt er een beetje om: je kunt beter de strip lezen dan de film kijken.
3*

Een lange terugweg, te voet. Eerlijk is eerlijk, dit soort materie vind ik al snel heel boeiend. Geef mij één of meerdere personages die met te weinig water door een woestijn wandelen en ik ben al snel geboeit. De details van overleven boeit mij heel erg, dus iedere druppel water die gevonden wordt en iedere slang die wordt gegrild hebben mijn aandacht. The Way Back is een goede film in dit type, zelfs al is het geen meesterwerk. Soms wordt er net iets te snel over dingen heengegaan, zoals de ontsnapping uit de gevangenis. Zou er in de montage veel gefilmd materiaal op de tafel zijn blijven liggen? Ook vond ik het jammer dat de mooie beelden van het natuurgeweld vooral als tussendoortje gebruikt werden. De verhaalmomenten waren conventioneler geschoten. Iets meer overlap tussen beiden had het menselijke deel van de film nog beter kunnen laten werken. Gelukkig is het menselijke deel a de film in handen van bekwame acteurs. Zo maakt Sturgess een simpele, maar overtuigende held en bewijst Harris weer over een grote screen presence te bezitten. Farrell speelt misschien iets te komisch, maar aan de andere kant werkte dat voor mij ook wel. Saoirse Ronan vond ik eigenlijk iets minder toevoegen, maar de onbekende acteurs die de rest van het team spelen waren prima. Weir houdt het allemaal vrij naturel en vermijd sentiment dat elk moment boven dreigt te drijven. Dat houdt de film ten alle tijden geloofwaardig en boeiend. Een mooie reis om te volgen, al denk ik dat iemand als Weir hier toch meer uit had kunnen halen.

3,5*

Way Down East is nogal een verouderde film, maar het grappige is dat hij dan in 1920 in zekere zin ook al was. Hoewel The Birth of a Nation pas vijf jaar oud was begon Griffith zijn grip op het publiek te verliezen. Erich von Stroheim en Cecil B. DeMille hadden zich aangedient en hun films werden als moderner en sexier beschouwd dan de films die Griffith naar Intolerance maakte (al was Broken Blossoms nog een commercieel succes). Toen Griffith verteld werd dat hij niet meer bij de tijd was maakte hij een onverklaarbare keuze: hij ging een verfilming maken van een toneelstuk dat enorm populair was rond 1890, maar rond 1920 als ouderwets werd gezien. Gek genoeg werd het een enorme hit.

Het gevolg is wel dat je nu dus niet alleen naar een film uit 1920 zit te kijken, erg oud dus, maar ook nog eens naar een film uit 1920 die indertijd al ouderwets was. Het verhaaltje stelt geen klap voor. Enorm voorspelbaar melodrama, ook al voor die tijd. En Griffiths regie is niet zo meeslepend als in The Birth of a Nation of zo mooi als in Broken Blossoms. Dit is meer vakwerk. Toch is het geen echte straf om te kijken. Toen ik er eenmaal inzat keek het aardig weg, mede door de aangename acteerprestaties en dan vooral de aanwezigheid van Gish. Maar waarom deze Griffith uiteindelijk niet in de vergetelheid is geraakt weet ik dan ook niet echt.

3*

The Way of the Gun had een lekker misdaadknaller kunnen zijn in de stijl van Kiss Kiss Bang Bang, maar McQuarrie wilde kennelijk een stuk meer. Dus na een geslaagde openingsscène wordt het plot op gang gezet en begon ik me steeds meer af te vragen waarom er zoveel personages, twists en dialogen nodig waren. Het probleem is dat het allemaal zo weinig oplevert. Zeker de dialogen zijn nog al eens erg flauw en gekunsteld, maar dat geldt ook voor het totale plot. Ik heb de indruk dat McQuarrie een hoop zag in dit filmpje, waarschijnlijk meer diepgang dan erin zat. Wat ook mist is een echt geweldige cast. Alleen Caan kwam echt uit de verf en Lewis was te doen in een ondankbare rol. Ook stilistisch is het gewoon net niet goed genoeg. Het mist sfeer en de cinematografie is ook niet echt bijzonder. Dus moeten de actiescènes de boel redden. Met name de laatste was wel heel sterk. Leuk moment ook als Phillipe in de glasscherven springt.
Al met al een filmpje dat op zich niet verkeerd is om naar te kijken, maar die me waarschijnlijk ook niet zal bijblijven.
2,5*

