Opinions

Tja, als fan van Woody Allen vind ik dit erg leuk om eens gezien te hebben, maar ik kan alvast zeggen dat dit niet veel meerwaarde zal hebben voor mensen die hem niet kennen of zijn werk niets vinden. Het is gewoon een alleraardigste wandeling door zijn carrière, waarbij Woody Allen zich voor de verandering eens op zijn gemak lijkt te voelen. Gesprekken met Allen bevatten altijd wel grappige one-liners, zo ook hier. Alles heeft ook een aangename toon en de clips zijn steeds goed gekozen, waarbij ik vooral genoot van het oude stand-up- en televisiewerk dat ik nog nooit gezien had. Ook de controverse rond de relatie met Mia Farrows adoptiedochter wordt genoeg belicht.

Maar om nou te zeggen dat het een echte sterke documentaire is is overdreven. Daarvoor graaft het niet diep genoeg en biedt het ook weinig nieuws. Ik heb al veel over Allen gelezen door de jaren heen en het meeste dat ik hier hoorde kende ik dan al. Ook neemt de docu na Mighty Aphrodity ineens een enorme vaart waardoor we vanaf daar door zijn carrière razen (daarvoor waren er ook al enkele films overgeslagen). Wel is het opmerkelijk dat de documentaire zelf bijna hard lijkt te maken dat Allen vanaf 2000 nauwelijks nog bijzondere films heeft gemaakt, met uitzondering van Match Point, Vicky Cristina Barcelona en Midnight in Paris. Uiteraard is Allen zelf de meeste kritische, dus dat past wel in lijn met de film. Overigens vind ik nog wel meer goede films in die periode terug, al is het gemiddeld niet zo sterk als wat daarvoor kwam. Toen was hij inderdaad onvoorspelbaarder, zoals de docu goed beargumenteerd.

3*

Niet de meest gruwelijke zombiefilm, zelfs al krijgen we volgens mij voor het eerst het effect van zo'n plaag over de hele wereld te zien, wat het wel iets extra's geeft. Het is eigenlijk gewoon een vermakelijke blockbuster. De globale insteek levert aanvankelijk wat satirische kantjes op (Israël en de geestige, korte verwijzing naar Noord-Korea), maar veel wordt daar uiteindelijk niet mee gedaan. Dit is vooral actie.

Hoewel het verhaal iets extra's mist om echt meeslepend te worden en hoewel ook het allemaal nogal in de herhaling valt moet toch gezegd worden dat bij de belangrijkste momenten, de actie en de suspense, het allemaal wel werkt over het algemeen. Goed gefilmde aanvalsscènes met een hoog adrenalinegehalte en vooral een zeer geslaagde Hitchcockachtige spanningssegment in het laboratorium in Wales als vanavond. Daarmee wordt kleinste avonturenscène tot het laatst bewaard, maar dat werkt hier verrassend goed.

Toch jammer dat de hele achtergrond van het zombievirus en de werking van de wezens (ligt het aan mij, maar voeden deze zombies zich niet met hun slachtoffers, maar gaat het puur om een soort van voortplanting via infectie?) grotendeels achterwege gelaten wordt, kennelijk voor een mogelijk vervolg. Dat geeft dit een onaf gevoel, zoals wel meer blockbusters tegenwoordig. Jammerlijke trend.
3*

De laatste film van de Cornetto-trilogie vind ik persoonlijk misschien wel de beste. De verrassing is er misschien ietwat af, maar Wright en Pegg hebben duidelijk ervaring opgedaan en lijken steeds beter te zijn geworden op het gebied van komische timing, maar ook gewoon scriptwerk. Een van de dingen die ik waardeer aan hun films is dat ze tegelijkertijd een gigantische verzameling grappen zijn als wel een consistent, goed uitgewerkt verhaal met meerdere lagen. Er zijn er toch maar weinig die dit echt goed (de Coens hebben nog eens streepje voor overigens), maar het voegt wel degelijk wat toe.