Na met Die Blechtrommel een film gezien te hebben over een akelig kind zie ik binnen een week nog een film over een nog minder ideale zoon. Wat ik tot nu toe over We Need to Talk About Kevin gehoord en gelezen had (niet veel) dacht ik dat het meer een gewoon drama was over hoe de ouders van een zoon die een massamoord gepleegd had hier mee om zouden gaan. Dat het eigenlijk meer een bijzonder akelige thriller dan een drama is kwam als een verrassing en het kwam als een schok hoe zwartgallig het allemaal wel niet is. Ik heb al een tijdje niet meer een film gezien die me met zo'n naar gevoel achter liet. Alsof ik door een hamer geslagen was.

Ik vermoed dat het de bedoeling is om te suggereren dat Kevin in ieder geval deels een psychopaat is geworden doordat hij weinig moederliefde ontving. Dit is ook wat degenen die het boek gelezen hebben eruit halen, kennelijk. Als ik een zwakte moet noemen in deze verfilming is dat dit niet echt uit de verf komt. Nou speelt Swinton misschien geen ideale moeder, maar ze probeert nog het beste er van te maken en we zien vaak genoeg dat ze om Kevin geeft. Kevins portrettering is echter vanaf zijn jongste jaren gewoon totaal kwaadaardig. Volgens mij zou geen enkele moeder iets met hem aan hebben kunnen vangen, waardoor het als een film over slecht ouderschap gewoon een mislukking is. Ook het eindmoment, waarop Kevin in de gevangenis nog twijfels lijkt te hebben voelt aan als een moment bedacht door de schrijver, een soort laatste zetje waarover wij als kijker nog even moeten nadenken. Erg gekunsteld, omdat het niet als een authentiek moment van Kevin overkomt. Ik had tijdens het eerste deel van de film dan ook wel wat moeite met de film, omdat ik nog dacht dat dit een realistisch drama was. Toen ik eindelijk inzag dat dit meer een thriller was waarbij het dramagedeelte meer een subplot is kwam ik er meer in. Het is makkelijk in te denken dat Hitchcock dit een geweldige film zou vinden. Er zijn misschien iets teveel scènes waarin Kevin zijn moeder weer op stang jaagt, maar ze worden telkens goed opgebouwd. Dat die cavia spoedig zal sterven bijvoorbeeld zie je meteen aankomen, maar de manier waarop het gebracht wordt is origineel en heeft het gewenste effect. Maar vooral de laatste onthulling, dat Kevin zijn vader en zusje omgebracht heeft kwam bij mij hard aan. Ik zag het in ieder geval niet aankomen, ik dacht dat Franklin gewoon vertrokken was met het zusje voor of na Kevins slachtpartij. Toen dat wapperende gordijn uit de opening ineens weer verscheen werd me ineens de omvang van Kevins misdaad me duidelijk. De onthulling zelf werd langzaam gebracht, zoals het hoort.

Ik zie Kevins actie en zeker de moord op zijn vader en zusje vooral als een actie die tegen de moeder gericht is. Hij raakt haar waar hij haar het hardst kan raken. De film is voor mij dan ook niet eens heel veel meer dan een strijd tussen moeder en zoon, een strijd die moeder al snel gedoemd is te verliezen. Op zich neem ik hier genoegen mee, aangezien het gewoon een razend spannende film is, die de gehele speelduur de kijker met een ongemakkelijk gevoel laat zitten. Daarbij is het ook bijzonder knap geschoten. Heel gestileerd allemaal, met veel shots om in te lijsten, al had de wat al te opvallende nadruk op rode objecten en kleren wel iets minder gemogen van mij. Te makkelijk. Het geheime wapen van de film is echter niet eens zozeer zijn stijl of effectieve thrillerscènes (al zijn die beiden van topniveau), maar dat is Swinton en hoe haar personage de leidraad vormt in het verhaal. Zij weet wel veel ambiguïteit in haar rol te brengen. Ze is afwisselend irritant, tragisch en zelfs komisch zonder dat het ooit buiten het karakter lijkt te vallen en ze blijft zelfs wonderbaarlijk ten alle tijden sympathiek voor mij als kijker. Ik ging helemaal met haar mee. Ik heb nog niet genoeg van Swinton gezien om te kunnen oordelen of dit haar beste performance is, maar het is hoe dan ook haar film en als ze hier geen Oscar voor krijgt hebben we er weer een misdaad tegen de mensheid bij (al zou het enigszins toepasselijk zijn in de lijn van deze film).

Mijn eerste reactie was een beoordeling van 4,5*, omdat ik bijna constant in spanning heb gezeten, omdat het zo bijzonder gefilmd is en omdat Swinton geniaal speelt, maar achteraf miste ik toch iets. Wat meer ambiguïteit in Kevin had misschien toch iets meer een meesterwerk gemaakt van We Need to Talk About Kevin. Maar een superieure thriller is het wel, die nog altijd dicht tegen de 4,5* aanleunt.

Oh, en ik wil later absoluut geen kind zoals Kevin.

De homoseksuele Before Sunrise inderdaad, maar goed genoeg om te hopen dat er ook een Before Sunrise op zal volgens (Weekdays?).

Er wordt nogal eens benadrukt dat deze film niet alleen de niche van de gay film weet aan te spreken, maar ook een heteroseksueel publiek. Dat klopt, maar wat in dat opzicht opvallend is, is dat het wel degelijk een film is die gaat over homoseksuele problematiek. Een groot deel van de dialoog gaat erover dat Russell moeite heeft om met zijn geaardheid te leven, terwijl Glen zich steeds opwindt over de manier waarop andere mensen met homo's omgaat. Het is absoluut niet zo dat je het centrale koppel kan vervangen voor een heteroseksueel stel en de rest hetzelfde kan laten.

De brede aantrekkingskracht komt denk ik vooral doordat veel kleine details in de manier waarop de twee mannen elkaar leren kennen en de realistische dialogen. De manier waarop de twee karakters elkaar (figuurlijk) aftasten en proberen te besluiten wat ze aan de ander hebben is herkenbaar en komt voor in iedere serieuze relatie. Het is gewoon één van de meer realistische films over de start van een potentiële romance. Het helpt ook nog eens dat dit veel mooier gefilmd is dan gewoon is voor een praatfilm (wat dit zeker is) en dat de twee hoofdrolspelers fantastisch werk leveren.

4*

Altijd lachen met Haneke.

De Oostenrijkse regisseur zet zijn feestneus weer eens op om ons een gezellig kinderverhaal te vertellen vol geestige valstrikken (er valt een man met een paard over een onzichtbaar koord, hilarisch), mysterie en nationaal-socialisme. Dat allemaal uiteraard in sprankelend zwart-wit.

Even serieus: Haneke blijft voor mij een lastig regisseur. Niet zozeer om zijn films te begrijpen (ik vond Das Weisse Band zelfs verrassend toegankelijk, misschien is die Oscarinzending nog niet eens zo heel vreemd), maar omdat hij zo moeilijk te waarderen is. Neem deze film bijvoorbeeld. Alles is zo zorgvuldig uitgedacht, zowel in vormgeving als inhoud, dat je wel een bepaalde bewondering moet voelen. Dit is een regisseur die echt weet wat hij doet en thema's op een zinnige manier behandelt (persoonlijk zag ik niet alleen een film over nationaal-socialisme als een allegorie voor onze tijd). De reputatie van deze man wordt dan ook zichtbaar steeds groter en veel van zijn films beginnen de toplijsten van dit decennia te domineren. Allemaal geheel begrijpelijk.

Toch blijft die bewondering bij mij uit. Ondanks alle perfectie en intelligentie die hij hier wederom tentoonstelt kan ik maar geen liefde voor zijn werk voelen. Het is sowieso meer cinema voor het hoofd dan voor het hart, maar dat opzichzelf hoeft geen groot probleem te zijn. Er is gewoon iets aan Haneke's werk dat mij niet trekt. Wat dat is hoop ik in een van zijn andere films (caché is de volgende) eindelijk te achterhalen.