De film is erg grappig en Wright vuurt de komische momenten op in een hoog tempo. Ik hou daar wel van. Veel ervan doet vertrouwd aan en niet alleen door de knipogen naar Shaun of the Dead en Hot Fuzz, om nog maar te zwijgen van enkele science-fiction klassiekers. Het zit hem er ook in dat de drie films thematisch sterk verbonden zijn, iets wat me niet bewust opviel toen we nog slechts alleen Shaun of the Dead en Hot Fuzz hadden. De hele trilogie gaat over non-conforme hoofdfiguren die in conflict komen met een groter deel van de maatschappij waarin iedereen hetzelfde wordt (zombies, perfecte dorpelingen en robots). Ook dat voegt wel wat toe aan het geheel.

Uniek voor dit deel - en ook de reden waarom ik denk dat dit mijn favoriet is - is dat Wright nu ook wat meer speelt met toon. De lol voert nog steeds de boventoon, maar ik bespeurde ook een sterke dosis melancholie, al is het maar omdat Pegg een wel erg treurig personage speelt. De films van deze trilogie hadden altijd al een groot hart dat zeldzaam is voor parodiefilms, maar nu zit er ook een kwetsbaarheid in. Dat maakt de belachelijk triomfantelijke finale, waarin Pegg een superieure levensvorm weg pest door z'n dronken zelf te zijn, alleen maar meer aandoenlijk. En grappiger!

Pegg komt vaak wat minder tot zijn recht in films die niet met Wright gemaakt zijn, Wright zelf deed het erg goed met Scott Pilgrim. Of ze nog eens met elkaar samenwerken valt te bezien, maar het zijn wel twee namen in filmkomedie waar ik veel hoop voor hou.
4*

World's Greatest Dad heeft een goed onderwerp voor een messcherpe satire. Er zit een kern van waarheid in dat als een naar persoon heengaat (en er even van uitgaande dat hij geen seriemoordenaar of dictator was) zijn of haar minder sterke kanten snel vergeten en vergeven worden. Het makkelijkst is dit te zien bij bekendheden, maar het komt ook voor bij de dood van minder bewonderde mensen, zoals in deze film.

Een bron voor genoeg oncomfortabele humor lijkt me. Zo nu en dan komt het eruit, maar over het algemeen vond ik helaas het concept beter dan de uitwerking. Één scène springt eruit, als Williams bij die talkshow is. Die is zeer grappig. Voor de rest is het hoogstens soms licht geestig. Het is zelfs wat teleurstellend dat de scènes voor de dood van de zoon ongeveer het leukst zijn (wat dat betreft is het van geluk spreken dat de film een ongewoon lange eerste akte heeft). Een groot probleem is dat Goldthwait nogal breed te werk gaat. Een paar dagen geleden prees ik Aanmodderfakker ervoor dat de kracht van die komedie erin zat dat alle personages iets werkelijks hebben en ook dat iedere scène veel komische details heeft. Dit hoef je hier niet te verwachten. Alle bijrollen zijn karikaturen van karikaturen en hebben geen leven, waardoor de spot op hen te makkelijk en vooral te voorspelbaar is. En komische details hoef je gewoon niet te verwachten hier, want Goldthwait lijkt alleen steeds het grote plaatje te kunnen uittekenen.

Een nog ernstiger probleem is dat hij zijn vals speelt om tot zijn satire te komen. Toen bij Michael Jacksons dood zijn daarvoor zwaar bespotte karakter en vermeende perversiteiten grotendeels vergeten werden was er sprake van enorme massa-hypocrisie. Immers, de dood van Jackson bracht niets nieuws aan het licht, behalve het gevoel dat mensen besloten dat ze hem toch meer mochten dan ze lang hadden laten merken. Dit is voer voor een zwarte komedie. In World's Greatest Dad is er iets anders aan de hand. Na de dood komt er wel wat nieuws aan het licht over de overleden zoon. Dat nieuwe blijkt verzonnen te zijn door de vader, maar dat weet verder niemand. De reactie van iedereen is gebaseerd op het gevoel dat ze iemand nu pas leren kennen en waarderen. Een enkeling doet natuurlijk alsof hij altijd al bevriend was met Kyle, maar de meesten geven eerlijk toe dat dit niet het geval was. Neem die directeur. Je kunt hem hypocriet noemen als hij zijn bibliotheek naar Kyle laat vernoemen, ondanks dat hij hem eerder (naar mijn gevoel terecht) van school wilde sturen. Echter, de directeur erkent gewoon dat hij zich vergist had in Kyle (ondanks dat dit niet zo was), wat hem niet hypocriet maakt, maar een man met schuldgevoelens. In feite haalt de reactie op de "zelfmoord" in veel gevallen goede kanten van de mensen naar voren.

Dus rest de vraag waarom precies Goldthwait het nodig vond om deze personen belachelijk te maken. Aan het einde komt Williams erachter dat hij faam heeft gekregen door zich te omringen met neppe personen die ervoor zorgen dat hij zich alleen voelt, maar is het niet zo dat hij zich alleen voelt doordat hij de enige is die weet dat hij een grote leugen heeft opgezet? Dit is geen film over mensen die onoprecht reageren op een dood, maar dit over het algemeen oprecht doet. Goldthwait weet hier nauwelijks komedie uit te halen, omdat hij de humor op de verkeerde plek zoekt en het onderwerp onhandig benadert. Natuurlijk, de lerares waarmee Williams date is zo nep als ze komen, maar dat was al lang en breed duidelijk voordat de dood van Kyle plaatsvond.

Geen wonder dat Goldthwait daarom maar voor een soort van poëtisch einde op een duikplank kiest. Deze werkt niet en ik vermoed dat Goldthwait dit koos omdat hij gewoon muurvast zat wat betreft de afloop. Volgens mij heeft hij nooit zijn onderwerp gevonden. Ik moet er even bij zeggen dat als regisseur Goldthwait wel echt tot de minste categorie behoort, althans vanuit een filmisch oogpunt. Het ziet er nog net verzorgd uit, precies volgens het schoolboekje. Zijn filmstijl is net als zijn inhoud hier: er bestaan alleen grote ideeën, maar over het waar en waarom plaatsen van een camera lijkt hij nooit nagedacht te hebben.
Een gulle 2,5* voor Williams, Sabara en enkele grappige momenten.

Wat mij betreft toch duidelijk wel een mindere samenwerking tussen Kinski en Herzog. Ik moet toegeven dat ik niet echt in de film kon komen. De beperkte aankleding, het totale gebrek aan aandacht voor camerawerk, de gekunstelde dialogen, de overdreven acteerprestaties: alles voelde onnatuurlijk aan en dat het om een verfilmd toneelstuk ging kon bijna niet duidelijk zijn al zou het opgenomen zijn op een podium. Of het in het theater wel zou werken voor mij durf ik niet te zeggen, maar hier kreeg ik nooit het gevoel te kijken naar mensen of naar iets wat überhaupt serieus zou moeten nemen. Herzog had wel bijzonder weinig aandacht besteed aan hoe hij het verhaal zou verfilmen, zo leek het. Daar kunnen de excentrieke personages, enkele mooi gevleugelde dialogen en zelfs een schitterende monoloog (die van Eva Mattes over een meisje dat naar de maan en de zon reist) niets aan veranderen. Te nep naar mijn smaak en eerlijk gezegd kwam het over als een minder gedetailleerde Shakespeare in een andere tijd, maar ik weet te weinig over het echte toneelstuk om te weten wat er zo briljant aan is. De film maakt het niet duidelijk.

2*

"Feel the wrath" staat er op de poster en ik heb de woede gevoeld. De woede die de filmstudio koestert ten opzichte van zijn publiek welteverstaan, want dit is gewoon simpelweg een flutblockbuster. Clash of the Titans was ook al niet bepaald een groot meesterwerk, maar omdat ik een zwak heb voor Griekse mythologie wilde ik het vervolg wel zien. Met de belabberde kwaliteit van Wrath mag ik überhaupt nog blij zijn dat er Griekse mythologie in zit. De actiescènes zijn ongeïnspireerd, de CGI is vooral duidelijk CGI, het script bestaat niet, het 3D evenmin en om zichzelf voor eeuwig belachelijk te maken hebben de makers ervoor gekozen om Goden sterfelijk te maken, alsof iemand op een sterfscène van Zeus zit te wachten. Aan alles merk je dat hier niet veel aandacht aan besteed is en dat het moest incashen op het succes van zijn voorganger. Meer woorden wil er niet aan vuil maken.
1*

Zoals Onderhond al eerder schreef is Wreck-It Ralph op zijn best als hij kan steunen op zijn concept. De gamewereld, de vele verwijzingen en enkele aanverwante stilistische elementen (zoals de houterige bewegingen van de Nicelanders) zijn erg leuk. En dan is het toch jammer dat in de tweede helft de film vervalt in een wat standaard verhaaltje en dat de steeds wisselende setting vervangen wordt door slechts één setting (en niet echt een geweldige setting ook nog). Het is bijna het complete verkooppunt van de film weghalen.