3*

Een film uit de periode dat geluidsfilms nog iets totaal nieuws waren en de technieken nog niet helemaal in orde waren. Het geluid is soms erg slecht, met name als er van shot gewisselt wordt hoor je af en toe een groot verschil. Daar komt nog eens bij dat Welcome Danger in productie ging als stomme film, maar later een talkie werd. Het gevolg was dat sommige stomme scènes gedubt worden. Geen aangenaam resultaat.

Een ander nadeel is dat men totaal niet leek te weten wat men eigenlijk met de dialoog moest doen. Daarmee doel ik niet eens op de slechte schrijfkwaliteiten (al zitten er een aantal slappe dialogen in), maar meer over de verdeling dialoog en slapstick. Een stuntsequentie die lekker loopt onderbreken voor wat plichtmatige tekst is onzin.

Daarbij duurt de film veel en veel te lang (al zou hij oorspronkelijk drie uur duren), ontbreekt vaart en zitten er verschrikkelijke Chinese stereotypen in, iets wat Lloyd min of meer goed zou maken met The Cat's-Paw. Het is duidelijk dat Lloyd en zijn regisseurs moeite hadden met de overstap naar geluid, je ziet en hoort het aan alles. Welcome Danger is dan onmogelijk een goede film te noemen, al zit er hier een daar een leuk moment in (de opening in de trein, een aantal achtervolgingen).

De eerste twee lange films die ik nu van Lloyd zag waren talkies en niet echt bijzonder. De volgende film die ik van hem pak is Safety Last. Hopelijk gaat dat dan ook meteen de eerste klapper worden.

2*

Die Welt heeft een sterk onderwerp voor een film en het is knap dat hij er al zo relatief snel na de opstand in Tunesië is. Helaas spreekt de manier waarop het verhaal van het vernieuwde (?) land verteld wordt mij niet aan. Het is me wat te letterlijk allemaal, waarmee ik bedoel dat het grotendeels een aaneenschakeling is van dialogen tussen verschillende personages die zeer direct over de staat van het land en de rol ervan in de complete wereld spreken. Het doet als zodanig soms meer denken aan een documentaire of essay, ondanks enkele flitsende beelden en dreigende muziek die niet-dreigende beelden ondersteund (God weet waarom).

Er is een hoofdpersoon, die aanvankelijk geïntroduceerd wordt als een eigenzinnige denker, maar daar na de openingsscène geen blijk meer van geeft. In plaats daarvan is hij voor een groot deel eens soort gids tussen alle mensen die discussies met elkaar aangaan of monologen afsteken. De hoofdfiguur doet nauwelijks tot niet mee aan de discussies en is slechts een luisteraar. Er worden interessante punten gemaakt, maar ik vroeg me af of er niet een manier was geweest om dit krachtiger te brengen, als onderdeel van een verhaal of persoonlijke ervaring die we delen met de personages. Het leek soms wel een film door Tunesiërs die aan de buitenstaanders uitleggen hoe het nu zit met hun land. Dat is soms boeiend, soms eerlijk gezegd ook gewoon saai, maar een echt opzienbarende film levert het niet op. Eigenlijk zijn alleen de openingsscène en de slotsequenties de moeite waard; ook de enige scènes die werkelijk de hoofdpersoon centraal stellen.

2,5*

Mooie, minimalistische film. Het verhaal behelst werkelijk niets meer dan de zoektocht van een jonge vrouw naar haar hond, maar het treffende spel van Williams en de regie van Reichardt zorgen ervoor dat je bijna iedere stap meeleeft. Er worden ook heel slim telkens nieuwe irritaties bijgevoegd waardoor de zoektocht verstoord wordt en de frustratie groeit. Mooi gedaan, maar ik moet toegeven dat het eindresultaat misschien ook wel wat te minimaltistisch is. In zijn opzet is het best een geslaagde film, maar om nu te zeggen dat het me diep ontroerde of echt indruk maakte is wat al te overdreven. Daarvoor is het, sorry dat ik het zeg, toch echt net iets te klein.

3,5*

Van de makers van The Sound of Music... Min of meer dan... Dat kan alleen maar slecht aflopen. Gelukkig viel het allemaal reuze mee. West Side Story is redelijk te genieten, al vind ik dat de film toch wel wat serieuze missers heeft.