Toegegeven, ook de tweede helft werkte nog wel. Het is misschien ietwat voorspelbaar, maar de personages spreken aan (de helden dan, de schurk was niets bijzonder) en er blijft een fijn gevoel voor humor in zitten, vooral de relatie die langzaam ontstaat tussen Felix en die militaire vrouw is best een vondst. Het is pas tijdens het wat standaard en oninteressante eindgevecht dat Wreck-It Ralph kwalitatief pas echt begint te slippen. Maar daar gaat gelukkig genoeg leuks aan vooraf om dit één van de betere Disneys van de afgelopen jaren te maken, zelfs al is dit nog lang niet het niveau van de top.
3,5*

The Wrestler is een zoals hier al vaak neergezet is een veel minder gestileerde film dan de vorige werken van Darren Aronofsky. Nou vond ik de gestileerdheid van zijn vorige films prima, maar de rauwere stijl past beter bij de thematiek van de film. Natuurlijk kun je ook goed een gestileerde film over worstelen maken, maar Aranosfky is niet zozeer gëinteresseerd in de showman-kant van het verhaal, als wel in de lichamelijke kant. Aronofsky besteed veel tijd aan het tonen van de fysieke conditie van zowel worstelaars en strippers. We zien uitgebreid wat de invloed van de gevechten is op het lichaam van Randy. Daarom moet het camerawerk ook een bepaalde fysiekaliteit hebben. Een gestileerdere aanpak had de verwondingen waarschijnlijk minder pijnlijk doen lijken. Van mij mag Aronofsky in de toekomst nog wel meer gestileerde films maken, maar het siert hem ook als regisseur dat hij weet wanneer hij daar van af moet stappen.

Het is ook de fysieke kant van de film die mij boeide. Het verhaal is oersimpel, ja, maar ik kreeg nergens de indruk dat Aronofsky deze film maakte om het verhaal. Het draait om de lichamelijke conditie van de hoofdpersonen en wat dit voor een invloed heeft op hun gedachten en acties. Dit in combinatie met het typische Aronofskythema van zelfdestructie. Het worstelen is duidelijk een show, maar het blijft er verdomd pijnlijk uit zijn.

Ik vond het dus een goede film. Mickey Rourke krijgt veel eer en dat is wel terecht omdat zijn performance veel sympathie oproept en de kijker meetrekt in deze wereld. Ik vond ook Evan Rachel Wood en Marisa Tomei sterk. Dat Woods rol wat cliché is doet er voor mij niet zoveel toe. Dat Tomei op het einde ineens achter de coulissen nog Rourke probeert om te praten om niet te gaan vechten vond ik dan weer niet echt nodig, al moet ik toegeven dat het hartverwarmend is.

Het is uiteindelijk gewoon een mooie, kleine karakterstudie geworden die eigenlijk nauwelijks een steek laat vallen, en het is ook een mooie kans voor Aronofsky om zijn veelzijdigheid te tonen. Het enige wat je er inderdaad op aan kan merken is dat de verrassingsfactor niet bepaald hoog is. Maar ach...
4*

Ik zal wel nooit echt een fan van Douglas Sirk worden, maar Written on the Wind werkte toch wel enigzins. Ik heb zojuist wat recensies van de film gelezen om erachter te komen waarom deze film nou zo'n klassiekerstatus heeft en ik kwam weer eens op het argument dat Sirks films ironisch gezien moeten worden, waarbij het dik aangezette drama satirisch werkt. Nou zag ik van bepaalde scènes wel de humor in, maar ik het neemt zich wat mij betreft toch allemaal wat te serieus om werkelijk de indruk te wekken dat het met een knipoog bedoelt is. Ik vind de film als satirisch statement ook te karig, al kon ik de grap nog wel waarderen van het schilderij waarop die rijke oliemagnaat met zo'n boortorenminiatuur annex fallus in zijn handen staat. Dramatisch gezien moet ik me dan weer door over-the-top scènes heenwerken zoals die waarin Robert Stack in een café te horen krijgt dat hij geen kinderen kan krijgen en vervolgens met een overdreven aangeslagen blik het café onder begeleiding van denderende muziek uitloopt en daar staart naar een vrolijk kind op zo'n electronisch hobbelpaard. Daar kan ik weinig mee.

Een Almodovar werkt ook met zulke overdrijvingen, maar daar werkt zowel het drama en de humor vaak bij me. Waarom het bij Sirk niet helemaal overkomt vind ik moeilijk te zeggen. Ik waardeer vooral zijn visuele kant. Die overdadige stijl met die glijdende camera's en dat warme technicolor. Waarom dan toch 3,5*? Omdat ik moet toegeven tijdens het laatste half uur meegesleept te worden door het drama. De beelden krijgen dan ook iets noirigs (maar dan begeleidt door technicolorkleuren) wat misschien helpt. Ik zal niet zeggen dat het me zwaar emotioneerde, maar toch vond ik het ineens best spannend en boeiend worden gek genoeg. Er zit daar ook wat meer schermtijd voor Dorothy Malone, die duidelijk het boeiendste personage had.
3,5*

De zoveelste verfilming van Wuthering Heights, maar de eerste die ik zie. Het boek heb ik ook nooit gelezen, dus ik ben nooit verder gekomen dan het liedje van Kate Bush. Mijn echte kennismaking is dus deze film.

Andrea Arnold maakte in 2009 een enorme indruk op me met Fish Tank, sindsdien een vaste waarde in mijn top 100. De manier waarop zij de handheldcamera gebruikte om een subjectief wereldbeeld neer te zetten vond ik erg knap gedaan en het leverde een aangrijpende film op. Het zorgde ook voor een nieuwe visie op het bekende verhaal van een kwaad meisje uit een Britse achterstandswijk. Wuthering Heights lijkt vooral een poging om deze aanpak naar een nog hoger plan te tillen. Naar een kostuumfilm en ook nog eens een bewerking van een van de grootste literaire klassiekers. Het is het type film dat je verwacht met statische, elegante shots gefilmd te zijn, met veel nadruk op kostuums en melodramatische performances. Maar nu krijgt het dus de subjectieve handheldbehandeling, waarbij iedere scène puur uit Heathcliffs perceptie gezien moet worden.

Aan ambitie geen gebrek zo blijkt en eigenlijk werkt het wel. Het camerawerk van Robbie Ryan, dat een prijs won in Venetië, is ontzettend knap en er zitten een aantal prachtige, gefilmde scènes op. Een uitschieter voor mij was het ritje op het paard, waar Heathcliff achter Cathy, praktisch met zijn gezicht in haar haren. Je kunt die haren bijna ruiken. Zelfs de landschappen lijken niet objectief te zijn (evenals in Fish Tank) en de toch al robuuste landschappen lijken nog meer aan rauwheid te winnen door de manier waarop het vastgelegd wordt. Op filmisch gebied is dit dan ook absoluut de moeite waard. De verrassing is er misschien af, maar dat mag de pret niet drukken.

Wat de pret wel enigszins drukt is dat de film niet zo'n interessante hoofdpersoon heeft. Als je dan toch een subjectieve wereld induikt helpt het natuurlijk als het personage dat je zo volgt ook echt een boeiend, complex persoon is. Met de jonge Heathcliff kon ik nog wel enigszins meegaan, al had hij een iets te blanco karakter naar mijn smaak. De oudere Heathcliff daarentegen vond ik maar vervelend, waarbij het ook niet helpt dat James Howson erg slecht acteert. Daarbij sleepte de film naar mijn gevoel nogal en leek het geheel zich tegen het einde nog al eens te herhalen. Met een kortere speelduur was ik waarschijnlijk hoger uitgekomen.

Ik waardeer het experiment hier eigenlijk iets meer dan de film als geheel, ondanks enkele prachtstukken. Het is verre van een mislukt experiment, maar ik hoopte dat het toch een net iets pakkender eindresultaat opleverde. De film probeert zinderende hoogten te bereiken, maar helemaal lukken doet het niet. Niettemin, zeker een kijkje waard.

3,5*

P.S.: Kaya Scodelario is een bijzonder mooie vrouw.

P.P.S.: De poster vangt totaal niet de sfeer van de film en lijkt meer de indruk te wekken van een traditioneler kostuumdrama.