Te beginnen met de lengte. 151 minuten? Nergens voor nodig. Het voelde allemaal veel te lang aan en een paar nummers schrappen voor het tempo had hier echt geen kwaad gekunnen. 2 uur was mooi genoeg geweest.

Ik ben zelf geen fan van het Romeo en Julia verhaal, waarvan dit duidelijk een bewerking is, maar dit was toch wel een degelijke uitvoering. Jammer alleen dat het einde dan weer niet werkt in deze context. De bedoeling is natuurlijk dat de twee partijen uiteindelijk vrede sluiten met elkaar na de dood van de twee hoofdpersonen (hier gaat er maar 1 dood). Dat lijkt ook hier het idee, maar het overtuigde me allerminst. Ik bleef met het gevoel zitten dat de Jets de volgende dag gewoon weer wraak zouden nemen voor de moord op Tony en dat alles weer van voor of aan begon. Het einde voelde wat nep aan.

Laatste minpunt, en ook meteen de meest serieuze, is de onbegrijpelijke casting van Richard Beymer in een van de twee hoofdrollen. Die vent maakt zichzelf onsterfelijk belachelijk hier en overtuigd geen seconde. Hij schmiert er op los en zijn liefdesgezicht is zo gespeeld dat het wel een parodie lijkt. Daarnaast kon ik me bij hem niet aan de indruk ontrekken dat hij inderdaad homoseksueel is (voor de rest van de film geen last van overigens); iets wat natuurlijk niet kan bij een film die draait om een liefde tussen een man en een vrouw. Maar Beymer lijkt meer chemie te hebben met de mannen dan met Wood. Wood zelf heeft overigens veel uitstraling, maar is toch ook niet helemaal op haar plaats hier. Ook jammer dat het bij haar te opvallend was dat haar zang door iemand anders gezongen werd. Bij de rest van de cast viel het me niet op, maar Wood kreeg ineens te duidelijk een andere stem.

Gelukkig is de belangrijke bijrollen dan weer fantastisch. Alleen al Rita Moreno is reden genoeg om de film een kans te geven. Zij straalt echt van het doek af en compenseert zo de minder sterke rollen. Ze won er een Oscar voor. Niet meer dan terecht.

De liedjes en dansjes zijn van afwisselende kwaliteit. Sommige wisten me prima mee te krijgen, anderen hadden weggelaten mogen worden. Ik las dat Jerome Robbins de dansen regisseerde, maar wegens zijn perfectionisme ontslagen werd. Echter blijken 3 van de 4 liedjes die hij geregisseerd heeft mijn absolute favorieten te zijn. De eerste is de geweldige intro. Ook het Cool-nummer is zeer geslaagd en zit op het perfecte moment in de film. Maar de beste van allen is toch wel 'America', een lied dat ik al bleek te kennen (gold voor meer overigens). Het vierde nummer van Robbins, 'I Feel Pretty', had van mij dan weer achterwege gelaten mogen worden. Maar het is mij wel duidelijk dat de film meer baat gehad heeft van de aanwezigheid van Robbins dan van Wise.
3*

Een uitje naar het pretpark is altijd een feest, vooral als er robotcowboys en robotridders aanwezig zijn. De pret wordt echter snel bedorven als de breinen achter het park op het idee komen om deze robots echte wapens te geven, die kennelijk niet op mensen zouden moeten reageren, maar door technische incompetentie dit uiteindelijk wel doen, precies op het moment dat door een virus alle techniek een eigen leven gaat lijden. Ik geef het toe: dit is allemaal aardig stompzinnig en vergezocht. Maar ik kon er wel doorheen kijken, omdat de film genoeg ertegenover te bieden had en dat het gewoon topvermaak was.

Het viel me op hoe lang het duurde voordat robot-Brynner op hol sloeg en het thrilleraspect de overhand nam. In het eerste uur is Brynner nog nauwelijks te zien en moeten we het doen met hints naar problemen in Westworld. Voor het grootste deel gaat het dan ook gewoon over twee vrienden die zich vermaken op een vakantietripje. En dat is verrassend leuk eerlijk gezegd. Wat ik hier weinig terugvind is hoe humoristisch de film is. Je kunt het bijna een komedie noemen. De manier waarop het wilde westen hier opnieuw gecreëerd wordt ter vermaak van de gasten vond ik vaak erg leuk gevonden, met die bargevechten, sheriffs, shoot-outs en zelfs een man met een grote snor die kennelijk de hele dag in een schommelstoel zat. Ik kon er vaak wel om lachen en het werd zelfs hilarisch toen er ook nog eens een heus bordeel bleek te zijn met robotprostituees die verliefd op je worden nadat je met ze naar bed bent geweest. En als ik zeg dat ik gelachen heb bedoel ik dat niets ten nadele van de film, want alleen al het acteerwerk lijkt te signaleren dat dit niet al te serieus bedoelt is. Aan de andere kant, in deze tijd waarin artificiële intelligentie een grotere aanwezigheid heeft dan in 1973 is het allemaal zo ver gezocht nog niet. Hoe sommige mensen met alleen al games omgaan is genoeg reden om te geloven dat een iets veiligere versie van Westworld zou aanslaan (al is het door de dagelijkse schade wel onbetaalbaar). Dit is zo'n film die in zekere zin nu actueler was dan toen hij gemaakt werd, ondanks dat het er duidelijk uitziet als een film van de jaren '70 en de kennis van computers van toen nu soms lachwekkend overkomt. Een remake is dan ook niet eens onwelkom, als ze het wat aanpassen aan moderne ideeën rond artificiële intelligentie.

Het tweede deel, dat vrij kort is, is daarnaast een spannende thriller. Ik vond de vrij snelle moord op Brolin best onverwacht en effectief en ook dat buiten Richard Benjamin niemand het overleeft een verrassing, zeker voor die tijd toen slashers nog nauwelijks bestonden. De manier waarop Brynner Benjamin achtervolgt en uiteindelijk zelfs nog als een metalen karkas achter hem aanloopt doet zo sterk aan The Terminator denken dat het onmogelijk is te geloven dat James Cameron Westworld nooit gezien heeft.

Bynner is dreigend met zijn gouden lenzen, Benjamin en Brolin vormen een leuk duo, er zitten goede ideeën in en zowel de humor als de spanning werken. Daardoor vergeef ik de onwaarschijnlijkheden in het plot en enkele langdradige discussies tussen wetenschappers wel.
4*

Schitterende film. Om naar te kijken althans. Voor een deel. Nou ja, slechts enkele scènes. En zelfs dan is het concept nog beter dan de uitwerking. Mij spreekt het idee van een persoonlijke hemel voor iedere persoon wel aan. Ik weet niet of dat al eerder ergens bedacht is, maar er valt genoeg leuks mee te doen in een film en Williams' verfwereld is in ieder geval erg uniek en interessant om naar te kijken. Jammer dat de film daar wat blijft hangen en we niet een hele verzameling persoonlijke hemelen te zien krijgen.

De Hel is echter een heel ander verhaal. Het zal wel persoonlijk zijn, maar zodra je de Hel gaat uitbeelden ben je wat mij betrefd haast verplicht om een van de meest nare plaatste bedenkbaar te creëren. In wat lichter werk waar de Hel maar een bijrolletje speelt neem ik wel genoeg met een donker hol met wat brandende kraters, maar What Dreams May Come komt niet met iets beters aanzetten, zelfs al vermijden ze dát cliché wel. Vreemd is de keuze om ineens die gezichten in de grond van de Hel tot 'comic relief' te maken. Iets wat verder totaal niet in de film voorkomt, maar uitgerekend in de Hel wel. Verder vond ik het er gewoon niet bijzonder uitzien die hele Hel. De kerk op z'n kop was nog wel aardig, maar meer niet.

Visueel weet deze film op zich nog best te scoren, maar op andere vlakken? Hadden thema's als dood, het hiernamaals en eeuwige liefde nog vervelender uitgewerkt kunnen worden. Al vanaf de openingscredits, toen er nog niets aan de hand was, was deze film al sentimenteel en bevond het geheel zich in een wat al te dromerige waas. Daar komt het nooit over heen. Het is een erg manipulatief verhaal dat concepten als Hemel en Hel wel heel makkelijk verandert in brevedigende ideeën, waardoor er eigenlijk nauwelijks drama is (had iemand serieus gedacht dat Williams zijn vrouw niet uit de Hel zou krijgen?). Het voelt me allemaal wat te simpel aan en op de een of andere manier gaat dit nou net over thema's die ik niet graag versimpelt zie worden.

Voeg daar onhebbelijke acteerprestaties van Gooding Jr. en Sciorra aan toe en een Williams in het soort rol waarin ik hem niet graag gecast zie en je hebt toch vooral een vervelende filmavond, die alleen boeit door enkele mooie beelden en leuke concepten. En een gekke cameo van Werner Herzog, dat kan ook nooit kwaad.
2*

Ken je die films over personen die heel erg met hun carrière bezig zijn en dan later weer contact proberen te krijgen met een kind dat ze lang verwaarloosd hebben? Er zijn er veel van en dit gegeven is ook populair als subplot. Daarom is het opmerkelijk dat dit volgens mij de eerste keer is dat ik zo'n verhaal min of meer door de ogen van het kind verteld zie worden. De kracht van What Maisie Knew is dat het de verwaarlozing van het titelpersonage invoelbaar maakt.

Over het algemeen ben ik trouwens geen grote fan van kleine kinderen als hoofdfiguren, al is het maar omdat veel regisseurs (en schrijvers) ze al snel gebruiken als een blanco pop waartegen de volwassenen gereflecteerd worden. Tot op zekere hoogte gebeurt dat hier ook, maar in ieder geval lijkt Maisie een echt kind en niet slechts een onbeschreven blad. Het wordt al meteen veel boeiender als je zichtbaar merkt dat de gebeurtenissen ook daadwerkelijk invloed hebben op het kind en dat er mogelijk serieuze jeugdtrauma's opgebouwd worden. Je kunt er bijna vergif opnemen dat verlatingsangst later een rol gaat spelen in Maisie's leven.

De twee regisseurs, McGehee en Siegel kiezen er ook voor om het grootste deel vanuit Maisie's standpunt te filmen, met de camera vaak laag geplaatst en met het geluid zo dat we alleen horen wat zij hoort. Het is eigenlijk jammer dat ze het af en toe toch niet kunnen laten om kort het perspectief van de ouderen te gebruiken. Van mij hadden McGehee en Siegel volluit mogen gaan met het volgen van alleen Maisie. Hoe dan ook, de film komt er hard door aan. Gelukkig zit er wat nuance in dit portret. Ja, Maisie heeft enorm slechte ouders, maar ze krijgen allebei een laatste scène waarin ze tot dit inzicht komen en zowel Coogan als Moore maken dit ontroerend.

Het enige wat dit voor mij geen echt briljante film maakt, ondanks dat het akelig dicht in de buurt komt, is het einde. Het wordt niet eens ongeloofwaardig gebracht of zo, maar het was toch iets te idyllisch naar mijn smaak. Te makkelijk wellicht ook, dat ze ineens droomsurrogaatouders heeft. Misschien had een hint naar een onvermijdelijk moeilijkere toekomst geholpen? Ondanks dit zal What Maisie Knew waarschijnlijk wel blijven hangen als een sterke en geloofwaardige film over slecht ouderschap.
3,5*

Van What's Eating Gilbert Grape had ik al eens wat stukken gezien, maar nooit de hele film. Zo zag ik al de dood van de moeder en het afbranden van het huis daarna, al wist ik niet dat het toen ging om het einde. Ondanks dat die scènes naar ik schat vijftien jaar zijn blijven hangen heb ik nooit de behoefte gevoeld de film in zijn geheel te zien. Dit komt zeker voor een deel ook door de regisseur, Lasse Hallström, wiens andere werk ik niet bepaald hoog heb staan, zeker niet zijn naargeestige klassiek My Life As a Dog die voor een kinderfilm moet doorgaan, maar evenmin door later zoetsappig, sentimenteel werk als The Cider House Rules en Chocolat. Ik dacht dat ik wel klaar met hem was, maar ik wilde deze vaste bijdrage aan de top 250 van MovieMeter toch nog een kans geven.

En dat blijkt een gewin, want Hallsröm weet zijn gewoonlijke zwaktes te onderdrukken. De film draagt nog steeds zijn stempel, al is het maar door de plattelandslocaties met zijn vaak simpele mensen (simpel op vaak zowel een positieve als negatieve manier) en een overdaad aan zonsop- en ondergangen (als ik later terug denk aan films van Hallström heb ik nooit het gevoel dat het gewoon overdacht of nacht is geweest, wat uiteraard niet klopt). Maar dit is voor zover ik weet de enige keer dat Hallström een juiste toon wee te treffen en de personages die in dit soort omgevingen wonen oprecht weet te treffen, grotendeels zonder valse klefheid, gemakkelijke locatiestereotypen of ongepast luchtige momenten. Ja, hier en daar vliegt hij nog uit de bocht, zoals bij de wat al te kinderachtige verzekeringsagent, maar over het algemeen houdt hij zich prima in.

Dat Hallström hier iets fatsoenlijks van wist te maken is extra knap, omdat hij niet voor het meest gemakkelijke materiaal heeft gekozen. De familie heeft hier wel erg veel problemen, met een veel te zware moeder, een geestelijk gehandicapte zoon, een vader die zichzelf opgehangen heeft en een enorm puberende dochter. Met zoveel heftige onderdelen had dit aan de ene kant kunnen verdrinken in sentimentaliteit of anders een overdreven deprimerende film kunnen worden, maar Hallström en zijn acteurs raken een toon die meestal net goed is. De focus op Gilbert is goed gekozen. Je ziet dat hij persoonlijk lijdt onder de verplichtingen die hij heeft onder zijn familie en hoe hij beseft dat hij zo nooit een toekomst heeft. Maar aan de andere kant voel je de diepe banden die deze familie heeft; de verklaring waarom Gilbert toch niet gewoon iedereen in de steek laat. De haat die Gilbert voelt voor zijn familie komt net zo sterk naar voren als zijn liefde voor diezelfde mensen en dat is essentieel om deze film te laten werken. Als Gilbert uit woede Arnie een aantal keren heel hard slaat weet je waar het van komt, maar begrijp je even goed waarom de spijt die hij ervan heeft zo groot is.

Deze film had bij zoveel scènes mis kunnen gaan, maar het gebeurt maar zelden. De moeder die haar schaamte voor haar uiterlijk opzij zet en op bijzonder heldhaftige wijze haar zoon ophaalt bij de gevangenis vond ik bijvoorbeeld net een tikkeltje te overdreven en die hele scène waarin Gilbert door zijn baas betrapt als hij taart koopt bij de grote concurrent lijkt hier al meerdere gebruikers te hebben doen zuchten. Maar daarvoor in de plaats krijgen we gelukkig wel weer scènes zoals die waarin Gilbert zijn nieuwe vriendin voorstelt aan zijn moeder. Dit had het ultieme valse sentiment moeten opleveren, maar de manier waarop iedereen hier acteert en de ingetogen regie van Hallström maken het oprecht.

Niet veel films gaan over hoe de liefde voor andere mensen of je gevoel van eerbaar plicht je terug kunnen houden in je eigen leven. Nog minder van die films is goed. What's Eating Gilbert Grape hoeft zich nergens voor te schamen. Uiteraard kan het acteerwerk niet genoeg geprezen worden, maar buiten de voor de hand liggende pluimen voor DiCaprio en Carver vind ik dat ook Depp echt een applaus verdient heeft. Was hij ooit zo menselijk in een rol? Hallström zelf verliest filmt het allemaal iets minder mooi dan gewoonlijk, maar ik ben blij dat hij zijn vaak nogal clichématige schoonheid hier heeft ingeruild voor een meer sobere look die meer de troosteloosheid van het dorpje benadrukt. Toch nog één misser: het karakter van Juliette Lewis wordt nooit méér dan het perfecte meisje dat de held inspireert om zichzelf meer te waarderen; een cliché dat ik een beetje moe ben. Al wordt ze nooit zo geforceerd alternatief als Natalie Portman, wiens personage in Garden State een zelfde functie vertolkt. Lewis speelt het gelukkig wat meer naturel, maar het is tevens de minst interessante rol die ik haar nog heb zien spelen.

Niet een perfecte film. Het heeft zo zijn onhebbelijkheden, net als de familie Grape. Maar ik moest er toch van houden, net als van de familie Grape.
4*

Hallström heeft nog een film in de top 250 zie ik, die over een hond. Ondanks het succes van deze lijkt die me toch weer vreselijk.